အခန်း ၁၂၀၉
Vol. 114 Ch. 1209
အခန်း ၁၂၀၉ - သရဲမြို့တော်၏ ကျိန်စာ
မြွေဘုရင်သည် လုံချန်း ညွှန်ကြားထားသည့် လမ်းကြောင်းအတိုင်း ဝေဟင်ထက်၌ ပျံသန်းနေခဲ့သည်။
လုံချန်းကမူ မြွေဘုရင်၏ ကျောပေါ်တွင် မျက်လုံးမှိတ်၍ ထိုင်နေခဲ့သည်။ သို့သော် သူသည် ကျင့်ကြံနေခြင်း မဟုတ်ပေ။ ထို့အစား သူသည် စိတ်အာရုံကို အတွင်းကမ္ဘာထဲသို့ ပို့လွှတ်ထားပြီး ထိုနေရာတွင် အဖိုးဖြစ်သူနှင့် အချို့သော ကိစ္စရပ်များအား စကားပြောဆိုနေခြင်း ဖြစ်သည်။
အပြင်ဘက်တွင် တစ်စုံတစ်ရာ ပြဿနာရှိလာပါက သူ့အား နှိုးရန်အတွက် သူသည် ခန္ဓာကိုယ်အနီးတွင် ရှားကိုလည်း ချန်ထားခဲ့သေးသည်။
လုံချန်းသည် အဖိုးနှင့် စကားပြောဆိုပြီးနောက် ထွက်ခွာခဲ့သည်။
သူသည် ဇနီးသည်များနှင့် ပြန်လည်ဆုံတွေ့ကာ ဈေးသို့ ဈေးဝယ်ထွက်ရန် သူတို့အားလုံးကို ခေါ်ဆောင်သွားခဲ့သည်။ သူသည် ဈေးဝယ်ထွက်ခြင်း၊ အတူတူ လေ့ကျင့်ခြင်း၊ စီးပွားရေး လုပ်ငန်းများတွင် ပါဝင်ပတ်သက်ခြင်း စသည်ဖြင့် မိသားစုနှင့်အတူ မလုပ်ဆောင်နိုင်ခဲ့သော သာမန်လူသားတို့၏ အရာများကို ပြုလုပ်ချင်နေခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။
သူ ဈေးထဲသို့ လျှောက်လှမ်းသွားစဉ် အကြည့်များစွာက သူ့ထံသို့ ကျရောက်လာခဲ့သည်။ သူသည် လုံမျိုးနွယ်စုတွင် မြင့်မားသော ရာထူးအဆင့်အတန်းကို ဖော်ပြနေသည့် ရွှေရောင် လုံမျိုးနွယ်စု ဝတ်စုံအား ဝတ်ဆင်ထားသောကြောင့် ဖြစ်သည်။
လုံမျိုးနွယ်စုသည် ၎င်းတို့၏ အံ့မခန်း အင်အားကြောင့် တိုင်းပြည်အတွင်း ရေပန်းစားမှု အများအပြား ရရှိထားပြီးသား ဖြစ်သည်။ ထို့ပြင် ၎င်းတို့တွင် ဘုရင်၏ ကျောထောက် နောက်ခံလည်း ရှိနေသေးသည်။ လုံမျိုးနွယ်စု၏ အားအနည်းဆုံး အဖွဲ့ဝင်ကိုပင် မည်သူမျှ မပြစ်မှားဝံ့ကြချေ။
အင်ပါယာ၏ ယခင်က အင်အားအကြီးဆုံး ဖြစ်ခဲ့သော မိသားစုကြီးများပင် လုံမျိုးနွယ်စု၏ လမ်းကြောင်းကို ပိတ်ဆို့ရန် မကြိုးစားဝံ့ဘဲ ငြိမ်ငြိမ်သက်သက် နေကြရသည်။ ထို့ကြောင့် လုံချန်းသည် နိုင်ငံ တစ်နိုင်ငံလုံးကို မှောက်လှန်နိုင်လောက်သည့် အလှပိုင်ရှင်များဖြစ်သော ဇနီးသည်များနှင့်အတူ လမ်းလျှောက်နေသော်လည်း မည်သူမျှ ရိုင်းရိုင်းစိုင်းစိုင်း မပြုမူဝံ့ကြချေ။
အကယ်၍ ထိုသို့ကြည့်မိပါက အသက်ပျောက်သွားမည်ကို ကြောက်ရွံ့သဖြင့် မည်သူတစ်ဦးတစ်ယောက်မျှ သူတို့အား တစ်စက္ကန့်ထက် ပို၍ မကြည့်ဝံ့ကြပေ။
သူတို့အားလုံးမှာမူ လုံချန်းသည် ဤကမ္ဘာကြီးအား စိတ်ကြိုက် ထိန်းချုပ်နိုင်သော စစ်မှန်သည့် နတ်ဘုရား တစ်ပါး ဖြစ်နေသည်ကို မသိရှိကြချေ။ သူသည် ဤမြို့ထဲသို့ ဆူနာမီ တစ်ခုကိုပင် သယ်ဆောင်လာနိုင်သည်။ ထို့ကြောင့် မည်သူက သူ့ကို လာရောက်နှောင့်ယှက်ပါစေ အရေးပါမည် မဟုတ်ပေ။
သူသည် ဈေးဝယ်ခြင်းကို သဘောကျနှစ်ခြိုက်ခဲ့ပြီး မျိုးနွယ်စုထဲရှိ လူတိုင်းအတွက် လက်ဆောင်များစွာ ဝယ်ယူခဲ့သည်။ ဇနီးသည်များ အတွက်လည်း လက်ဆောင်များ ဝယ်ပေးခဲ့သည်။ ထိုလက်ဆောင်များမှာ သာမန်မျှသာဖြစ်ပြီး သူ အမှန်တကယ် ပိုင်ဆိုင်ထားသော ရတနာများနှင့် နှိုင်းယှဉ်လျှင် ဘာမှမဟုတ်သော်လည်း ၎င်းမှာ သူခဲယဉ်းစွာ ရရှိခဲ့သော အတွေ့အကြုံတစ်ခု ဖြစ်သဖြင့် သူ ပျော်ရွှင်နေခဲ့သည်။
ဈေးဝယ်ပြီးနောက် သူသည် ဇနီးသည်များကို မျိုးနွယ်စုဆီသို့ ပြန်ခေါ်လာခဲ့သည်။
မျိုးနွယ်စု အတွင်း၌ သူသည် စုဆောင်းထားသော ဗဟုသုတများဖြင့် ဇနီးသည်များနှင့် ကျိရှန်းတို့ကို တစ်ပြိုင်တည်း လေ့ကျင့်ပေးခဲ့သည်။
သူသည် ကျိရှန်းအား လှံနှင့် လေးမြား အတတ်အား သင်ကြားပေးခဲ့ပြီး တစ်နေ့တွင် သူကိုယ်တိုင် နားလည် သဘောပေါက်နိုင်စေရန်အတွက် နိယာမများ အကြောင်းကိုလည်း သင်ကြားပေးခဲ့သည်။
လူတိုင်းသည် နိယာမ၏ အစိတ်အပိုင်း အချို့ကို နားလည် သဘောပေါက်ထားကြပြီ ဖြစ်သော်လည်း ထိန်းချုပ်နိုင်ရန်မူ အလှမ်းဝေးနေသေးသည်။
ညနေခင်း လေ့ကျင့်မှုအပြီးတွင် ညဥ့်အချိန်ကို ဇနီးသည်များနှင့်အတူ ဖြတ်သန်းခဲ့ပြီး ယင်ယန် ကျင့်ကြံခြင်းအား သီးသန့် ပြုလုပ်ခဲ့သည်။
နံနက်လင်းသောအခါ သူသည် အတွင်းကမ္ဘာမှ ထွက်ခွာပြီး ဖြစ်ရပ်မှန်လောကသို့ မျက်လုံးများ ဖွင့်လိုက်ကာ ကျင့်ကြံခြင်းကို ပြုလုပ်ခဲ့သည်။
သူသည် နောက်ထပ် သီတင်းပတ် အနည်းငယ်လုံး ထိုကဲ့သို့ပင် ကျင့်ကြံခြင်း၊ လေ့ကျင့်ခြင်းနှင့် မိသားစုနှင့်အတူ အချိန်ဖြတ်သန်းခြင်း စသည့် ပုံမှန်လုပ်ရိုးလုပ်စဉ်အတိုင်း လုပ်ဆောင်ခဲ့သည်။
လုံချန်း တောင်ပေါ်မှ ထွက်ခွာလာခဲ့သည်မှာ ခုနစ်ပတ်ခန့် ကုန်ဆုံးသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ နောက်ဆုံးတွင် သူသည် အဝေးဆီမှ မြို့ငယ်လေးတစ်မြို့ကို လှမ်းမြင်လိုက်ရတော့သည်။
"ဒါက အဲဒီမြို့လား" မြွေဘုရင်က မေးလိုက်သည်။
"အဲဒါ ဖြစ်ရမယ်။ သရဲမြို့တော် မပေါ်လာခင် ကျင့်ကြံသူတွေ တည်းခိုနေထိုင်ကြတဲ့ မြို့ပဲ။ အောက်ကို ဆင်းကြစို့" လုံချန်းက ပြောလိုက်သည်။
မြွေဘုရင်သည် မြို့သို့ ရောက်ရှိသွားသောအခါ ခန္ဓာကိုယ်ကို စတင်သေးငယ်အောင် လုပ်လိုက်သည်။ လုံချန်းလည်း မြေပြင်ပေါ်သို့ ဆင်းသက်လိုက်၏။
လမ်းမများပေါ်တွင် အင်အားကြီးမားသော ကျင့်ကြံသူများစွာကို မြင်တွေ့နေရသဖြင့် ထိုမြို့မှာ အလွန် စည်ကားနေပုံရသည်။
အင်အားကြီးမားသော အစောင့်အရှောက်များနှင့်အတူ လမ်းလျှောက်နေကြသည့် လူငယ်ကျင့်ကြံသူ အများအပြားလည်း ရှိနေကြသည်။
"သူတို့ထဲက ဘယ်သူမှ သိပ်ပြီး အားကောင်းတဲ့ပုံမရဘူး။ သရဲမြို့တော်က အဲလောက်ကြီး ထူးခြားမှာ မဟုတ်ပါဘူး" မြွေဘုရင်က မှတ်ချက်ချလိုက်သည်။
"အဲဒါကြောင့် မဟုတ်ဘူး။ အကြောင်းရင်းက တခြားစီပဲ" လုံချန်းက ပြန်လည်တုံ့ပြန်လိုက်သည်။
"ဘာအကြောင်းရင်းလဲ" မြွေဘုရင်က မေးလိုက်သည်။
"အထဲကိုဝင်ဖို့ သတ်မှတ်ချက်အကြောင်း ငါ မင်းကို ပြောပြခဲ့တာ မှတ်မိလား" လုံချန်းက စူးစမ်းလိုက်သည်။
"မှတ်မိတာပေါ့။ အဲဒါက ဘာဖြစ်လို့လဲ" မြွေဘုရင်က ပြန်မေးလိုက်သည်။
"ဒါတင်မကသေးဘူး။ နောက်ထပ် စည်းကမ်းချက်တွေ ရှိသေးတယ်။ အဲဒါတွေထဲက တစ်ခုကတော့ အသက်ငါးဆယ်အောက် လူငယ်တွေပဲ ဝင်ခွင့်ရှိတာ" လုံချန်းက ရှင်းပြလိုက်သည်။ "ဒါကြောင့်မလို့ မင်း ဒီမှာ အင်အားကြီးတဲ့ သူတွေကို မတွေ့ရတာပေါ့"
"ဟင်... မဟုတ်တာ။ ဟိုးအဝေးက ဆံပင်နီနဲ့ လူကို ကြည့်လိုက်ဦး။ ဒါမှမဟုတ် သူ့ကိုပဲဖြစ်ဖြစ် ဟိုတစ်ယောက်ကောပဲ... သူတို့က အသက်ငါးဆယ်အောက် ဖြစ်မယ်မထင်ဘူး" မြွေဘုရင်က ပြောလိုက်သည်။
"ဟုတ်တယ်၊ ဒါပေမဲ့ သူတို့က အထဲကိုဝင်ဖို့ ရည်ရွယ်ထားကြတာမှ မဟုတ်တာ" လုံချန်းက ပြန်ဖြေလိုက်သည်။
"ငါ့အထင်တော့ အင်အားကြီး မိသားစုတွေနဲ့ ဂိုဏ်းကြီးတွေက သရဲမြို့တော်ထဲကို ဝင်ဖို့ သူတို့ရဲ့ လူငယ်တွေကို စေလွှတ်လိုက်ကြတာပဲ။ သက်ကြီးရွယ်အိုတွေကတော့ မြို့ထဲမှာ သူတို့ကို ဘေးကင်းအောင် စောင့်ရှောက်ပေးဖို့ လိုက်လာတဲ့ အစောင့်တွေသက်သက်ပဲလေ။ သူတို့က သရဲမြို့တော်ထဲကို ဝင်မှာ မဟုတ်ဘူး" သူက ထပ်လောင်းရှင်းပြခဲ့သည်။
"ဪ... ဒါကြောင့်ကိုး။ ဒါဆိုရင် မင်းအတွက် အရမ်း မလွယ်ကူလွန်းဘူးလား။ ပြိုင်ဘက် မရှိတော့ဘူးပေါ့။ ဟား..." မြွေဘုရင်က ရယ်မောရင်း ပြောလိုက်သည်။ "အစောင့်တွေက အပြင်ဘက်မှာပဲ ဘေးကင်းအောင် စောင့်ရှောက်နိုင်တာလေ။ အတွင်းထဲမှာတော့ မဟုတ်ဘူးမလား"
"မင်း နားလည်မှုလွဲနေပြီ။ သရဲမြို့တော်ထဲက စိန်ခေါ်မှု အစစ်အမှန်က တခြား ပြိုင်ဘက်တွေ မဟုတ်ဘူး။ ဘာလို့လဲဆိုတော့ သရဲမြို့တော်အတွင်းမှာ ဘယ်သူမှ တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် သတ်ဖြတ်ခြင်း မပြုကြလို့ပဲ။ ဒါက တတိယမြောက် စည်းကမ်းချက်ပဲ" လုံချန်းက ပြောလိုက်သည်။
"တကယ်လို့ မင်းက တခြားတစ်ယောက်ကို သတ်လိုက်ရင် သရဲမြို့တော်ရဲ့ ကျိန်စာကို ခံရလိမ့်မယ်။ မင်း သရဲမြို့တော်ကနေ ဘယ်တော့မှ ပြန်ထွက်နိုင်မှာ မဟုတ်တော့ဘူး။ သေဆုံးသွားမယ့် အချိန်အထိ အတွင်းထဲမှာပဲ ထာဝရ ပိတ်မိနေလိမ့်မယ်။ ဒါကြောင့် ငါလည်း သူတို့ထဲက ဘယ်သူ့ကိုမှ သတ်လို့မရဘူး။ အနည်းဆုံးတော့ အဲဒီကျိန်စာကို မစမ်းသပ်ချင်ရင်ပေါ့" သူက ဖြည့်စွက်ပြောကြားခဲ့သည်။
"အာ... တရားမျှတတဲ့ ပြိုင်ပွဲမျိုးပေါ့။ နားလည်ပြီ။ ဒါပေမဲ့ ဒီသရဲမြို့တော်ဆိုတာက အမှန်တကယ်တော့ ဘာကြီးလဲဟင်" မြွေဘုရင်က မေးလိုက်သည်။
"သရဲမြို့တော်က တကယ်တော့ အစကတည်းက သရဲမြို့တော်လို့ အမည်မတွင်ခဲ့ပါဘူး။ ငါသိရသလောက်တော့ အရင်က ရတနာမြို့တော်လို့ လူသိများခဲ့တာ" လုံချန်းက ဆိုသည်။
"ရတနာမြို့တော် ဟုတ်လား။ ဒါဆို ဘယ်လိုဖြစ်ပြီး သရဲမြို့တော် ဖြစ်သွားရတာလဲ" မြွေဘုရင်က စူးစမ်းမေးမြန်းလိုက်သည်။
"ကြောက်စရာကောင်းတဲ့ ကိစ္စတစ်ခုခု ဖြစ်ခဲ့လို့နေမှာပေါ့။ ဒဏ္ဍာရီတွေအရ အတိတ်တုန်းက အဲဒီမြို့တော်မှာ အစွမ်းထက်တဲ့ ကျင့်ကြံသူ တစ်ယောက် နေထိုင်ခဲ့ဖူးတယ်။ သူက ရတနာတွေကို လုယက်ရတာကို သဘောကျပြီး အင်အားကြီး မိသားစု များစွာကို လုယက်ခဲ့တာ" လုံချန်းက ရှင်းပြလိုက်သည်။
"ဆိုလိုတာက သူက မင်းနဲ့ တူတာပေါ့" မြွေဘုရင်က မှတ်ချက်ပေးလိုက်သည်။
"ဟေ့... ငါက ဂိုဏ်းအချို့နဲ့ မိသားစု အချို့ကို လုခဲ့တာမှန်ပေမဲ့ ရတနာတွေကို မက်မောလို့ လုပ်ခဲ့တာ မဟုတ်ဘူး။ ဒါကြောင့် ငါက တခြားစီပဲ။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် မင်းက ပုံပြင်ကို ဆက်နားထောင်မှာလား၊ မနာထောင်ဘူးလား" လုံချန်းက မျက်လုံးများကို ပင့်ကြည့်ရင်း မေးလိုက်သည်။
"နားထောင်ချင်ပါတယ်။ ပြောပြပါဦး" မြွေဘုရင်က ပြောလိုက်သည်။
"ဒါဆိုရင် ငြိမ်ငြိမ်နားထောင်၊ မဟုတ်က ဟုတ်ကတွေ လာပြီး စွပ်စွဲမနေနဲ့" လုံချန်းက ပြန်လည် ချေပလိုက်သည်။
"ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် အဲဒီအစွမ်းထက်တဲ့ ကျင့်ကြံသူဟာ မိသားစုများစွာကို လုယက်ပြီး ရတနာအမြောက်အမြားကို စုဆောင်းခဲ့တာကြောင့် သူနေထိုင်တဲ့ နေရာကို ရတနာမြို့တော်လို့ ခေါ်တွင်ခဲ့ကြတာ။ တစ်ခုတည်းသော ပြဿနာကတော့ အဲဒီရတနာတွေ အားလုံးက ခိုးရာပါပစ္စည်းတွေ ဖြစ်နေတာပဲ"
"ပြီးတော့ တစ်နေ့မှာတော့ ဒီရတနာတွေကပဲ သူ့ကို ပြန်ပြီး ဒုက္ခပေးခဲ့တော့တာပဲ" လုံချန်းက ပြောလိုက်သည်။