အခန်း ၁၁၃
Vol. 12 Ch. 113
🍅 Chapter 113
လက်ဖက်ရည်ပန်းကန်လုံးအသစ်လေးကို ကိုင်ဆောင်ကာ ချိုမြိန်မွှေးကြိုင်လှသော လက်ဖက်ရည်အား အရသာခံသောက်သုံးနေသော ရွာလူကြီးစုန့်ကျန်းရှုမှာ သဘာဝကျစွာပင် အလွယ်တကူ သဘောတူလိုက်လေသည်။
အကျဉ်းရုံး တိုင်ပင်ဆွေးနွေးပြီးနောက် ဝူယွီလန် အိမ်သို့ပြန်လာခဲ့သည်။
အိမ်ထဲသို့ဝင်လိုက်သည်နှင့် သူမ ထူးဆန်းသောခံစားချက်တစ်ခုကို ခံစားလိုက်ရသည်။
သူမ ခေါင်းလှည့်ကြည့်လိုက်ရာ ဒုတိယသားဖြစ်သူ စုန့်ကျစ်ချုံးမှာ တံခါးအား ကုတ်ခြစ်နေသည်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရ၏။
သူ့အကြည့်များက သူမထံသို့ ရံဖန်ရံခါ ကျရောက်လာတတ်ပြီး ထိုအကြည့်များထဲတွင် စူးစမ်းအကဲခတ်မှုများနှင့် သတိထားစောင့်ကြည့်နေမှုများ ပြည့်နှက်နေလေသည်။
ဝူယွီလန် မျက်တောင်လေး ပုတ်ခတ်ပုတ်ခတ်လုပ်လိုက်သည်။
‘ငါ ဘာမှမလုပ်ခဲ့ဘဲနဲ့ သူက ဘာလို့ ငါ့အပေါ် ဒီလောက်တောင် သတိထားနေရတာလဲ'
ဝူယွီလန် သူ့ကို ဂရုမစိုက်တော့ဘဲ ထုံးစံအတိုင်း စားသောက်ကာ အေးအေးဆေးဆေးပင် နေထိုင်လိုက်သည်။
နောက်တစ်နေ့ နံနက်ခင်းတွင်မူ သူမက ကလေးများအားလုံးကို မင်ကျစ်ပညာသင်ကျောင်းသို့ ပို့ဆောင်ပေးခဲ့သည်။
မင်ကျစ်ပညာသင်ကျောင်းတွင် ယခင်က မိန်းကလေးကျောင်းသားများ တစ်ခါမျှ မရှိခဲ့ဖူးပေ။
မိန်းကလေးငယ်အချို့ ဝင်ရောက်လာသည်ကို မြင်သောအခါ ကျောင်းသားများမှာ သိချင်စိတ်ဖြင့် ချက်ချင်းပင် ဝိုင်းအုံလာကြလေသည်။
ဆရာချန်ကျင်းကျစ်မှာ အလုပ်လုပ်ရာတွင် အလွန်မြန်ဆန်လှသည်။ သူက မြေကြီးများကို စတင်တူးဆွကာ အုတ်မြစ်ချရန်ပင် ပြင်ဆင်နေလေပြီ။
ဝူယွီလန် ပြုံး၍ ပြောလိုက်သည်။
“ဒီနှုန်းအတိုင်းဆိုရင်တော့ ဆရာကြီးချန်၊ ဆောင်းရာသီရောက်ရင် ကျောင်းသားတွေ အုတ်ကြွတ်ခေါင်မိုးနဲ့ အခန်းသစ်တွေထဲမှာ စာရေးစာဖတ် လုပ်နိုင်တော့မယ်ထင်တယ်”
ဆရာချန်ကျင်းကျစ်ကမူ ဝူယွီလန်အား စာကြည့်ခန်းထဲသို့ ပျော်ရွှင်စွာ ဖိတ်ခေါ်လိုက်ပြီး အံဆွဲကိုဆွဲဖွင့်ကာ သူမအတွက် လက်ဖက်ရည်တစ်ခွက် ဖျော်ပေးလေသည်။
“ဒါတွေအားလုံးက အစ်မကြီးရဲ့ ကျေးဇူးတွေကြောင့်ပါ”
“အစ်မကြီးဝူ၊ စိတ်ချပါ၊ ကျွန်တော် အစ်မကြီးရဲ့ကလေးတွေကို ဂရုတစိုက် သေချာသင်ကြားပေးပါ့မယ်၊ ယောကျ်ားလေးတွေအတွက်ဆိုရင် စာအုပ်လေးအုပ်နဲ့ ကျမ်းငါးစောင်အပြင် အခြေခံစည်းမျဉ်းသုံးရပ်နဲ့ အမြဲတမ်းကျင့်ဝတ်ငါးရပ်ကို သင်ပေးပါ့မယ်၊ မိန်းကလေးတွေအတွက်တော့ အမျိုးသမီးဆုံးမစာနဲ့ အမျိုးသမီးကျင့်ဝတ်စတဲ့ စာအုပ်တွေကို သင်ကြားပေးပါ့မယ်”
ဝူယွီလန် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်၏။
“အထူးတလည် ခွဲခြားဆက်ဆံဖို့ မလိုပါဘူး၊ ယောကျ်ားလေးပဲဖြစ်ဖြစ်၊ မိန်းကလေးပဲဖြစ်ဖြစ် အားလုံးကို တန်းတူညီမျှပဲဆက်ဆံပေးပါ”
ပညာတတ်ကြီး ချန်ကျင်းကျစ်မှာ နားမလည်နိုင်အောင် ဖြစ်သွားရသည်။
“ကျွန်တော် ဒီအကြောင်းကို စုံစမ်းကြည့်ဖူးပါတယ်၊ ချမ်းသာတဲ့မိသားစုတွေက မိန်းကလေးတွေအားလုံး အမျိုးသမီးဆုံးမစာနဲ့ အမျိုးသမီးကျင့်ဝတ်တွေကို သင်ယူကြတယ်လေ၊
ဒီစာတွေကို ကျွမ်းကျင်ထားရင် နောင်တစ်ချိန် အိမ်ထောင်ဘက်ကောင်း ရှာဖွေတဲ့အခါ အထောက်အကူဖြစ်စေနိုင်ပါတယ်”
ဝူယွီလန် ပြတ်ပြတ်သားသား ပြောဆိုလိုက်သည်။
“ဆရာကြီးကိုယ်တိုင် ပြောတဲ့အတိုင်းပဲ၊ အဲဒါ ချမ်းသာတဲ့ မိသားစုတွေလေ၊ ကျွန်မတို့က သာမန်နောက်ခံကနေ လာတာဆိုတော့ အဲဒီလိုအရာတွေ အသုံးမဝင်ပါဘူး၊ သူတို့ကို စာလုံးသုံးလုံးအခြေခံကျမ်းနဲ့ စာအုပ်လေးအုပ်၊ ကျမ်းငါးစောင်စတဲ့ အခြေခံစာတွေကိုပဲ သင်ပေးပါ”
ဝူယွီလန် အခိုင်အမာတောင်းဆိုနေသည်ကို မြင်သောအခါ ဆရာချန်ကျင်းကျစ်က ဘာမျှဆက်မပြောတော့ပေ။
“ကောင်းပါပြီ၊ ဒါဆိုရင်လည်း ကျွန်တော် သူတို့ကို တန်းတူညီမျှပဲဆက်ဆံပေးပါ့မယ်”
နံနက်ခင်းသင်တန်းချိန် ရောက်ရှိလာပြီဖြစ်ရာ ဝူယွီလန် အချိန်ကြာမြင့်စွာမနေတော့ပေ။
“ဟုတ်ကဲ့၊ ဒါဆိုရင် ကလေးတွေကို ဆရာကြီးဆီပဲအပ်ခဲ့ပါတော့မယ်”
ဆရာချန်ကျင်းကျစ်က ခေါင်းကို ညင်သာစွာညိတ်ပြလိုက်သည်။
ဆရာချန်ကျင်းကျစ်ထံမှ ထွက်လာပြီးနောက် ဝူယွီလန် ကလေးများ၏စာသင်ခန်းဆီသို့ သွားရောက်ခဲ့သည်။
ဤကလေးငယ်လေးများအားလုံးမှာ ခါးကိုမတ်မတ်ထားကာ စည်းကမ်းတကျ ထိုင်နေကြလေသည်။
ဝူယွီလန် သေချာမှာကြားလိုက်လေ၏။
“ဆရာကြီးချန်ပြောတာကို သေချာနားထောင်ကြ၊ ပြဿနာမရှာနဲ့၊ အရှုပ်အထုတ်တွေ မလုပ်ကြနဲ့၊ ဒါပေမဲ့ တစ်ယောက်ယောက်က မင်းတို့ကို အနိုင်ကျင့်လာရင် မင်းတို့ မောင်နှမတွေ အားလုံး စည်းစည်းလုံးလုံးနဲ့ ပြန်ချကြရမယ်”
ကလေးများက လိမ္မာစွာဖြင့် ခေါင်းညိတ်ပြသည်ကို မြင်သောအခါ ဝူယွီလန်က လှည့်ထွက်လာခဲ့သည်။ ကလေးများက များစွာ တုံ့ပြန်မှုမရှိကြပေ။
သူတို့အားလုံးမှာ လည်ပင်းများဆန့်ထုတ်ကာ ဆရာကြီး ဝင်ရောက်လာမည့်အချိန်ကိုသာ မျှော်လင့်တကြီး စောင့်စားနေကြလေသည်။
စုန့်ကျစ်ချုံးက လယ်ထဲမှ အလုပ်များပြီးစီး၍ အိမ်သို့ ပြန်ရောက်လာသောအခါ အိမ်တွင် ကလေးတစ်ယောက်မျှမရှိသည်ကို တွေ့ရှိသွားပြီး အိမ်တစ်အိမ်လုံး နှံ့နေအောင် လိုက်လံရှာဖွေတော့သည်။
သူ စိုးရိမ်တကြီး အော်ဟစ်လိုက်လေ၏။
“ကလေးတွေ ဘယ်ရောက်သွားကြတာလဲ”
“သူတို့တွေ ဘယ်ကို ထွက်သွားကြတာလဲ”
ကလေးများကို ရှာမတွေ့သောအခါ စုန့်ကျစ်ချုံး၏စိတ်ထဲတွင် သံသယတစ်ခုက ရုတ်တရက်ပေါ်ပေါက်လာတော့သည်။ သူ ဒေါသတကြီး ရေရွတ်လိုက်သည်။
“အော်၊ ဒီလိုကိုး၊ ခင်ဗျားက ကလေးတွေအားလုံးကို တိတ်တဆိတ် ရောင်းစားလိုက်တာပဲ”
သူ တွေးတောလေလေ သူ့ခန့်မှန်းချက်က ပိုမှန်ကန်သည်ဟု ခံစားလာရလေလေ ဖြစ်နေသည်။
စုန့်ကျစ်ချုံး၏ လက်မောင်းများပေါ်တွင် သွေးကြောများပင် ထောင်ထနေလေပြီ။
“စုန့်ကျင်းဟွာနဲ့ စုန့်ထုန်ဟွာတို့ကို ဘာလို့များ ဒီလောက်သဘောကောင်းပြီး ပြန်ခေါ်လာရတာလဲလို့ တွေးနေတာ၊ ခင်ဗျားက ဒါကို စောင့်နေခဲ့တာကိုး”
“တောက်၊ ဒီတစ်ခါတော့ ခင်ဗျားသဘောအတိုင်း လုံးဝ အဖြစ်မခံနိုင်ဘူး၊ ကလေးတွေကို ရောင်းစားချင်တယ်ဆိုရင် ခင်ဗျားနဲ့ သေခန်းပြတ်ပဲ”
စုန့်ကျစ်ယုံ နံရံကို အားပြုမှီတွယ်ရင်း အပြင်သို့ ထွက်လာခဲ့သည်။
“ဒုတိယညီ၊ ဒီမှာ ဘာတွေဆူညံနေတာလဲ”
အစ်ကိုကြီးကို မြင်လိုက်ရသောအခါ စုန့်ကျစ်ချုံး၏ နီရဲနေသောမျက်လုံးများထဲမှ မျက်ရည်များ ချက်ချင်းပင် ကျဆင်းလာတော့သည်။
“အစ်ကိုကြီး၊ အစ်ကိုကြီးမသိပါဘူး၊ အဲဒီအဘွားကြီးက ကလေးတွေအားလုံးကို ရောင်းစားပစ်လိုက်ပြီ”
သူ စကားပြော၍ ဆုံးသည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် ဝူယွီလန် ခြံဝင်းတံခါးကို တွန်းဖွင့်ကာ ဝင်ရောက်လာလေသည်။ ဝူယွီလန်ကို မြင်သောအခါ စုန့်ကျစ်ချုံး၏မျက်လုံးများမှာ ဒေါသကြောင့် ပြူးကျယ်သွားတော့၏။
“ကျက်သရေမရှိတဲ့ အဘွားကြီး၊ ခင်ဗျားနဲ့ သေခန်းပြတ်ပဲ”
ဝူယွီလန်မှာ ဘာမှနားမလည်နိုင်အောင် ဖြစ်သွားရသည်။ ဤတစ်ကြိမ် သူမ ဘာအမှားလုပ်ခဲ့မိသနည်းဆိုသည်ကို သူမ လုံးဝမသိရှိပေ။
သို့သော် စုန့်ကျစ်ချုံးက သူမထံသို့ ပြေးဝင်လာသည်ကို မြင်သောအခါ သူမက အလွန်လျင်မြန်စွာ တုံ့ပြန်လိုက်သည်။
သူမက တံခါးရွက်ကို ဆွဲဖွင့်ကာ ဘေးဘက်သို့ ရှောင်ထွက်လိုက်၏။
“ဒိုင်း”
စုန့်ကျစ်ချုံးက တံခါးရွက်နှင့် တည့်တည့်ကြီး ဝင်တိုက်မိသွားကာ သူ့ခေါင်းတစ်ခုလုံး အူထွက်သွားတော့သည်။
ဝူယွီလန် ခြေထောက်ဆန့်ထုတ်ကာ သူ့ကို ရက်ရက်စက်စက် ကန်ချလိုက်သည်။
“နင့်ကို ဘယ် အရူးဝိညာဉ်က ဝင်ပူးသွားတာလဲ”
စုန့်ကျစ်ချုံး မြေကြီးပေါ်မှ ကမန်းကတန်း ထရပ်လိုက်ပြီး မျက်လုံးများနီရဲလျက် ပြန်လည်အော်ဟစ်လိုက်၏။
“အရူးဝိညာဉ်တဲ့လား၊ ခင်ဗျားကိုယ်တိုင် ဘာတွေလုပ်ခဲ့လဲဆိုတာ ပြန်တွေးကြည့်ပါလား”