အခန်း (၃၉၃-၃၉၄)

အပိုင်း(၃၉၃)

"ရွှမ်ကျန်း... မင်းကတော့လေ..."

ကျန်းလျိုက ရွှေဆေးလုံး နှစ်လုံးစလုံးကို ယူသွားသည်ကို မြင်သောအခါ ထိုက်ရှန်းလောင်ကျွင်း၏ မျက်နှာပေါ်တွင် အနည်းငယ် ကူကယ်ရာမဲ့သော အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာလေသည်။

အကယ်၍ စွန်းဝူခုန်းကသာ ဤကဲ့သို့ လုပ်ရပ်မျိုး လုပ်ခဲ့လျှင် အဓိပ္ပာယ်ရှိနိုင်သေးသော်လည်း ယဉ်ကျေးသိမ်မွေ့ပြီး သတိကြီးသော ရွှေပုစဉ်း ဆရာတော်၏ ဝင်စားသူဖြစ်သည့် ရွှမ်ကျန်းက ဤကဲ့သို့ ပြုမူလိမ့်မည်ဟု ထိုက်ရှန်းလောင်ကျွင်း လုံးဝ မျှော်လင့်မထားခဲ့ပေ။

ကျန်းလျိုက ရွှေဆေးလုံး နှစ်လုံးစလုံးကို ဝမ်းသာအားရ သိမ်းဆည်းလိုက်သည်ကို မြင်သောအခါ ထိုက်ရှန်းလောင်ကျွင်းသည် နှမြောတသဖြစ်နေသော်လည်း ပြန်လည်လုယူရန် မလုပ်ရက်နိုင်ခဲ့ပေ။ ထို့ကြောင့် မကျေမနပ်ဖြစ်နေသော လေသံဖြင့်သာ ပြောလိုက်ရလေတော့သည်။

"ရွှမ်ကျန်း... ဒီလောက် လောဘကြီးနေတာ… နောက်ပိုင်း ဗုဒ္ဓ ဘဝကို မရမှာ မကြောက်ဘူးလား..."

"ဟီးဟီးဟီး... ဗုဒ္ဓအဖြစ်ကို ရောက်တယ်ဆိုတာ ဘာကြီးလဲ..."

သို့သော်လည်း ထိုက်ရှန်းလောင်ကျွင်း၏ စကားများအပေါ် ကျန်းလျိုသည် ဂရုမစိုက်သည့် သဘောထားကို ပြသကာ ပြောလိုက်လေသည်။

"ဒီလိုများလား... သီလတွေကို တင်းတင်းကျပ်ကျပ် စောင့်ထိန်း၊ ဥပုသ်စောင့်၊ ဘုရားစာရွတ်ရုံနဲ့ ဗုဒ္ဓအဖြစ်ကို ရောက်နိုင်ပြီလား... တရားအလင်းရတယ်ဆိုတာ အပြုအမူတွေအပေါ်မှာ မူတည်တာမဟုတ်ဘဲ နှလုံးသားအပေါ်မှာ မူတည်တာ မဟုတ်ဘူးလား..."

"နှလုံးသားထဲမှာ ကြည်လင်တဲ့ မှန်တစ်ချပ် ရှိနေသရွေ့တော့ ကျုပ်ကတော့ အရက်သောက်၊ အသားစား၊ လောင်းကစားလုပ်ပြီး လူသတ်ရင်တောင် ဗုဒ္ဓ ဖြစ်လာနိုင်သေးတာပဲ..."

"ဒီဘဝမှာ ကျုပ်က ကောင်းမှုကုသိုလ်တွေကို မကျင့်ကြံဘူး… လူသတ်မီးရှို့တာကိုပဲ ပျော်မွေ့တယ်... ရုတ်တရက် ဒီနေရာက ရွှေခြေကျင်းတွေကို ခါချလိုက်ပြီး ကျောက်စိမ်းသော့ခလောက်တွေကို ချိုးဖျက်လိုက်တယ်... ဟူး... ချန်းထန်မြစ်က ဒီရေသတင်း ရောက်လာပြီ… ဒီနေ့တော့ ငါက ငါပဲဆိုတာကို နောက်ဆုံးမှာ သဘောပေါက်သွားပြီ..."

နောက်ဆုံး၌... ကျန်းလျိုက သူ၏ ရှင်းပြမှုကို လူကျိရှန်း တရားထိုင်စဉ်က ရွတ်ဆိုခဲ့သော ဇင်ကဗျာနှင့် ပြန်လည်၍ အဆုံးသတ်လိုက်လေသည်။

ဗုဒ္ဓအဖြစ်သို့ ရောက်ရှိခြင်းနှင့် ပတ်သက်၍ ကျန်းလျို၏ အမြင် အထူးသဖြင့် သူ၏ ကိုယ်ပိုင်အခြေအနေကို ပြီးပြည့်စုံစွာ ဖော်ပြနေပုံရသော နောက်ဆုံးကဗျာပိုဒ်ကြောင့် ထိုက်ရှန်းလောင်ကျွင်း တစ်ယောက် ကျန်းလျိုအား အံ့အားသင့်စွာ ကြည့်လိုက်သည်။

“ဒီဘုန်းကြီးလေး… မင်းရဲ့ ဉာဏ်ပညာအမြစ်က တကယ်ကို နက်ရှိုင်းလှတာပဲ..."

သူက စိတ်လိုလက်ရပင် ချီးကျူးလိုက်၏။

"ရွှေဆေးလုံးတွေ အတွက် အများကြီး ကျေးဇူးတင်ပါတယ် တာအို ဘိုးဘိုးကြီး..."

ထိုက်ရှန်းလောင်ကျွင်း၏ ချီးကျူးစကားအပေါ် ကျန်းလျိုသည် မာနထောင်လွှားမှု တစ်စုံတစ်ရာမျှ မပြသဘဲ သူ့အား ချီးမြှင့်ခဲ့သော ရွှေဆေးလုံးများ အတွက်သာ ကျေးဇူးတင်စကား ပြောကြားလိုက်လေသည်။

သေချာသည်က... ဤစကားသည် ထိုအဘိုးကြီးကို နှုတ်ဆက်လိုက်သည့် သွယ်ဝိုက်သော နည်းလမ်းတစ်ခုလည်း ဖြစ်လေသည်။ ရွှေဆေးလုံးကို ရရှိပြီးနောက် ကျန်းလျိုသည် ဤမျှ အစွမ်းထက်သော ပုဂ္ဂိုလ်ကြီးနှင့် နောက်ထပ် အချိန်ဆွဲ၍ မနေလိုတော့ပေ။

သူတော်စင်တစ်ပိုင်းအဆင့် ရှိသော လူတစ်ယောက်၏ အနီးတွင် ရှိနေရခြင်းက လုံးဝ နှစ်သိမ့်မှုပေးနိုင်သော ခံစားချက်မျိုး မဟုတ်ပေ။ သူက အသက်တစ်ချက် ရှူရုံဖြင့်ပင် သူ့လို လူမျိုး အယောက် တစ်သန်းကိုပင် သတ်ဖြတ်နိုင်စွမ်း ရှိပေသည်။

ထိုက်ရှန်းလောင်ကျွင်းက ခေါင်းညိတ်လိုက်၏။ သူသည်လည်း ထပ်မံနေထိုင်ရန် ရည်ရွယ်ချက် မရှိတော့ချေ။ သို့သော်လည်း... ကျန်းလျို၏ ပါရမီကြောင့် ထိုက်ရှန်းလောင်ကျွင်းသည် ပို၍ပင် နှမြောတသဖြစ်သွားကာ ဤမျှ အလားအလာကောင်းသော သူတစ်ယောက်သာ ဗုဒ္ဓဂိုဏ်း၏ တပည့်မဟုတ်ဘဲ သူ၏ ကိုယ်ပိုင်ဂိုဏ်းမှ တပည့်တစ်ယောက်ဖြစ်ခဲ့လျှင် မည်မျှကောင်းမလဲဟု တွေးတောနေမိလေသည်။

တွေးတောရင်းပင် ထိုက်ရှန်းလောင်ကျွင်း၏ အကြည့်တို့က ဘေးနားရှိ ကျူးပါကျဲအပေါ်သို့ မသိမသာ ရောက်ရှိသွား၏။ သူ၏ လက်ချောင်းကို လှုပ်ရှားလိုက်ရာ အလင်းတန်း နှစ်ခုသည် ကျူးပါကျဲ၏ ခေါင်းပေါ်သို့ ကျရောက်သွားလေသည်။

ထိုက်ရှန်းလောင်ကျွင်းသည် နောက်ထပ် စကားတစ်ခွန်းမှ ထပ်မဆိုတော့ပဲ နွားပြာကြီးကို စီးနင်းကာ ထွက်ခွာသွားလေသည်။ ရွှေချိုဘုရင်နှင့် ငွေချိုဘုရင်တို့ အသွင်ပြောင်းထားသော ကလေးငယ်နှစ်ဦးသည်လည်း ထိုက်ရှန်းလောင်ကျွင်း၏ နောက်မှ လိုက်ပါသွားကြလေတော့သည်။

ကျူးပါကျဲသည် သူ၏ခေါင်းပေါ်သို့ ကျရောက်လာသည့် အလင်းတန်း နှစ်ခုကို ကောက်ယူလိုက်ရာ ထိုက်ရှန်းလောင်ကျွင်းက တောက်ရွှိုင်နန်းတော်တွင် အားလပ်ချိန်၌ ဖန်တီးထားသည့် ဖဲထုပ်နှင့် မာဂျောင်များကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် အလွန်တရာ ဝမ်းမြောက်သွားလေသည်။

ပထမဆုံးအနေဖြင့် ဤပစ္စည်းများသည် ထိုက်ရှန်းလောင်ကျွင်းက ပေးလိုက်သည့် လက်ဆောင်များ ဖြစ်သဖြင့် သူက မိမိကို အမှတ်တရ ရှိနေသေးကြောင်း ပြသနေခြင်းဖြစ်သည်။ ဒုတိယအချက်အနေဖြင့် ထိုက်ရှန်းလောင်ကျွင်း ကိုယ်တိုင် ဖန်တီးထားသည့် ပစ္စည်းများမှာ မူလဖဲထုပ်နှင့် မာဂျောင်များထက် အဆပေါင်းများစွာ ပိုမိုလှပနေပေသည်။

အတိုချုပ်ပြောရလျှင် ခေတ်မီရှုထောင့်မှ ကြည့်မည်ဆိုပါက ၎င်းမှာ ဖာရာရီကား တစ်စီးနှင့် လက်ဆွဲ ထွန်စက် တစ်ခုကြားရှိ ကွာခြားချက်နှင့် တူနေလေသည်။

ထိုက်ရှန်းလောင်ကျွင်းနှင့် ကလေးငယ်နှစ်ဦး ထွက်ခွာသွားသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ဖျင်တင့်တောင်ရှိ မိစ္ဆာငယ်လေးများသည် ကြောက်လန့်တကြား မျက်နှာများ ဖြူရော်သွားကြပြီး အသက်လုရန် လှည့်ပြေးကြလေတော့သည်။

သူတို့သည် ထန်ဆရာတော်၏ ထာဝရအသက်ကို ရစေနိုင်သော အသားကို စားသုံးရန် စိတ်အားထက်သန်နေခဲ့ကြသည်။ သို့သော်လည်း ယခုအခါ ထိုက်ရှန်းလောင်ကျွင်းကဲ့သို့သော အစွမ်းထက်သည့် ပုဂ္ဂိုလ်ကြီး ကိုယ်တိုင် ဆင်းသက်လာကာ ဘုရင်ကြီးနှစ်ပါးကို ခေါ်ဆောင်သွားသည်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည့် အပြင် ထန်ဆရာတော်၏ အဖွဲ့မှ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော မိစ္ဆာများမှာလည်း ရောက်ရှိလာခဲ့ကြသည်။ သို့ဖြစ်လေရာ... ဖျင်တင့်တောင်မှ ဤမိစ္ဆာငယ်လေးများမှာ မည်သို့များ ဆက်နေရဲကြပါတော့မည်နည်း။

သို့သော်လည်း... ကျန်းလျိုက သူတို့ကို မည်သို့များ ထွက်ပြေးခွင့် ပြုနိုင်မည်နည်း။ သူက ကျယ်လောင်စွာ အော်ဟစ်လိုက်လေသည်။

"သူတို့ကို တားထားလိုက်..."

ကျန်းလျိုအတွက်တော့ ဤမိစ္ဆာငယ်လေးများသည် အခြေခံအားဖြင့် အတွေ့အကြုံမှတ်များပင် ဖြစ်လေသည်။ သူ၏ လက်ထဲတွင် နတ်သစ်ပင် တောင်ဝှေး ပေါ်လာခဲ့ကာ ကျောဘက်တွင်လည်း မိစ္ဆာဓား အတောင်ပံများ လွင့်ပျံလာခဲ့သည်။ သူ အတွေးများကို အာရုံစိုက်လိုက်ရာ ဓားကဲ့သို့သော အမွေးအတောင်မြောက်မြားစွာသည် ပျံထွက်သွားပြီး မိစ္ဆာငယ်လေးများ အုပ်စုပေါ်သို့ ကျဆင်းသွားလေသည်။

တစ်ချိန်တည်းတွင်ပင် သူသည် နတ်သစ်ပင် တောင်ဝှေးကို အကြိမ်ကြိမ် လွှဲယမ်းကာ မိစ္ဆာငယ်လေးများကို ဆက်တိုက်ဆိုသလို ရိုက်နှက်လိုက်လေတော့သည်။

တိုက်ပွဲသည် လုံးဝ တစ်ဖက်သတ် ဖြစ်နေခဲ့သည်။ မိစ္ဆာစစ်သူကြီး အဆင့်ရှိသော သတ္တဝါများပင်လျှင် ကျန်းလျိုအား ခြိမ်းခြောက်နိုင်စွမ်း မရှိသလောက်ပင် ဖြစ်နေလေသည်။

ဤသို့ဖြင့် နာရီဝက်ခန့်အကြာတွင် မိစ္ဆာငယ်လေးများ အုပ်စုသည် ကျန်းလျို၏ တိုက်ခိုက်မှုများကြောင့် ပြင်းထန်စွာ ဒဏ်ရာရကာ သတိလစ်မေ့မြောသွားကြလေတော့သည်။

အားလုံးကို ခြုံငုံကြည့်ရလျှင် ဤတိုက်ပွဲမှ ကျန်းလျိုသည် နောက်ထပ် အတွေ့အကြုံမှတ် နှစ်သိန်း သုံးသိန်းခန့်နှင့် လုယက်ရာမှရသော ပစ္စည်းအချို့ ထွက်ကျလာသည်ကို ရရှိလိုက်လေသည်။

သို့သော်လည်း မည်သည့်အရာကမျှ သိပ်ပြီး တန်ဖိုးရှိပုံမရပေ။ အမြင့်ဆုံး ရရှိခဲ့သည့် အရည်အသွေးမှာ ပြီးပြည့်စုံသော အရည်အသွေး ရှိသည့် လက်နက်ကိရိယာများသာ ဖြစ်ပြီး ကျန်းလျို စိတ်မဝင်စားခဲ့ပေ။

ဒင် - "ဖျင်တင့်တောင်မှ မိစ္ဆာများကို နှိမ်နင်းခြင်း" တာဝန် ပြီးမြောက်ပါသည်၊ အတွေ့အကြုံမှတ် ၈၀၀,၀၀၀ နှင့် ဒဏ္ဍာရီလာ အရည်အသွေး ရတနာသေတ္တာ ၁ သေတ္တာ ရရှိပါသည်။

ကျန်းလျိုသည် မိစ္ဆာငယ်လေးများ အားလုံးကို အနိုင်ယူကာ သတိလစ်မေ့မြောသွားစေပြီးနောက် စနစ်၏ အသိပေးချက်က သူ၏ စိတ်ထဲတွင် ထွက်ပေါ်လာခဲ့လေသည်။

နောက်ထပ် အတွေ့အကြုံမှတ် ၈၀၀,၀၀၀ ကို ရရှိလိုက်သဖြင့် ကျန်းလျိုသည် စိတ်ထဲမှနေ၍ တိတ်တဆိတ် ဝမ်းသာသွားလေသည်။

သူ ဇာတ်ကောင် အချက်အလက် မျက်နှာပြင် ကို တိတ်တဆိတ် ဖွင့်ကြည့်ကာ သူ၏ အဆင့်ကို စစ်ဆေးလိုက်သည်။ အဆင့် ၃၉ မှ ၄၀ သို့ တက်ရန်အတွက် အတွေ့အကြုံမှတ် ၅ သန်း လိုအပ်မည်ဖြစ်ပြီး ယခုအခါ သူသည် ၃ သန်း ကျော်လွန်နေပြီ ဖြစ်လေသည်။

သို့သော်လည်း ယခုအချိန်သည် ဤအရာများကို စဉ်းစားရမည့်အချိန် မဟုတ်ပေ။ ကျန်းလျိုသည် ထိုက်ရှန်းလောင်ကျွင်း ထံမှ ခုလေးတင် အတင်းအကျပ် တောင်းယူထားသော ရွှေဆေးလုံး နှစ်လုံးကို ထုတ်ယူလိုက်လေသည်။

ကိုးကြိမ် သန့်စင် ရွှေဆေးလုံး ကို ချက်ချင်း သောက်သုံးမည် မဟုတ်ပေ။ သူသည် ၎င်းကို သိုလှောင်နေရာထဲတွင် ဖယ်ထားလိုက်ပြီး သုံးကြိမ် သန့်စင် ရွှေဆေးလုံး ကို တိုက်ရိုက် မြိုချလိုက်လေတော့သည်။

သုံးကြိမ် သန့်စင် ရွှေဆေးလုံး ကို မြိုချလိုက်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ကျန်းလျိုသည် နွေးထွေးသော စွမ်းအားတစ်ခု ရုတ်တရက် ပေါက်ကွဲထွက်လာသည်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။ မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် ၎င်းသည် သူ၏ ကိုယ်လက်အင်္ဂါများနှင့် အရိုးများအတွင်းသို့ ပျံ့နှံ့သွားလေသည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် လွှမ်းမိုးနိုင်စွမ်းရှိသော ကျင့်ကြံခြင်းအဆင့် လှိုင်းလုံးကြီးတစ်ခုက သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲတွင် ဟိန်းဟောက်သွားလေ၏။

ထိုစဉ်မှာပင် စနစ်၏ အသိပေးချက်များသည် ဆက်တိုက်ဆိုသလို ထွက်ပေါ်လာခဲ့လေသည်။

ဒင် - အတွေ့အကြုံမှတ် ၄၀,၀၀၀,၀၀၀ ရရှိပါသည်။

ဒင် - အဆင့် ၁ ဆင့် တိုးလာပါသည်၊ လက်ရှိအဆင့် ၄၀။

ဒင် - အဆင့် ၁ ဆင့် တိုးလာပါသည်၊ လက်ရှိအဆင့် ၄၁။

ဒင် - အဆင့် ၁ ဆင့် တိုးလာပါသည်၊ လက်ရှိအဆင့် ၄၂။

ဒင် -

...

"ဇာတ်ကောင် အချက်အလက် မျက်နှာပြင် ..."

ဆက်တိုက် ထွက်ပေါ်နေသော စနစ်၏ အသိပေးချက်များအပြီးတွင် ကျန်းလျိုသည် စိတ်ထဲမှနေ၍ တိုးတိတ်စွာ ရေရွတ်လိုက်ရာ ချက်ချင်းဆိုသလိုပင် တစ်ပိုင်းဖောက်ထွင်းမြင်ရသော ဇာတ်ကောင် အချက်အလက် မျက်နှာပြင် တစ်ခုသည် ပေါ်လာလေသည်။

အမည် - ကျန်းလျို (အပြာရောင်)

ကျား/မ - ကျား

အသက်မွေးဝမ်းကျောင်း - ကရုဏာရှင် ဗောဓိသတ်

အဆင့် - ၄၃ (၁၆,၅၀၀,၀၀၀ / ၁၈,၀၀၀,၀၀၀)

လက်နက်ကိရိယာ - နတ်သစ်ပင် တောင်ဝှေး ...

***

အပိုင်း(၃၉၄)

သုံးကြိမ် သန့်စင် ရွှေဆေးလုံး ကို သောက်သုံးပြီးနောက် ဆက်တိုက်ဆိုသလို ထွက်ပေါ်လာသော စနစ်၏ အသိပေးချက်များက ယခုအခါ သူ၏ ဇာတ်ကောင်အဆင့်မှာ ၃၉ မှ ၄၃ သို့ လေးဆင့်တိတိ ခုန်တက်သွားကြောင်း ပြသနေလေသည်။

ထို့အပြင် နောက်ဆုံး ကျန်ရှိနေသော အတွေ့အကြုံမှတ် အခြေအနေကို ကြည့်လိုက်ရာ သူသည် အဆင့် ၄၄ သို့ တက်လှမ်းရန် များစွာ မလိုတော့ကြောင်း တွေ့လိုက်ရလေသည်။

စုစုပေါင်း အတွေ့အကြုံမှတ် သန်း ၄၀ ပါဝင်သော သုံးကြိမ် သန့်စင် ရွှေဆေးလုံး သည် အမှန်တကယ်ပင် ထူးခြားလှပေသည်။ ကျန်းလျိုသည် ကျေနပ်အားရစွာဖြင့် ခေါင်းညိတ်လိုက်လေတော့သည်။

အဆင့်တက်သွားသည်နှင့်အမျှ ကျန်းလျိုသည် နောက်ထပ် ကျွမ်းကျင်မှတ် ၄ မှတ်ကိုလည်း ရရှိခဲ့လေသည်။ တစ်ခဏမျှ စဉ်းစားပြီးနောက် သူသည် ထိုကျွမ်းကျင်မှတ်များကို အဓိက စွမ်းရည်အချို့တွင် ရင်းနှီးမြှုပ်နှံလိုက်ရာ မကြာမီမှာပင် သူ၏ စွမ်းရည်သစ်ပင်တွင် အပြောင်းအလဲသစ်များ ဖြစ်ပေါ်လာခဲ့လေသည်။

သူ စွမ်းရည်စာရင်းကို ဖွင့်ကြည့်လိုက်ပြီး ကျေနပ်အားရစွာဖြင့် နောက်တစ်ကြိမ် ခေါင်းညိတ်လိုက်လေသည်။

ဝစီပိတ်တရား (အခြေခံအဆင့် ၁) - အဆင့် ၁ လိုအပ်သည်၊ အဝေးမှနေ၍ အသုံးပြုနိုင်သည်၊ ပစ်မှတ်ကို ၂ စက္ကန့်ကြာ အသံတိတ်သွားစေနိုင်ပြီး ထိုအချိန်အတွင်း မည်သည့်စွမ်းရည်ကိုမျှ အသုံးမပြုနိုင်ပေ၊ ပြန်လည်အသုံးပြုရန် စောင့်ဆိုင်းချိန် ၃၀ စက္ကန့်။

ရဟန္တာလက်သီး (ပြီးပြည့်စုံခြင်း အဆင့် ၄) - တိုက်ခိုက်ရေးစွမ်းအားကို ၁၅% တိုးစေသည်၊ ကြာချိန် ၁၈၀ စက္ကန့်။

ဝရဇိန်ဂါထာ (ပြီးပြည့်စုံခြင်း အဆင့် ၄) - မဟာမိတ်တစ်ဦးကို ကောင်းချီးပေးရန် ဝရဇိန်၏ လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သော စွမ်းအားကို ဆင့်ခေါ်သည်၊ နောက်ထပ် ဝင်ရောက်လာမည့် တိုက်ခိုက်မှု လေးကြိမ်၏ ထိခိုက်ပျက်စီးမှုကို 80% လျှော့ချပေးသည်၊ ပြန်လည်အသုံးပြုရန် စောင့်ဆိုင်းချိန် ၅၀ စက္ကန့်။

လျှပ်စီး မီးလုံး (ပြီးပြည့်စုံခြင်း အဆင့် ၄) - ၁၀ မီတာ ပတ်လည်အတွင်းရှိ ပစ်မှတ်တစ်ခုတည်းကို ထိခိုက်ပျက်စီးစေရန် မီးတောက်ဘောလုံး တစ်လုံးကို ပစ်ခတ်သည်၊ တိုက်ခိုက်ရေးစွမ်းအား +၁၀၀%၊ ပြန်လည်အသုံးပြုရန် စောင့်ဆိုင်းချိန် ၁၀ စက္ကန့်။

ကောင်းကင်နဂါး ဓမ္မတေးသံ(ပဉ္စမအလွှာ ၁+၂+၂+၂+၂) - ပါးစပ်မှ နဂါးဟိန်းသံကို ထုတ်လွှတ်ပြီး အနီးနားရှိ ရန်သူအားလုံးကို တွန်းထုတ်ပစ်သည်၊ တိုက်ခိုက်ရေးစွမ်းအား +၁၈၀၀၊ ပြန်လည်အသုံးပြုရန် စောင့်ဆိုင်းချိန် ၃၀၀ စက္ကန့်။ ထို့အပြင် ပုံမှန် ကျင့်ကြံနေစဉ် အခြေအနေတွင် ၁၀ စက္ကန့်တိုင်း အတွေ့အကြုံမှတ် ၅ (+၃) မှတ် ရရှိမည်ဖြစ်ပြီး နောက်တစ်ဆင့်သို့ အဆင့်မြှင့်တင်ရန် အဆင့် ၅၁ လိုအပ်သည်။

ကွမ်ယင် ဂါထာ (ပြီးပြည့်စုံခြင်း အဆင့် ၄) - အများဆုံးသွေး၏ ၂၅% ကို ပြန်လည်ဖြည့်တင်းပေးသည်၊ ပြန်လည်အသုံးပြုရန် စောင့်ဆိုင်းချိန် ၆၀၀ စက္ကန့်။

မိစ္ဆာနှိမ်နင်းရေး ဂါထာ (အဆင့်မြင့် ၃) - မဟာမိတ်တစ်ဦး၏ တိုက်ခိုက်ရေးစွမ်းအားကို +၅၀၀ တိုးစေသည်၊ ကြာချိန် ၃၀၀ စက္ကန့်၊ ပြန်လည်အသုံးပြုရန် စောင့်ဆိုင်းချိန် ၆၀ စက္ကန့်။

သိုးအသွင်ပြောင်း နည်းစနစ် (အခြေခံအဆင့် ၁) - မည်သည့်ပစ်မှတ်ကိုမဆို အန္တရာယ်မရှိသော သိုးငယ်လေးတစ်ကောင်အဖြစ် ၂ စက္ကန့်ကြာ အသွင်ပြောင်းပစ်သည်၊ ထိုအချိန်အတွင်း တိုက်ခိုက်ခြင်း သို့မဟုတ် စွမ်းရည်များ အသုံးပြုခြင်း မပြုလုပ်နိုင်ပေ၊ ပြန်လည်အသုံးပြုရန် စောင့်ဆိုင်းချိန် ၃၀၀ စက္ကန့်။

ကျိန်စာဖြေဖျောက်ခြင်း (အခြေခံအဆင့် ၁) - ပစ်မှတ်တစ်ခုအပေါ် ကျရောက်နေသော အသံတိတ်ခြင်း၊ မလှုပ်ရှားနိုင်ခြင်း၊ အသွင်ပြောင်းခံရခြင်းနှင့် မူးဝေခြင်းစသည့် ထိန်းချုပ်မှု သက်ရောက်မှုများကို ဖယ်ရှားပေးသည်၊ ပြန်လည်အသုံးပြုရန် စောင့်ဆိုင်းချိန် ၆၀၀ စက္ကန့်။

အဆင့်မြှင့် မိစ္ဆာနှိမ်နင်းရေး ဂါထာ (ပြီးပြည့်စုံခြင်း အဆင့် ၄) - မဟာမိတ်၏ တိုက်ခိုက်ရေးစွမ်းအားကို +၂၅% တိုးစေသည်၊ ကြာချိန် ၃၀၀ စက္ကန့်၊ ပြန်လည်အသုံးပြုရန် စောင့်ဆိုင်းချိန် ၆၀ စက္ကန့်။

လက်ဝါးမိုးကြိုး (အဆင့်မြင့် ၃) - ပစ်မှတ်ကို ဖမ်းဆီးပြီးနောက် လက်ဝါးအတွင်းမှ မိုးကြိုးစွမ်းအားကို ထုတ်လွှတ်နိုင်သည်၊ တိုက်ခိုက်ရေးစွမ်းအား +၁၈၀၀+၁၂၀%၊ ပြန်လည်အသုံးပြုရန် စောင့်ဆိုင်းချိန် ၆၀ စက္ကန့်။

ကုသခြင်းလက်ဝါး (ပြီးပြည့်စုံခြင်း အဆင့် ၄) - ကောင်းကင်မှ ဖျက်ဆီး၍မရနိုင်သော သန့်စင်သည့် အရာဝတ္ထုတစ်ခုကို ဆင့်ခေါ်သည်၊ မီတာတစ်ရာ ပတ်လည်အတွင်းရှိ မဟာမိတ် ပစ်မှတ်များအားလုံးသည် တစ်စက္ကန့်လျှင် ၎င်းတို့၏ အများဆုံးသွေး၏ ၁% ကို ပြန်လည်ရရှိမည်ဖြစ်သည်၊ ကြာချိန် ၂၀ စက္ကန့်၊ ပြန်လည်အသုံးပြုရန် စောင့်ဆိုင်းချိန် ၁၂၀၀ စက္ကန့်။

စွမ်းရည်စာရင်းကို ပြန်လည်စစ်ဆေးပြီးနောက် ကျန်းလျိုသည် ရဟန္တာလက်သီး ၏ ဂုဏ်သတ္တိတွင် အပြောင်းအလဲအသစ်တစ်ခုကို သတိထားမိလိုက်သည်။ ပြီးပြည့်စုံခြင်း အဆင့် ရဟန္တာလက်သီး မှ တိုက်ခိုက်ရေးစွမ်းအား တိုးမြှင့်မှုသည် ၁၅% သို့ ကျဆင်းသွားလေသည်။

သူ အဆင့်တက်လာသည်နှင့်အမျှ ဤတိုးမြှင့်မှုက ပိုပိုပြီး နိမ့်ကျလာပုံရလေသည်။ ဤစွမ်းရည်က စနစ်၏ စွမ်းရည်တစ်ခု မဟုတ်သောကြောင့် သက်ဆိုင်ရာ အချက်အလက်များ ထွက်ပေါ်မလာခဲ့ခြင်းများလော။

ဒုတိယအချက်အနေဖြင့် ဝရဇိန်ဂါထာကိုလည်း ကျန်းလျိုက အမြင့်ဆုံးအဆင့်အထိ မြှင့်တင်ထားပြီးဖြစ်ရာ ပြန်လည်အသုံးပြုရန် စောင့်ဆိုင်းချိန် ၅၀ စက္ကန့်သာရှိပြီး တိုက်ခိုက်မှု လေးကြိမ်အတွက် ထိခိုက်ပျက်စီးမှု ၈၀% ကို ကင်းလွတ်ခွင့်ပြုနိုင်စွမ်းရှိသဖြင့် ၎င်းကို နတ်ဘုရားအဆင့် စွမ်းရည်တစ်ခုဟု သေချာပေါက် ခေါ်ဆိုနိုင်ပေသည်။

ကောင်းကင်နဂါး ဓမ္မတေးသံကိုလည်း ကျန်းလျိုသည် ပဉ္စမအလွှာအထိ ချက်ချင်း အဆင့်မြှင့်တင်ခဲ့လေသည်။ မူလက သူသည် ၁၀ စက္ကန့်တိုင်း အတွေ့အကြုံမှတ် ၅ မှတ် ရရှိနိုင်သော်လည်း ဂျင်ဆင်းသစ်သီးနှင့် ကျောက်စိမ်းသေရည်တို့၏ ပေါင်းစပ်အားဖြည့်မှုကြောင့် သူ၏ ပါရမီမှာ ပိုမိုမြင့်မားလာပြီး ၁၀ စက္ကန့်တိုင်း အတွေ့အကြုံမှတ် ၈ မှတ်အထိ ရရှိနိုင်လာခဲ့လေသည်။

ဤသည်က အတော်လေး ကောင်းမွန်လှသည်။ သူ တရားထိုင်ကာ ကျင့်ကြံမည်ဆိုပါက ပိုမိုများပြားသော အတွေ့အကြုံမှတ်များကို ရရှိမည်ဟု ဆိုလိုခြင်းဖြစ်လေသည်။

နောက်ဆုံးအနေဖြင့် ကုသခြင်းလက်ဝါး စွမ်းရည်ကိုလည်း ကျန်းလျိုက အမြင့်ဆုံးအဆင့်အထိ မြှင့်တင်ခဲ့သဖြင့် ၎င်း၏ ကြာချိန်သည် စက္ကန့် ၂၀ အပြည့်အထိ ရှည်ကြာသွားခဲ့လေသည်။

စက္ကန့် ၂၀ ကြာအောင် တစ်စက္ကန့်လျှင် ၁% ပြန်လည်ရရှိခြင်းဆိုသည်မှာ အုပ်စုလိုက် သွေး ၂၀% ပြန်လည်ကုသပေးခြင်းနှင့် အတူတူပင် မဟုတ်ပါလော။ ဤသည်မှာ ကရုဏာရှင် ဗောဓိသတ် ၏ နတ်ဘုရားအဆင့် စွမ်းရည်တစ်ခု ဖြစ်ရသည်မှာ အမှန်တကယ်ပင် ထိုက်တန်လှပေသည်။

အချုပ်အားဖြင့်ဆိုရလျှင် ကျန်ရှိနေသော ကျွမ်းကျင်မှတ်များနှင့် အဆင့်တက်ခြင်းမှ ရရှိလာသော အမှတ် ၄ မှတ်တို့ ပေါင်းစပ်ကာ သူသည် ကျွမ်းကျင်မှတ် ၄၃ မှတ်စလုံးကို မည်သည့်အရာမျှ မကျန်တော့သည်အထိ အဆင့်မြှင့်တင်ခြင်းများတွင် ပုံအောအသုံးပြုခဲ့လေသည်။

သို့သော်လည်း သူ၏ စွမ်းရည်စာရင်းမှာမူ မျိုးဆက်သစ်တစ်ခု ပြောင်းလဲသွားသကဲ့သို့ လုံးဝ အသစ်တဖန် ပြန်လည်ဆန်းသစ်သွားခဲ့လေပြီ။

ကျန်းလျို ထပ်မံမစဉ်းစားရသေးမီမှာပင် ရုတ်တရက် အခြား စနစ်အသိပေးချက်တစ်ခု ထွက်ပေါ်လာခဲ့ရာ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ တစ်ခဏမျှ တောင့်တင်းသွားခဲ့လေသည်။

ဒင် - အဆင့် ၄၁ သို့ ရောက်ရှိသွားပြီဖြစ်၍ လုပ်ဆောင်ချက်အသစ်ဖြစ်သော 'ဘဝအသက်မွေးဝမ်းကျောင်း' ကို ဖွင့်လှစ်လိုက်ပါပြီ။ သက်ဆိုင်ရာ မျက်နှာပြင်ကို ဖွင့်ရန် 'ဘဝအသက်မွေးဝမ်းကျောင်း' ဟု စိတ်ထဲမှ ရွတ်ဆိုပါ။

ဤစနစ်၏ အသိပေးချက်ကြောင့် ကျန်းလျို၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ ခေတ္တမျှ တောင့်တင်းသွားခဲ့ပြီးနောက် သူသည် အလွန်တရာ ဝမ်းသာသွားလေတော့သည်။

‘အချိန်အကြာကြီး စောင့်ဆိုင်းခဲ့ရပြီး နောက်ဆုံးတော့ ဘဝကျွမ်းကျင်မှုစွမ်းရည်များ ဆိုတာက ပွင့်လာခဲ့ပြီပေါ့လေ…’

ထွက်ကျလာသော လက်နက်ကိရိယာ အများစုတွင် ကြံ့ခိုင်မှု ပါရှိလေသည်။ ၎င်းတို့ကို ပိုမိုအသုံးပြုလေ ကြံ့ခိုင်မှုက ပိုမိုလျော့ကျလာလေဖြစ်သည်။ အကယ်၍ ၎င်းသာ သုညအထိ အမှန်တကယ် ကျဆင်းသွားပါက ‘ပြုပြင်ရေးဆီ’ ကဲ့သို့သော ပစ္စည်းမျိုး မရှိလျှင် လက်နက်ကိရိယာများ လုံးဝပျက်စီးသွားသည်ကို ကူကယ်ရာမဲ့စွာဖြင့် ထိုင်ကြည့်နေရုံမှလွဲ၍ အခြားရွေးချယ်စရာ မရှိတော့ပေ။

"ဘဝအသက်မွေးဝမ်းကျောင်း..."

ကျန်းလျို ဝမ်းသာအားရဖြင့် စိတ်ထဲမှ တိတ်တဆိတ် ရွတ်ဆိုလိုက်ရာ မကြာမီမှာပင် တစ်ပိုင်းဖောက်ထွင်းမြင်ရသော မျက်နှာပြင်တစ်ခုသည် သူ၏အရှေ့တွင် ပေါ်လာလေသည်။ ဤမျက်နှာပြင်တွင် ပန်းပဲဆရာ၊ အပ်ချုပ်သမား နှင့် ဆေးဆရာ ဟူ၍ ရွေးချယ်စရာ သုံးခုကို ပေးထားလေသည်။

ရိုးရိုးရှင်းရှင်း ပြောရလျှင် ပန်းပဲဆရာ ဆိုသည်မှာ လက်နက်များ ဆွဲကြိုးများနှင့် လက်စွပ်များကဲ့သို့သော သတ္တုပစ္စည်းများကို ဖန်တီးပြုပြင်ပေးသူ ဖြစ်လေသည်။

အပ်ချုပ်သမား ဆိုလျှင်ရော...။ ၎င်းသည် အဝတ်အစားများ၊ ဖိနပ်များနှင့် လက်ကောက်ဝတ် ကာကွယ်ရေးပစ္စည်းများကဲ့သို့သော အရာများနှင့် သက်ဆိုင်လေသည်။

ဆေးဆရာကတော့ သွေးဆေးရည်၊ မန်နာဆေးရည် သို့မဟုတ် အဆိပ်ဖြေဆေးလုံး များကဲ့သို့သော ဆေးလုံးများနှင့် သက်ဆိုင်လေသည်။

စိတ်လှုပ်ရှားနေသည့်ကြားမှ ကျန်းလျို၏ အဓိက အာရုံစိုက်မှုမှာ ပန်းပဲဆရာ ရွေးချယ်မှုအပေါ်သို့ ရောက်ရှိသွားပြီး မကြာမီမှာပင် သက်ဆိုင်ရာ လုပ်ဆောင်ချက်များ သူ၏အရှေ့တွင် ပေါ်လာလေသည်။

ဘဝအသက်မွေးဝမ်းကျောင်းကို ဖွင့်လှစ်ပြီးနောက် ကျန်းလျိုသည် သူ၏ နှလုံးသားထဲတွင် အလင်းရသွားသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။ ပန်းပဲ၊ အပ်ချုပ်နှင့် ဆေးပညာတို့၏ အခြေခံ ဗဟုသုတများသည် သူ၏ စိတ်ထဲတွင် ကြာမြင့်စွာက မေ့လျော့နေခဲ့သော မှတ်ဉာဏ်များကို ပြန်လည်အမှတ်ရလာသကဲ့သို့ ရုတ်တရက် ပေါ်ပေါက်လာခဲ့လေသည်။

လက်ရှိတွင် သူသည် ပန်းပဲအလုပ်သင် တစ်ယောက်သာဖြစ်သဖြင့် သာမန် အရည်အသွေး ရှိသော လက်နက်ကိရိယာများကိုသာ ဖန်တီးနိုင်ပေသည်။ သူ၏ ကျွမ်းကျင်မှုအဆင့် တိုးတက်လာစေရန်အတွက် သာမန် အရည်အသွေး ရှိသော လက်နက်ကိရိယာ တစ်ထောင်ကို ဖန်တီးခြင်း သို့မဟုတ် ပြုပြင်ခြင်းများ ပြုလုပ်ရန် လိုအပ်လေသည်။

အပ်ချုပ်သမားနှင့် ဆေးဆရာတို့၏ ဘဝကျွမ်းကျင်မှုစွမ်းရည်များသည်လည်း အလားတူ ပုံစံမျိုးဖြင့်သာ အလုပ်လုပ်လေသည်။

"ဟေး... ဆရာ... ဘာတွေတွေးနေတာလဲ..."

ကျန်းလျို တစ်ယောက် အတွေးများထဲတွင် နစ်မြောကာ အချိန်အကြာကြီး တိတ်ဆိတ်နေသည်ကို မြင်သောအခါ စွန်းဝူခုန်းမှာ သိချင်စိတ်ကို မထိန်းနိုင်တော့ဘဲ ကြားဖြတ်မေးလိုက်လေသည်။

"ဘာမှမဖြစ်ပါဘူးကွာ... ခဏလောက် အတွေးလွန်သွားလို့ပါ..."

ကျန်းလျို သတိပြန်ဝင်လာပြီး ဖြေလိုက်လေသည်။

"အတွေးလွန်သွားလို့လား..."

စွန်းဝူခုန်းသည် ကျန်းလျိုအား သိချင်စိတ်ဖြင့် လှမ်းကြည့်လိုက်သော်လည်း ထပ်မံ၍ မမေးတော့ဘဲ တိတ်ဆိတ်စွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်လေသည်။

အမှန်စင်စစ်... သူတို့၏ ခရီးစဉ်တစ်လျှောက် ဆရာတော် ငေးမောနေခဲ့သည့် အကြိမ်ပေါင်းများစွာ ရှိခဲ့ဖူးပြီး ဤသည်မှာ ထူးဆန်းသောအရာတော့ မဟုတ်ပေ။

***