အခန်း ၂၈၂၇
Vol. 283 Ch. 2827
အခန်း (၂၈၂၇) - ယခုမရူးသွပ်လျှင် မည်သည့်အခါ ရူးသွပ်မည်နည်
ဝူရှန်းပေမြိန့်စခန်း နယ်မြေနှင့် ဟေးကျားစခန်း နယ်မြေတို့မှ ကျဲနယဲ့ သူတော်စင်တို့သည် ယခုအချိန်တွင် တစ်ခုတည်းသော အလုပ်ကိုသာ လုပ်ဆောင်နေကြသည်။
ကောင်းကင်ယံမှ မြင်ကွင်းကို အာရုံစိုက်ကာ အသက်ရှူမှားမတတ် ကြည့်ရှုနေကြခြင်း ဖြစ်သည်။
ထိုအချိန်နှင့် တစ်ပြိုင်နက်တည်းမှာပင် ပုံရိပ်နှစ်ခုသည် တစ်ဦးနှင့်တစ်ဦး မျက်နှာချင်းဆိုင် ထိုင်နေကြပြီး လက်ဖက်ရည်သောက်ရင်း စကားစမြည် ပြောဆိုနေကြသည်။
ပြောနေသည့် အကြောင်းအရာများမှာ ဝူရှန်းပေမြိန့်စခန်းနှင့် ဟေးကျားစခန်းတို့မှ အသေးအဖွဲ ကိစ္စရပ်များသာ ဖြစ်သည်။
အကယ်၍ ဖန့်ချန်တို့သာ ထိုနေရာတွင် ရှိနေပါက သူတို့ထဲမှ တစ်ဦးမှာ ဝူရှန်းပေမြိန့်၏ စခန်းတာဝန်ခံ ဖြစ်ကြောင်း မှတ်မိကြပေလိမ့်မည်။
“ရှူးဖု၊ ဒီတစ်ခါဟာ မင်းနဲ့ငါ နောက်ဆုံးအနေနဲ့ သောက်ရမယ့် လက်ဖက်ရည်ပဲ ဖြစ်တော့မယ် ထင်တယ်။”
ဝူရှန်းပေမြိန့် စခန်းတာဝန်ခံ၏ မျက်နှာချင်းဆိုင်တွင် ထိုင်နေသူက လက်ဖက်ရည်အိုးကို ကိုင်ကာ သူ့ကိုယ်သူ တစ်ခွက် ငှဲ့လိုက်သည်။ တစ်ဖက်လူ၏ ခွက်ထဲတွင် လက်ဖက်ရည်များ ပြည့်နေသည်ကို မြင်သောအခါ သူက အနည်းငယ် ရယ်မောလိုက်သည်။
“လက်ဖက်ရည်ပဲ သောက်စမ်းပါ။ အဲဒီကိစ္စတွေကို စိုးရိမ်နေလို့ ဘာများ ထူးလာမှာလဲ ဟေးကျားစခန်းရဲ့ အခြေခံအုတ်မြစ်ဆိုတာ မင်းတို့ ဝူရှန်းပေမြိန့်နဲ့ ယှဉ်နိုင်မယ့် အရာမှ မဟုတ်တာ။ ဒီတစ်ခါမှာလည်း ကြေးနီသူတော်စင်နန်းတော်က ကိုယ်စားလှယ်တွေကို ရွေးချယ်တဲ့အချိန်နဲ့ တိုက်ဆိုင်နေလို့ စစ်ပွဲက အသေအလဲ တိုက်ရမယ့်အဆင့် ဖြစ်သွားခဲ့ပြီ။ ဒီစစ်ပွဲသာ ပြီးသွားရင် မင်းတို့ရဲ့ ဘေးအန္တရာယ်ကြယ် (၁၀၈) ပါးလုံး လုံးဝ ပျက်စီးကုန်တော့မှာပဲ။ ဝူရှန်းပေမြိန့်ရဲ့ အဆင့်သတ်မှတ်ချက်ကလည်း အောက်ကို လုံးဝ ပြုတ်ကျသွားပြီး ငါတို့ ဟေးကျားစခန်းနဲ့ ဘာပတ်သက်မှုမှ ရှိတော့မှာ မဟုတ်ဘူး။”
ရှူးဖုက လက်ဖက်ရည်ခွက်ကို ကောက်ကိုင်ကာ တစ်ငုံမျှ သောက်လိုက်ပြီး အေးစက်စက် ပြောလိုက်သည်။
“ယွီချန်၊ မင်းက ဒီလောက်တောင် သေချာနေတာလား။”
ယွီချန်က ပြုံး၍ -
“ဒါက ငါသေချာတာ မဟုတ်ဘူး၊ အောက်က ကောင်လေးတွေက အစွမ်းကုန် ကြိုးစားနေကြတာကိုး၊ ဘာမှလည်း တတ်နိုင်စွမ်းမရှိဘူးလေ။ အရင်တုန်းက ဟေးကျားစခန်းနဲ့ ဝူရှန်းပေမြိန့်ကို အတူတူ ထားခဲ့တုန်းကဆိုရင် နှစ်ဖက်စလုံးရဲ့ စွမ်းအားက အတူတူပဲ။ ဒါပေမဲ့ ဒီနှစ်တွေအတွင်းမှာ ဟေးကျားစခန်းက ကောင်လေးတွေက အသိသာကြီးကို ကြိုးစားခဲ့ကြလို့ အခုလို အဆင့်မျိုးကို တစ်ဆင့်ချင်း တက်လှမ်းနိုင်ခဲ့တာ။ ဒီစစ်ပွဲ ပြီးသွားရင် ငါတို့ ဟေးကျားစခန်းရဲ့ အဆင့်က တက်လာတော့မှာပါ။ အဲဒီအခါကျရင်တော့ ပြိုင်ဘက်အသစ်တွေနဲ့ ရင်ဆိုင်ရတော့မယ်။”
ရှူးဖုက အသံတစ်ချက် နှာမှုတ်လိုက်ပြီး လက်ဖက်ရည်ကို တစ်ခွက်လုံး မော့သောက်လိုက်ကာ လက်ဖက်ရည်ခွက်ကို စားပွဲပေါ်သို့ ပြင်းထန်စွာ ချလိုက်သည်။
ယွီချန်မှာ မမှုမထူးဘဲ ရယ်မောလိုက်ပြီး လက်ဖက်ရည် ထပ်ဖြည့်ရန် ပြင်ဆင်နေစဉ် ကောင်းကင်ယံတွင် မြင်ကွင်းများ စတင်ပေါ်လာသည်။
“စစ်ပွဲ ပြီးသွားပြီလား”
ယွီချန်မှာ ခဏတာ မိန်းမောသွားပြီးနောက် သူ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် အပြုံးတို့ ပိုမို ပေါ်လွင်လာသည်။
“ရှူးဖု၊ ရလဒ် ထွက်လာပြီ ထင်တယ်၊ အတူတူ ကြည့်ရအောင်။”
ရှူးဖုက အကြည့်တို့ မှိုင်းညို့လျက် ကောင်းကင်ယံကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။
ကောင်းကင်ယံတွင် ဦးစွာ စခန်းနှစ်ခု၏ ရဲတိုက်ပုံရိပ်များ ပေါ်လာသည်။ ထို့နောက် နှစ်ဖက် ပထမဆုံးအကြိမ် ညှိနှိုင်းသည့် မြင်ကွင်း ပေါ်လာသည်။
လီတောက်ယဲ့က အချိန်ဆွဲရန်အတွက် အကြံပေးချက်များ တင်ပြသည်ကို ကြားသောအခါ ယွီချန်က မနေနိုင်ဘဲ ရယ်မောလိုက်သည်။
“ဒီလီဖန်ဆိုတဲ့ လူကတော့ အစွမ်းထက်တဲ့သူ တစ်ယောက်ရဲ့ ဟန်ပန်မျိုး လုံးဝ မရှိပါလား။ သူသာ ဝူရှန်းပေမြိန့်ရဲ့ ထိပ်သီးသူတော်စင် ဖြစ်နေရင် အဲဒီစခန်းရဲ့ အငွေ့အသက်က ဘယ်လောက်တောင် ဆိုးရွားလိုက်မလဲ ”
“ဟွန်း”
ရှူးဖုက အသံတစ်ချက် ထွက်လိုက်ပြီး ဘာမျှ ပြန်မပြောဘဲ ဆက်ကြည့်နေသည်။
ထို့နောက် ဟန်ဧကရာဇ်က တောင်းဆိုချက်များ တင်ပြလာသည်။
“၉၀ နဲ့ ၁၀၀ ဆိုတော့ ငါတို့ နှစ်ဖက်ရဲ့ အားသာချက်အရဆိုရင် သူတင်ပြတဲ့ အကြံပေးချက်က တရားမျှတပါတယ်။ မဟုတ်ရင်တော့ ဟေးကျားစခန်းကပဲ အရှုံးပေးရမှာ။”
ယွီချန်က ဆက်ပြောသည်။
ဆက်လက်၍ ဖန့်ချန်က စကားစလိုက်သည်။ ထို့နောက် သူသည် ဆူပူကြိမ်းမောင်းခံလိုက်ရသည်။
“ဒီယဲ့ထျန်းဂူဆိုတဲ့ ကောင်က ဒီကာလအတွင်းမှာ ဝူရှန်းပေမြိန့်မှာ စစ်ပွဲအနည်းငယ် အနိုင်ရခဲ့တာလေးနဲ့တင် ဒီလို ကမ္ဘာတည်ဆောက်ခြင်း နောက်ပိုင်းအဆင့် ဘေးအန္တရာယ်ကြယ်တွေနဲ့ တန်းတူလို့ ထင်နေတာလား ဒီလိုနေရာမျိုးမှာ သူက စကားပြောရမယ့်လူ မဟုတ်ဘူး။”
ယွီချန်က အေးဆေးစွာ ပြောသည်။
ရှူးဖုကတော့ စကားတစ်ခွန်းမှ မဟဘဲ ငြိမ်နေဆဲပင်။
ဝူရှန်းပေမြိန့် နယ်မြေမှ ကျဲနယဲ့ သူတော်စင်တို့မှာ ဖန့်ချန်က ထုံယိုဧကရာဇ်၏ ဆူပူခြင်းကို ခံရသည်ကို မြင်ပြီး တစ်ဖက်လူ၏ ဧကရာဇ် (၁၂) ပါးက ဝိုင်းရယ်ကြသည်ကို မြင်သောအခါ အမူအရာများမှာ ထူးဆန်းနေကြသည်။
“အဲဒီ ထုံယိုဧကရာဇ်ကတော့ လွန်လွန်းတယ် ”
ရှန်ပါဝမ်က ဒေါသတကြီး ပြောသည်
“အားလုံးက ဝူရှန်းပေမြိန့်က လူတွေပဲလေ၊ အခု အပြင်ထွက်ပြီး စစ်ပွဲ တိုက်နေရတဲ့အချိန်မှာ ကိုယ့်ဘက်က သူတော်စင်ကို ဒီလို ဆူပူနေတာ ဘာအဓိပ္ပာယ်လဲ ”
ယွမ်သခင်လေးက တွေးတောရင်း -
“သူကတော့ ထုံယိုဧကရာဇ်လေ၊ ဝါရင့်တဲ့ ဘေးအန္တရာယ်ကြယ် ဖြစ်နေတော့ ဝူရှန်းပေမြိန့်မှာ သူ့ကို ယှဉ်နိုင်မယ့်သူ သိပ်မရှိတာလည်း သဘာဝပါပဲ။”
ဟေးကျားစခန်းဘက်မှ သူတော်စင်တို့မှာ ထိုမြင်ကွင်းကို မြင်သောအခါ မရယ်ဘဲ မနေနိုင်ကြတော့ပေ။ အချို့သူတော်စင်တို့မှာ ဖရုံစေ့ထုတ်ကာ ဝါးရင်း ကြည့်နေကြသည်။
ထို့နောက်တွင်။
မြင်ကွင်းမှာ ဟန်ဧကရာဇ်၏ ဦးခေါင်း ပြတ်ကျသွားသည့် မြင်ကွင်းသို့ ရောက်ရှိသွားသည်။
ဆက်လက်၍ ယန်ဧကရာဇ်နှင့် အခြားသော ဧကရာဇ် (၁၂) ပါးတို့မှာလည်း ထိုနည်းအတိုင်းပင်။ ဦးခေါင်း (၁၂) ခုမှာ တစ်ပြိုင်နက်တည်း ပြတ်ကျကုန်သည်။
ဟန်ဧကရာဇ်နှင့် ယန်ဧကရာဇ်တို့၏ ဦးခေါင်းများ ပြတ်ကျပြီးနောက် ပြောဆိုခဲ့သည့် စကားများကိုပါ ကောင်းကင်ယံတွင် အသေးစိတ် ဖော်ပြထားသည်။
ယခုအချိန်တွင် ဝူရှန်းပေမြိန့် နယ်မြေနှင့် ဟေးကျားစခန်း နယ်မြေတို့မှာ အသေကောင်ကဲ့သို့ တိတ်ဆိတ်သွားသည်။
မျက်လုံးပေါင်းများစွာမှာ ကောင်းကင်ယံရှိ ထိုပုံရိပ်ကိုသာ စိုက်ကြည့်နေကြသည်။
“ငါ၊ ငါ ခုနက မြင်လိုက်တာ အမှားလား”
ရှန်ပါဝမ်က သူ၏ မျက်လုံးများကို ပွတ်သပ်လိုက်သည်။
ယွမ်သခင်လေးကလည်း သူ၏ လက်ဖြင့် ရှန်ပါဝမ်၏ မျက်လုံးကို အားရပါးရ ပွတ်ပေးလိုက်ပြီး တိုးတိုးလေး ပြောသည် ။
“မမှားဘူး၊ အစစ်ပဲ။”
“ဖယ်စမ်းပါ၊ ငါ့မျက်လုံးကို ဘာလို့ ပွတ်နေတာလဲမင်းဟာမင်း ပွတ်လိုက် ”
ရှန်ပါဝမ်က ဆဲဆိုလိုက်ပြီးနောက် မျက်လုံးများ နီရဲလျက် ကောင်းကင်ယံကို စိုက်ကြည့်ကာ ကိုယ်ခန္ဓာမှာ မရပ်မနား တုန်ခါနေသည်။
“ဟေးကျားစခန်းရဲ့ ဧကရာဇ် (၁၂) ပါး တကယ်ပဲ သေသွားပြီ လုံးဝ ပျက်စီးသွားပြီ ”
“ဟုတ်တယ်၊ လုံးဝ ပျက်စီးသွားပြီ……”
ယွမ်သခင်လေးက အသက်ကို ပြင်းပြင်း ရှိုက်လိုက်သည်။
“ငါတစ်ယောက်တည်းရဲ့ စွမ်းအားနဲ့ပဲ ပေတိုနတ်ဘုရားအင်ပါယာ ကို အသက်ရှင်စေလိုက်တာပဲ။”
သူ၏ အသံမှာလည်း တုန်ခါနေသည်။
အခြားတစ်ဖက်တွင်။
ကျန်းစီလုံ နှင့် ချူချန်းတို့၏ လက်ထဲမှ လက်ဖက်ရည်ခွက်များမှာ မြေပြင်သို့ ပြုတ်ကျသွားသည်။
သူတို့နှစ်ဦးမှာ တစ်ဦးမျက်နှာ တစ်ဦးကြည့်ကာ မည်သို့ တုံ့ပြန်ရမှန်း မသိတော့ပေ။
အစိမ်းရောင် မျက်လုံးကျားမှာ ကောင်းကင်ယံကို စိုက်ကြည့်ရင်း တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်သည်။
“မမှားဘူး၊ ငါရှုံးတာ မမှားပါဘူး……”
……
……
ရှူးဖုက ကောင်းကင်ယံမှ အကြည့်ကို ပြန်ရုပ်သိမ်းလိုက်ပြီး ယွီချန်၏ လက်ထဲမှ လက်ဖက်ရည်အိုးကို ယူကာ သူ့ကိုယ်သူ တစ်ခွက် ငှဲ့လိုက်သည်။ ထို့နောက် တစ်ဖက်လူ၏ လက်ထဲတွင် ကိုင်ထားသော အလွတ်ခွက်ကိုပါ ပြည့်အောင် ဖြည့်ပေးလိုက်သည်။
“လက်ဖက်ရည်ပဲ သောက်ပါ၊ စစ်ပွဲမှာ အနိုင်အရှုံး ဆိုတာ သာမန်ပါပဲ။ ငါလည်း အနည်းငယ် အံ့ဩမိပေမဲ့ အခုမြင်နေရတာကတော့ မင်းတို့ ဟေးကျားစခန်းရဲ့ ကြိုးစားမှုက ငါတို့ ဝူရှန်းပေမြိန့်ရဲ့ ကံကောင်းခြင်း တစ်ခေါက်လောက်တောင် မရှိဘူး ဖြစ်နေတာပဲ။”
ရှူးဖုက အေးဆေးတည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်သည်။
ယွီချန်မှာမူ ကောင်းကင်ယံကို စိုက်ကြည့်ရင်း မလှုပ်မယှက်ဖြင့် ရုပ်တုတစ်ခုကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။
“ယွီချန်၊ ဒါက တကယ်ပဲ ငါတို့ နောက်ဆုံးသောက်ရမယ့် လက်ဖက်ရည် ဖြစ်တော့မယ်။”
ရှူးဖု -
“မင်း အချိန်လေးကို တန်ဖိုးထားပါ။”
ခဏရပ်လိုက်ပြီးနောက် ယွီချန်က ဘာမှ ပြန်မပြောသည်ကို မြင်သောအခါ သူသည် နောက်ဆုံးတွင် မထိန်းနိုင်တော့ဘဲ လက်ထဲရှိ လက်ဖက်ရည်များကို ယွီချန်၏ မျက်နှာပေါ်သို့ ပက်ဖျန်းလိုက်ပြီး မတ်တတ်ရပ်ကာ ခါးထောက်၍ အော်ဟစ် ရယ်မောလိုက်သည်။
“ဟားဟားဟားဟားဟား”
ယခုအချိန်မှသာ ယွီချန်မှာ သတိပြန်ဝင်လာပြီး ရယ်မောနေသော ရှူးဖုကို ကြည့်ကာ နှုတ်ခမ်းကို အနည်းငယ် လှုပ်ရှားလိုက်သည်။
“အဲဒီ ယဲ့ထျန်းဂူဆိုတဲ့သူက ဘယ်သူလဲ”
“မသိဘူး၊ ငါဘာမှ မသိဘူး၊ သူက အခုမှ ရောက်လာတဲ့ ကျဲနယဲ့ သူတော်စင် တစ်ဦးဖြစ်တာပဲ သိတယ်။”
ရှူးဖုမှာ ရယ်မောလွန်း၍ အသက်ပင် မရှူနိုင်တော့ပေ။
“ဒီစစ်ပွဲ ပြီးသွားရင် ငါတို့ ဝူရှန်းပေမြိန့်ရဲ့ အဆင့်သတ်မှတ်ချက် တက်လာတော့မယ် မဟုတ်လား မင်းတို့ ဟေးကျားစခန်းကတော့ အဆင့်လျော့တော့မှာပဲ။”
“မင်း……”
ယွီချန်မှာ စကားကို အကြာကြီး အောင့်ထားရင်း မျက်နှာမှာ နီရဲလာသည်။
“မင်း ရူးသွပ်မနေနဲ့တော့။”
“ငါ အခုမရူးသွပ်ရင် ဘယ်အချိန် ရူးသွပ်ရမှာလဲ မင်း ကြည့်နေလိုက်၊ ငါ့အတွေ့အကြုံအရ ယဲ့ထျန်းဂူဆိုတဲ့ ဒီကောင်လေးက ကြေးနီသူတော်စင်နန်းတော်ရဲ့ ကိုယ်စားလှယ် ဖြစ်လာတော့မှာ ”
ရှူးဖုက အော်ဟစ် ရယ်မောလိုက်သည်။
“ငါ အုပ်ချုပ်နေတဲ့ လက်အောက်မှာ ကြေးနီသူတော်စင်နန်းတော်ရဲ့ ကိုယ်စားလှယ် တစ်ယောက် ပေါ်လာတာပဲ၊ ဟားဟားဟားဟား၊ ကြေးနီ သူတော်စင်နန်းတော်မှာလည်း ငါ ဂုဏ်ပြုခံရတော့မယ် ”
“အခွင့်အရေး ရရင်တော့ ငါ ဒီကောင်လေးနဲ့ တကယ်ပဲ တွေ့ဆုံချင်မိတယ်။”
ယွီချန်၏ မျက်နှာမှာ မှိုင်းညို့နေသည်။
“စစ်ပွဲ ပြီးသွားပြီဆိုတော့ နောက်က ကြည့်ရမယ့် မြင်ကွင်းတွေကိုတော့ မင်းနဲ့အတူ ငါ ဆက်မကြည့်တော့ဘူး။ ငါ့ကောင်လေးတွေကို သွားပြီး ကြိုဆိုလိုက်ဦးမယ်။”
ရှူးဖုက ရယ်မောလိုက်ပြီး လက်ဖက်ရည်အိုးကို ကိုင်ကာ ဟင်းလင်းပြင်ထဲသို့ တိုးဝင်ပျောက်ကွယ်သွားသည်။
ယွီချန်မှာ ပါးစပ်ကို ဟလျက် -
“ငါ့လက်ဖက်ရည်အိုး……”