အခန်း ၁၂၇

အခန်း (၁၂၇) မောင်နှမနှစ်ဦး ရှန်ဟိုင်းသို့ ပြန်သွားကြခြင်း

ထျန်ရှောင်ယာက ပြုံးလျက် ကျိုးချန်ယွီ၏ လက်ကို ဆွဲကိုင်ကာ ညင်သာစွာ ပြောလိုက်လေသည်...။

"အထဲကို မြန်မြန်ဝင်ခဲ့ပါဦး မင်းအတွက် အံ့သြစရာတစ်ခု ရှိတယ်..."

ကျိုးချန်ယွီသည် ဧည့်ခန်းထဲသို့ ဝင်ရောက်သွားသည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် သူမ၏ အကြည့်များက စားပွဲ ပေါ်ရှိ အဖြူရောင် သူရဲကောင်းဖိနပ် တစ်ရံဆီသို့ ချက်ချင်းပင် ဆွဲဆောင်ခံလိုက်ရလေ၏။

သူမက အလျင်အမြန် ပြေးသွားပြီး ဖိနပ်ကို ယူကာ ရင်ခွင်ထဲ၌ ပိုက်ထားလိုက်ပြီး ထျန်ရှောင်ယာအား မျှော်လင့်ချက်အပြည့်ရှိသော မျက်လုံးများဖြင့် ကြည့်ကာ မေးလိုက်လေသည်...။

"ဒုတိယယောင်းမ ဒီဖိနပ်က ကျွန်မအတွက်လား..."

ထျန်ရှောင်ယာသည် သူမ၏ စိတ်လှုပ်ရှားနေသော အသွင်အပြင်ကြောင့် ရယ်ချင်သွားခဲ့ပြီး လက်ဆန့် ထုတ်ကာ သူမ၏ နဖူးကို ညင်သာစွာ ခေါက်လိုက်လေ၏။ ထို့နောက် သူမ၏ လေသံမှာ နူးညံ့ကာ နောက် ပြောင်ချင်စိတ်များ ပါဝင်နေခဲ့လေသည်...။

"မင်း ဘယ်လောက်တောင် အလောသုံးဆယ် ဖြစ်နေလဲဆိုတာ ကြည့်ပါဦး... မင်းအတွက် မဟုတ်ရင် တခြား ဘယ်သူ့အတွက် ဖြစ်နိုင်မှာတဲ့လဲ..."

"အား အား အား..."

ကျိုးချန်ယွီမှာ အလွန်အမင်း စိတ်လှုပ်ရှားလွန်းသဖြင့် ခုန်ပေါက်လုမတတ် ဖြစ်သွားခဲ့ပြီး ဖိနပ်ကို အထင် အရှား ပျော်ရွှင်စွာဖြင့် ဆုပ်ကိုင်ထားခဲ့လေသည်...။

"ဒုတိယယောင်းမက အရမ်း သဘောကောင်းတာပဲ..."

ထိုသို့ပြောရင်း သူမသည် မနေနိုင်ဘဲ ဖိနပ်နှင့် သူမ၏ မျက်နှာကို ညင်သာစွာ ပွတ်သပ်လိုက်ကာ အလွန် အမင်း ဝမ်းသာနေခဲ့လေတော့သည်...။

"ကျောင်းဖွင့်ရင် ဒီဖိနပ်ကို စီးပြီး ကျောင်းသွားမယ်... ကျောင်းက သူငယ်ချင်းတွေ အကုန်လုံး ကျွန်မကို အားကျနေကြတော့မှာပဲ..."

သူမက အလျင်အမြန် ဝေ့ကြည့်လိုက်ရာ ဘေးနားရှိ သေးငယ်ပြီး သပ်ရပ်လှပသော မှန်လေးကို မြင်တွေ့ လိုက်ရသဖြင့် ၎င်းကို ကောက်ယူကာ သူမကိုယ်သူမ ဘယ်ညာ လှည့်ပတ် ကြည့်ရှုလိုက်လေ၏။

မှန်သားပြင်မှာ ကြည်လင်တောက်ပနေပြီး အရွယ်အစားမှာလည်း အိတ်ကပ်ထဲသို့ ထည့်ရန် ကွက်တိ ဖြစ်နေသဖြင့် သယ်ဆောင်သွားရန် အလွန်တရာ အဆင်ပြေလှပေသည်။

သူမ ကြည့်လေလေ ပို၍ သဘောကျလေလေ ဖြစ်လာခဲ့ပြီး မသိစိတ်မှ အလိုအလျောက် သဲ့သဲ့အပြုံး တစ်ခု ပေါ်ထွက်လာခဲ့လေတော့သည်။

အခြားတစ်ဖက်တွင်မူ ကျိုးချန်ရှော့သည် အခန်းထဲသို့ ဝင်လာသည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် သူ၏ မျက်လုံးများ မှာ မြေကြီးပေါ်ရှိ ဘတ်စကက်ဘော ပေါ်သို့ ချက်ချင်းပင် စူးစိုက်ကျရောက်သွားခဲ့ပြီး အကြည့်ပင် မလွှဲ နိုင်တော့ချေ။

သူက ဘတ်စကက်ဘော ကို သူ၏ ရင်ခွင်ထဲသို့ တင်းကျပ်စွာ ပိုက်ထားပြီးနောက် အချိန်အတော်ကြာ သည်အထိ မှင်သက်လျက် ရပ်နေခဲ့ကာ သတိပင် ပြန်မဝင်လာနိုင်ခဲ့ချေ။

သူ၏ ဒုတိယအစ်ကိုသည် သူ၏အတွက် ဘတ်စကက်ဘော တစ်လုံးကို တကယ်ဝယ်ပေးခဲ့သည် ဆိုခြင်း အား သူ လုံးဝ ယုံကြည်နိုင်ခြင်း မရှိခဲ့ပေ။

ကျောင်းတစ်ကျောင်းလုံးတွင် ကာယဆရာ တစ်ယောက်တည်း၌သာ ရှိပြီး ထိုဘောလုံးမှာ သူ၏ လက်ထဲ ရှိ အရာလောက် လှပကောင်းမွန်ခြင်း လုံးဝမရှိချေ။

ယခုအချိန်မှစ၍ သူ၏ ဒုတိယအစ်ကိုမှာ သူ အချစ်ဆုံးသူ ဖြစ်လာမည်ဟု သူ၏ ရင်ထဲတွင် တိတ်တ ဆိတ် သစ္စာဆိုလိုက်လေတော့သည်။

ထျန်ရှောင်ယာက ၎င်းတို့နှစ်ဦးအတွက် အဝတ်အစားသစ် တစ်စုံစီကို ကိုယ်တိုင် ချုပ်ပေးထားကြောင်း ကြားလိုက်ရသောအခါ ၎င်းတို့မှာ အံ့သြဝမ်းသာဖြစ်သွားခဲ့ကြပြီး အလွန်အမင်း ဝမ်းသာပီတိ ဖြစ်သွားခဲ့ ကြလေသည်။

မောင်နှမနှစ်ဦးမှာ ချက်ချင်းပင် ပြေးသွားကြပြီး တစ်ဖက်တစ်ချက်စီမှ ထျန်ရှောင်ယာ၏ လက်မောင်း များကို တင်းကျပ်စွာ ဖက်တွယ်လိုက်ကြကာ ဆက်တိုက် ပြောဆိုနေခဲ့ကြလေသည်...။

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ဒုတိယမရီး... ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ဒုတိယယောင်းမ..."

"ကဲပါ ကဲပါ... မလှုပ်ကြပါနဲ့တော့... အဝတ်အစားသစ်တွေက စားပွဲပေါ်မှာ ရှိတယ်... သွားပြီး ဝတ် ကြည့်ကြပါဦး... တကယ်လို့ မတော်တာ တစ်ခုခုရှိရင် ပြန်ပြင်ချုပ်ပေးမယ်နော်..."

ထျန်ရှောင်ယာမှာ မောင်နှမနှစ်ဦး၏ လှုပ်ယမ်းမှုကြောင့် ခေါင်းမူးသွားသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသဖြင့် ၎င်း တို့အား အလျင်အမြန် နှစ်သိမ့်ပေးလိုက်လေ၏။

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ကျိုးချန်ယွီနှင့် ကျိုးချန်ရှော့တို့သည် ၎င်းတို့၏ လက်များကို ချက်ချင်း လွှတ်လိုက်ကြပြီး တောက်ပနေသော မျက်လုံးများဖြင့် စားပွဲဆီသို့ ပြေးသွားကြလေတော့သည်။

ဤသည်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ဘေးတွင် ရပ်နေသော ကျိုးချန်ယဲ့သည် ကျောက်ခဲလေး ကို ရင်ခွင်ထဲ ၌ ပွေ့ချီထားလျက် ရှေ့သို့ အလျင်အမြန် တိုးလာကာ အဝတ်အစား နှစ်စုံကို လှမ်းပေးလိုက်လေသည်။

ကျိုးချန်ယွီသည် ဒေစီပန်းပုံနှိပ်ထားသော အပြာနုရောင် ရှပ်အင်္ကျီနှင့် ခေတ်မီသော အနက်ရောင် ဘောင်းဘီပွပွတစ်ထည်တို့ကို ရရှိခဲ့လေသည်။

အရောင်များမှာ သန့်ရှင်းပြီး ပုံစံမှာ ချောင်ချောင်ချိချိရှိကာ ဝတ်ဆင်လိုက်သောအခါ သက်တောင့်သက် သာရှိရုံသာမက သပ်ရပ်လှပစေမည် ဖြစ်ပေသည်။

"ဝါး... အရမ်းလှတာပဲ..."

ကျိုးချန်ယွီက အဝတ်အစားများကို ကိုင်ထားရာ သူမ၏ မျက်လုံးများမှာ တောက်ပနေခဲ့လေ၏။ သူမ၏ လက်ချောင်းထိပ်များက အဝတ်စကို ညင်သာစွာ ထိတွေ့နေခဲ့ပြီး အောက်သို့ပင် ပြန်မချထားချင်တော့ ချေ...။

"ဒုတိယယောင်းမ ဒါက အရမ်း လှလွန်းတယ်..."

ကျိုးချန်ရှော့သည် ရိုးရှင်းပြီး သပ်ရပ်သော အဖြူရောင် ရှပ်အင်္ကျီနှင့် အနက်ရောင် ဖြောင့်တန်းသော ဘောင်းဘီရှည် တစ်ထည်ကို ရရှိခဲ့လေသည်။ ပုံစံမှာ သန့်ရှင်းပြီး သပ်ရပ်နေကာ ဝတ်ဆင်လိုက်သော အခါ ချက်ချင်းပင် တက်ကြွပြီး ခန့်ညားသွားစေမည် ဖြစ်ပေသည်။

ကျိုးချန်ရှော့က အဝတ်အစားများကို ဖက်ထားကာ ပြုံးဖြီးလျက် ခေါင်းကို ဆက်တိုက် ညိတ်ကာ ပြော လိုက်လေသည်...။

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ဒုတိယမရီး... ဒီအထည်တွေက တကယ်ကို မိုက်တာပဲ..."

၎င်းတို့နှစ်ဦး အလွန်အမင်း ပျော်ရွှင်နေသည်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ထျန်ရှောင်ယာ၏ နှုတ်ခမ်းများမှာ အပြုံးတစ်ခုအဖြစ် ကွေးညွတ်သွားခဲ့လေသည်...။

"မြန်မြန် သွားလဲကြပါဦး... တော်ရဲ့လားဆိုတာ ကြည့်ရအောင်..."

မောင်နှမနှစ်ဦးမှာ ဝမ်းသာအားရ သဘောတူလိုက်ကြပြီး ၎င်းတို့၏ အဝတ်အစားသစ်များကို ဆွဲယူကာ အပြင်သို့ ပြေးထွက်သွားကြသဖြင့် သေးငယ်သော ဧည့်ခန်းလေးထဲတွင် ၎င်းတို့၏ ရွှင်လန်းသော ရယ် မောသံများဖြင့် ထပ်မံ ပြည့်နှက်သွားခဲ့လေတော့သည်။

————————————

ထွက်ခွာမည့်နေ့တွင် မိုးလင်းစပြုချိန်မှာပင် ထျန်ရှောင်ယာသည် အစောကြီးထကာ နံနက်စာကို ပြင်ဆင် ခဲ့လေသည်။

နံနက်စာကို အလျင်အမြန် စားသောက်ပြီးနောက် ကျိုးချန်ယဲ့ကိုယ်တိုင် ခရီးဆောင်အိတ်ကြီးအိတ်ငယ် များကို သယ်ဆောင်ကာ ကျိုးချန်ယွီနှင့် ကျိုးချန်ရှော့တို့ကို ရထားဘူတာရုံသို့ ခေါ်ဆောင်သွားခဲ့လေ၏။

ရထားစောင့်နေစဉ်အတွင်း ကျိုးချန်ယဲ့က ၎င်းတို့အား အထပ်ထပ်အခါခါ သတိပေးနေခဲ့လေသည်...။

"လမ်းခရီးမှာ ဂရုစိုက်ကြဦး မင်းတို့ရဲ့ အိတ်တွေကိုလည်း သေချာ ကြည့်ထားကြ... ကျောင်းဖွင့်ရင် စာကို သေချာ ကြိုးစားကြပြီး တစ်ခုခုဖြစ်ရင် ငါ့ဆီ စာရေးလိုက်..."

သူက ခေတ္တမျှ ရပ်တန့်လိုက်ပြီးနောက် ဆက်လက် ပြောလိုက်လေသည်...။

"ဒီ ဂုန်နီအိတ် ထဲမှာ မင်းတို့ရဲ့ ဒုတိယမရီး ပြင်ဆင်ပေးထားတဲ့ စားစရာတွေပါတယ်... လမ်းမှာ ဗိုက်ဆာ ရင် စားဖို့ သိမ်းထားလိုက်..."

"ဟုတ်ကဲ့... ကျွန်တော်တို့ သိပါပြီ... ဒုတိယအစ်ကို ဘာမှ စိတ်မပူပါနဲ့..."

ကျိုးချန်ယွီက နီမြန်းနေသော မျက်လုံးများဖြင့် ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး ကျိုးချန်ရှော့ကလည်း ခေါင်းကို ဆက်တိုက် ညိတ်လိုက်လေ၏။ ၎င်းတို့၏ ရင်ထဲတွင် ခွဲခွာရမည်ကို ဝမ်းနည်းနေသကဲ့သို့ အနာဂတ်အ တွက် မျှော်လင့်ချက်များဖြင့်လည်း ပြည့်နှက်နေခဲ့ပေတော့သည်။

"ဘော်..."

မကြာမီမှာပင် ရထားသည် ဥဩဆွဲသံနှင့်အတူ ဘူတာရုံထဲသို့ ဖြည်းညင်းစွာ ဝင်ရောက်လာခဲ့ပြီး ရထား ဝန်ထမ်းတစ်ဦးက ရထားတွဲတံခါးဝတွင် ရပ်ကာ ခရီးသည်များကို အမြန်ဆုံး တက်ရောက်ကြရန် အော်ဟစ်ခေါ်နေခဲ့လေတော့သည်။

ကျိုးချန်ယွီနှင့် သူမ၏မောင်ဖြစ်သူတို့သည် ၎င်းတို့၏ ခရီးဆောင်အိတ်များကို သယ်ဆောင်ကာ လက်မှတ်များကို စစ်ဆေးခံပြီးနောက် ခြေလှမ်းအနည်းငယ် လှမ်းတိုင်း အနောက်သို့ ပြန်လှည့်ကြည့် ရင်း ရထားပေါ်သို့ တက်ရောက်သွားခဲ့ကြလေသည်။

၎င်းတို့သည် ရထားပြတင်းပေါက်ကို မှီကာ အပြင်ဘက်သို့ အတင်းအကျပ် လက်ဝှေ့ယမ်း ပြနေခဲ့ကြ လေသည်။

"ဒုတိယအစ်ကို... ပြန်တော့လေ..."

"ဒုတိယအစ်ကို... ကျွန်မ စာရေးလိုက်ပါ့မယ်..."

ကျိုးချန်ယဲ့ကလည်း ရထားမှ ဥဩသံရှည်ကြီး ထပ်မံထွက်ပေါ်လာကာ ပလက်ဖောင်းပေါ်မှ ဖြည်းညင်း စွာ ထွက်ခွာသွားပြီး နောက်ဆုံးတွင် မျက်စိအောက်မှ ပျောက်ကွယ်သွားသည်အထိ သူ၏ လက်ကို ညင်သာစွာ ဝှေ့ယမ်းပြနေခဲ့လေသည်။ ထို့နောက်မှသာ သူသည် ဖြည်းညင်းစွာ လှည့်ကာ အိမ်သို့ ပြန်လာ ခဲ့လေတော့သည်။

ရထားသည် တောင်ဘက်သို့ ဦးတည်သွားနေစဉ် ကျိုးချန်ယွီနှင့် ကျိုးချန်ရှော့တို့သည် ပြတင်းပေါက်ကို မှီ လျက် အပြင်ဘက်မှ လျင်မြန်စွာ ဖြတ်သန်းသွားသော သစ်ပင်များနှင့် လယ်ကွင်းများကို ကြည့်ရှုနေခဲ့ ကြလေသည်။ ၎င်းတို့သည် ပီကင်း ရှိ ၎င်းတို့၏ အိမ်လေးကို လွမ်းဆွတ်နေကြပြီ ဖြစ်ပေသည်။

ဒုတိယမရီး၏ လက်ရာကို လွမ်းဆွတ်သလို ကျောက်ခဲလေး ၏ နူးညံ့သော လက်ဖဝါးလေးများကိုလည်း လွမ်းဆွတ်မိလေ၏။ သူမ တွေးမိလေလေ သူ့ကို ခွဲခွာရမည်ကို ပို၍ ဝမ်းနည်းမိလေလေ ဖြစ်နေခဲ့ပေ သည်။

၎င်းတို့၏ ဗိုက်များ အသံမြည်လာသောအခါ ၎င်းတို့နှစ်ဦးသည် မရီးဖြစ်သူ ပြင်ဆင်ပေးထားသော ဂုန်နီ အိတ် ကို အလျင်အမြန် ဖွင့်လိုက်ကြလေသည်။

အထဲတွင်ရှိသော ဂျုံမှုန့်ပန်ကိတ်ဖြူဖြူများ၊ တောက်ပသော အနီရောင် ပန်းသီးအချို့နှင့် ၎င်းတို့ အကြိုက်ဆုံး မုန့်ထုပ်အချို့ကို ကြည့်ရင်း ရင်ထဲတွင် ပို၍ပင် နွေးထွေးသွားခဲ့လေသည်။

ပီကင်း ရှိ အိမ်လေးကို လွမ်းဆွတ်မှုမှာ ရုတ်တရက် ပို၍ ပြင်းထန်လာခဲ့ပေသည်။

"ဒုတိယအစ်ကိုနဲ့ ယောင်းမတို့က ငါတို့အပေါ် တကယ်ကို ကောင်းတာပဲ..."

ကျိုးချန်ယွီက အနည်းငယ် နီမြန်းနေသော မျက်လုံးများဖြင့် တိုးညှင်းစွာ ပြောလိုက်လေသည်။

ကျိုးချန်ရှော့က လက်ထဲတွင် အစားအစာများကို ကိုင်ထားလျက် ခေါင်းကို ဆက်တိုက် ညိတ်ကာ လေးနက်စွာ ပြန်လည်ဖြေလာခဲ့လေသည်...။

"ဟုတ်တယ်... ငါ သေချာပေါက် စာကြိုးစားပြီး နောင်ကျရင် ပီကင်း က တက္ကသိုလ်ကို ဝင်ခွင့်ရအောင် လုပ်မယ်... ဒါမှ ဒုတိယအစ်ကိုနဲ့ မရီးတို့ဆီမှာ အမြဲတမ်း နေလို့ရမှာလေ..."

"ငါလည်း ပီကင်း က တက္ကသိုလ်ကို လျှောက်ချင်တယ်..."

ကျိုးချန်ယွီက ဝင်ပြောလိုက်ရာ သူမ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် ခိုင်မာသော ဆုံးဖြတ်ချက်များ တောက်ပ နေလျက်ရှိနေလေတော့သည်။

————————————

ရထားသည် တောင်ဘက်သို့ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် မောင်းနှင်သွားခဲ့ပြီး ရှန်ဟိုင်း ဘူတာရုံသို့ နီးကပ်လာသော အခါ မောင်နှမနှစ်ဦးသည် အချင်းချင်း ပြုံးပြလိုက်ကြပြီး ၎င်းတို့၏ မျက်လုံးများမှာ မျှော်လင့်ချက်များ ဖြင့် တောက်ပနေခဲ့လေသည်။

၎င်းတို့သည် ဒုတိယမရီး ကိုယ်တိုင် လက်ဖြင့် ချုပ်ပေးထားသော အဝတ်အစားသစ်များကို ကောက်ယူ ကာ ရေချိုးခန်းထဲသို့ အလှည့်ကျ ဝင်ရောက်၍ အဝတ်အစား လဲလှယ်လိုက်ကြလေ၏။

၎င်းတို့ ပြန်ထွက်လာသောအခါ ၎င်းတို့နှစ်ဦးသည် ကျိုးချန်ယွီ၏ မှန်ငယ်လေးထဲတွင် အချင်းချင်း ကြည့် ရှုလိုက်ကြပြီး ၎င်းတို့၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်များမှာ မသိစိတ်မှ အလိုအလျောက် ကွေးညွတ်သွားခဲ့လေတော့ သည်။

ကျိုးချန်ယွီ၏ ဒေစီပန်းပုံနှိပ်ထားသော အပြာနုရောင် ရှပ်အင်္ကျီက သူမ၏ အသားအရေကို ဖြူဖွေး တောက်ပနေစေပြီး သပ်ရပ်သော အနက်ရောင် ဘောင်းဘီပွပွနှင့် တွဲဖက်လိုက်သောအခါ သူမအား တက်ကြွကာ နူးညံ့သိမ်မွေ့နေပုံ ပေါ်စေခဲ့လေသည်။

ကျိုးချန်ရှော့သည် သန့်ရှင်းသော အဖြူရောင် ရှပ်အင်္ကျီနှင့် အနက်ရောင် ဖြောင့်တန်းသော ဘောင်းဘီ ရှည်ကို ဝတ်ဆင်ထားလေ၏။ သူသည် မတ်မတ်ရပ်နေကာ အလွန်တရာ တက်ကြွနေပုံပေါ်ပြီး လူငယ် ပီသသော ခွန်အားများဖြင့် ပြည့်နှက်နေခဲ့ပေသည်။

"အရမ်းကြည့်ကောင်းတာပဲ... ဒုတိယမရီးရဲ့ အပ်ချုပ်လက်ရာ က တကယ့်ကို အံ့မခန်းပဲ..."

ကျိုးချန်ယွီက သူမ၏ ကော်လာကို ညင်သာစွာ ဆွဲဆန့်ရင်း တိုးညှင်းစွာ အာမေဍိတ်သံ ပြုလိုက်လေ သည်။

ကျိုးချန်ရှော့မှာ မနေနိုင်ဘဲ ရင်ကော့လိုက်ကာ ဂုဏ်ယူဝင့်ကြွားစွာဖြင့် ပြုံးလိုက်လေသည်...။

"ငါတို့ ဒီအဝတ်အစားတွေနဲ့သာ အပြင်ထွက်ရင် ငါတို့ ဘယ်လောက်တောင် သပ်ရပ်ကြည့်ကောင်းလဲ ဆိုတာကို လူတိုင်းက ချီးကျူးကြမှာပဲ..."

၎င်းတို့နှစ်ဦးသည် ဝမ်းသာအားရဖြင့် ၎င်းတို့၏ အဝတ်အစားများနှင့် လက်များကို သပ်ရပ်အောင် လုပ် လိုက်ကြပြီး ရထား ဘူတာရုံသို့ ဖြည်းညင်းစွာ ဆိုက်ရောက်လာမည့်အချိန်ကို စိတ်အားထက်သန်စွာ စောင့်ဆိုင်းနေခဲ့ကြလေတော့သည်။

"ဘော်..."

ရထားသည် ၎င်း၏ ဥဩသံရှည်ကြီးကို ဆွဲလိုက်ပြီး ဘူတာရုံထဲသို့ ဖြည်းညင်းစွာ ဝင်ရောက်လာခဲ့လေ တော့သည်။

ရထား လုံးဝ ရပ်တန့်သွားပြီးနောက် ၎င်းတို့နှစ်ဦးသည် ၎င်းတို့၏ ခြေရင်းရှိ အထုပ်အပိုးအမျိုးမျိုးကို ချက်ချင်း ကောက်ယူလိုက်ကြပြီး ပလက်ဖောင်းအပြင်ဘက်သို့ လူအုပ်ကြီးနှင့်အတူ ဖြည်းညင်းစွာ တိုးဝှေ့ လိုက်ပါထွက်ခွာသွားခဲ့ကြလေတော့သည်။