အခန်း ၁၂၀၆

အခန်း ၁၂၀၆ - မင်း ဘာလုပ်ခဲ့တာလဲ

"ဒါဆိုရင် နင်က တကယ်ပဲ ဘယ်အင်ပါယာနဲ့မှ မပတ်သက်ဘူးပေါ့ ဟုတ်လား" ​မင်းသမီး မီမီက လုံချန်းအား မေးမြန်းလိုက်သည်။

​"လုံးဝ မပတ်သက်ပါဘူး" ​လုံချန်းက ခေါင်းခါရင်း ပြန်လည်ဖြေကြားခဲ့သည်။

​"ဒါဆို ငါတို့အင်ပါယာထဲကို ဝင်ဖို့ ဘယ်လိုလဲ။ နင့်ကို အရမ်းမြင့်တဲ့ ရာထူးတစ်ခု ပေးမှာဖြစ်သလို အင်ပါယာ တစ်ခုလုံးကလည်း လေးစားကြလိမ့်မယ်။ ပြီးတော့ ငါတို့က ကျင့်ကြံခြင်း အရင်းအမြစ်တွေနဲ့ တခြားအရာတွေကိုပါ ကူညီပေးဦးမှာ။ စဉ်းစားကြည့်ပါဦးမလား" ​မီမီက လုံချန်းအား ကမ်းလှမ်းလိုက်သည်။

​"အဲဒါက ငါနဲ့ ကိုက်ညီမယ်မထင်ဘူး။ ငါက လွတ်လွတ်လပ်လပ် လျှောက်သွားပြီး ကိုယ့်စိတ်ကြိုက်ပဲ နေချင်တာ။ ဒါကြောင့် ငြင်းပါရစေ" ​လုံချန်းက ငြင်းပယ်ခဲ့သည်။

​"အား... ဒါဆိုရင် နာမည်ခံပဲ ဝင်မလား။ အကျိုးခံစားခွင့် အားလုံးကို ရမှာဖြစ်သလို ဘာကန့်သတ်ချက်မှ မရှိစေရဘူးလို့ ငါ အာမခံတယ်။ နင့်ကို ဘာအလုပ်မှလည်း ခိုင်းမှာမဟုတ်ဘူး။ ပြီးတော့ ကြိုက်တဲ့အချိန် ထွက်သွားလို့ရတယ်။ အဆင်ပြေတယ်မလား။ အကျိုးကျေးဇူးတွေပဲ ရပြီး ဘာနစ်နာမှုမှ ရှိမှာမဟုတ်ဘူးလေ" ​မီမီက ထပ်မံ၍ အကြံပြုခဲ့သည်။

​"ဒါက စိတ်ဝင်စားစရာကောင်းတဲ့ ကမ်းလှမ်းချက်ပဲ။ ဒါပေမဲ့ မင်းက ငါ့ကို ဘာလို့ ဒီလို ကမ်းလှမ်းချက်မျိုး ပေးရတာလဲဆိုတာ တွေးလို့မရဘူး ဖြစ်နေတယ်။ ငါ့ကို မင်းတို့ အင်ပါယာဆီ ခေါ်သွားပြီး အဲဒီမှာ ဖမ်းချုပ်ထားဖို့ အစီအစဉ် ရှိနေလို့လား" ​လုံချန်းက ရယ်မောရင်း မေးမြန်းလိုက်သည်။

​"လုံးဝ မမဟုတ်ပါဘူး။ ငါက ဘာလို့ အဲဒီလို လုပ်ရမှာလဲ။ ငါ့အင်ပါယာရဲ့ ထူးချွန်တဲ့ ပါရမီရှင်တစ်ယောက်ကို ပိုပြီး မြင့်မားတဲ့အဆင့် ရောက်အောင် ကူညီပေးချင်ရုံတင်ပါ" ​မင်းသမီးက ပြောကြားခဲ့သည်။

​"မင်းက ဘာလို့ အဲဒီလို လုပ်ရမှာလဲ။ ငါ ခန့်မှန်းကြည့်ရမလား။ မင်း ငါ့ကို တိုက်ခိုက်ခဲ့တဲ့ အကြောင်းပြချက်နဲ့ အတူတူပဲမလား။ ဘာလို့လဲဆိုတော့ ငါက မင်းရဲ့ အရာအားလုံးကို မြင်ခဲ့လို့လေ။ ပြီးတော့ ငါက မင်းကို နမ်းခဲ့သေးတယ်။ ဒါက အင်ပါယာထဲမှာဆိုရင် ကွပ်မျက်ခံရမယ့် ပြစ်မှုမျိုး ဖြစ်ရမယ်" ​လုံချန်းက ပြုံးလျက် မေးလိုက်သည်။

​"အား..." ​လုံချန်းက သူ ပြုလုပ်ခဲ့သည်များကို အသံကျယ်ကျယ်ဖြင့် ပြောလိုက်သောအခါ မင်းသမီး၏ မျက်နှာမှာ ရုတ်တရက် နီရဲသွားခဲ့သည်။

​"ဒါကို ဘယ်သူ့ကိုမှ သွားမပြောနဲ့။ ဒါဆို ငါ နင့်ကို ခွင့်လွှတ်ပေးမယ်။ သဘောတူတယ်မလား" ​မင်းသမီးက သူမ လက်ကို ကမ်းပေးရင်း မေးမြန်းခဲ့သည်။

​"သဘောတူတယ်" ​လုံချန်းက မတ်တပ်ရပ်လိုက်ပြီး သူမ လက်ကို ဆွဲနှုတ်ဆက်ရင်း ပြောကြားခဲ့သည်။

​"တွေ့လား။ အခု အားလုံးကို ခွင့်လွှတ်လိုက်ပြီဆိုတော့ နင့်ကို အပြစ်ပေးဖို့ အကြောင်းပြချက် မရှိတော့ဘူး။ နင် လိုချင်တယ်ဆိုရင် ငါ့ကိုယ်ငါ သက်သေပြဖို့ ကောင်းကင်ဘုံ ကတိသစ္စာတောင် ပြုပေးလို့ရတယ်" ​မင်းသမီးက ဆိုခဲ့သည်။

​"အဲဒါ မလိုပါဘူး။ မင်း ဒီတစ်ခါတော့ စိတ်ရင်းနဲ့ ပြောနေတာကို ငါ မြင်နိုင်ပါတယ်" ​သူမ လိမ်ညာနေခြင်း မဟုတ်ကြောင်း လုံချန်း သဘောပေါက်သွားခဲ့သည်။

​"ဒါဆို ငါနဲ့ လိုက်ခဲ့တော့မလား။ ငြင်းဖို့ အကြောင်းပြချက် မရှိတော့ဘူးလေ" ​မင်းသမီးက မေးလိုက်သည်။

​"တကယ်ပဲ မှန်ပါတယ်။ ငြင်းဖို့ ဘာအကြောင်းပြချက်မှ မရှိတော့ဘူး" ​လုံချန်းက ခေါင်းညိတ်ရင်း ပြောခဲ့သည်။

​"ဒါဆိုရင် ငါနဲ့ လိုက်ခဲ့မယ်မလား" ​မင်းသမီးက ထပ်မံမေးမြန်းခဲ့သည်။

​"မလိုက်ပါဘူး။ ငါ့အဖြေက ဒီတိုင်းပဲ။ အကျိုးကျေးဇူးတွေ ရမှာမှန်ပေမဲ့ ငါက ဘာနှောင်ကြိုးမှမရှိတဲ့ လူနေမှုပုံစံကိုပဲ ပိုသဘောကျတယ်" ​လုံချန်းက ခေါင်းခါရင်း ပြောကြားခဲ့သည်။

​"အား... နောက်ပြန်လှည့်သွားပြန်ပြီ။ နင်က ငါ့အင်ပါယာနဲ့ ငါ့ကို အဲဒီလောက်တောင် မုန်းတာလား" ​မီမီက မေးလိုက်သည်။

​"လုံးဝ မမုန်းပါဘူး။ မင်းလိုလူမျိုးကို ဘယ်သူက မုန်းမှာလဲ။ ငါကတော့ လုံးဝ မမုန်းပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ အခုတော့ လိုက်လို့မရသေးဘူး။ ဒါပေမဲ့ အနာဂတ်မှာ တော်ဝင်မြို့တော်ဆီ ငါ လာလည်မယ်လို့တော့ အသေအချာ ပြောနိုင်ပါတယ်။ အဲဒီကျမှ ငါတို့ ဆက်ပြောကြတာပေါ့" ​လုံချန်းက ပြန်လည်ဖြေကြားခဲ့သည်။

​"တကယ်ကြီးလား။ နင် ငါ့ကိုလာတွေ့မှာပေါ့။ မလိမ်ဘူးမလား" ​မင်းသမီးက အံ့အားသင့်စွာ မေးမြန်းခဲ့သည်။

​"ငါက ဘာလို့ လိမ်ရမှာလဲ မိန်းကလေးလေးရဲ့။ ကဲ... အခုတော့ မင်း သွားသင့်ပြီလို့ ငါ အကြံပြုပါရစေ။ မင်း ဒီမှာ အကြာကြီး နေနေရင် မင်းရဲ့ အစောင့်တွေက အထင်လွဲသွားလိမ့်မယ်။ သူတို့က ခုနက အနမ်းကိုလည်း မြင်သွားကြပြီဆိုတော့ ငါတို့ အဲဒါထက် ပိုတဲ့အရာတွေ လုပ်ခဲ့ကြတယ်လို့ ထင်သွားနိုင်တယ်" ​လုံချန်းက ပြန်ပြောခဲ့သည်။

​"အဲဒါထက် ပိုတဲ့အရာက ဘာလဲ" ​မင်းသမီး မီမီက မေးလိုက်သည်။

​"အနမ်းတစ်ခုပြီးရင် ဘာလာလဲဆိုတာ မင်း မသိဘူးလို့တော့ မပြောနဲ့နော်" ​လုံချန်းမှာ ဆွံ့အသွားရင်း မေးလိုက်သည်။

​"ငါ... ငါ မသိဘူး။ ဒါ ငါ့ရဲ့ ပထမဆုံး အနမ်းပဲဥစ္စာ" ​မင်းသမီးက ခေါင်းငုံ့ရင်း ပြောခဲ့သည်။

​မီမီ၏ ပြုမူပုံကို မြင်သောအခါ လုံချန်း မည်သို့ တုံ့ပြန်ရမည်မှန်း မသိဖြစ်သွားခဲ့သည်။ သူမသည် ရှက်သွေးဖြန်းနေသော သတို့သမီးပျိုလေးတစ်ဦးကဲ့သို့ ပြုမူနေခဲ့သည်။

​"အဓိကကတော့ မင်း အခု သွားသင့်ပြီ။ နောက်တစ်ခါ ငါတို့ ပြန်ဆုံတဲ့အခါ အနမ်းပြီးရင် ဘာဖြစ်တတ်လဲဆိုတာကို ငါ ပြောပြပေးမယ်" ​လုံချန်းက ပြန်ဖြေခဲ့သည်။

​"တကယ် ပြောပြမှာလား" ​မီမီက မိမိကိုယ်တိုင် ဘာပြောနေမှန်းပင် သေချာမသိဘဲ မေးလိုက်မိသည်။

​"ပြောပြမှာပေါ့။ အခု သွားတော့လေ" ​လုံချန်းက မချိပြုံးပြုံးရင်း ပြောခဲ့သည်။

​"နေဦး... ငါ ထွက်သွားရင် နင်က ဘယ်လို ထွက်မှာလဲ။ ထွက်ပေါက်ကို ဖွင့်မယ့် ကျောက်တုံးက ငါ့ဆီမှာ ရှိတာလေ။ အဲဒါမပါဘဲ နင် ထွက်လို့ရမှာ မဟုတ်ဘူး။ နင်လည်း ငါတို့နဲ့အတူ တစ်ခါတည်း ထွက်ခဲ့ပါလား" ​မင်းသမီးသည် တစ်စုံတစ်ခုကို သတိရသွားဟန်ဖြင့် ရုတ်တရက် အော်ပြောခဲ့သည်။

​"စိတ်မပူပါနဲ့၊ ငါ့မှာ နည်းလမ်းရှိပါတယ်။ ငါ ဝင်လာတဲ့ လမ်းအတိုင်းပဲ ပြန်ထွက်လို့ ရတယ်။ မင်းက ငါ့နောက်ကို လိုက်ပြီး အထဲဝင်လာတာလို့ ထင်နေတာလား" ​အမှန်တကယ်တွင် သူမနောက်သို့ လိုက်ဝင်လာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သော်လည်း လုံချန်းက မျက်လုံးပင့်ပြရင်း ပြောခဲ့သည်။ သူသည် သူမနောက်သို့ လိုက်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သော်လည်း ထွက်ခွာချိန်တွင်မူ သူမ၏ အကူအညီ မလိုအပ်ခဲ့ချေ။ သူသည် မည်သည့်အခက်အခဲမျှမရှိဘဲ ထွက်ခွာနိုင်ခဲ့သည်။

​"ဪ... ဟုတ်သားပဲ။ နင်က ငါတို့မတိုင်ခင်ကတည်းက ရောက်နေတာလို့ ပြောခဲ့တယ်နော်။ ဘယ်လိုလုပ်ပြီး အဲဒီလို ဝင်နိုင်ခဲ့တာလဲ" ​မင်းသမီးက စူးစမ်းလိုစိတ်ဖြင့် မေးမြန်းခဲ့သည်။ သူမသည် ထိုလျှို့ဝှက်ချက်ကို သိလိုနေခဲ့သည်။ သူမ ယုံကြည်ထားချက်အရ မည်သူမျှ ဤနေရာသို့ မဝင်ရောက်နိုင်သင့်ပေ။

​"ဒါက ငါ့ရဲ့ ထူးခြားတဲ့ စွမ်းရည်တစ်ခုလို့ပဲ သဘောထားလိုက်ပါ။ မင်းလည်း အဲဒီအရာကို တစ်စိတ်တစ်ပိုင်း မြင်ဖူးသွားပြီပဲဥစ္စာ" ​လုံချန်းက ပြန်လည် တုံ့ပြန်ခဲ့သည်။

​"အာ... ဟုတ်သားပဲ။ နင်က နေရာရွှေ့ပြောင်းနိုင်တာပဲ။ ငါ ဘာလို့ ဒါကို အရင်က မစဉ်းစားမိတာပါလိမ့်။ ဒါဆို နင်က အဲဒီလိုနည်းနဲ့ ဝင်လာခဲ့တာပေါ့ ဟုတ်လား" ​မီမီက မေးလိုက်သည်။

​"အတိအကျပဲ။ ကဲ... အခု သွားတော့။ နောက်မှ ပြန်ဆုံကြတာပေါ့" ​လုံချန်းက ခေါင်းညိတ်ရင်း ပြောခဲ့သည်။

​"ကောင်းပြီ။ နင်နဲ့ မကြာခင် ပြန်ဆုံဖို့ မျှော်လင့်နေမယ်။ ဒါကြောင့် အရမ်းကြီး အချိန်မဆွဲနဲ့ဦးနော်" ​မင်းသမီးက နောက်သို့ မပြန်မီ ပြောကြားခဲ့သည်။

​သူမ ထွက်ခွာသွားစဉ် လုံချန်းအား နောက်ထပ်တစ်ချက် လှည့်ကြည့်ရန် မေ့လျော့မသွားခဲ့ချေ။

​လုံချန်းသည် ထိုင်ချလိုက်ပြီး မင်းသမီးအား စောင့်ကြည့်ရန် ဝိညာဉ်အာရုံကို ဖြန့်ကျက်လိုက်သည်။ သူမသည် အခြား အစောင့် အမျိုးသမီးများနှင့် ပြန်လည်ဆုံတွေ့ကာ ၎င်းတို့က သူမအား မေးခွန်းအချို့ မေးမြန်းနေသည်ကို သူ မြင်တွေ့နိုင်ခဲ့သည်။

​သူမသည် မေးခွန်းများကို ဖြေကြားရင်း ကျောက်တုံးဝင် ပေါက်အား ဖွင့်သည့် သူမ၏ ထူးခြားသော ကျောက်တုံးကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။ အမျိုးသမီးအားလုံး အပြင်သို့ လှမ်းထွက်ကာ ထွက်ခွာသွားကြတော့သည်။

​မင်းသမီးနှင့် သူမ၏ အစောင့်များသည် တောင်ပေါ်မှ ဆင်းခဲ့ကြသည်။ အစောင့်များသည် တောင်အောက်သို့ ရောက်ရှိသွားပြီးနောက်တွင်မှ မိမိတို့ကိုယ်ကို ဘေးကင်းသွားပြီဟု နောက်ဆုံးတွင် ခံစားလိုက်ရသည်။

​"ဒါနဲ့ မင်းသမီး... အဲဒီလူကို ကျွန်မတို့ ဘာလုပ်သင့်တယ်လို့ ထင်လဲဟင်။ သူ့ကို သတ်ဖို့ ဗိုလ်ချုပ်ကို လွှတ်ရမလား" ​အစောင့်များက မေးမြန်းခဲ့ကြသည်။

​"ဘာမှ လုပ်ဖို့မလိုပါဘူး။ ငါ သူ့ကို ခွင့်လွှတ်လိုက်ပြီ။ ငါတို့ကသာ သူ့ကို ထပ်ခါတလဲလဲ သွားတိုက်ခိုက်ခဲ့တာ။ အဲဒီလို ဖြစ်တာတောင် သူက ငါတို့ကို ပြန်မတိုက်ခိုက်ခဲ့ဘူး။ သူက လူဆိုးမဟုတ်ပါဘူး။ ငါတို့ကသာ သူ့ကို အတင်းအကျပ် လုပ်ခဲ့တာ။ သူက ငါတို့မတိုင်ခင် အဲဒီမှာ ရောက်နေတာလို့ ပြောတာ အမှန်ပဲ" ​မင်းသမီးက ပြန်လည်ဖြေကြားခဲ့သည်။

​"ဒါကြောင့် သူ့နဲ့ ဆုံခဲ့တဲ့အကြောင်းကို နောက်တစ်ခါ ထပ်မပြောကြနဲ့တော့။ ဒီကိစ္စက ငါ့မယ်တော့်ဆီ လုံးဝ မရောက်စေရဘူး။ မဟုတ်ရင် နင်တို့ တာဝန်ပျက်ကွက်မှုကြောင့် ဘာဖြစ်သွားမလဲဆိုတာ သိတယ်မလား။ နင်တို့ သိကြတယ်မဟုတ်လား" ​သူမက သူတို့အား သတိပေးသည့်အလား ထပ်မံ၍ မေးမြန်းခဲ့သည်။

​"နားလည်ပါပြီ မင်းသမီး။ အဲဒီလူနဲ့ ဆုံခဲ့တဲ့အကြောင်းနဲ့ သူ မင်းသမီးရဲ့ ပထမဆုံးအနမ်းကို ယူသွားတဲ့အကြောင်းကို ကျွန်မတို့ လုံးဝ ထုတ်မပြောပါဘူး" ​အစောင့်များက ခေါင်းညိတ်ရင်း ပြောခဲ့ကြသည်။ အမှန်တကယ်တွင်မူ သူတို့ ပျော်ရွှင်နေခဲ့ကြသည်။

​ဤသည်မှာ သူတို့ အလိုရှိနေသော အရာပင် ဖြစ်သည်။ ထိုသို့မဟုတ်ဘဲ မင်းသမီးကသာ တခြားသူများကို ပြောပြချင်သည်ဟု ဆိုပါက မပြောရန် သူတို့ကသာ မင်းသမီးအား အသနားခံရပေမည်။ မည်သို့ဆို​စေ သူတို့ အသက်မှာ ဤအရာပေါ်တွင် မူတည်နေသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ အခုမှသာ နောက်ဆုံးတွင် မိမိတို့ ဘေးကင်းသွားပြီဟု သူတို့ ယုံကြည်လိုက်ကြတော့သည်။

​"ဒါနဲ့ စကားမစပ် မင်းသမီး... နောက်မှာ ကျန်ခဲ့တုန်းက ဘာလုပ်ခဲ့တာလဲဟင်။ တော်တော်လေး အချိန်ကြာသွားတာပဲ။ သူ မင်းသမီးကို တစ်ခုခု လုပ်လိုက်တာတော့ မဟုတ်ပါဘူးနော်" ​အစောင့်များသည် သူတို့၏ စိုးရိမ်ပူပန်မှုများကို ချပြပြီးနောက် စစ်မှန်သော စူးစမ်းလိုစိတ်များ စတင်ပေါ်ပေါက်လာခဲ့လေသည်။