အခန်း ၁၂၂

အခန်း (၁၂၂) ချန်ကျိုး ကြက်သားဟော့ပေါ့

အန်တီကြီးက အလျင်အမြန် လက်ကာပြလိုက်ပြီး ပြုံးရွှင်စွာဖြင့် ပြောလိုက်လေသည်...။

"အို... ငါ လက်မခံနိုင်ပါဘူး... ညည်းတို့ရဲ့ မုန့်တွေက အရမ်းကောင်းနေပြီပဲဟာကို ဈေးလျှော့ပေးရင် တောင် ငါက ယူဖို့ အားနာလှပါပြီ..."

ယဉ်ကျေးစွာဖြင့် စကားအနည်းငယ် ထပ်မံပြောဆိုပြီးနောက် အန်တီကြီးသည် မုန့်များကို ယူကာ ထွက်သွားခဲ့လေတော့သည်။

သူမ ထွက်သွားသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ဒုတိယမရီး ကျောက်ရှောက်ထင်၏ မျက်နှာပေါ်ရှိ အပြုံးမှာ ချက် ချင်း ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ပြီး နှုတ်ခမ်းထောင့်များမှာ တဖြည်းဖြည်း တွဲကျလာကာ မျက်မှောင်များမှာ လည်း တင်းကျပ်စွာ ကြုတ်သွားခဲ့လေသည်။

ဤမုန့်လုပ်နည်း အားလုံးမှာ သူမ၏ မတ်အငယ်လေးက ပေးထားခြင်းဖြစ်ပြီး ၎င်းတို့ထဲမှ အများစုမှာ အခြားနေရာများတွင် တွေ့ရခဲသော ထူးခြားသည့် နည်းလမ်းများ ဖြစ်လေ၏။

အကယ်၍ တစ်စုံတစ်ယောက်က မနာလိုဖြစ်ပြီး အတုခိုးရန် ကြိုးစားလျှင်ပင် ပုံစံအပါအဝင် အရာ အားလုံးကို တစ်ပုံစံတည်း တူအောင် သင်ယူရန်မှာ မဖြစ်နိုင်ပေ။ သို့သော် ဤနေရာတွင် တစ်ခုခုတော့ မှားယွင်းနေသလို ခံစားနေရပေတော့သည်။

သူမသည် တွေးလေတွေးလေ ပို၍ စိတ်မသက်မသာ ဖြစ်လာလေလေ ဖြစ်၏။ ထို့ကြောင့် ဆိုင်တံခါးကို ပိတ်လိုက်ပြီး လှည့်ကာ ခြံနောက်ဖေးသို့ အလျင်စလို လျှောက်သွားလိုက်လေသည်။ သူမသည် အိမ်ထောင်ဦးစီးအား ဤကိစ္စကို အမြန်ဆုံး ပြောပြရမည် ဖြစ်ပေသည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် အခြားတစ်ဖက်ရှိ ကျိုးမိသားစု၏ ခြံဝင်းထဲတွင်မူ လုံးဝကွဲပြားခြားနားပြီး စည်ကား လှသော မြင်ကွင်းတစ်ခု ပေါ်ပေါက်နေလျက်ရှိလေ၏။

ပြည့်စုံပြီး ဆွဲဆောင်မှုရှိသော ရနံ့တစ်ခုသည် ပြတင်းပေါက်များနှင့် တံခါးအက်ကွဲကြောင်းများမှ တစ်ဆင့် လွင့်ပျံလာကာ ခြံဝင်းတစ်ခုလုံးကို ဖုံးလွှမ်းသွားပြီး လူတိုင်း၏ ဗိုက်များကို အသံမြည်လာစေခဲ့ ပေသည်။

မကြာမီ ကျောင်းဖွင့်တော့မည် ဖြစ်သဖြင့် ကျိုးချန်ယွီနှင့် ကျိုးချန်ရှော့တို့သည် ထျန်မိသားစု၏ ဒုတိယ အစ်ကိုနှင့် တတိယအစ်ကိုတို့ထံတွင် ကူညီလုပ်ကိုင်ပေးနေခြင်းကို ရပ်နားလိုက်ပြီး ဤရက်ပိုင်းအတွင်း အိမ်၌သာ အေးချမ်းစွာ နေထိုင်နေလျက်ရှိကြလေသည်။

ထျန်ရှောင်ယာ၏ အပ်ချုပ်ဆိုင်မှာလည်း ယနေ့တွင် အလုပ်မများခဲ့ချေ။ တစ်မိသားစုလုံး အတူတကွ ရှိနေရန်မှာ ရှားပါးလှပြီး ကျိုးချန်ယဲ့သည်လည်း ရုတ်တရက် ကြက်သားဟော့ပေါ့ကို စားချင်စိတ် ပေါ်လာခဲ့လေသည်။

ယခင်ဘဝက သူ စတင်၍ ဝိညာဉ်ကူးပြောင်းဝင်စားလာချိန်တွင် 'ချန်ကျိုး ကြက်သားဟော့ပေါ့' မှာ အင်တာနက်ပေါ်ရှိ ခေတ်စားနေသော အကြောင်းအရာများတွင် လွှမ်းမိုးနေသည့် အချိန်ဖြစ်လေသည်။

ထိုပူပူစပ်စပ်နှင့် အရသာရှိသော အရသာလေးမှာ သူ၏ အရိုးထဲအထိပင် စွဲထင်နေခဲ့ပေသည်။

ထို့နောက် ရှောင်ယွီနှင့် ရှောင်ရှော့တို့သည် ရက်အနည်းငယ်အတွင်း အိတ်များဆွဲကာ ရှန်ဟိုင်းသို့ ပြန် သွားကြတော့မည်ကို သူ သတိရလိုက်လေသည်။

နှစ်များစွာ ကြာပြီးနောက်တွင် သူသည် ဤခံစားချက်ကို နောက်ဆုံး၌ ဖိနှိပ်မထားနိုင်တော့ချေ။

ထို့ကြောင့် ဤကြက်သားဟော့ပေါ့ စားသောက်ခြင်းမှာ သဘာဝကျကျပင် မိသားစုအတွက် စည်ကား သော နှုတ်ဆက်ပွဲလေး တစ်ခု ဖြစ်လာခဲ့လေတော့သည်။

"ဒုတိယအစ်ကို... အစ်ကို့ရဲ့ ကြက်သားဟော့ပေါ့က အရမ်းမွှေးတာပဲ... ခြံထဲကနေတောင် အနံ့ရနေပြီ..."

ကျိုးချန်ယွီသည် ကျောက်ခဲလေးကို ချီထားလျက် ကုလားကာကိုမကာ ဝင်လာခဲ့လေ၏။ ၎င်းတို့၏ မျက်လုံးကြီးငယ်နှစ်စုံမှာ အရောင်တောက်နေပြီး မီးဖိုပေါ်၌ ပွက်ပွက်ဆူနေသော အိုးကြီးကို စူးစိုက် ကြည့်နေခဲ့ကြလေသည်။ ၎င်းတို့သည် ညင်သာစွာ အနံ့ခံကြည့်လိုက်ကြပြီး မျက်နှာများထက်တွင်မူ ဖုံးကွယ်မထားနိုင်သော မျှော်လင့်ချက်များဖြင့် ပြည့်နှက်လျက်ရှိနေခဲ့ပေသည်။

ကျောက်ခဲလေးမှာ သွားရည်ကျလာပြီး အိုးရှိရာသို့ တိုးသွားရင်း အသံငယ်လေးများကို အဆက်မပြတ် ပြုလုပ်နေခဲ့လေ၏။

"အို... ကျောက်ခဲလေး... သွားကိုင်လို့ မရဘူးလေ... အပူလောင်သွားလိမ့်မယ်..."

ကျိုးချန်ယွီမှာ လန့်သွားသဖြင့် အလျင်အမြန် ခြေလှမ်းအနည်းငယ် နောက်ဆုတ်လိုက်ပြီး ကလေးငယ် လေးကို အဝေးသို့ ပွေ့ချီသွားခဲ့လေသည်။

အနီးတွင် ရပ်နေသော ကျိုးချန်ရှော့သည်လည်း ပျော်ရွှင်မှုတွင် ပါဝင်ရန် ရောက်လာခဲ့လေ၏။ သူသည် ရှေ့သို့ ခြေနှစ်လှမ်းမျှသာ လှမ်းရသေးချိန်တွင် ကျိုးချန်ယဲ့က သူ့အား ညင်သာစွာ တွန်းထုတ်လိုက်လေ သည်...။

"သွားစမ်းပါ... ဒီနားလာပြီး ပြဿနာ မရှာနဲ့... ငါယူလာတဲ့ ကြေးနီအိုးကို သွားဆေးပြီး မီးသွေးမီးမွှေး လိုက်ဦး..."

"ဒုတိယအစ်ကို... အစ်ကိုက မတရားဘူး..."

ကျိုးချန်ရှော့က နှုတ်ခမ်းဆူလိုက်ပြီး ဘေးတွင် တိတ်တဆိတ် ရယ်မောနေသော ကျိုးချန်ယွီအား ကြည့်ကာ တမင်တကာ မကျေမနပ်ဖြစ်ဟန်ဆောင်လျက် ပြောလိုက်လေသည်...။

"ဘာလို့ ကျွန်တော့်ကိုပဲ အမြဲတမ်း အလုပ်ခိုင်းနေရတာလဲ... ဘာလို့ တတိယအစ်မကို အလုပ်မခိုင်း တာလဲ..."

"မင်းရဲ့ တတိယအစ်မ ကလေးချီထားတာကို မမြင်ဘူးလား..."

ကျိုးချန်ယဲ့က မော့မကြည့်ဘဲ သူ၏လက်ထဲရှိ ကြက်သားတုံးများကို လှန်လှောနေရင်း ဖြောင့်မတ် မှန်ကန်သော လေသံဖြင့် ပြောလိုက်လေသည်...။

"ပြီးတော့ ယောက်ျားကောင်းဆိုတာ အလုပ်ပိုလုပ်ရတယ်လေ..."

ကျိုးချန်ရှော့မှာ ပြောစရာစကားမဲ့သွားပြီး ခေါင်းငုံ့ကာ အလုပ်လုပ်ရန် နာခံစွာဖြင့် သွားရုံသာ တတ်နိုင် တော့လေသည်။

သူက စိတ်ထဲမှ တိတ်တဆိတ် တွေးလိုက်လေသည်...။

*ဒုတိယအစ်ကို့ရဲ့ ပါးစပ်က စကားပြောတာ ပိုပိုကောင်းလာတယ်...*

ထိုအချိန်မှာပင် ထျန်ရှောင်ယာသည် ဆေးကြောထားသော ဟင်းသီးဟင်းရွက် ခြင်းတောင်းကို ကိုင် ဆောင်လျက် မီးဖိုချောင်ထဲသို့ ဝင်လာပြီး ပြုံးကာ ပြောလိုက်လေသည်...။

"အာယဲ့... ကျွန်မ ဟင်းသီးဟင်းရွက်တွေ အကုန်ဆေးပြီးပြီ... ဘယ်တော့လောက် စားလို့ရမလဲ..."

ကျိုးချန်ယွီသည် ခြင်းတောင်းထဲရှိ ရင်းနှီးမှုမရှိသော အရာအချို့ကို ချက်ချင်း သတိပြုမိသွားပြီး လက် ညှိုးထိုးပြလိုက်လေသည်...။

"ဒုတိယယောင်းမ... တခြားဟင်းသီးဟင်းရွက်တွေကိုတော့ ကျွန်မ သိပါတယ်... ဒါပေမဲ့ အဖြူရောင် နူးနူးညံ့ညံ့နဲ့ ရှည်ရှည်မျှင်မျှင်လေးက ဘာကြီးလဲ... မှိုနဲ့တော့ တူတယ်... ဒါပေမဲ့... သိပ်တော့ မတူ သလိုပဲ..."

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ကျိုးချန်ယဲ့က မော့ကြည့်လိုက်ပြီး ပြုံးလျက် ရှင်းပြလိုက်လေသည်...။

"အပ်လောက် သေးတဲ့ အဲ့ဒါတွေကို အပ်မှိုလို့ ခေါ်တယ်လေ..."

"သူ့ဘေးက ဖောင်းဖောင်းလေးကိုတော့ ကျောက်စိမ်းဖြူမှိုလို့ ခေါ်တယ်... ဒါက မှိုအမျိုးအစား တစ်မျိုး ပဲလေ ကြက်သားဟော့ပေါ့ထဲ ထည့်ချက်စားရင် အရမ်းကို အရသာရှိတယ်လေ..."

သူသည် ခေတ္တရပ်လိုက်ပြီး အိုးကို လှမ်းကြည့်ကာ အော်ပြောလိုက်လေသည်...။

"အားလုံးပဲ လက်ကို မြန်မြန်သွားဆေးကြတော့... ဆယ်မိနစ်နေရင် စားကြမယ်..."

ထိုစကားကို ပြောလိုက်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ခြံဝင်းထဲတွင် ချက်ချင်းပင် စည်ကားသွားခဲ့လေ တော့သည်။

အချို့က လက်ဆေးနေကြပြီး အချို့က အိုးများကို တိုက်ချွတ်ဆေးကြောနေကြကာ အချို့ကလည်း မီး သွေးမီးမွှေးနေကြလေသည်။ ၎င်းတို့သည် အလုပ်များနေသော်လည်း ရှုပ်ထွေးမနေဘဲ ခြံဝင်းတစ်ခုလုံး မှာ ဟင်းချက်ရနံ့များဖြင့် ပြည့်နှက်နေခဲ့ပေသည်။

ဧည့်ခန်းမဆောင်ရှိ ရှစ်ထောင့်စားပွဲကြီး၏ ဘေးတွင် မိသားစုဝင်များသည် စားပွဲပေါ်ရှိ ကြေးနီအိုးအား တောင့်တစွာဖြင့် စိုက်ကြည့်နေကြလေ၏။

အိုးထဲရှိ ဟင်းရည်မှာ ပွက်ပွက်ဆူနေပြီး အနီရောင်အဆီများမှာ လှည့်ပတ်နေကာ ရနံ့မှာလည်း အလွန် အမင်း ဆွဲဆောင်မှုရှိနေသဖြင့် မည်သူမျှ စကားပြောချင်စိတ် မရှိကြတော့ချေ။

ကျိုးချန်ယဲ့သည် ရှာလကာရည်အိုးကို ကောက်ကိုင်လိုက်ပြီး လူတိုင်း၏ ပန်းကန်ထဲသို့ အနည်းငယ်စီ လောင်းထည့်ပေးကာ ပြုံးလျက် ပြောလိုက်လေသည်...။

"ရှာလကာရည်နဲ့ တွဲစားတာက 'ချန်ကျိုး ကြက်သားဟော့ပေါ့' ရဲ့ အသက်ပဲလေ..."

လူတိုင်းမှာ အချိန်အတော်ကြာကတည်းက စားချင်နေကြပြီဖြစ်ရာ စား၍ရပြီဟု ကြားလိုက်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ၎င်းတို့အားလုံးသည် တူများကို ကောက်ကိုင်လိုက်ကြပြီး အစားအစာများကို စတင်ယူ ငင်ကြလေတော့သည်။

ကြက်သားတုံးများမှာ နူးညံ့ပြီး အရသာရှိလာသည်အထိ ချက်ပြုတ်ထားသဖြင့် ညင်သာစွာ ထိလိုက်ရုံ ဖြင့် အရိုးမှ ကွာကျလာခဲ့ပေသည်။ အစပ် ရနံ့လေးမှာ အသား၏ မွှေးရနံ့နှင့် ပြီးပြည့်စုံစွာ ပေါင်းစပ်သွား ပြီး ဝါးလေဝါးလေ ပို၍ အရသာရှိလာလေလေ ဖြစ်၏။

ကျိုးချန်ယွီသည် ၎င်းကို ရှာလကာရည်ထဲသို့ နှစ်လိုက်ပြီး တစ်ကိုက် ကိုက်စားလိုက်ရာ သူမ၏ မျက်လုံးများမှာ ချက်ချင်း အရောင်တောက်သွားခဲ့လေသည်...။

"ဒုတိယအစ်ကို... ဒါက အရမ်းအရသာရှိတာပဲ... မွှေးပြီးတော့ ထုံကျင်နေတာပဲ... ပြီးတော့ ရှာလကာ ရည်နဲ့ဆိုတော့ လုံးဝ အီမနေဘူး..."

ကျိုးချန်ရှော့သည် အစားအစာထဲသို့ ခေါင်းငုံ့ကာ အငမ်းမရ စားသောက်နေပြီး သူ၏ ပါးစပ်တစ်ခုလုံး ပြည့်နှက်နေလျက် ပြောလိုက်လေသည်...။

"ဒုတိယအစ်ကိုက ဘာလို့ ဒါကို အတင်းလုပ်ချင်နေတာလဲဆိုတာ အခုမှ ကျွန်တော် သိတော့တယ်... အရမ်းကို အရသာရှိတာပဲ..."

ထျန်ရှောင်ယာသည်လည်း ကျောက်စိမ်းဖြူမှို တစ်ဖတ်ကို တူဖြင့် ကောက်ယူကာ သူမ၏ ပါးစပ်ထဲသို့ ထည့်လိုက်လေ၏။

မှိုများမှာ နူးညံ့လတ်ဆတ်ကာ ဟင်းရည်များကို စုပ်ယူထားပြီး အလွန်အရသာရှိသဖြင့် သူမက ခေါင်းကို အဆက်မပြတ် ညိတ်လိုက်လေသည်...။

"ဒီကျောက်စိမ်းဖြူမှိုတွေကလည်း အရမ်းကောင်းတာပဲ... ချောမွေ့ပြီး နူးညံ့လတ်ဆတ်နေတာပဲ..."

ကျိုးချန်ယဲ့က ပြုံးလိုက်ပြီး သူမအတွက် အပ်မှိုတစ်ဖတ်ကို ကောက်ယူပေးလိုက်လေသည်...။

"ဒီတစ်ခုကိုလည်း မြည်းကြည့်ပါဦး... သူက နူးညံ့သွားတဲ့အထိ ချက်ပြီးရင် အရမ်းချောမွေ့ပြီးတော့ အရသာတွေကို ကောင်းကောင်း စုပ်ယူထားတယ်လေ... များများစားလေ ပိုပြီး အရသာရှိလေပဲ..."

ထျန်ရှောင်ယာသည် တစ်ကိုက် ကိုက်စားကြည့်လိုက်ရာ ဝါးလို့ကောင်းပြီး အရသာရှိနေသည်ကို တွေ့ လိုက်ရလေ၏။ ငရုတ်ဆီများ ဖုံးလွှမ်းနေသော အပ်မှိုများမှာ မှို၏ ချိုမြိန်သော အရသာလေး ရောယှက် နေကာ စပ်ရှားရှားလေးဖြစ်နေပြီး သူမအနေဖြင့် ရပ်တန့်၍ မရနိုင်လောက်အောင်ပင် အရသာရှိလွန်း နေခဲ့ပေသည်။

ကျိုးချန်ယဲ့၏ ရင်ခွင်ထဲတွင် ပွေ့ချီခံထားရသော ကျောက်ခဲလေးပင်လျှင် ကြက်ဥပေါင်းနှင့် အသားစဉ်း ကော ပန်းကန်လုံးအသေး တစ်လုံးကို ရရှိထားခဲ့လေသည်။

ကလေးငယ်လေးသည် သူ၏ဖခင်က တစ်လုတ်ချင်း ခွံ့ကျွေးမည်ကို စိတ်ရှည်စွာ စောင့်ဆိုင်းနေပြီး စား သောက်နေစဉ် နှုတ်ခမ်းများသပ်ကာ လက်ခုပ်တီးနေလျက် လုံးဝ ကျေနပ်နေသည့်ပုံ ပေါ်နေခဲ့လေ၏။

အကယ်၍ ကျိုးချန်ယဲ့က သူ့အား ခွံ့ကျွေးသည်မှာ အနည်းငယ် နှေးသွားပါက သူသည် ချစ်စရာကောင်း သော အသံကလေးများ ပြုလုပ်ကာ ကျွေးရန်အတွက် အဆက်မပြတ် တိုက်တွန်းနေခဲ့ပေသည်။

သူ၏ရှေ့ရှိ မြင်ကွင်းကို ကြည့်ရင်း ကျိုးချန်ယဲ့သည် သူ၏နှလုံးသားထဲ၌ နွေးထွေးသော ခံစားချက်တစ်ခု ကို ခံစားလိုက်ရလေသည်။

ယခင်ဘဝက တစ်ယောက်တည်း နေထိုင်ခဲ့ရသော်လည်း ဤဘဝတွင်မူ ဤမျှ ပျော်ရွှင်စရာကောင်းပြီး စည်ကားသော ပြန်လည်ဆုံဆည်းမှုမျိုး ရှိလာသည့်အတွက် အလွန်အမင်း စိတ်အေးချမ်းကာ ကျေနပ် ရောင့်ရဲနေခဲ့ပေသည်။

"ဒေါက်... ဒေါက်... ဒေါက်..."

သို့ရာတွင် စည်ကားနေသော လေထုမှာ အချိန်ကြာကြာ မခံခဲ့ချေ။ ရုတ်တရက် ခြံတံခါးအပြင်ဘက်မှ အလောတကြီး တံခါးခေါက်သံများ ထွက်ပေါ်လာကာ အတွင်းဘက်ရှိ သက်သောင့်သက်သာရှိသော လေထုကို ဖြိုခွဲလိုက်လေတော့သည်။

ကျိုးချန်ယဲ့က မျက်ခုံးတစ်ဖက်ကို ပင့်လိုက်ပြီး တူကိုချကာ ခြံတံခါးရှိရာသို့ လှမ်းကြည့်လိုက်လေ သည်...။

"ဒီအချိန်ကြီး ဘယ်သူများ ရောက်လာတာပါလိမ့်..."

ထျန်ရှောင်ယာသည် တံခါးဖွင့်ရန် အလျင်အမြန် ထလိုက်လေ၏။ သူမ တံခါးကို ဖွင့်လိုက်သည်နှင့် တစ် ပြိုင်နက် သူမ၏ ဒုတိယအစ်ကိုနှင့် မရီးဖြစ်သူတို့ ကလေးသုံးယောက်နှင့်အတူ တံခါးဝ၌ ရပ်နေသည်ကို မြင်လိုက်ရလေသည်။ ၎င်းတို့၏ မျက်နှာအမူအရာများမှာ အနည်းငယ် တည်ကြည်လေးနက်နေခဲ့ပေ သည်။

သူမ၏ နှလုံးသားမှာ ချက်ချင်း တင်းကျပ်သွားခဲ့ပြီး ဘေးသို့ အလျင်အမြန် ဖယ်ပေးလိုက်ကာ စိုးရိမ် တကြီးဖြင့် မေးလိုက်လေသည်...။

"ဒုတိယအစ်ကို... ဒုတိယမရီး... ဘာဖြစ်လို့လဲ... ဘာတွေများ ဖြစ်ခဲ့လို့လဲ..."

ထျန်ချင်းလင်းသည် သူ၏ဇနီးအား ခြံဝင်းထဲသို့ တွဲခေါ်လာပြီးနောက် တိုးညှင်းသော အသံဖြင့် မေးလိုက် လေသည်...။

"ရှောင်ယာ... ယောက်ဖလေး အိမ်မှာရှိလား... သူ့ကို ငါ ပြောစရာတစ်ခု ရှိလို့..."

"အန်တီ..."

ဆန်းဝါသည် သူ၏မျက်နှာလေးကို မော့ကြည့်ရင်း လိမ္မာစွာဖြင့် အော်ခေါ်လိုက်လေ၏။

"အင်း..."

ထျန်ရှောင်ယာက အလျင်အမြန် ပြန်ထူးလိုက်ပြီးနောက် သူမ၏ ဒုတိယအစ်ကိုဘက်သို့ လှည့်ကာ ပြော လိုက်လေသည်...။

"အာယဲ့ အိမ်မှာ ရှိပါတယ်..."

ထိုသို့ပြောပြီးနောက် သူမသည် လက်တစ်ဖက်ဖြင့် ဆန်းဝါ၏ လက်ကို ကိုင်ထားပြီး အခြားလက်တစ် ဖက်ဖြင့် ခြံတံခါးကို ပိတ်လိုက်ကာ သူမ၏ ဒုတိယအစ်ကို နောက်မှနေ၍ ဧည့်ခန်းမဆောင်ထဲသို့ လိုက် ဝင်သွားခဲ့လေတော့သည်။