အခန်း ၃၁၃

အခန်း (၃၁၃) ကောင်းကင်ဖြစ်စဉ်အဆင့်အား သတ်ဖြတ်ခြင်း

ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော မိုးကြိုးနှင့် မီးတောက်များ၏ စွမ်းအားသည် ပန်းပွင့်ဖတ်များကို ချက်ချင်း လွှမ်းခြုံသွားခဲ့ပြီး ပန်းတစ်ရာနတ်သမီး၏ မျက်နှာသည် လျင်မြန်စွာ ညှိုးနွမ်းသွားပြီး နာကျင်စွာ အော်ဟစ်လိုက်သည်။

သူမက ယခုလေးတင် ထုတ်လွှတ်လိုက်သည့်အရာမှာ သူမ၏ မွေးရာပါ လက်နက်ဖြစ်ပြီး အကယ်၍ ထိုလက်နက်သာ ပျက်စီးသွားပါက သူမ၏ ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ခန္ဓာကိုယ်ကို ထိခိုက်စေမည် ဖြစ်သည်။

သို့သော် ဤအခိုက်အတန့်တွင် ပန်းတစ်ရာနတ်သမီးသည် ထိုအရာများကို လုံးဝ ဂရုမစိုက်နိုင်တော့ပေ။

သူမ အလိုရှိသမျှမှာ မိမိကိုယ်ကို ကယ်တင်ရန်သာ ဖြစ်ပြီး အခြား မည်သည့်အရာကိုမျှ ဂရုမစိုက်နိုင်တော့ပေ။

ယဲ့ဝမ်၏ ဦးခေါင်းအထက်တွင် မြေအိုးတစ်လုံး ထွက်ပေါ်လာခဲ့ပြီး ထိုအိုးထံမှ အသက်ရှူသံကဲ့သို့သော အငွေ့အသက်များ ဆက်တိုက် ကျဆင်းလာကာ အပြင်ဘက်ရှိ မိုးကြိုးနှင့် မီးတောက် အများစုကို ဖယ်ထုတ်ပေးထား၏။

ဤသည်မှာ ယဲ့ဝမ် ရှားရှားပါးပါး အသုံးပြုလေ့ရှိသည့် ထိပ်တန်းအဆင့် ကာကွယ်ရေး စိတ်ဝိညာဉ်လက်နက်တစ်ခု ဖြစ်သော်လည်း ယခုအခါ ထုတ်သုံးရန်မှလွဲ၍ အခြား ရွေးချယ်စရာ မရှိတော့ပေ။

ငရဲဘုံကဲ့သို့သော အပူချိန်သည် စူးရှတောက်ပသော အနီရောင် အလင်းတန်းများနှင့်အတူ ပေါက်ကွဲထွက်လာခဲ့ပြီး ကောင်းကင်ယံကို အနီရောင်အဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားစေခဲ့သည်။

တန်ယန်မြို့တွင် လူအများအပြားသည် ဤမြင်ကွင်းကို အဝေးမှ ကြည့်ရှုနေကြပြီး မသိမသာ တံတွေးမြိုချမိလိုက်ကြ၏။

ထိုသို့သော ကြောက်မက်ဖွယ် တိုက်ခိုက်မှုသည် သူတို့၏ ကျောရိုးတစ်လျှောက် စိမ့်တက်သွားစေခဲ့သည်။

ယနေ့မှစ၍ တန်ယန်မြို့ရှိ ကြီးမြတ်သော မိသားစု ၆ ခုသည် လုံးဝ သမိုင်းတွင်သာ ကျန်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

“ကျုပ်တို့ မိသားစုတွေရဲ့ အရင်းအမြစ်တွေကို စုပေါင်းပြီး မှော်အဆောင်ဆရာများ အဖွဲ့အစည်းကို ပြန်လည် တည်ဆောက်ဖို့ အကြံပြုချင်တယ် သူတို့တွေ ပြန်မလာနိုင်တော့ဘူးဆိုတာ သိထားရင်တောင် ဒါက ကျုပ်တို့ရဲ့ ကျေးဇူးတင်မှုကို အနည်းငယ် ဖော်ပြရာရောက်တယ်လေ”

“ဒါက ကောင်းမွန်တဲ့ အကြံပြုချက်ပဲ ကျန်းမိသားစုက သဘောတူတယ်…”

“ကျုပ်ကတော့ အဆောင်သခင် တစ်ယောက်ကို ရန်စမယ့်အစား ဝင်္ကပါဆရာ ဒါမှမဟုတ် မှော်ဆေးပညာရှင် တစ်ယောက်ကိုပဲ ရန်စလိုက်ချင်တယ် သူတို့ရဲ့ မှော်အဆောင်တွေက ကြောက်ဖို့ကောင်းလွန်းတယ်”

တန်ယန်မြို့တွင် ဒုတိယတန်းစား မြင့်မြတ်သော မိသားစုဝင်များ အများအပြား စုဝေးလာကြပြီး သူတို့၏ စကားဝိုင်းများသည် စိတ်လှုပ်ရှားမှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေခဲ့၏။

တန်ယန်မြို့သည် လုံးဝ အသွင်ပြောင်းလဲသွားခဲ့ပြီး ယခုအခါ တန်ယန်မြို့၏ သမိုင်းကြောင်းကို သူတို့က ရေးဆွဲရတော့မည် ဖြစ်သည်။

ဘိုးဘေး ကျင်းရှန်းချွမ်း၊ ရှီမန်ချုံနှင့် ကျင်းဝူရှင်းတို့သည် အဝေးတွင် ဆွံ့အလျက် ရပ်နေခဲ့ကြ၏။ ဘိုးဘေး ကျင်းရှန်းချွမ်းပင်လျှင် အံ့အားသင့်စွာဖြင့် အသက်ပြင်းပြင်း ရှူသွင်းလိုက်မိသည်။

“ဝူရှင်း ဒီလူရဲ့ ကျင့်ကြံခြင်းအဆင့်က ဘယ်လောက်လဲ”

ဘိုးဘေး ကျင်းရှန်းချွမ်း စကားပြောချိန်တွင် သူ၏ ပါးစပ်များ ခြောက်ကပ်နေသည်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။

သူသည် ဘဝတွင် အရာများစွာကို မြင်တွေ့ခဲ့ဖူးပြီး ကောင်းကင်ဆင့်ကဲဖြစ်စဉ် ပါရမီရှင်များစာရင်းတွင်ပင် ပါဝင်ခဲ့ဖူးကြောင်း သိထားသင့်သော်လည်း ဤအခိုက်အတန့်တွင် သူ၏ နှလုံးသား တုန်ခါနေဆဲ ဖြစ်ကြောင်းကို ခံစားနေရ၏။

ကျင်းဝူရှင်းက ခေါင်းယမ်းကာ ခါးသီးစွာ ပြုံးလိုက်ပြီးနောက် ပြောလိုက်သည်။

“ဘိုးဘေး ကျုပ်လည်း သေချာ မသိတော့ဘူး…”

“သူ တစ်ယောက်တည်းနဲ့ တန်ယန်မြို့ကို ဖျက်ဆီးခဲ့တာလေ ကြီးမြတ်သော မိသားစု ၆ ခုက ကောင်းကင်ဖြစ်စဉ်အဆင့် သုံးယောက်ကိုတောင် အကြံအစည်နဲ့ တိုက်ခိုက်ခဲ့တာ ကျုပ် အခုထိ အိပ်မက်မက်နေသလို ခံစားရတုန်းပဲ…”

ရှီမန်ချုံသည် အကြိမ်ကြိမ် ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး သူ၏ တည်ငြိမ်သော အမူအရာမှာ ကြာမြင့်စွာကတည်းက ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

ကျင်းဝူရှင်း၏ စကားများကို ကြားချိန်တွင် ဘိုးဘေး ကျင်းရှန်းချွမ်းက ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီးနောက် ပြောလိုက်သည်။

"မင်း သူနဲ့ ဆက်ဆံရေး ကောင်းမွန်နေတာ ကောင်းပါတယ် အနာဂတ်မှာ သူနဲ့ ပိုပြီး ရင်းနှီးအောင် သေချာပေါက် ကြိုးစားသင့်တယ်..."

ကျင်းဝူရှင်း ခေါင်းညိတ်လိုက်၏။ ဤအချက်ကို သူ ဘယ်လိုလုပ် မသိဘဲ နေမည်နည်း။

ဟန်မိသားစု၏ စံအိမ်တွင် အချိန်များ ကုန်ဆုံးသွားသည်နှင့်အမျှ အတွင်းရှိ မိုးကြိုးနှင့် မီးတောက်များ၏ စွမ်းအားများသည် တဖြည်းဖြည်း လွင့်စင်သွားတော့သည်။

ပန်းတစ်ရာနတ်သမီးသည် အဆိုးရွားဆုံး ကံကြမ္မာကို ခံစားခဲ့ရ၏။ သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ် ပတ်လည်ရှိ ပန်းပွင့်ဖတ်များသည် ကြာမြင့်စွာကတည်းက ညှိုးနွမ်းသွားခဲ့ပြီး သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာလည်း ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ကာ သူမ၏ ဦးခေါင်းသာ လေထဲတွင် ဝဲပျံကျန်ရစ်ခဲ့သည်။

သူမ၏ ဦးခေါင်းအထက်တွင် ကျောက်စိမ်းကြာပန်းဖြူ တစ်ပွင့်သည် ဖြည်းညင်းစွာ လည်ပတ်နေပြီး ကျောက်စိမ်းကြာပန်းမှနေ၍ အသက်စွမ်းအင်များသည် သူမ၏ ဦးခေါင်းထဲသို့ ဆက်တိုက် စီးဝင်နေခဲ့၏။

ဤကျောက်စိမ်းကြာပန်း ရှိနေခြင်းကြောင့်သာ ပန်းတစ်ရာနတ်သမီး အသက်ရှင်နိုင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

"ဖျောက်!"

ယဲ့ဝမ်၏ ဦးခေါင်းအထက်ရှိ မြေအိုးပေါ်တွင် အက်ကွဲကြောင်း အချို့ ထွက်ပေါ်လာခဲ့ပြီး အချိန်အနည်းငယ်မျှ တောင့်ခံထားပြီးနောက်တွင် ဝုန်းခနဲ အက်ကွဲကြွေမွသွားခဲ့သည်။

ယဲ့ဝမ်သည် ပါးစပ်ကို ဖွင့်ကာ သွေးတစ်လုတ် အန်ထုတ်လိုက်ပြီး သူ၏ မျက်နှာသည် ပြာနှမ်းသွားခဲ့၏။

ထိုစဉ် ယဲ့ဝမ်၏ မျက်ခုံးများ တောက်ပသွားခဲ့ပြီး တိုက်ပွဲစာလုံးကျင့်စဉ်ကို အသက်သွင်းလိုက်သည်။

သူ၏ အရှိန်အဝါသည် လျော့ကျမသွားသည့်အပြင် ပိုမို မြင့်တက်လာခဲ့ပြီး ဧရာမ လှိုင်းလုံးကြီးတစ်ခု အဖြစ်သို့ ဖန်တီးကာ ဝင်ရောက်လာသော မိုးကြိုးများနှင့် ရွှေရောင် ဓားချီများကို ရိုက်ချိုးဖျက်ဆီးပစ်လိုက်သည်။

ကျယ်လောင်သော ပေါက်ကွဲသံကြီးနှင့်အတူ ယဲ့ချွေ၏ ဓမ္မရုပ်သွင်သည် နောက်ဆုံးတွင် အရှုံးပေးလိုက်ရပြီး ကြွေမွသွားခဲ့၏။

ဓမ္မရုပ်သွင် အက်ကွဲသွားချိန်တွင် ယဲ့ချွေ၏ သေမင်းတမန်ကဲ့သို့ ဖြူလျော့နေသော မျက်နှာ ထွက်ပေါ်လာခဲ့ပြီး သူ၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်မှ သွေးများ ဆက်တိုက် စီးကျနေခဲ့သည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် လေဟာနယ်ချိတ်ပိတ်ခြင်း၏ အတားအဆီးသည်လည်း နောက်ဆုံးတွင် အရှုံးပေးလိုက်ရပြီး အက်ကွဲသွားခဲ့သည်။

ထိုစဉ် ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သော ဓားဆန္ဒတစ်ခုသည် ပန်းတစ်ရာနတ်သမီး၏ အရှေ့ တည့်တည့်တွင် ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာခဲ့ပြီး အချိန်ကြာမြင့်စွာကတည်းက ကြိုတင် စီစဉ်ထားသည့်အလားပင် ဖြစ်၏။

ပန်းတစ်ရာနတ်သမီး၏ ဦးခေါင်းထက်ရှိ ကျောက်စိမ်းကြာပန်းသည် စူးရှတောက်ပသော အလင်းတန်းများ ပေါက်ကွဲထွက်ပေါ်လာခဲ့ပြီး အလင်းတန်းတစ်ခုသည် ပျံထွက်သွားကာ ဓားအလင်းတန်းနှင့် တိုက်ရိုက် ဝင်တိုက်မိသွားခဲ့သည်။

သို့သော် ထိုအခိုက်အတန့်တွင် ပန်းတစ်ရာနတ်သမီး၏ ဦးခေါင်းအရှေ့ရှိ လေထုထဲမှ ဓားငယ်တစ်လက် ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာခဲ့၏။

ထိုဓားငယ် ထွက်ပေါ်လာသည့် အခိုက်အတန့်တွင် လေဟာနယ် အလွှာများသည် တစ်ခုနှင့်တစ်ခု ထပ်တူကျသွားခဲ့ပြီး အချိန်များသည် အရှိန်အဟုန်ဖြင့် စီးဆင်းနေသော မြစ်တစ်စင်းကဲ့သို့ စီးဆင်းသွားခဲ့သည်။

“ဟင့်အင်း!”

ပန်းတစ်ရာနတ်သမီးသည် ထိတ်လန့်တကြား အော်ဟစ်လိုက်သော်လည်း အချည်းနှီးသာ ဖြစ်၏။ ဓားငယ်သည် ပန်းတစ်ရာနတ်သမီး၏ နဖူးကို တိုက်ရိုက် ဖောက်ဝင်သွားခဲ့သည်။

ပန်းတစ်ရာနတ်သမီး၏ ဝိညာဉ်သည် အကြောက်တရားများ ပြည့်နှက်စွာဖြင့် ထွက်ပေါ်လာခဲ့သော်လည်း လျင်မြန်စွာ ကျုံ့ဝင်သွားခဲ့ပြီးနောက် လေဟာနယ် ရွေ့လျားသွားသည်နှင့်အမျှ ရေတွက်မရနိုင်သော အပိုင်းအစများအဖြစ်သို့ ခုတ်ထစ်ခံလိုက်ရ၏။

ပန်းတစ်ရာနတ်သမီး သေဆုံးသွားခဲ့ပြီး ဝိညာဉ်မှာလည်း လုံးဝ ဖျက်ဆီးခံလိုက်ရသည်။

ဤအရာအားလုံးသည် အလွန် လျင်မြန်စွာ ဖြစ်ပျက်သွားခဲ့ရာ ယဲ့ချွေနှင့် ယဲ့ဝမ်တို့ပင်လျှင် တုံ့ပြန်ရန် အချိန်မရလိုက်ပေ။

ကျိုးယွမ်သည် မလှမ်းမကမ်းတွင် ဂရုမစိုက်ဟန်ဖြင့် ရပ်နေခဲ့၏။ သူသည် စုန်းဟူနယ်မြေကတည်းက ဤအမျိုးသမီးကို သတ်ဖြတ်ချင်နေခဲ့ပြီး ယခု နောက်ဆုံးတွင် သူ၏ ဆန္ဒများ ပြည့်ဝသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

[ဒင်... ကံကြမ္မာတန်ဖိုး +၁၀၀,၀၀၀၊ သက်တမ်း +၅၅၆၊ ကျင့်ကြံခြင်း +၁၀,၀၀၀,၀၀၀၊ တိုက်ခိုက်ရေး ကျွမ်းကျင်မှု "ပန်းတစ်ရာလက်သီး" ကို ရရှိပါသည်]

စနစ်၏ အသံသည် ကျိုးယွမ်၏ စိတ်ထဲတွင် ပဲ့တင်ထပ်သွားခဲ့ပြီး သူ၏ မျက်လုံးများကို တောက်ပသွားစေခဲ့၏။

စနစ်၏ အသံများ ဆက်တိုက် ထွက်ပေါ်လာခဲ့သော်လည်း သူ အာရုံစိုက်ရန် အချိန်မရှိခဲ့ပေ။

“ကျိုးယွမ်! မင်းက သေချင်နေတာပဲ!”

ယဲ့ဝမ်သည် ဒေါသတကြီး ဖြစ်နေခဲ့သည်။ သူ၏ ဓမ္မရုပ်သွင် ပြန်လည် ထွက်ပေါ်လာခဲ့ပြီး ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အရှိန်အဝါသည် ဒေါသတကြီး တိုက်ခတ်နေသော မုန်တိုင်းတစ်ခုကဲ့သို့ သူ့ကို လွှမ်းခြုံသွားခဲ့၏။ ဤအခိုက်အတန့်တွင် ယဲ့ဝမ်၏ သတ်ဖြတ်လိုသော အငွေ့အသက်များသည် လွှမ်းမိုးနေခဲ့သည်။

ယဲ့ချွေသည်လည်း လူသတ်ချင်စိတ်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေခဲ့၏။ နတ်ဘုရားအသွင်ပြောင်းခြင်း အဆင့်မှ တစ်စုံတစ်ယောက်က သူတို့ကို ဤအခြေအနေအထိ တွန်းပို့နိုင်လိမ့်မည်ဟု သူ မမျှော်လင့်ထားခဲ့ပေ။

"ဒီကလေးကို အသက်ရှင်ခွင့် ပေးထားလို့ မရဘူး အဲဒီလိုမှ မဟုတ်ရင် အနာဂတ်မှာ သူက ယဲ့မိသားစုအတွက် ကြီးမားတဲ့ ခြိမ်းခြောက်မှုတစ်ခု ဖြစ်လာလိမ့်မယ်..."

ဤအခိုက်အတန့်တွင် ယဲ့ချွေသည် ကျိုးယွမ်ကို မည်သည့်ပေးဆပ်မှုပေးရသည် ဖြစ်စေ သတ်ဖြတ်ရန် ဆုံးဖြတ်ချက် ချလိုက်သည်။

"ဘိုးဘေး! မြန်မြန် ကူညီပေးပါ! အဲဒီလိုမှ မဟုတ်ရင် ကျိုးယွမ် အန္တရာယ် ရှိနိုင်တယ်!"

ဤအခြေအနေကို မြင်ချိန်တွင် ကျင်းဝူရှင်းသည် အတော်လေး စိုးရိမ်လာခဲ့ပြီး ဘိုးဘေး ကျင်းရှန်းချွမ်းကို အလျင်အမြန် ပြောလိုက်၏။

“မလောပါနဲ့ ကျိုးယွမ်ရဲ့ မျက်နှာအမူအရာကို ကြည့်ပါဦး အနည်းငယ်လေးတောင် တင်းမာနေတဲ့ အရိပ်အယောင် ရှိလို့လား…”

“ပြီးတော့ တကယ်လို့ သူ ထွက်သွားချင်ရင် အစောကြီးကတည်းက ထွက်သွားမှာပေါ့ ဘာလို့ အခုချိန်ထိ စောင့်နေမှာလဲ…”

ဘိုးဘေး ကျင်းရှန်းချွမ်းသည် မျှော်လင့်ထားသည့်အတိုင်း ကောက်ကျစ်စဉ်းလဲသော မြေခွေးအိုကြီးပီပီ သဲလွန်စများကို ချက်ချင်း မြင်သာသွားခဲ့သည်။

ကျိုးယွမ်တွင် အခြား မည်သည့် လှည့်ကွက်များ ကျန်ရှိနေသေးကြောင်းကို သူ လုံးဝ နားမလည်နိုင်ခဲ့ပေ။

အကယ်၍ သူသည် အဆင့် ၇ မှော်အဆောင်ကို ထုတ်ယူနိုင်ခြင်း မရှိပါက အဆင့် ၆ မှော်အဆောင် တစ်ခုတည်းဖြင့် ထပ်မံ အလုပ်ဖြစ်နိုင်မည် မဟုတ်ပေ။

အဆင့် ၇ မှော်အဆောင်ကို တွေးမိချိန်တွင် ဘိုးဘေး ကျင်းရှန်းချွမ်းသည် သူ မှန်ကန်စွာ ခန့်မှန်းမိကြောင်း ချက်ချင်း ခံစားလိုက်ရသည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် အရင်ခေါင်းဆောင်‌

သည် အမှန်တကယ်ပင် အဆင့် ၇ အဆောင်သခင် တစ်ဦး ဖြစ်သောကြောင့်ပင်။

“ယဲ့ဝမ် မင်းကို ငါ မသတ်နိုင်ဘူးလို့ တကယ် ထင်နေတာလား မင်းကို ငါ ပြောပြမယ် ငါ ကောင်းကင်ဖြစ်စဉ်အဆင့်ကိုလည်း သတ်နိုင်တယ် ပန်းတစ်ရာနတ်သမီးက ပထမဆုံးပဲ ပြီးရင် မင်း အလှည့်ပဲ…”

ကျိုးယွမ်၏ အေးစက်သော အသံ ထွက်ပေါ်လာခဲ့ပြီး သူ၏ စကားလုံးများတွင် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော သတ်ဖြတ်လိုသည့် အငွေ့အသက်များ ပါဝင်နေခဲ့၏။

သူသည် လက်သင်္ကေတ တစ်ခုကို ဖွဲ့စည်းလိုက်ပြီး သူ၏ နှုတ်ခမ်းထက်တွင် အေးစက်သော အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာခဲ့သည်။

"အချိန်ဖျက်ဆီးခြင်းကျင့်စဉ် ဖွင့်လိုက်စမ်း!"

အကြောင်းရင်း တစ်စုံတစ်ရာကြောင့် ကျိုးယွမ် စကားပြောပြီးသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ယဲ့ဝမ်နှင့် ယဲ့ချွေတို့ နှစ်ဦးစလုံး သူတို့၏ ကျောရိုးတစ်လျှောက် စိမ့်တက်သွားသည်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။

"သွားသေလိုက်စမ်း!"

ယဲ့ဝမ်သည် ကျိုးယွမ်ကို လက်ဝါးဖြင့် တိုက်ရိုက် ရိုက်ချလိုက်ရာ ဧရာမ လက်ဝါးရာကြီးသည် ကောင်းကင်ကို ဖုံးလွှမ်းသွားပြီး ဟန်မိသားစု စံအိမ်တစ်ခုလုံးကို လွှမ်းခြုံသွားခဲ့၏။

လက်ဝါးရာကြီးသည် လေဟာနယ်သို့ ရိုက်ခတ်သွားပြီး နားကန်းလောက်သော ဟိန်းဟောက်သံကြီးကို ထွက်ပေါ်လာစေခဲ့သည်။

"နှစ်ရှစ်ရာ သက်တမ်း လောင်ကျွမ်းလိုက်စမ်း!"

ကျိုးယွမ်သည် ယဲ့ဝမ်ကို အေးစက်သော အမူအရာဖြင့် လက်ညှိုးထိုးလိုက်ရာ ငရဲဘုရင်က စီရင်ချက်ချနေသည့်အလားပင် ဖြစ်၏။

"အား!"

ယဲ့ဝမ်၏ ပါးစပ်မှ စူးရှသော အော်ဟစ်သံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာခဲ့ပြီး ရုတ်တရက် ဒေါသတကြီး လောင်ကျွမ်းနေသော အဖြူရောင် မီးတောက်များသည် ဧရာမ ဓမ္မရုပ်သွင်ထံမှ ပေါက်ကွဲထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။

ဓမ္မရုပ်သွင်သည် ချက်ချင်း အက်ကွဲကြွေမွသွားခဲ့ပြီး လူတိုင်း၏ ထိတ်လန့်နေသော အကြည့်များရှေ့တွင် ယဲ့ဝမ်သည် လျင်မြန်စွာ အိုမင်းရင့်ရော်သွားခဲ့ကာနောက် ပြာအဖြစ်သို့ တိုက်ရိုက် ပြောင်းလဲသွားခဲ့၏။