အခန်း ၁၂၁၄
Vol. 114 Ch. 1214
အခန်း ၁၂၁၄ - နှစ်မျိုးစလုံးက ပျော်စရာကောင်းပုံရတယ်
"တကယ်တော့ သူ အဝတ်အစားတစ်ထည်မှ မပါဘဲ ဗလာကျင်းနဲ့ ပြန်သွားရအောင် ငါလုပ်မှာ။ အဲဒါက ဘယ်လောက်တောင် အရှက်ရဖို့ ကောင်းမလဲဆိုတာ မင်း စိတ်ကူးကြည့်နိုင်မှာ သေချာပါတယ်" လုံချန်းက ပြောလိုက်သည်။
"ကျန်တဲ့ ဆုံးဖြတ်ချက်ကိုတော့ မင်းတို့ဆီမှာပဲ ထားခဲ့မယ်။ ရလဒ် နှစ်ခုစလုံးက ပျော်စရာကောင်းပုံရလို့ ငါကတော့ နှစ်မျိုးစလုံးကို ကြိုဆိုပါတယ်" သူက စကားကို အဆုံးသတ်လိုက်ပြီးနောက် ဆက်မပြောတော့ချေ။ သူက နောက်သို့လှည့်ကာ မြွေဘုရင်ထံသို့ ပြန်လျှောက်လာခဲ့သည်။
"လာ... မြွေစုတ်၊ ငါတို့အခန်း ဘယ်လိုရှိလဲ သွားကြည့်ရအောင်" သူက လှေကားထံသို့ လျှောက်လှမ်းရင်း မြွေဘုရင်ကို ပြောလိုက်ရာ မြွေဘုရင်က သူ့နောက်မှ လိုက်ပါလာခဲ့သည်။
ကြာပန်းဂိုဏ်းမှ လူများသည် လှေကားပေါ်တွင် ရပ်နေကြသော်လည်း လုံချန်း သူတို့ထံသို့ လျှောက်လာသည်ကို မြင်သောအခါ ချွေးစေးများ ပြန်လာကြပြီး လုံချန်းအတွက် အမြန် လမ်းဖယ်ပေးလိုက်ကြသည်။
"မင်းတို့လေးတွေက သူတို့ထက် ပိုတော်တယ်။ ပိုပြီး အမြော်အမြင်ရှိတယ်။ မင်းတို့ အဝေးကြီးအထိ ရောက်မှာပါ" လုံချန်းက ပြုံးစိစိဖြင့် ထိုလူငယ်များကို ပြောရင်း သူတို့အား ဖြတ်ကျော်ကာ အပေါ်သို့ တက်လာခဲ့သည်။
လုံချန်းသည် ပထမထပ်သို့ ရောက်ရှိလာပြီး သူရရှိထားသော အခန်းထဲသို့ ဝင်သွားခဲ့သည်။ အခန်းထဲသို့ ဝင်ပြီးနောက် ကုတင်ပေါ်တွင် သက်တောင့်သက်သာ ထိုင်လိုက်ရင်း ဆိုလိုက်သည်။ "မဆိုးတဲ့ အခန်းပဲ"
"အဲဒါ မိုက်တယ်။ ငါသာဆိုရင်လည်း အဲဒီလိုပဲ ကိုင်တွယ်မှာ။ မင်းလည်း အထာကျကျ လုပ်တတ်လာပြီပဲ" မြွေဘုရင်က လုံချန်းကို ပြောလိုက်သည်။
"ဟား... အဲလိုလား" လုံချန်းက ရယ်မောရင်း မေးလိုက်သည်။ "ဒါက အစပဲ ရှိသေးတာပါ"
"တကယ်ပဲ ကိုယ်လိုချင်တာကို ရဖို့အတွက် အင်အားရှိနေတာက တော်တော်လေး ခံစားလို့ကောင်းတာပဲ။ တကယ်လို့ မင်းမှာ အင်အားမရှိရင် ထောင်လွှားတဲ့ ကျင့်ကြံသူတိုင်းကို ဦးညွှတ်နေရုံပဲ ရှိမှာပေါ့" လုံချန်းက ကုတင်ပေါ်တွင် လှဲလျောင်းရင်း မြွေဘုရင်ကို ပြောလိုက်သည်။
"ဒါပေမဲ့ မင်းမှာ အင်အားရှိတဲ့အခါ ဘယ်သူ့ကိုမှ ဦးညွှတ်စရာ မလိုတော့ဘူး။ အဲဒီအစား မင်းက တခြားလူတွေကို ဦးညွှတ်ခိုင်းစေတဲ့ ထောင်လွှားတဲ့ ကျင့်ကြံသူတစ်ယောက် ဖြစ်လာနိုင်တာပေါ့" သူက သက်ပြင်းချရင်း ဆက်ပြောသည်။ "လောလောဆယ်တော့ ဘယ်သူ့ကိုမှ ကြောက်မနေဘဲ ဘဝကို အခုအတိုင်းပဲ ပျော်ပျော်ရွှင်ရွှင် ဖြတ်သန်းကြတာပေါ့"
"မှန်တာပေါ့။ ဧကရာဇ် ရောက်လာရင်တောင် သူ့ကို မြေပြင်ပေါ် ရိုက်ချပစ်လိုက်ရုံပဲ" မြွေဘုရင်က ထောက်ခံလိုက်သည်။
"ဟား... အဲဒါကတော့ နည်းနည်း လွန်သွားပြီ။ ငါတို့ ဧကရာဇ်တွေကို အဲလောက်အထိ လွယ်လွယ်ကူကူ မနိုင်နိုင်သေးဘူး။ ငါတို့က အဲလောက်အထိ မသန်မာသေးဘူးလေ" လုံချန်းက သက်ပြင်းချရင်း ပြောလိုက်သည်။
"ဒါပေမဲ့ အဲဒါက ငါတို့ သူတို့ကို ကြောက်နေရမယ်လို့ မဆိုလိုပါဘူး။ အဆင့်တက်ပြီးနောက်မှာ ငါ့ရဲ့ နိယာမတွေက ပိုပြီး သန်မာလာခဲ့ပြီ။ ငါ ထွက်သွားချင်တယ်ဆိုရင် ဧကရာဇ်တွေတောင် ငါ့ကို တားနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူးလို့ ငါယုံကြည်တယ်။ ဒါ့အပြင် ငါ့ကို ပိုပြီး အားကောင်းစေမယ့် အချိန်ဓားလည်း ရှိသေးတယ်" သူက ဖြည့်စွက်ပြောသည်။
"ဒါကြောင့် ဧကရာဇ်တွေပဲ ဖြစ်ဖြစ် ငါတို့ အနည်းဆုံးတော့ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ကာကွယ်နိုင်ပါတယ်" သူက ဆက်ပြောသည်။
"ဒါဆို ဒီနေရာမှာ မင်းလိုအပ်တာကို ရပြီးရင် ဘာဆက်လုပ်ဖို့ အစီအစဉ်ရှိလဲ။ တောင်တွေထဲမှာ သီးသန့်ကျင့်ကြံခြင်း နောက်တစ်ကြိမ် ထပ်လုပ်မှာလား" မြွေဘုရင်က မေးလိုက်သည်။
"ငါ အဲလိုလုပ်တာကို မင်း ဘယ်တုန်းက မြင်ဖူးလို့လဲ။ ငါက နေရာတစ်ခုတည်းမှာ အကြာကြီး မနေနိုင်ဘူးဆိုတာ မင်းသိသားပဲ။ ဒါကြောင့် ငါ နေရာတစ်ခုတည်းမှာ အမြဲနေမှာမဟုတ်ဘူး။ အဲဒီအစား ငါ့ရဲ့ ဖြတ်လမ်းကို သုံးမှာ" လုံချန်းက ရယ်မောရင်း ပြန်ဖြေလိုက်သည်။
"ဘာကို ဆိုလိုတာလဲ" မြွေဘုရင်က စူးစမ်းလိုက်သည်။
"ငါ့ရဲ့ ကျင့်ကြံခြင်း အဆင့်ကို မြှင့်တင်ဖို့ အချိန်ဓားကို သုံးမှာ။ ငါ ကောင်းကင် ဘေးဒုက္ခတွေကို မသုံးနိုင်တော့တဲ့အတွက် ပိုနှေးတဲ့ နည်းလမ်းကိုပဲ သုံးရတော့မှာပေါ့။ မူလစွမ်းရည်တွေ ရှိတယ်လို့ ပြောကြတဲ့ အားကောင်းတဲ့ ကျင့်ကြံသူတွေကို ရှာပြီး သူတို့နဲ့ တိုက်ခိုက်မှာ" လုံချန်းက ပြန်ဖြေသည်။
"ငါက မြို့တစ်မြို့ကနေ တစ်မြို့ကို သွားပြီး ငါ့ကို အနိုင်ယူနိုင်မယ့် အစွမ်းထက်တဲ့ ပြိုင်ဘက်ကို လိုက်ရှာနေတဲ့ တစ်ကိုယ်တော် ကျင့်ကြံသူ တစ်ယောက်လို ဟန်ဆောင်နိုင်တာပေါ့။ ငါ့ရဲ့ စစ်မှန်တဲ့ ရည်ရွယ်ချက်ကို ဘယ်သူမှ သံသယဝင်လိမ့်မယ် မထင်ဘူး" သူက ထပ်လောင်းပြောသည်။
"ဒါလည်း မဆိုးတဲ့ အစီအစဉ်ပဲ။ ဒါဆို သီးသန့်ကျင့်ကြံမယ့်အစား မင်းက အချိန်ဓားကို သုံးပြီး အင်မော်တယ် လောကမှာ မင်းရဲ့အချိန်တွေကို ပျော်ပျော်ရွှင်ရွှင် ဖြတ်သန်းမှာပေါ့။ ဟား... ဒီဘုရင်ကြီး သဘောကျသွားပြီ။ သတ္တိရှိတဲ့ အစီအစဉ်ပဲ" မြွေဘုရင်က ရယ်မောရင်း ပြောလိုက်သည်။
"ငါ့အစီအစဉ်က ဘယ်တုန်းက ညံ့ဖူးလို့လဲ" လုံချန်းက မျက်လုံးပင့်ရင်း မေးလိုက်သည်။
"မင်းဆီမှာ စာမျက်နှာ အလွတ်တွေပါတဲ့ စာအုပ်ရှိလား" မြွေဘုရင်က စူးစမ်းစွာ မေးလိုက်သည်။
"ဘာလို့လဲ" လုံချန်းက ဇဝေဇဝါဖြင့် မေးလိုက်သည်။ မြွေဘုရင်က စာအုပ်တစ်အုပ်ကို ဘာကြောင့် တောင်းနေရသနည်းဟု သူ တွေးတောမိသည်။
"မင်းရဲ့ အစီအစဉ်တွေ ဘယ်နှစ်ကြိမ်တောင် လွဲချော်ခဲ့လဲဆိုတာ ရေးဖို့အတွက် စာရွက်တစ်ရွက်လောက် တောင်းမလို့ပဲ။ ဒါပေမဲ့ စာရွက်တစ်ရွက်တည်းနဲ့ မလောက်နိုင်ဘူးဆိုတာ ငါသဘောပေါက်သွားလို့။ ဒါကြောင့် စာမျက်နှာတွေ အပြည့်ပါတဲ့ စာအုပ်တစ်အုပ် လိုအပ်တာ" မြွေဘုရင်က ပြောလိုက်ရာ လုံချန်းက သူ့ကို စိုက်ကြည့်လိုက်ရတော့သည်။
"မင်းကတော့ ချဲ့ကားပြောနေပြန်ပြီ" သူက မျက်လုံးပင့်ရင်း ပြောလိုက်သည်။
"အဲလိုလား။ မင်ယုရဲ့ အိမ်က ကိစ္စတွေကို ကိုင်တွယ်ဖို့ မင်းရဲ့ အစီအစဉ်ကကော" မြွေဘုရင်က ရယ်မောရင်း မေးလိုက်သည်။
"အဲဒါက တစ်ခါတရံ လွဲချော်သွားခဲ့တဲ့ အဖြစ်အပျက်တစ်ခု သက်သက်ပါပဲ" လုံချန်းက ပြန်လည်ချေပလိုက်သည်။
"ဒါဆိုရင် ဟိုအချိန်တုန်းကကော..."
မြွေဘုရင်က သူတို့ ကြုံတွေ့ခဲ့ရဖူးသမျှ အစီအစဉ် ပျက်ပြားမှုများ အားလုံးကို တတွတ်တွတ် စတင်ပြောဆိုလာခဲ့ရာ လုံချန်းက သူ့အား ကြောင်တောင်တောင်ဖြင့် ကြည့်နေမိတော့သည်။ ထိုအခါမှသာ သူသည် သူထင်ထားသည်ထက် ပို၍ အမှားအယွင်းများစွာ ပြုလုပ်ခဲ့မိကြောင်း သဘောပေါက်သွားခဲ့တော့သည်။
"ဒါတင်မကသေးဘူး၊ အဲဒါတွေက ငါကိုယ်တိုင် မြင်လိုက်ရတဲ့ အချိန်တွေတင် ရှိသေးတာ။ ငါမမြင်လိုက်ရတဲ့ အရာတွေကို ထည့်တောင် မတွက်ရသေးဘူး" မြွေဘုရင်က ရယ်မောရင်း ပြောလိုက်သည်။
"မပူပါနဲ့၊ အဲဒီအရာတွေကို ငါပြောပြပေးလို့ရတယ်" ရွှင်းက ကြားထဲက ဝင်ပါလာပြီး မြွေဘုရင် မပြောရသေးသည့် အရာများကို စတင် ဖော်ထုတ်လာခဲ့ရာ လုံချန်းတစ်ယောက် သက်ပြင်းချရတော့သည်။
"ကဲပါ... အဲဒါတွေက အစီအစဉ် လွဲချော်တာ မဟုတ်ပါဘူး။ နည်းနည်းလောက် တွက်ချက်မှု လွဲချော်သွားတာ သက်သက်ပါ" လုံချန်းက ပြန်လည်ချေပလိုက်သည်။
"ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် စကားဖြတ်ပြီး နားကြရအောင်။ သရဲမြို့တော် ပေါ်လာတဲ့နေ့က နေ့ကြီးရက်ကြီး ဖြစ်လာမှာ။ မင်းတို့ ပြင်ဆင်ထားဖို့ လိုအပ်တယ်" သူက ထိုင်လိုက်ရင်း ထပ်လောင်းပြောကြားခဲ့သည်။
"အခန်းကို စောင့်ကြည့်ထားပြီး တစ်စုံတစ်ယောက် ငါတို့ဆီ တက်လာရင် ငါ့ကို အကြောင်းကြားဦး။ ဒါကလွဲရင် ဘာမှမလုပ်နဲ့" သူက ကုတင်ပေါ်မှ ဆင်းကာ ရေချိုးရန် သွားရင်း မြွေဘုရင်ကို သတိပေးလိုက်သည်။
အပေါ်ထပ်တွင် လုံချန်း၏ ဘဝက ပုံမှန်အတိုင်း ပြန်လည် ရောက်ရှိသွားသော်လည်း အောက်ထပ်တွင်မူ သေမင်းတမျှ တိတ်ဆိတ်နေခဲ့သည်။
လကွယ်ဂိုဏ်း၏ အဖွဲ့ဝင်များသည် ဘာလုပ်ရမှန်းမသိဘဲ တိတ်ဆိတ်စွာ ထိုင်နေကြသည်။ သူတို့၏ အကြီးအကဲမှာ ရက်ရက်စက်စက် အဆော်ခံလိုက်ရပြီး တပည့်တစ်ယောက်မှာလည်း သူတို့မျက်စိရှေ့မှောက်တွင်ပင် အရိုက်ခံလိုက်ရသောကြောင့် ဖြစ်သည်။
ကြာပန်းဂိုဏ်းမှ တပည့်များပင်လျှင် သူတို့ကို လှောင်ပြောင်ရန် စိတ်မကူးခဲ့ကြချေ။ အကယ်၍ သူတို့သာ လကွယ်ဂိုဏ်း၏ နေရာတွင် ရှိနေခဲ့လျှင် တစ်စုံတစ်ရာ ပြုလုပ်နိုင်မည်ဟူသော အဓိပ္ပာယ် သက်ရောက်သွားနိုင်သဖြင့် ၎င်းမှာ သူတို့ ပြသချင်သည့်အရာ မဟုတ်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။
သူတို့သာ ထိုသို့ပြုလုပ်ပါက လုံချန်းကို အနိုင်ယူနိုင်သည့်အလား ပြုမူခြင်းကြောင့် လုံချန်းကို စိတ်ဆိုးအောင် လုပ်မိသွားနိုင်ပြီး လုံချန်းက သူတို့နောက်သို့ လိုက်လာနိုင်သည်အား သူတို့ သိထားကြသည်။ သူတို့ ကြားထဲက ဝင်မပါချင်တော့သဖြင့် မည်သည့်အရာမျှ ဝင်ရောက်စွက်ဖက်ခြင်း မပြုဘဲ တိတ်တဆိတ် အပြင်သို့ ထွက်သွားကြတော့သည်။
လကွယ်ဂိုဏ်း အကြီးအကဲမှာ ယခုအချိန်တွင် မတ်တတ်ထရပ်နိုင်ခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ သူသည် အသက်အန္တရာယ် မစိုးရိမ်ရသော ဒဏ်ရာများအား ကုသရန် ဆေးလုံး အချို့ကိုလည်း သောက်သုံးခဲ့သည်။
ဒဏ်ရာများကို ကုသပြီးနောက် သူသည် အနီးနားရှိ ကုလားထိုင်ပေါ်တွင် ထိုင်နေသော အဖိုးကြီးထံသို့ လျှောက်သွားခဲ့သည်။ ခေတ္တမျှ သူတို့နှစ်ယောက်စလုံး မည်သည့်စကားမျှ မပြောခဲ့ကြချေ။
"အဲဒီကောင်က ဘယ်သူလဲဆိုတာ မင်းသိလား" လကွယ်ဂိုဏ်း အကြီးအကဲက အဖိုးကြီးကို မေးလိုက်သည်။
"ငါလည်း မသိဘူး။ သူက မင်းတို့မရောက်ခင် မိနစ်ပိုင်းကမှ ရောက်လာတာ။ ကြည့်ရတာတော့ သိပ်ပြီး မသန်မာတဲ့ သာမန်လူတစ်ယောက်လိုပဲ"