အခန်း ၁၂၀၈

အခန်း ၁၂၀၈ - သရဲမြို့တော်၏ သတ်မှတ်ချက်များ

"မင်းရဲ့ နေရပ်အကြောင်း တခြားဘာတွေ သိသေးလဲ။ တကယ်တမ်း ဘယ်သူက ဘာအကြောင်းပြချက်ကြောင့် ဖျက်ဆီးခဲ့တာလဲ ဆိုတာမျိုးပေါ့။ မင်းမှာ တစ်စုံတစ်ရာ စိတ်ကူးရှိလား။ ငါ့အထင်တော့ ဘယ်သူမှ အကြောင်းပြချက်မရှိဘဲ ဖျက်ဆီးမှာ မဟုတ်ဘူး" ​လုံချန်းက မျက်မှောင်ကုတ်ရင်း မေးလိုက်သည်။

​"အာ... အဲဒါလား။ ငါလည်း အကြောင်းရင်းကို မသိဘူး။ သူတို့ စိတ်ကူးပေါက်လို့ပဲ လုပ်လိုက်ကြတာလား၊ ဒါမှမဟုတ် တစ်ခုခုကို လိုချင်လို့လားတော့ မသိဘူး။ ဘယ်သူသိမှာလဲ၊ ငါကတော့ လုံးဝမသိဘူး။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် သူတို့ လိုချင်တာကိုတော့ ရသွားကြလိမ့်မယ် ထင်တာပဲ။ သူတို့ နောက်ပိုင်း ဘာဆက်လုပ်လဲဆိုတာကို ကြည့်ဖို့ ငါ အဲဒီမှာ ဆက်မနေခဲ့ဘူးလေ" ​မြွေဘုရင်က ပြန်လည် ဖြေကြားခဲ့သည်။

​"ဒါကလည်း နားလည်ပေးလို့ ရပါတယ်။ အနာဂတ်မှာ ငါတို့ အဲဒီနေရာကိုလည်း သွားသင့်တယ်လို့ ငါထင်တယ်။ ဒီကိစ္စတွေပြီးရင် မင်းရဲ့ နေရပ်ဆီ သွားကြည့်ကြစို့" ​လုံချန်းက အကြံပြုလိုက်သည်။

​"အဲဒီမှာ တကယ်တော့ ဘာမှမရှိတော့ပါဘူး။ အဲဒီကို သွားလည်း ဘာမှ အကျိုးရှိမယ်မထင်ဘူး။ အဲဒီလူတွေလည်း အဲဒီမှာ ရှိနေတော့မှာ မဟုတ်ဘူးလေ။ မင်းတွေ့ရမှာက ပျက်စီးယိုယွင်းနေတဲ့ အကြွင်းအကျန်တွေပဲ ရှိလိမ့်မယ်" ​မြွေဘုရင်က ခေါင်းခါရင်း ပြောလိုက်သည်။ "ဒါပေမဲ့ မင်း တကယ်သွားချင်တယ်ဆိုရင်တော့ ငါတို့ သွားလို့ရတာပေါ့" သူက ထပ်လောင်းပြောကြားခဲ့သည်။

​"သွားချင်တာပေါ့။ ငါတို့ သွားလည်ရမယ့် နေရာတွေ အများကြီး ရှိသေးတယ်။ ဒါပေမဲ့ အဲဒါတွေ အားလုံးက မြောက်ပိုင်းဧကရာဇ်ကို အနိုင်ယူပြီးတဲ့အထိ စောင့်ရလိမ့်မယ်" ​လုံချန်းက ဆိုလိုက်သည်။

​မြွေဘုရင်သည် ခေတ္တမျှ တိတ်ဆိတ်သွားသည်။ "သရဲမြို့တော်က အရမ်း အန္တရာယ်များမယ်လို့ မင်းထင်လား" သူက အတည် မေးမြန်းလိုက်သည်။

​"အန္တရာယ်များလား ဟုတ်လား။ အသေအချာပဲ အန္တရာယ်များမှာပေါ့။ ဒါပေမဲ့ ငါကတော့ ဘေးကင်းလိမ့်မယ်။ ငါ့ရဲ့ သွေးမျိုးဆက်ကြောင့် သရဲတွေက ငါ့ကို ဒဏ်ရာမပေးနိုင်ဘူး။ ဒါက ငါ အခုထိ သိထားသလောက်ပေါ့။ ဒါကြောင့် အဲဒီနေရာက ငါ့အတွက်တော့ အဘေးကင်းဆုံး နေရာပဲ။ ဒါပေမဲ့ မင်းအတွက်တော့ သေချာပေါက် ခက်ခဲလိမ့်မယ်။ အန္တရာယ်တောင် ရှိနိုင်တယ်" ​လုံချန်းက ရှင်းပြလိုက်သည်။

​"ဟဲ... ဘယ်သရဲမှ ငါ့ကို ပူးကပ်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး။ ငါ့အနားမကပ်ခင် သူတို့ကို အိုးနင်းခွက်နင်းဖြစ်အောင် ရိုက်ပစ်မှာ" ​မြွေဘုရင်က မျက်လုံးပင့်ပြရင်း ပြောလိုက်သည်။

​"စိတ်မပူပါနဲ့၊ အဲဒီအချိန်ကျရင် မင်း အပြင်ထွက်ရမှာ မဟုတ်ပါဘူး။ မင်းကို တစ္ဆေဝိညာဉ်တစ်ခုခု ပူးကပ်သွားတာမျိုး ငါ အဖြစ်မခံနိုင်ဘူး။ မင်းက ရှေးဟောင်း လက်စွပ်ထဲမှာပဲ ဘေးကင်းကင်း နေရလိမ့်မယ်။ ငါတစ်ယောက်တည်းပဲ သွားမှာ" ​လုံချန်းက ယင်းမှာ တစ်ကိုယ်တော် စွန့်စားခန်း ဖြစ်ကြောင်း မြွေဘုရင်အား သတိပေးရင်း ပြောလိုက်သည်။

​"ဒါဆို ငါက အပြင်ထွက်ရမှာ မဟုတ်ဘူးပေါ့ ဟုတ်လား။ ဒါ မတရားဘူး။ ငါ ကန့်ကွက်တယ်။ ငါလည်း မင်းနဲ့အတူ ရှိနေချင်တာ။ သရဲမြို့တော်ဆိုတာ ငါတစ်ခါမှ မမြင်ဖူးဘူး။ ဒီအခွင့်အရေးကို လက်လွတ်မခံနိုင်ဘူး။ လာပါ... ငါ မင်းကို ကာကွယ်ပေးမှာပေါ့။ အခြေအနေ ခက်ခဲလာတိုင်း မင်းက ငါ့ကို အမြဲတမ်း အထဲပြန်ပို့လို့ မရဘူးလေ" ​မြွေဘုရင်က မျက်မှောင်ကုတ်ရင်း ပြောလိုက်သည်။

​"ကောင်းပြီ။ ငါ့မှာ မင်းအတွက် စည်းကမ်းချက် တစ်ခု ရှိတယ်။ အဲဒီနေရာကို ငါတို့မရောက်ခင် မင်းသာ သူတော်စင် နယ်ပယ်ကို ဖောက်ထွက်နိုင်ရင် မင်းကို ငါနဲ့အတူ နေခွင့်ပြုမယ်။ မဖောက်ထွက်နိုင်ရင်တော့ ငါနဲ့အတူ နေလို့မရဘူး။ နားလည်လား" ​လုံချန်းက စည်းကမ်းချက်တစ်ခုကို ချမှတ်ရင်း မေးလိုက်သည်။

​"ဘာလို့ ဒီစည်းကမ်းချက်ကို ထုတ်ရတာလဲ" ​မြွေဘုရင်က နားမလည်နိုင်ဘဲ မေးလိုက်သည်။

​"ဘာလို့လဲဆိုတော့ သရဲမြို့တော်ထဲကို ဝင်ဖို့အတွက် သူတော်စင် နယ်ပယ် အဆင့်ရှိဖို့ လိုအပ်လို့ပဲ။ ဒါက ငါ့ရဲ့ စည်းကမ်းချက် မဟုတ်ဘဲ သရဲမြို့တော်ရဲ့ ရှေးဟောင်း သတ်မှတ်ချက် တစ်ခုပဲ။ သူတော်စင် နယ်ပယ်ထက် အားနည်းတဲ့သူတွေဟာ အဲဒီနေရာမှာ အသက်မရှင်နိုင်ဘူးလို့ ပြောကြတယ်" ​လုံချန်းက ပြန်ဖြေခဲ့သည်။

"ဒါကြောင့် မင်း သူတော်စင် နယ်ပယ်ကို မဖောက်ထွက်နိုင်မချင်း ငါ မင်းကို ဝင်ပေါက်အထိပဲ ခေါ်သွားနိုင်ပြီး အထဲကို ခေါ်မသွားနိုင်ဘူး။ ဒါကြောင့် အဲဒီမတိုင်ခင် သူတော်စင် နယ်ပယ်ကို ဖောက်ထွက်ထားလိုက်။ ဒါဆိုရင် မင်း လိုက်လို့ရပြီ။ ဘယ်လိုလဲ" သူက မေးလိုက်သည်။

​"ဟက်... ဒါက အသေးအဖွဲလေးပါ။ နောက်ရက်ပိုင်းအတွင်းမှာပဲ ငါ ဖောက်ထွက်နိုင်တော့မှာ။ ငါက အဲဒီအဆင့်နဲ့ နီးစပ်နေပြီသားပဲဥစ္စာ" ​မြွေဘုရင်က နှာခေါင်းရှုံ့ရင်း ပြောလိုက်သည်။

​"တကယ်ကြီးလား" ​လုံချန်းက အံ့အားသင့်စွာ မေးလိုက်သည်။ မြွေဘုရင်က ဤမျှနီးစပ်နေပြီမှန်း သူ မသိခဲ့ချေ။ ယခုအချိန်တွင် သူတော်စင် နယ်ပယ် ကျင့်ကြံခြင်း အဆင့်မှာ သူ့ရှေ့တွင် ဘာမှ မဟုတ်တော့သော်လည်း သူ အံ့ဩနေဆဲ ဖြစ်သည်။

​သူ့သားရဲများ အားလုံး ကျင့်ကြံခြင်းအဆင့် နိမ့်ပါးနေကြသော်လည်း သူကမူ သူ့တို့ကို အားနည်းသည်ဟု မယူဆခဲ့ချေ။ သွေးနဂါး တစ်ကောင်သာလျှင် သူနှင့် ရင်ပေါင်တန်းနိုင်စွမ်း ရှိသည်။ ကျန်သည့် သားရဲများကမူ သေမျိုးနယ်ပယ် အဆင့်၌သာ ရှိနေကြသဖြင့် တိုက်ပွဲများတွင် အသုံးမဝင်သေးခြင်း ဖြစ်သည်။ ယင်းက သူ့သားရဲများကြောင့် မဟုတ်ကြောင်းကိုလည်း သူ သဘောပေါက်ထားသည်။

​အကယ်၍ သူ့တွင် သွေးမျိုးဆက်နှင့် အချိန်ဓားဆိုသည့် အခွင့်ထူးခံ ရတနာသာ မရှိခဲ့ပါက သူကိုယ်တိုင်လည်း ထိုမျှ အားနည်းနေမည်ဖြစ်ပြီး ပို၍ပင် အားနည်းနေနိုင်သေးသည်။ သူ့အတွက်တော့ သူ့သားရဲများက သူနှင့် ထပ်တူ အရေးကြီးသည်။

​"ဒါက သတင်းကောင်းပဲ။ ကြိုတင်ပြီး ဂုဏ်ပြုပါတယ်" ​လုံချန်းက မြွေဘုရင်အား ဂုဏ်ပြုစကား ဆိုလိုက်သည်။

​"ဟက်... ဒါက ဘာမှမဟုတ်ပါဘူး။ အနာဂတ်မှာ ငါက ဒီထက်မကတဲ့ အဆင့်တွေ တက်ဦးမှာ။ ဒါက အနည်းဆုံး အဆင့်ပဲ ရှိသေးတာ။ ငါက နည်းနည်း အနားယူနေလို့ပါ"

​မြွေဘုရင်က ပြန်လည်ဖြေကြားခဲ့သည်။ "ဒါနဲ့ ငါတို့ ဒီမှာ ဘယ်လောက်အထိ ဆက်စောင့်နေရဦးမှာလဲ။ ဘယ်သူက ရေချိုးတာကို ဒီလောက်အကြာကြီး ချိုးနေလို့လဲ" သူက ထွက်ခွာချင်စိတ်ဖြင့် စိတ်လှုပ်ရှားစွာ ထပ်မံမေးမြန်းလိုက်သည်။

​လုံချန်းက မြွေဘုရင်ကို လှမ်းကြည့်လိုက်ပြီး မည်သည့် မှတ်ချက်မှ မပေးခဲ့ချေ။ အချို့သော အရာများတွင် သူ့ဇနီးသည်များ လိပ်လို နှေးကွေးနေခြင်းအပေါ် သူက ဝေဖန်ပြောဆိုမည် မဟုတ်ပေ။

​"သူတို့ မကြာခင် အဆင်သင့်ဖြစ်တော့မှာပါ။ ငါ သူတို့ကို နာရီဝက် အချိန်ပေးထားတာ။ အခု ဆယ်မိနစ်လောက် ကျန်သေးတယ်" ​လုံချန်းက ပြောလိုက်သည်။

​"နာရီဝက်ကြီးတောင်လား။ နာရီဝက်အတွင်း ရေကန်တစ်ကန်လုံးကို တူးပစ်လို့တောင် ရတယ်။ ရေချိုးတာကို ထားလိုက်ဦး။ အိုင်း... ထားပါတော့လေ၊ မင်းက ငါ့ရဲ့ ညာလက်ရုံး ဖြစ်နေလို့ပဲ ငါ ဒါကို လျစ်လျူရှုပေးလိုက်မယ်" ​မြွေဘုရင်က သက်ပြင်းချရင်း ပြောလိုက်သည်။

​"ကျေးဇူးတင်ရမှာလား" ​လုံချန်းက ရဲ့ရဲ့လေး ပြန်ပြောလိုက်သည်။

​နောက်ထပ် ဆယ်မိနစ်ခန့် ကုန်ဆုံးသွားပြီးနောက် လုံချန်းက မတ်တပ်ရပ်လိုက်သည်။

​"အချိန်တန်ပြီ" သူက ပြောရင်း ဂူအတွင်းသို့ နေရာရွှေ့ပြောင်းကာ ရေကန်ဆီသို့ လျှောက်လှမ်းသွားခဲ့သည်။ မြွေဘုရင်မှာမူ လောလောဆယ် အပြင်ဘက်တွင် ကျန်ရစ်ခဲ့လေသည်။

​လုံချန်း ရေကန်ဆီသို့ ရောက်ရှိသွားသောအခါ အဝတ်အစား လဲလှယ် ပြီးစီးသွားကြပြီ ဖြစ်သော အမျိုးသမီး အားလုံးကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။

​"အာနိသင်က ဘယ်လိုလဲ" ​လုံချန်းက ထိုအာနိသင်ကို ကိုယ်တိုင် မြင်တွေ့နိုင်သော်လည်း အမျိုးသမီးများအား မေးမြန်းလိုက်သည်။ လူတိုင်းမှာ ပိုမို လှပလာရုံသာမက ပိုမို နုပျိုသွားပုံလည်း ရနေခဲ့သည်။

​"အရမ်း အံ့ဩဖို့ကောင်းတာပဲ။ အမှန်အတိုင်း ပြောရရင် အံ့ဖွယ်တစ်ခုပဲ။ အာနိသင်က ဒီလောက်အထိ ထိရောက်လိမ့်မယ်လို့ အမေ အခုထိ မယုံနိုင်သေးဘူး။ သားအဖေသာ အမေ့ကို မြင်ရင် တကယ်ပဲ အံ့ဩမှင်သက်သွားလိမ့်မယ်" ​စီမာကျိယီက တခစ်ခစ်ရယ်ရင်း ပြောလိုက်သည်။

​"အဲဒီလိုဆိုရင်တော့ သူ့ရဲ့ အံ့ဩသွားမယ့်ပုံကို အသေအချာ ခံစားကြည့်လိုက်ပါဦး"

​လုံချန်းက ပြန်လည်တုံ့ပြန်ခဲ့သည်။ "ဒါဆိုရင် အမေတို့ကို ပြန်ပို့ပေးရမလား"

​"အမေတို့ ဒီထဲက ရေတွေကို ယူသွားလို့ မရဘူးလားဟင်" ​စီမာကျိယီက မေးလိုက်သည်။

​"ယူသွားလို့ မရဘူး။ ယူသွားရင်တောင် သူ့ရဲ့ အာနိသင် ပျက်ပြယ်သွားလိမ့်မယ်။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ဒါက လူတစ်ယောက်ရဲ့ တစ်သက်တာမှာ တစ်ကြိမ်ပဲ သုံးလို့ရတာလေ။ နောက်တစ်ကြိမ် ဒီမှာ ထပ်ချိုးရင်တောင် ဘာအာနိသင်မှ ရှိတော့မှာ မဟုတ်ဘူး။ ဒါကြောင့် ယူသွားလည်း အသုံးမဝင်ပါဘူး" ​လုံချန်းက ရှင်းပြလိုက်သည်။

​"အာ... စိတ်ပျက်စရာပဲ" ​စီမာကျိယီက ရေရွတ်ရင်း သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ "ကောင်းပြီလေ... အမေတို့ကို ပြန်ပို့ပေးပါတော့"

​လုံချန်းသည် မိခင်ကို ပြန်လည် ပို့ဆောင်ပေးလိုက်သည်။ ဇနီးသည်များနှင့်မူ အချိန်အတော်ကြာ အတူတူဖြတ်သန်းရင်း သူမတို့၏ တိုးတက်မှုများကို မှတ်သားထားခဲ့သည်။

​"ကောင်းပြီ။ ငါ့ရဲ့ အတွင်းကမ္ဘာထဲမှာ မကြာခင် ပြန်ဆုံကြတာပေါ့။ ငါ့ရဲ့ အဆင့်ကလည်း တည်ငြိမ်သွားပြီဆိုတော့ အခုကစပြီး ခဏခဏ လာခဲ့လို့ ရပါပြီ" သူက အမျိုးသမီးများကို ပြန်မပို့မီ ပြောကြားခဲ့သည်။

​လူတိုင်းကို ပြန်လည် ပို့ဆောင်ပေးပြီးနောက် သူသည် သာမန်အတိုင်းသာ ရှိနေဆဲဖြစ်သော ရေကန်ကို တစ်ချက်လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။ ထို့နောက် လှည့်ထွက်ကာ ထွက်ခွာခဲ့တော့သည်။

​သူသည် ဂူအပြင်ဘက်သို့ ရောက်ရှိလာပြီး ထွက်ခွာရန် အဆင်သင့် ဖြစ်နေပြီ ဖြစ်သော မြွေဘုရင်ပေါ်သို့ တက်ထိုင်လိုက်လေသည်။