အခန်း ၁၂၅

အခန်း (၁၂၅) သင့်တင့်လျောက်ပတ်သော ဆုလာဘ်

ထျန်ရှောင်ယာက ပြုံးလျက် ပြန်လည်ဖြေကြားလာခဲ့လေသည်...။

"ဟုတ်လို့လား... အဘွားကြီးက ပီကင်းမှာ ခဏလောက် နေချင်တာဆိုတော့ သူ့ရဲ့သားကို လွမ်းလို့နေမှာ ပေါ့..."

ကျိုးချန်ယွီက နှုတ်ခမ်းကို စူကာ ပို၍ အနားသို့ တိုးကပ်လာပြီး သူမ၏ အသံကို နှိမ့်လျက် ပြောလိုက်လေ သည်...။

"မရီး... ကိစ္စက အဲ့ဒီလောက် မရိုးရှင်းဘူးလို့ ထင်တယ်နော်..."

"ကျန်ခဲ့တဲ့ အချိန်တုန်းက ကောင်းချွေ့ချွေ့ ပြဿနာရှာခဲ့တာ မဟုတ်ဘူးလား... အစ်ကိုဝေကျွင်းက သူ့ကို မထိန်းနိုင်တော့လို့ အခု သူ့အမေကို ခေါ်လာတာလေ... အဲ့ဒါက သိသာနေတာပဲ မဟုတ်လား..."

ထျန်ရှောင်ယာက သူမကြောင့် ရယ်ချင်သွားခဲ့ပြီး သူမ၏ နဖူးကို ညင်သာစွာ ခေါက်လိုက်လေသည်...။

"မင်းက တော်တော်ကို ပါးနပ်တာပဲ... ငါတို့အနေနဲ့ တခြားသူတွေရဲ့ ကိစ္စကို ကိုယ့်ဘာသာပဲ သိထားသင့် ပြီး ကောလာဟလတွေတော့ မဖြန့်သင့်ဘူးလေ..."

ခြံဝင်းတံခါးအပြင်ဘက်တွင် ကျိုးချန်ယဲ့သည် ခေတ္တမျှ ရပ်တန့်သွားခဲ့ပြီးနောက် သူ၏ မျက်လုံးများထဲ တွင် အရာအားလုံးကို သိရှိနားလည်နေသည့် အရိပ်အယောင်တစ်ခု တောက်ပသွားခဲ့ကာ နှုတ်ခမ်းပေါ်၌ ခပ်သဲ့သဲ့အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာခဲ့လေသည်။

အဘွားအိုသည် ရုတ်တရက် ပီကင်းသို့ လာရန် ဆုံးဖြတ်ခဲ့ခြင်း မဟုတ်ကြောင်းကို သူ ကောင်းကောင်း ကြီး သိထားခဲ့လေသည်။

လီဝေကျွင်းသည် သူ၏ ဇနီးဖြစ်သူအား ထိန်းချုပ်ရန် ကြိုးပမ်းမှုအဖြစ် မိခင်ဖြစ်သူကို အကြောင်းပြကာ ခေါ်ဆောင်လာခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်မှာ ရှင်းလင်းလှပေသည်။

အဘွားအို ရှိနေသဖြင့် ကောင်းချွေ့ချွေ့သည် သူမ၏ ဒေါသကို ထိန်းချုပ်နိုင်လိမ့်မည်ဟု မျှော်လင့်ရပေ သည်။

ဤအရာကို တွေးမိသောအခါ ကျိုးချန်ယဲ့သည် ပြုံးကာ ခေါင်းခါလိုက်ပြီးနောက် လက်ကိုဆန့်ထုတ်၍ သူ၏ အိမ်တံခါးကို တွန်းဖွင့်လိုက်လေသည်။

"ကျွီ..."

အသံကို ကြားလိုက်ရသောအခါ ထျန်ရှောင်ယာသည် မော့ကြည့်လိုက်ရာ မျက်နှာပေါ်၌ အပြုံးတစ်ခုနှင့် အတူ ဝင်လာသော ကျိုးချန်ယဲ့ကို မြင်တွေ့လိုက်ရလေ၏။

သူမသည် လုပ်လက်စ အလုပ်များကို အလျင်အမြန် ချထားလိုက်ပြီး သူ့အား ဆီးကြိုရန် သွားကာ ပြုံး လျက် ပြောလိုက်လေသည်...။

"ရှင် ပြန်လာပြီလား... ကြည့်ရတာ အရမ်းပျော်နေပုံပဲ ဒီနေ့ ဘာသတင်းကောင်းတွေများ ရှိလို့လဲ..."

"ဒုတိယအစ်ကို..."

ကျိုးချန်ယွီက သူ့အား နှုတ်ဆက်ရန် အလျင်အမြန် မတ်တတ်ရပ်လိုက်လေ၏။

ကျိုးချန်ယဲ့က တံခါးကို ပေါ့ပါးစွာ ပိတ်လိုက်ပြီး သူ၏ လေသံမှာ ပြေလျော့နေခဲ့လေသည်...။

"ဘာမှမဖြစ်ပါဘူး... တံခါးဝမှာ မင်းနဲ့ ရှောင်ယွီတို့ စကားပြောနေတာကို ငါ ကြားလိုက်ရုံပါ..."

ထျန်ရှောင်ယာ၏ မျက်နှာမှာ ချက်ချင်းပင် နီမြန်းသွားခဲ့လေ၏။ တခြားသူများ၏ အကြောင်းကို ကွယ်ရာ တွင် ပြောဆိုခြင်းမှာ အမြဲတမ်း အနည်းငယ် ရှက်ရွံ့စရာကောင်းလှရာ သူမသည် ရှင်းပြရန်အတွက် မသိ စိတ်မှ အလိုအလျောက် ဆန္ဒဖြစ်ပေါ်သွားခဲ့ပေသည်။

သူမ ဤသို့ဖြစ်နေသည်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ကျိုးချန်ယဲ့၏ ရင်ထဲတွင် နွေးထွေးမှုကို ခံစားလိုက်ရ ပြီး သူမအား မစနောက်တော့ချေ။ သူက ရိုးရှင်းစွာပင် ပြောလိုက်လေသည်...။

"လီဝေကျွင်းက ဒီကိစ္စကို အတော်လေး ကောင်းကောင်း ကိုင်တွယ်နိုင်ခဲ့တာပဲ..."

သူမ၏ ဒုတိယအစ်ကို ပြောသောစကားကို ကြားလိုက်ရသောအခါ ကျိုးချန်ယွီမှာ ချက်ချင်းပင် အနားသို့ တိုးကပ်လာခဲ့ပြီး သူမ၏ မျက်လုံးများ တောက်ပလာလျက် ပြောလာခဲ့လေသည်...။

"ဒုတိယအစ်ကို... အစ်ကိုလည်း အန်တီလီ က ကောင်းချွေ့ချွေ့ကို ထိန်းချုပ်ဖို့ ရောက်လာတာလို့ ထင် တယ် မဟုတ်လား..."

ကျိုးချန်ယဲ့သည် သူမ၏ စကားများကို တုံ့ပြန်ခြင်း မပြုဘဲ ပေါ့ပါးစွာသာ ပြောလိုက်လေ၏...။

"ဒါက သူတို့ရဲ့ မိသားစုကိစ္စပဲလေ ငါတို့ ဝင်မပါဘူး..."

ထျန်ရှောင်ယာက ပြုံးလျက် သူ၏ ပခုံးပေါ်မှ ဂုန်နီအိတ် ကို ယူလိုက်ကာ ညင်သာစွာ ပြောလိုက်လေ သည်...။

"ရှောင်ယွီနဲ့ ကျွန်မ ညစာ ပြင်ဆင်ပြီးသွားပြီ... သွားပြီး လက်ဆေးလိုက်ဦး… စားဖို့ ပြင်ဆင်ကြတာ ပေါ့..."

"ဟုတ်တယ် ဟုတ်တယ်... လက်ဆေးလိုက်ပါ... စားရမယ့် အချိန်ရောက်ပြီ..."

ကျိုးချန်ယွီမှာ ယနေ့ည၏ အရသာရှိသော အစားအစာများကို တွေးမိရုံဖြင့် သွားရည်ကျလာခဲ့ပြီး သူ့ အား စားရန် ဆက်တိုက် တိုက်တွန်းနေခဲ့လေ၏။

၎င်းတို့အုပ်စုသည် စကားစမြည်ပြောဆိုကာ ရယ်မောနေကြပြီး အခြားသူများ၏ မိသားစုကိစ္စများနှင့် ပတ်သက်သော အဖြစ်အပျက်ငယ်လေးမှာ နွေးထွေးသော နေဝင်ဆည်းဆာအောက်တွင် လွင့်ပျောက် သွားခဲ့ကာ အသက်ဝင်လှုပ်ရှားနေသော ခြံဝင်းလေးထဲသို့ ပျော်ဝင်သွားခဲ့လေတော့သည်။

ကျောင်းဖွင့်ရာသီသစ် စတင်ရန် နီးကပ်လာသည်နှင့်အမျှ ကျိုးချန်ယွီနှင့် သူမ၏မောင်ဖြစ်သူ ကျိုးချန်ရှော့ တို့သည် ၎င်းတို့၏ အိတ်များကို သိမ်းဆည်းကာ ရှန်ဟိုင်းသို့ ပြန်ရန် ပြင်ဆင်နေခဲ့ကြလေ သည်။

သူ၏ ညီမနှင့် ညီဖြစ်သူတို့ကို ကြည့်ရင်း ကျိုးချန်ယဲ့သည် ဖော်ပြ၍မရနိုင်သော ဝမ်းမြောက်မှု တစ်ရပ် ကို ခံစားလိုက်ရလေသည်။

ဤနွေရာသီတွင် ၎င်းတို့နှစ်ဦးသည် သူ့အနီး၌ ပီကင်းတွင် နေထိုင်ခဲ့ကြပြီး ယခင်ကကဲ့သို့ အလိုလိုက် ခံထားရကာ အရာရာကို အထိတ်တလန့်ဖြစ်တတ်သော သူများ မဟုတ်ကြတော့ချေ။

ယခုအခါတွင် သူမသည် အိမ်မှုကိစ္စများကို လုပ်ကိုင်ရန်၊ လူမှုဆက်ဆံရေးကို နားလည်ရန်နှင့် အကြောင်း အကျိုး ဆီလျော်စွာ ပြုမူတတ်ရန် သင်ယူနေပြီ ဖြစ်လေသည်။ သူမသည် သိသိသာသာ ကြီးပြင်းလာခဲ့ ပြီး များစွာ ပို၍ အသိဉာဏ် ကြွယ်ဝလာခဲ့ပေသည်။

၎င်းတို့နှစ်ဦးစလုံးမှာ ဤမျှလောက် ကြီးမားသော တိုးတက်မှုများ ရှိလာခဲ့သဖြင့် ၎င်းတို့အတွက် သင့် တင့်လျောက်ပတ်သော ဆုလာဘ်တစ်ခုကို ပြင်ဆင်ပေးသင့်သည်ဟု သူ၏ စိတ်ထဲတွင် တွေးလိုက်လေ သည်။

၎င်းတို့နှစ်ဦးအတွက် ရထားလက်မှတ်များ ဝယ်ယူမည့် အခွင့်အရေးကို အသုံးချကာ ကျိုးချန်ယဲ့သည် အပြန်လမ်းတွင် တမင်သက်သက် လမ်းလွှဲသွားခဲ့ပြီး တိတ်ဆိတ်ကာ လူသူကင်းမဲ့သော လမ်းကြား ထောင့်တစ်ခုသို့ ကွေ့ဝင်သွားခဲ့လေသည်။

ဖြတ်သွားဖြတ်လာ တစ်ယောက်မျှ မရှိကြောင်း သေချာစေရန် သူက ပတ်ဝန်းကျင်ကို ဝေ့ကြည့်လိုက် ပြီးနောက်မှ စိတ်သက်သာရာ ရသွားခဲ့လေ၏။

နောက်တစ်စက္ကန့်တွင် အနည်းငယ်မျှ တွေးတောလိုက်ရုံဖြင့် သူသည် ရုတ်တရက် လင်းလက်သွားကာ သူ၏ ကိုယ်ပိုင် စနစ်နေရာလွတ်ထဲသို့ တိတ်ဆိတ်စွာပင် ရောက်ရှိသွားခဲ့လေတော့သည်။

စနစ်နေရာလွတ်ထဲသို့ ဝင်ရောက်လိုက်သည်နှင့် ရင်းနှီးနေသော မြင်ကွင်းတစ်ခုက ဆီးကြိုနေခဲ့လေ သည်။

သစ်သီးများနှင့် ဟင်းသီးဟင်းရွက်များ၏ မွှေးပျံ့သော ရနံ့များရှိရာ ကျယ်ပြောလှသော မြေဩဇာ ကောင်းမွန်သည့် လယ်ကွင်းပြင်များနှင့် အလယ်ဗဟို၌ မတ်မတ်ရပ်တည်နေသော ခေတ်မီ ကုန်တိုက် ကြီးတစ်ခုစသည့် အလွန်တရာ စည်ပင်ဝပြောနေသော မြင်ကွင်းတစ်ခုပင် ဖြစ်ပေသည်။

သူသည် ဤနေရာသို့ မရေမတွက်နိုင်အောင် အကြိမ်ကြိမ် ရောက်ရှိခဲ့ပြီးဖြစ်သော်လည်း ဤနေရာသို့ ခြေချလိုက်တိုင်း သူ၏ရှေ့မှောက်ရှိ ပြည့်စုံကြွယ်ဝမှုများကြောင့် ကျိုးချန်ယဲ့မှာ အံ့အားသင့်နေရဆဲပင် ဖြစ်လေ၏။

ချက်ချင်းဆိုသလိုပင် ပြင်းထန်သော လုံခြုံမှု ခံစားချက်တစ်ခုသည် သူ၏ နှလုံးသားအောက်ခြေမှ ပျံ့နှံ့ လာခဲ့ပြီး သူ၏ တစ်ကိုယ်လုံးကို ဖုံးလွှမ်းသွားခဲ့လေတော့သည်။

ရှားပါးလှသော ဤခေတ်ကာလတွင် သူ၏ ကိုယ်ပိုင် သီးသန့်နေရာလွတ်လေးမှာ သူ၏ အကြီးမားဆုံး သော ယုံကြည်ချက် အရင်းအမြစ်ပင် ဖြစ်နေခဲ့ပေသည်။

သူ သတိပြန်ဝင်လာသောအခါ ကျိုးချန်ယဲ့သည် စနစ်နေရာလွတ်ထဲရှိ ဆိုင်ဆီသို့ တန်း၍ပင် လျှောက် သွားလိုက်လေသည်။

သူ၏ ညီမဖြစ်သူ မကြာသေးမီက တမ်းတနေခဲ့သော သူရဲကောင်းဖိနပ် ကို တွေးမိလိုက်သောအခါ ကျိုးချန်ယဲ့ မှာ ပြုံးရွှင်မှုကို မထိန်းနိုင်ခဲ့တော့ချေ။

သူသည် ကုန်တိုက်၏ မြေအောက် ဒုတိယထပ် သို့ သွားရောက်ခဲ့ပြီး သူ၏ ယခင်ဘဝက စုဆောင်းသိုမှီး ထားခဲ့သော ကြီးမားလှသည့် ထောက်ပံ့ရေးပစ္စည်း အပုံအပင်ကြီးထဲမှ အဖြူရောင် သူရဲကောင်းဖိနပ် အသစ်စက်စက် တစ်ရံကို ရွေးချယ်လိုက်လေသည်။

ဒီဇိုင်းမှာ သန့်ရှင်းပြီး စတိုင်ကျနေကာ ဤခေတ်ကာလ၏ ခေတ်အမီဆုံးနှင့် လူကြိုက်အများဆုံး ပုံစံ မျိုးပင် ဖြစ်ပေသည်။

ခေတ္တမျှ စဉ်းစားပြီးနောက် သူသည် ကုန်တိုက်၏ ပထမထပ်ရှိ အသုံးအဆောင်ပစ္စည်း အသေးစားများ ထားရှိရာ အပိုင်းသို့ တမင်သက်သက် သွားရောက်ခဲ့လေ၏။

အခမဲ့ရရှိသော လက်ဆောင်ပစ္စည်းများ အပုံကြီးထဲမှ သူ၏ လက်ဖဝါးအရွယ်အစားခန့်ရှိပြီး အနောက် ဘက်တွင် နူးညံ့သိမ်မွေ့သော ပန်းလေးများနှင့် မြက်ပင်လေးများ ရိုက်နှိပ်ထားသည့် အဝိုင်းပုံ မှန်ငယ် လေးတစ်ခုကို သူ ရွေးချယ်လိုက်လေသည်။

ယနေ့ခေတ်တွင် ဤအရာမှာ တကယ်ကို ရှားပါးပြီး အဖိုးတန်သော ပစ္စည်းတစ်ခုဖြစ်ကာ မိန်းကလေး များအနေဖြင့် လုံးဝကို မြတ်နိုးသဘောကျကြမည်မှာ အသေအချာပင် ဖြစ်လေသည်။

ယခု သူ၏ ညီမဖြစ်သူအတွက် ရရှိပြီဖြစ်ရာ သူသည် သူ၏ အဖိုးတန် ဇနီးသည်ကိုလည်း သဘာဝကျစွာ ပင် လျစ်လျူရှုမထားနိုင်ခဲ့ချေ။

သူ၏ ဇနီးသည်က အဝတ်အထည်ချုပ်ဆိုင် ဖွင့်ထားသဖြင့် ကျိုးချန်ယဲ့တွင် အဝတ်အစားများ ပြတ်လပ် မှု ရှိမနေချေ။ ထို့ကြောင့် သူသည် အသားအရေထိန်း အလှကုန်ပစ္စည်းများကို ရောင်းချသော အတန်း ဆီသို့ သူ၏ အာရုံကို ပြောင်းလဲလိုက်လေ၏။

သူမ၏ အသက်အရွယ်တွင် တိတိကျကျ လိုအပ်နေသည့် အခြေခံ ရေဓာတ်ဖြည့်တင်းပေးပြီး စိုပြည်စေ သော အလှကုန်တစ်ဆက်ကို ရွေးချယ်လိုက်လေသည်။

ကောင်တာမှ မထွက်ခွာမီ သူသည် အသားဖြူစေရန်၊ အမဲစက်များ ပျောက်ကင်းစေရန်နှင့် အရေးအ ကြောင်းများ ဖယ်ရှားပေးသော ထုတ်ကုန် နှစ်ဆက်ကိုလည်း ယူဆောင်လိုက်လေသည်။

သူ၏ ယောက္ခမနှင့် သူ၏ ကိုယ်ပိုင် မိခင်ဖြစ်သူတို့အတွက်လည်း စီစဉ်ပေးရန် လိုအပ်ကြောင်း သူ၏ စိတ်ထဲတွင် တွေးတောနေခဲ့လေသည်။ မိသားစုတစ်ခုလုံး သဟဇာတဖြစ်စွာ နေထိုင်နိုင်စေရန်အတွက် တစ်မိသားစုလုံးကို ဂရုစိုက်ပေးရန် လိုအပ်ပေသည်။

မိသားစုထဲရှိ အမျိုးသမီးများအတွက် ရွေးချယ်ပြီးသွားသောအခါ ညီဖြစ်သူအတွက် လက်ဆောင်မှာ များစွာ ပို၍ ရိုးရှင်းသွားခဲ့လေသည်။

သူသည် ကုန်တိုက်၏ ဒုတိယထပ်ရှိ အမျိုးသား အားကစားဝတ်စုံများ ရောင်းချရာ အပိုင်းသို့ တိုက်ရိုက် တက်သွားခဲ့ပြီး မြေကြီးပေါ်မှ အလှပြရန် အသုံးပြုသော ဘတ်စကက်ဘော တစ်လုံးကို ကောက်ယူကာ လက်ထဲတွင် အလေးချိန်ကို ချိန်ဆကြည့်လိုက်ပြီးနောက် အကြိမ်အနည်းငယ်မျှ ခေါက်ကြည့်လိုက်ရာ အထိအတွေ့မှာ အလွန်တရာ ကောင်းမွန်နေခဲ့လေသည်။

၎င်းမှာ ပီကင်း ကုန်တိုက်ကြီး များတွင် ရောင်းချနေသည်များထက် အရည်အသွေး အဆပေါင်းများစွာ ပို၍ကောင်းမွန်ပြီး ဤအသက်အရွယ်ရှိ ယောကျ်ားလေးများအကြားတွင် ကြိုက်နှစ်သက်ဆုံး ဖြစ်လာ မည်မှာ အသေအချာပင် ဖြစ်ပေတော့သည်။

အိမ်ရှိ သူ၏ အသည်းကျော် သားငယ်လေးကို တွေးမိလိုက်သောအခါ ကျိုးချန်ယဲ့သည် တတိယထပ်ရှိ ကလေးအသုံးအဆောင် အပိုင်းသို့ သွားရောက်ခဲ့ပြီး အာဟာရပြည့်ဝသော နို့မှုန့်ဗူး အချို့ကို ဝယ်ယူခဲ့ လေသည်။

သူသည် ချစ်စရာကောင်းသော ဂျင်းဘောင်းဘီအပြည့်စုံ ဝတ်စုံတစ်ထည်ကို ရွေးချယ်လိုက်ပြီး မီးခိုး ရောင် ချည်သား လက်ရှည်အင်္ကျီတစ်ထည်နှင့် တွဲဖက်လိုက်လေသည်။

မနက်ခင်းနှင့် ညနေခင်းများတွင် ရာသီဥတုမှာ အနည်းငယ် အေးစိမ့်စိမ့် ရှိနေဆဲဖြစ်သဖြင့် လက်ရှည်မှာ အတော်ပင် သင့်တော်ကာ သက်တောင့်သက်သာရှိပြီး နွေးထွေးနေစေမည် ဖြစ်လေသည်။

စနစ်နေရာလွတ်ထဲမှ မထွက်ခွာမီ သစ်သီးခြံ ထဲမှ တောက်ပသော အနီရောင်ရှိသည့် ဖူဂျီ ပန်းသီး လေး ငါးလုံးနှင့် အခွံပါးပြီး အရည်ရွှမ်းသော လိမ္မော်သီး ဆယ့်နှစ်လုံးခန့်ကို ခူးယူရန်လည်း သူ မမေ့လျော့နေခဲ့ ချေ။

ချိုမြိန်ပြီး ဆွဲဆောင်မှုရှိသော ကျိုကျို စတော်ဘယ်ရီ နှစ်ပေါင်ခန့်ကိုလည်း ထုပ်ပိုးလိုက်လေ၏။ ဤ လတ်ဆတ်သော သစ်သီးများမှာ ယနေ့ခေတ်ကာလတွင် ရှားပါးလှသော အရသာရှိသည့် အစားအစာ များပင် ဖြစ်ပေသည်။

ကျိုးချန်ယဲ့သည် အရာအားလုံးကို ထုပ်ပိုးလိုက်ပြီးနောက် လင်းလက်သွားခြင်း တစ်ခုနှင့်အတူ စနစ် နေရာလွတ်ထဲမှ ထွက်ခွာလာခဲ့လေသည်။

သူက နာရီကို ကြည့်လိုက်ရာ အချိန်လင့်နေပြီဖြစ်ကြောင်း မြင်လိုက်ရသဖြင့် အိတ်များကို အလျင်အမြန် ဆွဲယူကာ အိမ်သို့ သုတ်ခြေတင် ပြန်လာခဲ့လေ၏။

ခြံဝင်းတံခါးကို တွန်းဖွင့်လိုက်သည်နှင့် ဇနီးဖြစ်သူမှာ အဝတ်လှန်းကြိုးရှေ့တွင် ရပ်ကာ မိသားစု၏ အ ဝတ်အစားများကို ဂရုတစိုက် လှန်းနေသည်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရလေသည်။ နေရောင်ခြည်က သူမအပေါ် သို့ ကျရောက်နေပြီး သူမအား နူးညံ့ကာ အေးချမ်းနေပုံ ပေါ်စေခဲ့လေတော့သည်။