အခန်း ၁၂၁၂
Vol. 114 Ch. 1212
အခန်း ၁၂၁၂ - သူ့ကို ခေါ်သွားလိုက်
လုံချန်းသည် မြွေဘုရင်ကို ဖမ်းဆွဲရန် ပြင်နေသော ကုဝမ်၏ လက်ကောက်ဝတ်ကို ဖမ်းဆွဲထားလိုက်သည်။
ကုဝမ်သည် လုံချန်းက သူ့ကို ဖမ်းဆွဲလိုက်သည်ကို မြင်သောအခါ အံ့အားသင့်သွားခဲ့သည်။ သူ့မျက်စိဖြင့်ပင် မမြင်နိုင်လောက်အောင် လုံချန်း၏ လှုပ်ရှားမှုများက မြန်ဆန်လွန်းသည်။ ထိုမျှပင် မကသေးချေ။
လုံချန်းသည် သန်မာကြောင်း သူ ခံစားလိုက်ရသည်။ သူ့လက်ကို လွတ်မြောက်အောင် မည်မျှပင် ကြိုးစားရုန်းကန်ပါစေ အနည်းငယ်မျှပင် မလှုပ်ရှားနိုင်ခဲ့ချေ။ လုံချန်းသည် အနည်းဆုံး သူ့ထက် ပိုမိုသန်မာကြောင်း ထင်ရှားသည်။
"ဟုတ်တယ်။ ဒီဧကရာဇ်ဆီ ရောက်ဖို့ဆိုရင် ငါ့ရဲ့ သက်တော်စောင့်ကို အရင် ဖြတ်ကျော်ရလိမ့်မယ်" မြွေဘုရင်က ဂုဏ်ယူဝင့်ကြွားစွာ ပြောလိုက်ရာ လုံချန်းက သူ့ကို စိုက်ကြည့်လိုက်ရတော့သည်။
"ငါ စိတ်ပြောင်းသွားပြီ။ သူ့ကိုပါ တစ်ခါတည်း ခေါ်သွားလိုက်တော့" လုံချန်းက ပျင်းရိပျင်းတွဲ ပြောဆိုရင်း ကုဝမ်၏ လက်ကောက်ဝတ်ကို လွှတ်ပေးလိုက်သည်။ ကုဝမ်သည် သူ့လက်ကောက်ဝတ်ကို အစွမ်းကုန် ပြန်ဆွဲရန် ကြိုးစားနေခဲ့ခြင်းဖြစ်ရာ လုံချန်းက ရုတ်တရက်ကြီး လွှတ်ပေးလိုက်မည်ဟု မမျှော်လင့်ထားခဲ့ချေ။
လုံချန်းက လွှတ်ပေးလိုက်သောအခါ ကုဝမ်သည် ကိုယ်ကိုယ်ကိုယ် မထိန်းနိုင်ဘဲ မြေပြင်ပေါ်သို့ ဖင်ထိုင်ရက် လဲကျသွားခဲ့တော့သည်။
"ဟားဟား... အဲဒါ လကွယ်ဂိုဏ်းက ကုဝမ်မဟုတ်လား။ ကလေးတစ်ယောက်က တွန်းလိုက်တာတောင် လဲကျသွားတာလား" ရယ်မောသံများ ဆူညံစွာ ထွက်ပေါ်လာသဖြင့် လူတိုင်း ထိုဘက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်ကြရာ လှေကားပေါ်မှ ဆင်းလာသော လူငယ်အဖွဲ့ အသစ် တစ်ဖွဲ့ကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။
ထိုအဖွဲ့အသစ်၏ ရင်ဘတ်တွင် ကြာပန်းသင်္ကေတတစ်ခု ရှိနေသည်။ သူတို့က လုံးဝခြားနားသော အခြားဂိုဏ်းတစ်ခုမှ ဖြစ်ပုံရသည်။
ကုဝမ်သည် လုံချန်းကို စိုက်ကြည့်ရင်း သူ့လက်ကောက်ဝတ်အား ပွတ်သပ်ကာ မတ်တတ်ထရပ်လိုက်သည်။
လုံချန်းကမူ ဧည့်ကြိုထံသို့ အာရုံပြောင်းလိုက်ပြီး မေးလိုက်သည်။ "ငါ့သော့တွေ ပေးလို့ရမလား"
"ရ... ရပါတယ်ခင်ဗျာ" ဧည့်ကြိုသည် ငေးငိုင်စွာ ရပ်နေရင်း လုံချန်းထံသို့ သော့များကို ကမ်းပေးလိုက်သည်။
"သူက ငါ့ကို ခေါ်သွားလို့ရတယ်ဆိုတာ ဘာသဘောလဲ" မြွေဘုရင်က ငြင်းခုံလိုက်သည်။
"အခန်းက ဘယ်မှာလဲ" လုံချန်းက ဧည့်ကြိုကို မေးလိုက်သည်။
"ပ... ပထမထပ်မှာပါ ခင်ဗျာ" ဧည့်ကြိုက ပြန်ဖြေသည်။
လုံချန်းက ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး မြွေဘုရင်၏ စကားများကို လျစ်လျူရှုကာ စတင်ထွက်ခွာခဲ့သည်။
"ကောင်းပြီလေ။ ငါ့ကို လျစ်လျူရှုထားလိုက်။ ငါက အကူအညီ လိုနေတာလည်း မဟုတ်ပါဘူး။ ဒီဘုရင်က ကိုယ့်ဘာသာကိုယ် ဂရုစိုက်နိုင်တယ်" မြွေဘုရင်က နှာမှုတ်လိုက်သော်လည်း လုံချန်း၏ နောက်မှသာ လိုက်ပါသွားခဲ့သည်။
ပျံသန်းထွက်ခွာသွားစဉ် သူသည် နောက်သို့ လှည့်ကြည့်ရန် မမေ့ခဲ့ချေ။
"နောက်တစ်ခါ မင်းအဖေကို လာမရှုပ်နဲ့။ ငါက သူ့သားကို ရိုက်နှက်လိုက်လို့ဆိုပြီး မင်းအမေ ငါ့ဆီလာပြီး ငိုယိုနေတာမျိုး ငါမလိုချင်ဘူး" သူက အရှက်ရမှုနှင့် အရှက်ခွဲခံရမှုတို့ကြောင့် မျက်နှာ တစ်ခုလုံး နီမြန်းနေသော ကုဝမ်ကို ပြောလိုက်သည်။
"ငါ မင်းတို့နှစ်ယောက်စလုံးကို သတ်ပစ်မယ်" သူက ရတနာဓားကို ဆွဲထုတ်ကာ လုံချန်းထံသို့ ပြေးဝင်ရင်း ဟိန်းဟောက်လိုက်သည်။ သို့သော် သူသည် မြွေဘုရင်အား ပစ်မှတ်ထားမည့်အစား လုံချန်းကိုသာ ပစ်မှတ်ထားခဲ့သည်။
လုံချန်းသည် တည်ငြိမ်စွာပင် နောက်သို့ လှည့်လိုက်ပြီး သူ့ရင်ဘတ်ထံသို့ ဦးတည်လာသော ဓားကို ကြည့်လိုက်သည်။ သူသည် မိမိကိုယ်ကို ကာကွယ်ရန် ညာလက်အား လှုပ်ရှားလိုက်သည်။
ယခုတစ်ကြိမ်တွင် သူ၏ လှုပ်ရှားမှုများက ရှင်းလင်းပြတ်သားပြီး လျင်မြန်သည်။ လူတိုင်းက ၎င်းကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မြင်တွေ့နိုင်သော်လည်း သူက သူ့ထံသို့ ဦးတည်လာနေသည့် ဓားထက်ပင် ပိုမိုမြန်ဆန်နေဆဲ ဖြစ်သည်။
လုံချန်းသည် လက်ချောင်း နှစ်ချောင်းကို အသုံးပြု၍ ဓားဖျားအား ဖမ်းညှပ်ထားလိုက်သည်။
ဓားသည် သူ့ရင်ဘတ်နှင့် လက်မ အနည်းငယ် အကွာတွင် ရပ်တန့်သွားခဲ့ပြီး ရှေ့သို့ ဆက်မတိုးနိုင်တော့ချေ။
၎င်းမှာ ယခင်က သူ့လက်သီးနှင့် ဖြစ်ပျက်ခဲ့သည့် အဖြစ်အပျက်အတိုင်းပင် ဖြစ်ပုံရသည်။ ကုဝမ်သည် မည်မျှပင် ကြိုးစားပါစေ သူ့ဓားကို မလှုပ်ရှားနိုင်ခဲ့ချေ။ ရှေ့သို့ တိုးရန် ဝေးစွ နောက်သို့ ပြန်ဆွဲရန်ပင် မတတ်နိုင်ခဲ့ချေ။
လုံချန်းက သူ့ကို ကစားစရာ တစ်ခုလို ကစားနေပုံရသည်။
လုံချန်းသည် သူ့ထက် သန်မာပြီး သူ့လက်သီးကို ဖမ်းဆွဲနိုင်ခဲ့သည်အား သူ သဘောပေါက်ထားသော်လည်း သူ့ဓားကိုပါ မည်သို့ ဖမ်းဆွဲနိုင်ရသနည်း။ ဤသည်မှာ သူ့အတွက် အဓိပ္ပာယ်မရှိချေ။ ယင်းက ရတနာဓားတစ်လက် ဖြစ်သည်။ ထိုဓားက ဘာမှ မဟုတ်သည့်အလား ဤမျှလောက် လွယ်လွယ်ကူကူ ဖမ်းဆွဲနိုင်မည့်အရာ မဟုတ်ချေ။
"ဒီအရှက်မရှိတဲ့ မြွေကို ခေါ်သွားလို့ရတယ်လို့ ငါပြောခဲ့တာလေ။ ငါ့ကို တိုက်ခိုက်လို့ရတယ်လို့ ပြောတာ မဟုတ်ဘူး။ မင်းက တကယ်ပဲ အသတ်ခံချင်နေတာလား" လုံချန်းက မျက်မှောင်ကုတ်ရင်း မေးလိုက်သည်။
အခြားဂိုဏ်းမှ လူများပင်လျှင် အံ့အားသင့်သွားကြသည်။ သူတို့က ကုဝမ်အား အားနည်းသော လူတစ်ယောက်က အနိုင်ယူလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်ဟု ထင်မှတ်ထားခဲ့သော်လည်း ယခုအခါ သူတို့ကိုယ်တိုင် မျက်စိဖြင့် မြင်တွေ့လိုက်ရသော အခါမှသာ သူတို့ မှားယွင်းသွားကြောင်း သဘောပေါက်သွားကြတော့သည်။ သူတို့ကိုယ်တိုင်ပင် လုံချန်းကို အနိုင်ယူနိုင်မည် မဟုတ်ချေ။
"မိတ်ဆွေလေး... မင်းက တခြားလူငယ်တွေထက် ပိုပြီး သန်မာတာကို ငါနားလည်ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ လူတစ်ယောက်ဟာ ဘယ်တော့မှ မထောင်လွှားသင့်ဘူး။ မင်း သန်မာချင်သန်မာလိမ့်မယ်။ ဒါပေမဲ့ မင်းမှာ ကျောထောက် နောက်ခံမရှိသေးဘူး။ လကွယ်ဂိုဏ်းကို ပြစ်မှားမိအောင်လုပ်ပြီး မင်းကိုယ်မင်း ဒုက္ခမရှာပါနဲ့" ယခုတစ်ကြိမ်တွင် ကြားဖြတ်ပြောဆိုလိုက်သူမှာ အနီးနားရှိ စားပွဲတစ်ခုံတွင် တစ်ချိန်လုံး ထိုင်နေခဲ့သော သက်ကြီးရွယ်အိုတစ်ဦး ဖြစ်သည်။ သူက လက်ဖက်ရည် သောက်နေပုံရသည်။ ယခုမှသာ သူက ကြားထဲက ဝင်ပါလာခြင်း ဖြစ်သည်။
လုံချန်းက ထိုသက်ကြီးရွယ်အိုထံသို့ လှည့်ကြည့်လိုက်ပြီး အင်အားကို သိမ်မွေ့စွာ အကဲခတ်လိုက်သည်။
'စိတ်ဝင်စားဖို့ ကောင်းသားပဲ။ ဒီအဖိုးကြီးက လုံးဝမအားနည်းဘူး။ ဂိုဏ်းက လူငယ်တွေနဲ့အတူ ပါလာတဲ့ အကြီးအကဲတွေထက်တောင် နည်းနည်း ပိုပြီး သန်မာသေးတယ်။ ဒါပေမဲ့ သူ့ရဲ့ ကျင့်ကြံခြင်းအဆင့်က ငါ့ရှေ့မှာတော့ ဘာမှမဟုတ်သေးပါဘူး။ သူက ဆန်းကြယ်တဲ့ ကျွမ်းကျင်သူ တစ်ယောက်လို ဟန်ဆောင်ပြီး လာကြွားဖို့ ကြိုးစားနေပုံရတယ်' လုံချန်းက ပြုံးရင်း တွေးလိုက်သည်။
"ခင်ဗျားက ဘယ်သူလဲဆိုတာ ကျုပ် မေးလို့ရမလဲ" လုံချန်းက မေးလိုက်သည်။
"ဒီအဖိုးကြီးက ဒီတည်းခိုခန်းကို ပိုင်တဲ့ သာမန်လူတစ်ယောက်ပါပဲ" ထိုအဖိုးကြီးက ပြန်ဖြေသည်။
"အဲလိုလား။ ဒါဆို ကျုပ် ဘာလုပ်သင့်တယ်လို့ ခင်ဗျား ထင်လဲ" လုံချန်းက သဘောကျစွာဖြင့် မေးလိုက်သည်။ ထိုအဖိုးကြီးသည် သူ့အင်အားကို မမြင်နိုင်ကြောင်း သူ သိထားသည်။ လုံချန်းသည် သူ့အရှိန်အဝါကို ထုတ်မပြထားသဖြင့် သူသည် အင်မော်တယ် လောကမှ ဗိုလ်ချုပ် တစ်ဦးကဲ့သို့ သန်မာကြောင်း ဤနေရာရှိ မည်သူမျှ မသိနိုင်သည်ကို သူ သေချာပေါက် သိထားသည်။
ဧကရာဇ်လေးပါး ပြီးနောက်တွင် ဗိုလ်ချုပ် လေးဦးသည် အင်မော်တယ် လောက၌ အင်အားအကြီးဆုံး ဖြစ်ကြသည်။ ကံမကောင်းစွာဖြင့် လုံချန်းသည် နဂါးဗိမာန် အတွင်း၌ ဗိုလ်ချုပ် လေးဦးထဲမှ တစ်ဦးကို သတ်ဖြတ်ခဲ့ပြီးဖြစ်၍ ဗိုလ်ချုပ် သုံးဦးသာ ကျန်ရှိတော့သည်။
ထိုအဖိုးကြီးသည် ဗိုလ်ချုပ်များကဲ့သို့ သန်မာရန် မဖြစ်နိုင်သော်လည်း သူသည် ဤနေရာ အတွက်မူ လုံလောက်စွာ သန်မာသည်။ ထို့ကြောင့်ပင် သူက ဤကဲ့သို့ ပြုမူနေခြင်း ဖြစ်နိုင်သည်။
"မင်းအနေနဲ့ လကွယ်ဂိုဏ်းကို တောင်းပန်သင့်ပြီး တောင်းပန်တဲ့ အနေနဲ့ မင်းရဲ့ အခန်းကို သူတို့ကို ပေးလိုက်သင့်တယ်လို့ ငါထင်တယ်။ မင်းအတွက် တခြားနေရာတစ်ခု ငါစီစဉ်ပေးပါ့မယ်" အဖိုးကြီးက တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်သည်။
"အဲလိုလား၊ ကျုပ် မလုပ်ရင်ကော" လုံချန်းက စူးစမ်းစွာ မေးလိုက်သည်။
"မင်းမလုပ်ရင်တော့ သူတို့ မင်းကို မသတ်ခင်မှာ ငါ့တည်းခိုခန်းထဲကနေ မင်းကို မောင်းထုတ်ရလိမ့်မယ်" ထိုအဖိုးကြီးက လကွယ်ဂိုဏ်း၏ အကြီးအကဲများထံသို့ လက်ညှိုးထိုးပြရင်း ပြန်ဖြေလိုက်သည်။
"သူတို့က အပြင်ဘက်မှာ ကျုပ်ကို သတ်ဖို့ ကြိုးစားရင်ကော" လုံချန်းက မေးလိုက်သည်။
"မင်းကို ခွင့်လွှတ်ပေးဖို့ သူတို့ကို ငါလည်း ပြောပေးမှာပါ။ ဒါပေမဲ့ မင်းက ငါ့စကားကို မနားထောင်ရင်တော့ သူတို့ အလိုရှိတာကို လုပ်ခွင့်ပြုလိုက်မယ်။ မင်း သူတို့ကို နာကျင်အောင်လုပ်ရင် သူတို့က မင်းကို ပြန်ပြီး နာကျင်အောင် လုပ်လိမ့်မယ်။ ပြီးတော့ ဒီအဖိုးကြီးကတော့ ကံမကောင်းစွာနဲ့ပဲ ဘေးကနေ ထိုင်ကြည့်နေရုံပဲပေါ့။ အခြေအနေကို အဲဒီအဆင့်အထိ ဆိုးရွားမသွားပါစေနဲ့" ထိုအဖိုးကြီးက လုံချန်းကို တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်သည်။
လုံချန်းသည် ဤအရာအားလုံးကို ကြားလိုက်ရသောအခါ မရယ်ဘဲ မနေနိုင်ခဲ့ချေ။
"အဲလိုလား။ ခင်ဗျား ပြောပုံအရဆိုရင် ကျုပ် အချို့အရာတွေကို ခန့်မှန်းကြည့်ရမလား။ ကျုပ်ရဲ့ ခန့်မှန်းချက်က ဘယ်လောက်အထိ နီးစပ်လဲဆိုတာ သိရင် ခင်ဗျား အံ့အားသင့်သွားလိမ့်မယ်" လုံချန်းက ပြောလိုက်လေသည်။