အခန်း ၁၀၀၄

အခန်း (၁၀၀၄) - တောင်ဘိုးဘေးကြီး ဝင်ရောက်လာခြင်း

"အဲဒီ အဘိုးကြီးက အဲဒီ ပစ္စည်း ကို ထုတ်သုံးလိုက်ပြီ လို့... တစ်စုံတစ်ခုက ငါ့ကို ပြောပြနေတယ်"

"ဒါဆို မင်းက ဘာလို့ မထွက်သွား သေးတာလဲ"

ကျယ်လောင်လှသော အသံက တစ်သံ က တောင်ဘိုးဘေးကြီး ၏ အနောက်ဘက် မှ ထွက်ပေါ်လာတော့၏။ ၎င်းမှာ ကောင်းကင်ဘုံ ချိတ်ဆက် တောင်ထွတ် ၏ လှေကားထစ် များပေါ်တွင် ရပ်နေသော နဂါး မျက်နှာဖုံးစွပ် အလုပ်အကျွေး ပင် ဖြစ်သည်။

ပုံမှန်အားဖြင့် တောင်ဘိုးဘေးကြီး ၏ အမိန့်များ အတိုင်းသာ လှုပ်ရှားလေ့ ရှိသော သူသည် ယခုအခါ အမှန်တကယ်ပင် စကား ပြောဆိုလာခဲ့ပြီး သူ၏ လေသံ တွင် အတန်ငယ် အလျင်စလို ဖြစ်နေသော အရိပ်အယောင် အချို့ ပါဝင်နေ၏။

ထိုစကား ကို ကြားလိုက်ရသောအခါ... အရှေ့ တွင် ရှိနေသော တောင်ဘိုးဘေးကြီးက ပြန်လည် မေးခွန်း ထုတ်လိုက်၏။

"ဒါဆို မင်း ကရော ဘာလို့ မလှုပ်ရှား သေးတာလဲ"

သူတို့ နှစ်ဦး စလုံး က တစ်ထေရာတည်း တူညီသော စကားများကို ပြောဆိုနေကြခြင်း က... ကောင်းကင်ဘုံ ချိတ်ဆက် တောင်ထွတ် ကြီးကို မျက်စိတစ်မှိတ် အတွင်း ကျောချမ်းဖွယ် ကောင်းသောနေရာ တစ်ခု အဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားစေတော့၏။

"အကယ်၍ မင်း ထွက်သွားမယ် ဆိုရင်... ငါလည်း ထွက်သွားမယ်လေ"

"ဘယ်သူ က ဘယ်နေရာ ကိုသွားမလဲ ဆိုတာကို ဆုံးဖြတ်ဖို့... ကျောက်တုံး၊ စက္ကူ၊ ကတ်ကြေး ကစားကြရင်ရော ဘယ်လိုလဲ။ အဲဒါ က ပိုပြီး တရားမျှတ လိမ့်မယ်"

ငါတို့က တကယ်ပဲ မင်း နဲ့ ငါ ကို ဒီလောက် ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ခွဲခြား ဖို့ လိုအပ်လို့လား။

"မင်း တို့က သူတို့ကို မခွဲခြားဘဲ ထားလို့ မရဘူးလား"

"အကယ်၍ မင်း က သူတို့ကို မခွဲခြားနိုင်ဘူး ဆိုရင်... တခြား သူတွေ က ဘယ်လို လုပ်ပြီး ခွဲခြားနိုင်ပါ့မလဲ"

"..."

နောက်ဆုံး တွင်တော့... အသံ နှစ်ခု စလုံး မှာ တစ်ထေရာတည်း တူညီသွားခဲ့ပြီး အကယ်၍ အခြား တစ်ယောက်ယောက် သာ ကြားလိုက်ရမည် ဆိုပါက... သေချာပေါက် ကြောက်လန့် ပြီး သေဆုံးသွားကြမည်သာ ဖြစ်၏။

သို့သော်ငြား... တောင်နှင့် ပင်လယ် ကမ္ဘာ ကြီးမှာ ယခုအခါ အခွံလွတ် ကြီး တစ်ခု သာ ဖြစ်နေပြီး အစစ်အမှန် အစွမ်းထက် သူများ မှာ စစ်မြေပြင်နယ်မြေ အတွင်းသို့ ရောက်ရှိနေကြသည်မှာ ကြာမြင့်လှပြီ ဖြစ်၏။

“ဝှီး…”

လေပြင်းကြီး တစ်ခု က ကောင်းကင်ဘုံ ချိတ်ဆက် တောင်ထွတ် ကို ဖြတ်သန်း တိုက်ခတ်သွားသည်။ လေပြင်းကြီး ဖြတ်သန်းသွားပြီးနောက် တွင်မူ မည်သည့် အရိပ်အယောင် မျှ မကျန်ရစ် ခဲ့သလို... မည်သည့် ခြေရာ လက်ရာ မျှလည်း လုံးဝ (လုံးဝ) မကျန်ရှိ ခဲ့တော့ချေ။

တောင်ထိပ် ပေါ်ရှိ လူ နှစ်ဦး စလုံး မှာ တစ်ပြိုင်နက်တည်း ပျောက်ကွယ်သွားကြတော့၏။

...

စစ်မြေပြင်နယ်မြေ ၏ အတွင်းဘက် ၌ကား...

သူတော်စင် ဘိုးဘေးကြီး နှင့် ပင်လယ်ဘိုးဘေးကြီး တို့မှာ အချင်းချင်း မျက်နှာချင်းဆိုင် ရပ်နေကြဆဲ ပင်။

ဤ အခိုက်အတန့် တွင်... ပင်လယ်ဘိုးဘေးကြီးသည် မည်သည့် အကြောင်းကြောင့် မှန်း မသိဘဲ သူတော်စင် ဘိုးဘေးကြီးကို နောက်တစ်ကြိမ် ထပ်မံ မတိုက်ခိုက်လာပေ။

သူမသည် အမည်မသိ နှင့် ရှင်းလင်း ပီပြင်မှု မရှိသော သီချင်း သံစဉ် တစ်ခု ကို ညည်းဆိုနေသည်။ အလွန်တရာ သာယာ ငြိမ့်ညောင်းသော သံစဉ် အချို့ က နင်ချီ ၏ နားထဲသို့ ရံဖန်ရံခါ ရောက်ရှိလာတော့၏။

နင်ချီသည် ၎င်းကို အစစ်အမှန်သိုင်းကမ္ဘာ တွင်ပင် ကျယ်ကျယ်ပြန့်ပြန့် ပျံ့နှံ့နေသော သားချော့တေးလေး တစ်ပုဒ် အဖြစ် ချက်ချင်း မှတ်မိလိုက်တော့သည်။

"ဘာတွေ ဖြစ်ကုန်တာလဲ"

နင်ချီသည် လက်ရှိ အခြေအနေ ကို သိပ်ပြီး နားမလည်နိုင်အောင် ဖြစ်နေရ၏။

ပင်လယ်ဘိုးဘေးကြီးက သားချော့တေး တစ်ပုဒ် ကို ညည်းဆိုနေသော်ငြားလည်း... သူတော်စင် ဘိုးဘေးကြီးက ဤ အခွင့်အရေး ကို အသုံးချပြီး ပင်လယ်ဘိုးဘေးကြီးကို မတိုက်ခိုက်ပါ။

ရန်သူတော် ဘိုးဘေးကြီး နှစ်ပါး စလုံး မှာ မတုန်မလှုပ် ရပ်နေကြသဖြင့် အလွန်တရာ ကျောချမ်းဖွယ် ကောင်းသော တိတ်ဆိတ် ငြိမ်သက်မှု တစ်ခု အတွင်းသို့ ကျရောက်သွားကြတော့၏။

တစ်ဖက် တွင်မူ... တောင်နှင့် ပင်လယ် ကမ္ဘာ မှ ကျင့်ကြံသူ အများအပြား ကတော့ ဝမ်းသာ ပျော်ရွှင် မှုများ ဖြင့် တစ်ယောက် ကို တစ်ယောက် အပြန်အလှန် အရိပ်အခြေ ကြည့်နေကြလေသည်။

နောက်ဆုံး တွင်တော့... ဘိုးဘေးကြီး နှစ်ပါး ၏ တိုက်ပွဲ မှာ ရပ်တန့်သွားခဲ့ပြီ။

သူတို့သည်လည်း ဘိုးဘေးကြီး နှစ်ပါး ၏ တိုက်ပွဲ ကြောင့် ဖြစ်ပေါ်လာသော အရှိန်အဟုန် ပြင်းထန်သည့် စွမ်းအင် လှိုင်းဂယက် များ၏ ချည်နှောင် ဖိနှိပ်မှု များမှ လွတ်ကင်းသွားကြပြီပင်။

သူတို့ အထဲတွင် အပျော်ရွှင်ဆုံး သူများ မှာ သဘာဝကျစွာ ပင် ကုန်းထျန်းတောက် ဦးဆောင်သော တောင်ဘိုးဘေးကြီး ၏ လက်အောက်ခံ ကျင့်ကြံသူများသာ ဖြစ်ကြ၏။

သူတို့သည် ဒူးထောက် ကာ..."ကောင်းကင်ဘုံ ကြီးက မျက်စိ ပါတယ်... ကောင်းတဲ့ သူတွေကို ကာကွယ် စောင့်ရှောက် ပေးတယ်" ဟု ဟစ်ကြွေးလိုက်ချင်မိတော့သည်။