အခန်း ၁၁၇
Vol. 12 Ch. 117
🍅 Chapter 117
ထို့ကြောင့်ပင် သူမက ချွေးမအကြီးဆုံး၏မိဘအိမ်သို့ ပစ္စည်းများ ကြိုတင်ပို့ဆောင်ပေးခဲ့သော်လည်း အဒေါ်ဖန်ထံသို့ မည်သည့်ပစ္စည်းမျှ ပို့မပေးခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။
ဤအဘွားကြီးက အကျိုးအမြတ်ရှိမှန်းသိသွားပါက သင့်အပေါ်သို့ ကပ်တွယ်လာမည်ဖြစ်ပြီး စေးကပ်သော ပလာစတာတစ်ခုကဲ့သို့ ခွာချရန်ပင် အလွန်ခက်ခဲသွားပေလိမ့်မည်။
ထို့ကြောင့် ဤကဲ့သို့သောလူစားမျိုးကို အမြန်ဆုံးရှင်းလင်းပစ်ရန် လိုအပ်သည်။ သို့သော် သူမကို မရှင်းလင်းမီ ဒုတိယချွေးမ၏သဘောထားကို အရင်မေးမြန်းရမည်ဖြစ်သည်။
“ဒုတိယချွေးမ၊ အမေ့ကို ပြောပါဦး၊ နောင်တစ်ချိန်မှာ နင် သူနဲ့ ပတ်သက်ချင်သေးလား”
ကျောက်လီကျွမ် ခါးသီးစွာ ပြုံးလိုက်လေသည်။
သူမက မိထွေးဖြစ်သူ၏လက်ချက်ဖြင့် တင်တောင်းငွေအတွက် စုန့်မိသားစုထံသို့ ရောင်းစားခံခဲ့ရသူမဟုတ်ပါလား။
“ဒီဆယ်နှစ်ကျော်ကာလအတွင်း မိဘအိမ်ကိုပြန်သွားတိုင်း ဆန်ပြုတ်တစ်လုတ်တောင် တစ်ခါမှ မသောက်ခဲ့ရဖူးဘူး”
ဆန်ပြုတ်မသောက်ရခြင်းက တစ်ပိုင်းဖြစ်၏။
ထို့ထက်ပိုဆိုးသည်မှာ သူတို့က သူမနှင့် သူမ၏ကလေးများကို အစေခံကျွန်များကဲ့သို့ သဘောထားကာ ဆက်ဆံခဲ့ကြသည်။
အရင်က သူမ တွေးထင်ထားခဲ့သည်မှာ မိထွေးဖြစ်သူက သူမအပေါ် မည်မျှပင် ဆိုးရွားစေကာမူ သူမအတွက် မိဘအိမ်ရှိနေသေးကြောင်း၊ မိန်းမတစ် ယောက်အတွက် အားကိုးစရာ မိဘအိမ်တစ်ခု အမြဲတမ်းလိုအပ်ကြောင်းပင်ဖြစ်သည်။
သို့သော် ဤနှစ်များတစ်လျှောက်လုံး ဖြတ်သန်းပြီးနောက် သူမ အလွန်ရှင်းလင်းစွာ မြင်တွေ့ခဲ့ရပြီဖြစ်သည်။
သူမ သေလုမျောပါးဖြစ်နေလျှင်ပင် မိဘဘက်မှလူများက သူမကို တစ်ချက်လေးပင် လှည့်ကြည့်မည်မဟုတ်ရာ သူမကို ကျောထောက်နောက်ခံ ပြုပေးရန်ဆိုသည်မှာ အိပ်မက်တစ်ခုမျှသာ ဖြစ်သည်။
ဤကဲ့သို့သော မိဘအိမ်မျိုးက ဘာအတွက် အသုံးဝင်တော့မည်နည်း။
“အမေ၊ ဖြစ်နိုင်ရင် နောင်ကို အဒေါ်ဖန်နဲ့ ဘာမှမပတ်သက်ချင်တော့ဘူး”
ကျောက်လီကျွမ်က မိထွေးဖြစ်သူကို အမေဟုပင် မခေါ်ဆိုချင်တော့ပေ။
ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ဝူယွီလန် ကျောက်လီကျွမ်၏ပခုံးကို ခပ်ဖွဖွလေး ပုတ်ပေးလိုက်သည်။
ဒုတိယချွေးမဖြစ်သူက အခြေအနေများကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မြင်နိုင်စွမ်းရှိနေပြီဖြစ်ရာ သူမအနေဖြင့် လွတ်လွတ်လပ်လပ် ကိုင်တွယ်ဖြေရှင်းနိုင်ပြီဖြစ်သည်။
“ကျွီ”
“လီကျွမ်၊ နောက်ဆုံးတော့လည်း တံခါးဖွင့်ပေးသားပဲ၊ အမေ အပြင်မှာ ရပ်စောင့်နေရတာ နာရီဝက်လောက်တောင် ရှိနေပြီ”
တံခါးပွင့်သွားသည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် အဒေါ်ဖန် အတင်းအဓမ္မ ဝင်ရောက်လာလေသည်။
ခြေလှမ်းအနည်းငယ် လျှောက်ပြီးနောက် သူမက တစ်စုံတစ်ရာကို ရှာဖွေတွေ့ရှိသွားသကဲ့သို့ နောက်သို့ ပြန်လှည့်လာ၏။
“လီကျွမ်၊ ဒီငွေဆံထိုးကို ဘယ်တုန်းက ဝယ်လိုက်တာလဲ”
“တော်တော်လေးလှတာပဲ၊ နင့်ညီမလေး ရှောင်ချင်က အခုလေးတင် အိမ်ထောင်ပြုတော့မှာဆိုတော့ မိန်းကလေးဘက်က ပေးရမယ့်ပစ္စည်းတွေ လိုအပ်နေတာ၊ နင်က တကယ်ကို လိမ္မာသိတတ်တဲ့ကလေးပဲ”
သူမက စကားပြောရင်းနှင့်ပင် ကျောက်လီကျွမ်၏ဆံပင်ပေါ်မှ ငွေဆံထိုးကို ဆွဲနုတ်ရန် လက်လှမ်းလိုက်လေတော့သည်။
ကျောက်လီကျွမ် ဘေးသို့ အလျင်အမြန် ရှောင်ထွက်လိုက်သည်။
ဖြန်း
ဝူယွီလန် တုတ်တစ်ချောင်းဖြင့် ရိုက်ချလိုက်ရာ အဒေါ်ဖန်မှာ နာကျင်စွာဖြင့် တွန့်ဆုတ်သွားပြီး သူမ၏လက်ကို ရုတ်သိမ်းလိုက်သည်။
သူမ ဝူယွီလန်ကို ဒေါသမထွက်ရဲသဖြင့် ကျောက်လီကျွမ်ဘက်သို့ လှည့်ကာ စူးစူးရဲရဲ စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။
“နင့်ကို ဒီနှစ်တွေတစ်လျှောက်လုံး ငါ ဘယ်လောက်တောင် ပင်ပင်ပန်းပန်း ပြုစုပျိုးထောင်ခဲ့ရလဲ၊ နင့်ညီမ ရှောင်ချင်က နင့်ရဲ့ ညီမအရင်းလေ၊ အခု နင်တို့ ကြီးပွားနေပြီဆိုတော့ ငွေဆံထိုးလေးတစ်ခုတောင် မပေးနိုင်ဘူးလား”
အဒေါ်ဖန်၏ မနာလိုဝန်တိုမှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသော အဆိပ်ပြင်းသည့်အကြည့်များက ငွေဆံထိုးလေးထံမှနေ၍ ကျောက်လီကျွမ် ဝတ်ဆင်ထားသော အဝတ်အစားသစ်လေးများထံသို့ မကျေမနပ်ဖြင့် ရွှေ့လျားသွားသည်။
‘ချည်သား အစစ်လား၊ ဒီလို ကောင်မကများ ဒီလိုအထည်ကောင်းမျိုးကို ဘယ်လိုလုပ် ဝတ်ဆင်ထိုက်မှာလဲ'
ကျောက်လီကျွမ်၏အကြည့်များက အဒေါ်ဖန်ခြင်းတောင်းထဲရှိ တောဟင်းရွက်အနည်းငယ်ထံသို့ ကျရောက်သွားသည်။
“ဟုတ်ပါတယ်၊ နေ့တိုင်း တောဟင်းရွက်တွေ တူးစားဖို့ ကျွန်မကို နှင်ထုတ်ခဲ့တာဆိုတော့ ကျွန်မကို ပြုစုပျိုးထောင်ရတာ တကယ်ပင်ပန်းခဲ့မှာပါ”
အဒေါ်ဖန် မကျေမနပ်ဖြင့် ပြန်အော်လိုက်သည်။
“နင် ဘယ်လိုစကားမျိုး ပြောနေတာလဲ”
“မိသားစုက ဆင်းရဲကျပ်တည်းနေတော့ တောဟင်းရွက်လေးစားရတာ ဘာဖြစ်လို့လဲ၊ ဒါ့အပြင် တောဟင်းရွက်က ကျန်းမာရေးနဲ့လည်း ညီညွတ်သေးတယ်”
ဝူယွီလန်က ဝင်ပြောလိုက်သည်။
“ခမည်းခမက်ပြောတာ မှန်ပါတယ်၊ တောဟင်းရွက်တွေက တကယ်ပဲ ကျန်းမာရေးနဲ့ညီညွတ်တယ်”
ဝူယွီလန် သူမအား ထောက်ခံနေသည်ကို ကြားသောအခါ အဒေါ်ဖန်၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ သိသိသာသာ နူးညံ့သွားသည်။
သူမက ဘာမှမဖြစ်ခဲ့သည့်အလား ချစ်ကြည်ရင်းနှီးဟန်ဖြင့် လျှောက်လာပြီး ဝူယွီလန်၏လက်မောင်းကို ချိတ်တွယ်ရန် လက်လှမ်းလိုက်သည်။
ဝူယွီလန် တောဟင်းရွက်များကို ယူကာ သူမကို သိမ်မွေ့စွာ ရှောင်ဖယ်လိုက်၏။
“ခမည်းခမက် ခရီးပန်းလာပြီမဟုတ်လား၊ ခဏလောက် ထိုင်နားပါဦး၊ ကျွန်မ ထမင်းသွားပြင်လိုက်ပါ့မယ်”
ယခင်က ဝူယွီလန်မှာ သူမကို အမြဲတမ်း လျစ်လျူရှုထားလေ့ရှိခဲ့ရာ ယခုကဲ့သို့ နွေးထွေးစွာဆက်ဆံလာမှုအပေါ် အဒေါ်ဖန်က အံ့အားသင့်သွားသော်လည်း လူဆိုသည်မှာ ပြောင်းလဲတတ်သည့်အမျိုးပဲဟုသာ တွေးတောလိုက်သည်။
သူမက မည်သည့်အရာကိုမျှ သံသယမဝင်တော့ဘဲ ဝူယွီလန်၏အနောက်မှလိုက်ကာ အိမ်မကြီးထဲသို့ ဝင်ထိုင်လိုက်သည်။
စုန့်ထုန်ဟွာက ရွှံ့အိုးတစ်လုံးကို ယူဆောင်လာပြီး ရေတစ်ခွက် ငှဲ့ပေးလိုက်သည်။
“အဘွား၊ ရေသောက်ပါဦး”
အဒေါ်ဖန်က ကွဲအက်နေသော ရွှံ့အိုးနှင့် ပဲ့နေသောပန်းကန်လုံးကို ကြည့်ကာ ရွံရှာစွာဖြင့် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သော်လည်း နောက်ဆုံးတွင်တော့ ထိုပန်းကန်လုံးကို ကောက်ကိုင်လိုက်သည်။
သို့သော် သေချာကြည့်လိုက်သောအခါ အဝါရောင်ရွှံ့နှစ်များ ရောနှောနေသော ရေတစ်ခွက်ဖြစ်နေသည်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရ၏။
အဒေါ်ဖန် ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်လိုက်သည်။
“ကျက်သရေမရှိတဲ့ကောင်မ၊ ဒါက ဘာသဘောလဲ၊ ငါ့ကို ရေညစ်ပတ်တွေတိုက်နေတာလား”
သူမက ပန်းကန်လုံးကို စားပွဲပေါ်သို့ဆောင့်ချလိုက်ပြီး မကျေမနပ်ဖြင့် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။
ဝူယွီလန် ပြုံးလျက် မေးလိုက်လေ၏။
“ဘာဖြစ်လို့လဲ၊ ခမည်းခမက်အကြိုက် မဟုတ်လို့လား၊ လီကျွမ် မိဘအိမ်ကို အလည်သွားတုန်းကလည်း ဒီလိုရေမျိုးပဲ သောက်ခဲ့ရတာမဟုတ်ဘူးလား”
အဒေါ်ဖန်မှာ ဒေါသပေါက်ကွဲကာ ထွက်သွားချင်စိတ်များ တဖွားဖွားပေါ်လာသော်လည်း သူမ လာရောက်ရခြင်း၏ရည်ရွယ်ချက်ကို ပြန်လည်တွေးတောမိကာ စိတ်ကို ထိန်းချုပ်ထားလိုက်သည်။
“ခမည်းခမက် အထင်လွဲနေပါပြီ၊ အဲဒီတုန်းက မိုးရွာထားခါစဆိုတော့ ရေက နည်းနည်းဝါနေတာသာမန်ပါပဲ”
ဝူယွီလန် နားလည်သဘောပေါက်သည့်ဟန်ဖြင့် ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။
“မိုးရွာထားခါစဆိုတော့ ရေဝါနေတာ နားလည်ပေးလို့ရပါတယ်”
“ဒီမှာလည်း အခုလေးတင် မိုးရွာထားလို့ ရေက နည်းနည်းဝါနေတာပါ၊ ခမည်းခမက် စိတ်မရှိပါဘူးနော်”
မိုးတစ်ပေါက်မျှပင် ရွာသွန်းထားခြင်းမရှိပေ။
ဝူယွီလန် မျက်နှာပြောင်တိုက်ကာ ဗြောင်ကျကျ လိမ်ညာနေခြင်းဖြစ်သည်။
“တကယ်လို့ စိတ်ရှိတယ်ဆိုရင်လည်း ထမင်းစားဖို့ မခေါ်တော့ပါဘူး”
လေထဲတွင် လွင့်ပျံလာသော အသားဟင်းရနံ့များကို ရှူရှိုက်မိသောအခါ အဒေါ်ဖန်မှာ မပြန်ရက်နိုင်အောင် ဖြစ်သွားရသည်။
စုန့်မိသားစု တကယ်ပဲ ကြီးပွားနေပြီလားဆိုသည်ကို အကဲဖြတ်ရန်အတွက် သူတို့၏ထမင်းဝိုင်းအား သူမ မြင်တွေ့ချင်နေသေးသည်။
ထိုစကားကို ကြားသောအခါ သူမက အတင်းအကြပ် ပြုံးပြလိုက်ရသည်။
“ဟီးဟီး၊ နားလည်ပါတယ်၊ ရွှံ့ရေနည်းနည်းပါတာပဲလေ၊ ကျွန်မတို့အားလုံးက မြေကြီးကို အားကိုးပြီး အသက်မွေးဝမ်းကျောင်းပြုနေရတာဆိုတော့ ဘာတွေများ စိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်စရာရှိမှာလဲ”