အခန်း ၁၂၈

အခန်း (၁၂၈) အိမ်ရာဝင်းအတွင်းမှ အဖြစ်အပျက်ငယ်လေးတစ်ခု

၎င်းတို့သည် ရှန်ဟိုင်းတွင် မွေးဖွားကြီးပြင်းခဲ့ပြီး လမ်းများ၊ လမ်းကြားများနှင့် ရထားဘူတာရုံ လမ်း ကြောင်းများမှာ ၎င်းတို့၏ သွေးသားထဲတွင် စွဲကပ်နေခဲ့လေရာ မိဘများအနေဖြင့် ၎င်းတို့အား လာကြို ရန် ခရီးဝေး သွားရောက်ရန် မလိုအပ်ခဲ့ပေ။

၎င်းတို့နှစ်ဦးသည် အိမ်အပြန် ဘတ်စ်ကားကို လွယ်ကူစွာ ရှာတွေ့ခဲ့ကြပြီး ခရီးဆောင်အိတ်များကို နေရာ ချကာ ထိုင်ခုံများတွင် ဝင်ထိုင်လိုက်ကြလေသည်။

ကားလေးသည် ဖြည်းညင်းစွာ စတင်ထွက်ခွာလာခဲ့ပြီး ရင်းနှီးကျွမ်းဝင်နေသော လမ်းများတစ်လျှောက် မောင်းနှင်ကာ အိမ်ဆီသို့ ဦးတည်သွားနေခဲ့လေ၏။

ဘတ်စ်ကားသည် ယိမ်းထိုးကာ တဝူးဝူး မြည်ဟည်းလျက် အိမ်ရာဝင်း၏ အဝင်ဝသို့ ဝင်ရောက်လာခဲ့ပြီး မောင်နှမနှစ်ဦးသည် ၎င်းတို့၏ အထုပ်အပိုးများကို သယ်ဆောင်လျက် ကားပေါ်မှ ဆင်းလာခဲ့ကြလေ သည်။

"ရှောင်ယွီ... ရှောင်ရှော့..."

၎င်းတို့သည် အိမ်ရာဝင်း၏ တံခါးပေါက်သို့ ခြေချလိုက်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် တစ်စုံတစ်ဦးက ၎င်းတို့ အား အနောက်ဘက်မှ လှမ်းခေါ်လိုက်လေ၏။

ကျိုးချန်ယွီနှင့် သူမ၏မောင်ဖြစ်သူတို့သည် ခြေလှမ်းများကို ရပ်တန့်လိုက်ကြပြီး မသိစိတ်မှ အလို အလျောက် အနောက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်ကြလေသည်။

ထိုအခါ ချည်မျှင်နှင့် အထည်စက်ရုံမှ အလုပ်သမား ဝတ်စုံများကို ဝတ်ဆင်ထားသော အမျိုးသမီး အချို့သည် အိမ်ရာဝင်းဆီသို့ အတူတကွ လျှောက်လာနေသည်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရလေ၏။

အနီးကပ် ကြည့်ရှုလိုက်သောအခါ ၎င်းတို့အား လှမ်းခေါ်ခဲ့သူမှာ ၎င်းတို့၏ မိခင်နှင့် အလုပ်ရုံတစ်ခု တည်းတွင် အလုပ်လုပ်ကိုင်ပြီး များသောအားဖြင့် မိခင်ဖြစ်သူနှင့် အရင်းနှီးဆုံးဖြစ်သော အန်တီမုန် ဖြစ်ကြောင်း ၎င်းတို့နှစ်ဦးစလုံး မှတ်မိသွားခဲ့ကြလေသည်။

"အန်တီမုန်..."

ကျိုးချန်ယွီနှင့် ကျိုးချန်ရှော့တို့က အလျင်အမြန် နှုတ်ဆက်လိုက်ကြလေသည်။

"ရှောင်ယွီ ရှောင်ရှော့... မင်းတို့နှစ်ယောက် ပီကင်း ကနေ အခုမှ ပြန်ရောက်လာတာလား... မင်းတို့ရဲ့ ဒုတိယအစ်ကိုနဲ့ မရီးတို့ ပီကင်း မှာ အဆင်ပြေကြရဲ့လား..."

မုန်ချောင်ယွီက ရှေ့သို့ တိုးလာကာ ပြုံးလျက် မေးလိုက်လေသည်။

ကျိုးချန်ယွီက ပြုံးလျက် ခေါင်းကို ဆက်တိုက် ညိတ်ပြကာ ပြောလိုက်လေသည်...

"အားလုံး အဆင်ပြေပါတယ်... ဒုတိယအစ်ကိုနဲ့ မရီးတို့ နှစ်ယောက်စလုံး နေကောင်းကြပါတယ်... ပြီး တော့ တူလေးကလည်း လိမ္မာတယ်..."

"အို... ဒီကလေးတွေက ကျိုးမိသားစုက ချန်ယွီနဲ့ ချန်ရှော့တို့ မဟုတ်လား... သူတို့က ပီကင်း ကနေ ပြန်လာကြတာလား..."

ထိုအချိန်မှာပင် စူးရှသော အမျိုးသမီး အသံတစ်သံက ဖြတ်ပြောလာခဲ့လေ၏။

၎င်းတို့အုပ်စုသည် အသံလာရာသို့ လှည့်ကြည့်လိုက်ကြရာ ကျိုးမိသားစု၏ လမ်းတစ်ဖက်ခြမ်းတွင် နေထိုင်သော ဝမ်ချွေဟွာ ဖြစ်ကြောင်း သိလိုက်ကြလေသည်။

"အန်တီဝမ်..."

ကျိုးချန်ယွီနှင့် သူမ၏မောင်ဖြစ်သူတို့သည် သူမအား သိပ်သဘောမကျကြသော်လည်း ယဉ်ကျေးစွာဖြင့် နှုတ်ဆက်လိုက်ကြလေသည်။

ဝမ်ချွေဟွာသည် ဈေးဝယ်ပြီး၍ အိမ်သို့ ပြန်လာစဉ် အိမ်ရာဝင်း၏ အဝင်ဝတွင် လူအုပ်ကြီး စုဝေးနေပြီး အသက်ဝင်လှုပ်ရှားနေသော မြင်ကွင်းကို မြင်တွေ့လိုက်ရခြင်း ဖြစ်လေ၏။

စိတ်ဝင်စားစရာ တစ်ခုခု ရှိနေမည်ဟု တွေးကာ သူမသည် ဈေးခြင်းတောင်းကို အိမ်သို့ပင် ပြန်မပို့တော့ ဘဲ ထိုနေရာသို့ တိုက်ရိုက် သွားရောက်ခဲ့လေသည်။

အဝေးမှနေ၍ ရှင်းလင်းစွာ မမြင်ရသော်လည်း အနီးသို့ ရောက်ရှိလာသောအခါ ပီကင်း မှ ပြန်လာသော ကျိုးမိသားစု၏ တတိယသမီးနှင့် စတုတ္ထသားတို့ ဖြစ်ကြောင်း သူမ သိလိုက်ရလေ၏။

သူမ၏ ရှေ့မှောက်ရှိ မောင်နှမနှစ်ဦးသည် အသစ်စက်စက်နှင့် လှပသော အဝတ်အစားများကို ဝတ်ဆင် ထားရုံသာမက ၎င်းတို့၏ ပုံစံမှာ အလွန်တရာ ခေတ်မီနေခဲ့သဖြင့် အိမ်ရာဝင်း တစ်ခုလုံးတွင် ၎င်းတို့ကဲ့ သို့ အခြားတစ်ယောက်ကိုမျှ ရှာတွေ့နိုင်မည် မဟုတ်ချေ။

၎င်းတို့သည် ဖောင်းကားနေသော အထုပ်အပိုး အများအပြားကိုလည်း သယ်ဆောင်လာခဲ့ကြရာ အထဲ တွင် ကောင်းမွန်သော ပစ္စည်းများစွာ ပါဝင်လာမည်ဟု ထင်ရပေသည်။

ပို၍ အံ့သြစရာကောင်းသည်မှာ နွေရာသီ ကျောင်းပိတ်ရက် တစ်ခုအပြီးတွင် ၎င်းတို့နှစ်ဦးစလုံးမှာ ကိုယ်အလေးချိန် တက်လာခဲ့ကြခြင်းပင် ဖြစ်လေ၏။

၎င်းတို့၏ မျက်နှာအသားအရေမှာ ပန်းသွေးရောင် သန်းကာ တောက်ပနေခဲ့ပြီး ၎င်းတို့သည် ပီကင်း တွင် ကောင်းမွန်သော အစားအသောက်များကို စားသောက်ကာ အလွန်တရာ သက်တောင့်သက်သာရှိသော ဘဝကို ဖြတ်သန်းခဲ့ရကြောင်း ရှင်းလင်းစွာ ဖော်ပြနေခဲ့ပေသည်။

ထိုအခါမှသာ ဝမ်ချွေဟွာသည် နောက်ဆုံးတွင် စကားစပြောလာခဲ့လေသည်။

"ချွေဟွာ... မင်း ဈေးကနေ အခုလေးတင် ပြန်လာတာလား..."

မုန်ချောင်ယွီက ကောင်းကင်သို့ မော့ကြည့်ဟန်ဆောင်ကာ ယဉ်ကျေးစွာ ပြောလိုက်လေသည်...။

"အချိန်လင့်နေပြီ... ယောကျ်ားတွေလည်း မကြာခင် အလုပ်ဆင်းပြီး အိမ်ပြန်လာကြတော့မယ်... ချွေဟွာ... မင်းလည်း ပြန်ပြီး ထမင်းဟင်းချက်သင့်ပြီ... ငါတို့လည်း အခု အိမ်ပြန်တော့မယ်..."

ဝမ်ချွေဟွာသည် စကားပြောရန် ဟန်ပြင်လိုက်သော်လည်း မုန်ချောင်ယွီက ဖြတ်ပြောလိုက်ခြင်း ဖြစ် လေ၏။

စကားများမှာ သူမ၏ လည်ချောင်းထဲတွင် တစ်ဆို့သွားခဲ့ရာ သူမအား အလွန်တရာ နေရခက်သွားစေခဲ့ သော်လည်း ၎င်းတို့ကို ပေါက်ကွဲထုတ်၍ မရနိုင်သဖြင့် မှုန်ကုပ်နေသော မျက်နှာထားဖြင့်သာ ခေါင်းညိတ် လိုက်ရလေတော့သည်။

ထို့နောက် သူမက တစ်စုံတစ်ရာကို သတိရသွားဟန်ဖြင့် အတင်းပြုံးကာ ခေါင်းမာစွာ ပြောလိုက်လေ သည်...။

"ဟုတ်တယ်... ငါ အခု ပြန်တော့မယ်... ငါ့ယောကျ်ားနဲ့ သားက ငါချက်တာကို အရမ်းကြိုက်ကြတာ ဆိုတော့ မြန်မြန်ပြန်ပြီး အရာအားလုံးကို အဆင်သင့်ဖြစ်အောင် လုပ်ရဦးမယ်..."

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ မုန်ချောင်ယွီသည် မတတ်သာသလို ပြုံးလိုက်လေ၏။ ဤအရာများမှာ အသေးအဖွဲ ကိစ္စဟောင်းများသာ ဖြစ်ပေသည်။ ယခုအခါ သူမတွင် မြေးတစ်ယောက်ပင် ရှိနေပြီဖြစ် သော်လည်း ဝမ်ချွေဟွာကမူ ထိုအကြောင်းများကို ဂုဏ်ယူဝင့်ကြွားရန် အမြဲတမ်း ထုတ်ဖော်ပြောဆိုနေ ဆဲပင် ဖြစ်လေသည်။

ဤအကြောင်းကို ပြောရလျှင် မုန်ချောင်ယွီ ငယ်ရွယ်စဉ်ကတည်းက စတင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။ အိမ်ရာ ဝင်းထဲမှ အန်တီတစ်ဦးက သူမအား အိမ်ထောင်ဖက်လောင်း တစ်ဦးနှင့် မိတ်ဆက်ပေးရန် ဆန္ဒရှိခဲ့ လေသည်။

တိုက်ဆိုင်စွာပင် မိတ်ဆက်ပေးခံရသူမှာ ဝမ်ချွေဟွာက အစပိုင်းကတည်းက မျက်စိကျနေခဲ့သော ချန်တာ့ကျူ ပင် ဖြစ်နေခဲ့လေသည်။

ဤစကားများက ဝမ်ချွေဟွာ၏ နားထဲသို့ ရောက်ရှိသွားသောအခါ သူမသည် အထိတ်တလန့် ဖြစ်သွား ခဲ့ခြင်းလော သို့မဟုတ် အခြားအကြောင်းကြောင့်လော မသိနိုင်ခဲ့ချေ။

နောက်တစ်နေ့တွင်မူ သူမသည် ချည်မျှင်နှင့် အထည်စက်ရုံ၏ အဝင်ဝ၌ ချန်တာ့ကျူ အား ဖက်ထား သည်ကို လူတိုင်းက မြင်တွေ့ခဲ့ကြလေ၏။

ထိုခေတ်ကာလများက လူမှုရေးအသိုင်းအဝိုင်းမှာ ရှေးရိုးစွဲဖြစ်ပြီး ဤကိစ္စက အတော်လေး ဂယက်ရိုက် သွားခဲ့သဖြင့် ရက်အနည်းငယ် ကြာပြီးနောက် ၎င်းတို့နှစ်ဦးသည် လက်ထပ်စာချုပ်ကို လက်မှတ်ထိုး ခဲ့ကြလေသည်။

ဤမျှလောက်ပင် နှစ်များတစ်လျှောက်လုံး ဝမ်ချွေဟွာသည် သူမ၏ ရှေ့တွင် ရံဖန်ရံခါ ဂုဏ်ယူဝင့် ကြွားလေ့ ရှိခဲ့ပေသည်။

သို့ရာတွင် ထိုအချိန်က ၎င်းမှာ ထိုအန်တီက ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ပြောဆိုခဲ့ခြင်းသာဖြစ်ပြီး မုန်ချောင်ယွီနှင့် ချန်တာ့ကျူ တို့သည် တကယ်တမ်း၌ တစ်ခါမျှပင် မတွေ့ဆုံခဲ့ဖူးချေ။

ဤအရာကို တွေးမိသောအခါ မုန်ချောင်ယွီသည် ဝမ်ချွေဟွာအား အာရုံစိုက်ရန်ပင် ပျင်းရိနေခဲ့သဖြင့် သူမသည် မတတ်သာသလို လက်ဝှေ့ယမ်းလိုက်ကာ ပေါ့ပေါ့ပါးပါးပင် ပြန်လည်ဖြေကြားလိုက်လေ သည်...။

"ကောင်းပါပြီ... အဲ့ဒါဆို မင်း အလုပ်တွေကို ဆက်လုပ်လိုက်ပါဦး..."

မုန်ချောင်ယွီနှင့်အတူ ပါလာသော အန်တီများမှာလည်း ချည်မျှင်နှင့် အထည်စက်ရုံမှ ဝါရင့်အလုပ်သမ များ ဖြစ်ကြသဖြင့် ၎င်းတို့နှစ်ဦးကြားရှိ ဇာတ်လမ်းဟောင်းကို သဘာဝကျစွာပင် အလွန် ရှင်းလင်းစွာ သိရှိထားကြလေ၏။

ဝမ်ချွေဟွာ၏ မျက်နှာအမူအရာကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ၎င်းတို့အားလုံးက အလျင်အမြန် ကောင်းကင် သို့ မော့ကြည့်ဟန်ဆောင်ကာ ပြောလိုက်ကြလေသည်...။

"အင်း... ယနေ့ ရာသီဥတုက တကယ်ကို သာယာတာပဲ... ကောင်းကင်မှာ တိမ်တစ်အုပ်တောင် မရှိဘူး ..."

အချို့က အခြားသူများ၏ ဖိနပ်များကို ငုံ့ကြည့်ကာ လေ့လာနေဟန်ဆောင်လျက် ပြောလိုက်ကြလေ၏ ...။

"အင်း... ဒီဖိနပ်တွေက တကယ်ကို လှတာပဲ... ငါလည်း တစ်ရံလောက် ဝယ်စီးလို့ရအောင် အားတဲ့တစ် နေ့ ဘယ်ကဝယ်တာလဲဆိုတာ မေးရဦးမယ်..."

၎င်းတို့သည် ရုတ်တရက် ရယ်မောမိကာ အခြေအနေကို ပို၍ နေရခက်သွားစေမည်ကို စိုးရိမ်သဖြင့် မည်သူကမျှ ဝမ်ချွေဟွာ၏ မျက်နှာကို မကြည့်ရဲခဲ့ကြချေ။

"ရှောင်ယွီ... ရှောင်ရှော့... မင်းတို့ ပြန်ရောက်နေပြီလား... အိမ်ကို မပြန်ဘဲ ဒီနေရာမှာ ရပ်ပြီး ဘာလုပ်နေ ကြတာလဲ..."

အမေကျိုး သည် မိသားစု အိမ်ရာဝင်း၏ အဝင်ဝသို့ ရောက်ရှိလာသည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် သူမ၏ အငယ် ဆုံးသားနှင့် သမီးတို့အား လူအုပ်ကြီးက ဝိုင်းရံထားသည်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရသဖြင့် အလျင်အမြန် လှမ်း ခေါ်လိုက်ခြင်းဖြစ်လေသည်။

"ချိုးဟုန်... မင်း အလုပ်ဆင်းလာပြီလား..."

တံခါးဝရှိ လူများက အမေကျိုး အား ပြုံးလျက် နှုတ်ဆက်လိုက်ကြလေသည်။

"အို ဟုတ်တယ်... အလုပ်ဆင်းလို့ အိမ်အပြန် ဈေးဝင်ဝယ်နေတာနဲ့ နည်းနည်း နောက်ကျသွားတာပါ..."

အမေကျိုး က ပြုံးလျက် ပြန်လည်ဖြေကြားလိုက်လေ၏။

အမေကျိုး နှင့် မုန်ချောင်ယွီတို့သည် အချင်းချင်း အကြည့်ချင်း ဖလှယ်လိုက်ကြပြီး မျက်စိမှိတ်ပြကာ အနည်းငယ် ပြုံးလိုက်ကြလေရာ စကားလုံးများ မလိုအပ်ဘဲ အရာအားလုံးကို နားလည်သွားခဲ့ကြလေ သည်။

ဝမ်ချွေဟွာသည် ၎င်းတို့နှစ်ဦး၏ ထိုမျှလောက် အချိတ်အဆက် မိနေမှုကို အလွန်တရာ စိတ်အနှောင့် အယှက်ဖြစ်ဖွယ်ကောင်းသည်ဟု ခံစားလိုက်ရပေသည်။

သူမက ဝေ့ကြည့်လိုက်ရာ ကျိုးချန်ရှော့၏ အထုပ်ထဲမှ ပြူထွက်နေသော အနီရောင်ကို ရုတ်တရက် မြင် တွေ့လိုက်ရပြီး ၎င်းမှာ ကတ်ထူသေတ္တာ တစ်ခုနှင့် တူနေခဲ့လေ၏။

သူမ၏ စိတ်ထဲတွင် အထင်အမြင်သေးမှု တစ်ရပ်က ဖြတ်သန်းသွားခဲ့လေသည်။ သူသည် ကောင်းမွန် သော ပစ္စည်းများစွာကို သယ်ဆောင်လာသည်ဟု သူမက ထင်မှတ်ခဲ့သော်လည်း တကယ်တမ်း၌မူ အရေအတွက် ပြည့်မီစေရန်အတွက် ကတ်ထူသေတ္တာများကိုသာ အသုံးပြုထားခြင်းဖြစ်ကြောင်း ပေါ် လွင်သွားခဲ့ပေသည်။

ဤအရာကို တွေးမိသောအခါ သူမက ပြုံးလျက် ပြောလိုက်လေသည်...။

"ချန်ယဲ့ ရဲ့ အမေ... ချန်ယွီနဲ့ ချန်ရှော့တို့ သယ်လာတဲ့ ဒီအိတ်တွေ အထုပ်တွေကို ကြည့်ပါဦး... သူတို့က မြို့တော်ကနေ မင်းအတွက် ကောင်းတဲ့ ပစ္စည်းတွေ အများကြီး သယ်လာပေးတာ သေချာတယ် မဟုတ် လား... ဘာလို့ ငါတို့ကို ထုတ်မပြတာလဲ..."

ဝမ်ချွေဟွာ၏ အခြေအနေကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ငယ်ရွယ်ပြီး စိတ်လိုက်မာပါ လုပ်တတ်သေးသော ကျိုးချန်ရှော့က ချက်ချင်းပင် ပြောဆိုလာခဲ့လေသည်...။

"သေချာတာပေါ့... ကျွန်တော်တို့ရဲ့ ဒုတိယအစ်ကိုနဲ့ မရီးတို့က ကျွန်တော်တို့အပေါ် အရမ်းကောင်း ကြတာ... တတိယအစ်မနဲ့ ကျွန်တော် ဝတ်ထားတဲ့ အဝတ်အစားတွေဆိုရင် ဒုတိယမရီး ကိုယ်တိုင် ချုပ်ပေးထားတာလေ..."

ကျိုးချန်ယွီသည် သူမ ယခုလေးတင် လဲလှယ်ဝတ်ဆင်ထားသော ဒေစီပန်းပုံနှိပ် ရှပ်အင်္ကျီကို မသိစိတ်မှ အလိုအလျောက် ဆွဲဆန့်လိုက်ရာ သူမ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ဂုဏ်ယူမှုများ အပြည့်အဝ ဖုံးလွှမ်းလျက် ရှိနေခဲ့လေသည်။

"ဝါး... ဒီအထည်က တကယ်ကို လှတာပဲ... ဒီဇိုင်းကလည်း အရမ်းကောင်းတယ်..."

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ အနီးနားရှိ အမျိုးသမီးများမှာ နောက်ဆုံးတွင် ဆွေးနွေးစရာ အကြောင်း အရာတစ်ခုကို ရှာတွေ့သွားခဲ့ကြပြီး ၎င်းတို့၏ မျက်လုံးများကလည်း ပစ်မှတ်တစ်ခုကို ရှာတွေ့သွားခဲ့ ကြလေသည်။

ဤအရာမှာ မျက်စိဖွင့်ပေးလိုက်သကဲ့သို့ ဖြစ်သွားခဲ့ပေသည်။ ထိုနေရာရှိ လူတိုင်းမှာ ချည်မျှင်နှင့် အထည်စက်ရုံမှ နှစ်ရှည်လများ အလုပ်လုပ်ကိုင်ခဲ့သော အလုပ်သမားများ ဖြစ်ကြလေ၏။ ရှန်ဟိုင်း ကုန်တိုက်ကြီး များတွင် ရောင်းချသော အဝတ်အစား အများစုမှာ ၎င်းတို့၏ စက်ရုံတွင် ထုတ်လုပ်ထား ခြင်းဖြစ်ပြီး သာမန် အဝတ်အစားများမှာ ၎င်းတို့၏ မျက်လုံးထဲသို့ပင် ဝင်မည်မဟုတ်ချေ။

သို့ရာတွင် ကျိုးချန်ယွီနှင့် ကျိုးချန်ရှော့တို့ ဝတ်ဆင်ထားသော အဝတ်အစားများကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ၎င်းတို့၏ မျက်လုံးများမှာ ချက်ချင်းပင် တောက်ပသွားခဲ့ကြလေသည်။

ပွင့်လင်းစွာ ပြောဆိုတတ်သော အမျိုးသမီးများထဲမှ တစ်ဦးသည် ကျိုးချန်ယွီ၏ အနီးသို့ တိုက်ရိုက် လျှောက်သွားကာ သူမအား စတင်၍ စမ်းသပ်ထိတွေ့လေတော့သည်။

သူမက ထိတွေ့နေစဉ်အတွင်း ချီးကျူးစကားဆိုကာ ခေါင်းကို ဆက်တိုက် ညိတ်ပြလိုက်လေသည်...။

"ဒီအထည်က ကိုင်ရတာ အရမ်း သက်တောင့်သက်သာ ရှိတာပဲ... ပေါ့ပါးတယ် လေဝင်လေထွက် ကောင်းတယ် ပြီးတော့ ပုံစံကလည်း တကယ်ကို မိုက်တယ်..."

မုန်ချောင်ယွီက အမေကျိုး ဘက်သို့ လှည့်ကြည့်ကာ ပြုံးလျက် ပြောလိုက်လေသည်...။

"ချိုးဟုန်... မင်းက နောက်ဆုံးတော့ ချွေးမကောင်းတစ်ယောက်ကို ရခဲ့ပြီပဲ... သူက စက်ရုံအတွက် ဒီဇိုင်း ဆွဲပေးတဲ့ အဝတ်အစားတွေက လှရုံသာမက သူမရဲ့ အပ်ချုပ်လက်ရာ ကလည်း တကယ်ကို အံ့မခန်း ပဲ..."

"ဘာ... စက်ရုံအတွက် အဝတ်အစား ဒီဇိုင်းဆွဲပေးတာ ဟုတ်လား..."

ဘေးတွင် ရပ်နေသော အန်တီက အံ့သြတကြီးဖြင့် မေးလိုက်လေသည်...။

"ချိုးဟုန် ရဲ့ ချွေးမက ဒီနှစ် စက်ရုံအတွက် နွေရာသီဝတ်စုံတွေကို ဒီဇိုင်းဆွဲပေးခဲ့တာလား..."