အခန်း ၃

အခန်း (၃) - အစစ်အမှန်နှင့် အတုအယောင် ခွဲခြားမရ

“ဒါ... ဘာတွေဖြစ်နေတာလဲ...”

ရှဟုန်၏ စိတ်ထဲတွင် မထိန်းနိုင်လောက်အောင် စိုးရိမ်ပူပန်မှုများ ပြည့်နှက်လာခဲ့သည်။

ရှတင်း နှစ်ယောက်တဲ့လား....

ဒါဆို... အပြင်ကတစ်ယောက်က အတုလား...

“မထိတ်လန့်ကြနဲ့... အဲဒါ လှည့်ဖြားမိစ္ဆာက ငါတို့ကို အပြင်ထွက်အောင် မြှူဆွယ်နေတာ...”

“တိတ်တိတ်နေကြ...”

“လှည့်ဖြားမိစ္ဆာက အလင်းရောင်နောက် လိုက်တာ... ငါတို့ မီးမမွှေးထားလို့ အထဲမှာ လူရှိမှန်း သူ မသိနိုင်ဘူး...”

“ခဏနေရင် ပြန်ထွက်သွားလိမ့်မယ်...”

ဂူအတွင်းရှိ ရှတင်းသည်လည်း ကြောက်ရွံ့နေသည့်ပုံပင်။ လူတိုင်းကို နှစ်သိမ့်နေသော်လည်း သူ၏အသံထဲမှ ထိတ်လန့်မှုကို ဖုံးကွယ်မထားနိုင်ပေ။

“အစ်ကိုကြီး... ဘာဖြစ်နေတာလဲ...”

ရှဟုန် စိတ်ရှုပ်ထွေးနေစဉ် တိတ်တဆိတ် ရောက်လာသော ရှချွမ်က ခေါ်လိုက်မှသာ သတိပြန်ဝင်လာခဲ့သည်။

သူ ခေါင်းငုံ့ကာ ခဏမျှ စဉ်းစားပြီးနောက် အသံတိုးတိုးဖြင့် မေးလိုက်လေသည်။

“အဖေ ပြန်လာတုန်းက ထူးခြားတာ တစ်ခုခု သတိထားမိလား...”

ထိုမေးခွန်း၏ အရေးပါမှုကို နားလည်သွားသဖြင့် ရှချွမ်၏ မျက်နှာမှာ ချက်ချင်း တင်းမာသွားပြီး ရှတင်းနှင့် သစ်ခုတ်သမားအဖွဲ့ ပြန်ရောက်လာချိန်ကို အသေအချာ ပြန်စဉ်းစားလိုက်တော့သည်။

သို့သော် အချိန်အတော်ကြာ စဉ်းစားပြီးနောက် သူသည် ခေါင်းခါလိုက်ရုံသာ တတ်နိုင်ခဲ့သည်။

ရှဟုန် သက်ပြင်းတစ်ချက် ချလိုက်သည်။ ထိုအဖြေမှာ သူ မျှော်လင့်ထားသည့်အတိုင်းပင်။

ရှတင်းသည် သစ်ခုတ်သမားအဖွဲ့ကို ခေါ်လာချိန်တွင် သူလည်း ရှိနေခဲ့ပြီး ထူးခြားသည့် အချက်တစ်ခုမျှ မတွေ့ခဲ့ပေ။

ထို့ကြောင့် ဂူအတွင်းရှိ ရှတင်းသည် သူတို့၏ ဖခင်အစစ် ဖြစ်နိုင်ခြေ အလွန်များပေသည်။

သို့သော် ထိုသို့ ကောက်ချက်ချလိုက်သည့်အခိုက်မှာပင် မထင်မှတ်ထားသော အဖြစ်တစ်ခု ဖြစ်ပွားလာခဲ့သည်။

ဂူအပြင်ရှိ ရှတင်းသည် ဂူဝင်ပေါက်ကို ပိတ်ထားသော သစ်ကိုင်းများကို အတင်း ဆွဲဖယ်လိုက်တော့သည်။

မိုးမလင်းသေးသော်လည်း ဂူဝင်ပေါက် ပွင့်သွားသည့်အခိုက်တွင် မှိန်ဖျော့သော အလင်းတန်းတစ်ခု ဝင်ရောက်လာခဲ့သည်။

မီးမရှိသော ဂူအတွင်း အမှောင်ထုထဲ၌ ထိုအလင်းရောင် အနည်းငယ်မျှပင် လူတိုင်း၏ မျက်နှာပေါ်မှ ကြောက်ရွံ့မှုကို ထင်ရှားစွာ ဖော်ပြနိုင်လောက်သည်။

သို့သော် ဂူအပြင်ဘက်မှ မြင်ကွင်းကို မြင်လိုက်ရချိန်တွင် လူတိုင်း၏ ကြောက်ရွံ့မှုသည် ချက်ချင်း အဆပေါင်းများစွာ တိုးမြင့်သွားခဲ့သည်။

အကြောင်းရင်းမှာ ဂူအပြင်တွင် ရပ်နေသူသည် ရှတင်း တစ်ယောက်တည်း မဟုတ်ဘဲ...

ရှတင်း ဦးဆောင်သည့် သစ်ခုတ်သမားအဖွဲ့ဝင် ၁၂ ယောက်လုံးလည်း ထိုနေရာတွင် ရှိနေကြသောကြောင့်ပင်။

ထိုအခိုက်အတန့်တွင် လူတိုင်း မှင်သက်သွားကြလေသည်။

ရှဟုန်နှင့် ရှချွမ်တို့ ညီအစ်ကို နှစ်ယောက်သည် ပို၍ပင် အံ့အားသင့်သွားကြပြီး မျက်လုံးသူငယ်အိမ်များပါ ကျုံ့ဝင်သွားခဲ့သည်။

သူတို့နှစ်ယောက်သည် မကြာသေးမီကမှ ထိုလူ ၁၃ ယောက်ကို ကိုယ်တိုင် သွားကြိုခဲ့ကြသေးသည်။

ယခုခါ အတိအကျ တူညီသော လူ ၁၃ယောက် ထပ်ပေါ်လာသည်ကို မြင်ရသဖြင့် သူတို့ မတုန်လှုပ်ဘဲ ဘယ်နေနိုင်တော့မလဲ...

ဂူအပြင်မှ ရှတင်းသည် ဂူထဲသို့ ဝင်လာခဲ့သည်။

ဂူအတွင်းရှိ ရှတင်းသည် သစ်ခုတ်သမား ၁၂ ယောက်ကို ဦးဆောင်၍ ချက်ချင်း ဂူဝင်ပေါက်ဆီ ပြေးသွားကာ လူတိုင်း၏ရှေ့တွင် ပိတ်ရပ်လိုက်သည်။

ရှတင်းနှစ်ယောက်သည် တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ကြည့်လိုက်ကြရာ ပထမတော့ နှစ်ယောက်စလုံး၏ မျက်နှာပေါ်၌ ထိတ်လန့်မှု ပေါ်လာခဲ့သည်။

ထို့နောက် ကြောက်ရွံ့မှုနှင့် ဒေါသတို့ အစားထိုးဝင်ရောက်လာခဲ့တော့သည်။

ရှဟုန်လည်း စကားတစ်ခွန်းမျှ မပြောဘဲ ရှတင်းနှစ်ယောက်နှင့် သူတို့နောက်ရှိ သစ်ခုတ်သမားများကိုသာ အာရုံစိုက် စိုက်ကြည့်နေခဲ့လေသည်။

အသေးငယ်ဆုံးသော အသေးစိတ်အချက်ကိုပင် မလွတ်စေရန် ကြိုးစားနေပေသည်။ ယခုအချိန်တွင် အတည်ပြုနိုင်သည့် အချက်တစ်ခု ရှိနေသည်။

ရက်ဝုဒ်တောင်ကြော၏ လှည့်ဖြားမိစ္ဆာသည် ယခု သူတို့ရှေ့တွင် ရှိနေသည်။

ရှတင်းနှစ်ယောက်အနက် တစ်ယောက်မှာ လှည့်ဖြားမိစ္ဆာ ဖြစ်ရပေမည်။

အစောပိုင်းက ဂူအတွင်းရှိ ရှတင်း ပြောခဲ့သလို လှည့်ဖြားမိစ္ဆာသည် ယုံကြည်မှုကို လှည့်စားကာ သတ်ဖြတ်တတ်ပေသည်။

ထို့ကြောင့် အစစ်ကို ဖော်ထုတ်နိုင်လျှင် အခြေအနေကို ပြောင်းလဲနိုင်ပေမည်။

ထို့အတွက် ရှဟုန်သည် မှိန်ဖျော့သော အလင်းရောင်အောက်တွင် ထောင့်ပေါင်းစုံမှ နှစ်ယောက်ကို နှိုင်းယှဉ်ကြည့်နေခဲ့သည်။

သို့သော် အကြိမ်ကြိမ် စစ်ဆေးပြီးနောက် သူ စိတ်ပျက်လက်ပျက် ဖြစ်သွားရတော့သည်။ ကွာခြားချက် တစ်ချက်မျှပင် မတွေ့ခဲ့ချေ။

ရုပ်သွင်၊ အဝတ်အစား၊ မျက်နှာအမူအရာ၊ အသေးငယ်ဆုံး အပြုအမူများအထိ...

ရှတင်း နှစ်ယောက်နှင့် သူတို့နောက်ရှိ သစ်ခုတ်သမား ၁၂ ယောက်လုံးမှာ တစ်ပုံစံတည်း ဖြစ်နေပြီး လုံးဝ ခွဲခြားမရချေ။

ရှဟုန် စူးစမ်းနေစဉ်မှာပင် ရှတင်းနှစ်ယောက်နှင့် သူတို့၏ အဖွဲ့ဝင်များသည် အချင်းချင်း တိုက်ခိုက်နေကြပြီ ဖြစ်သည်။

ကျယ်ဝန်းသော ဂူသည် လူနှစ်ဆယ်ကျော် တိုက်ခိုက်နေသဖြင့် ချက်ချင်း ကျဉ်းမြောင်းသွားခဲ့ပြီး စခန်းသားများလည်း ဂူအတွင်းဘက်သို့ ဆုတ်ခွာလိုက်ကြသည်။

ရှဟုန်လည်း နောက်ဆုတ်ခဲ့သော်လည်း သူ၏မျက်လုံးများမှာ ရှတင်းနှစ်ယောက်ထံမှ တစ်ခဏမျှပင် မခွာခဲ့ပေ။

တစ်ချက်မျှ မျက်စိလွတ်သွားသည်နှင့် ဘယ်သူက အရင်ဝင်လာသူ၊ ဘယ်သူက နောက်ဝင်လာသူကို ခွဲမရတော့မည်ကို စိုးရိမ်နေသောကြောင့်ပင်။

ပထမဆုံး ရှတင်း ပြန်ရောက်လာချိန်မှာ မိုးလင်းခါနီး အချိန်ဖြစ်သည်။

ဂူဝင်ပေါက် ပိတ်ခြင်း၊ မီးငြှိမ်းခြင်း၊ ထို့နောက် ယခုတိုက်ခိုက်မှုအထိ အချိန်အတော်ကြာသွားသဖြင့် ဂူအပြင်ဘက်ရှိ အလင်းရောင်သည် ပို၍ ပို၍ ထင်ရှားလာခဲ့သည်။

အဖြူရောင်အလင်းသည် အရိုးထဲထိ အေးစက်လှသည်။ ဂူအတွင်းဘက်တွင် ပုန်းနေသူများ၏ မျက်နှာပေါ်မှ ကြောက်ရွံ့မှုသည် ပို၍ နက်ရှိုင်းလာပြီး ခန္ဓာကိုယ်များလည်း တဖြည်းဖြည်း တုန်ခါလာကြသည်။

ရှဟုန်၏ မျက်နှာမှာ တည်ငြိမ်နေသော်လည်း ရင်ထဲရှိ ဖိအားမှာ ပို၍ ပို၍ ကြီးမားလာခဲ့သည်။

ဒီကမ္ဘာတွင် နေ့ဘက်သည် ညဘက်ထက် ပို၍ အေးစက်သည်။ ထို့အပြင် နေ့ဘက်တွင် ရေခဲသားရဲများလည်း ပိုမို လှုပ်ရှားတတ်သည်။

ဂူဝင်ပေါက်ကို ဆက်ဖွင့်ထားမည်ဆိုလျှင် အေးဒဏ်ကို တောင့်ခံနိုင်ခဲ့သည်ဆိုပေဦးတော့ ရေခဲသားရဲများကို ဆွဲဆောင်လာနိုင်ပြီး နောက်ဆုံးတွင် အားလုံး အတူသေကြရမည်သာ ဖြစ်သည်။

နည်းလမ်းတစ်ခုကို မဖြစ်မနေ ရှာရတော့မည်။ အဖြေတစ်ခု ရှိကို ရှိရမည်။

ထိုအချိန်မှာပင် ရှတင်းနှစ်ယောက်စလုံး တစ်ပြိုင်နက် ပြောလိုက်ကြသည်။

“ဟုန်၊ ချွမ်... မိုးလင်းတော့မယ်... လူတွေကို ခေါ်ပြီး ဂူဝင်ပေါက်ကို ပိတ်လိုက်... ငါ ရှိနေသရွေ့ လှည့်ဖြားမိစ္ဆာက မင်းတို့ကို မထိခိုက်နိုင်ဘူး...”

“ဒီအချိန်ထိ သရုပ်ဆောင်နေတုန်းပဲလား... ဟုန်၊ ချွမ်... သူ့စကားကို မယုံနဲ့... အရင်ဆုံး ငါတို့ကို ကူပြီး ဒီကောင်ကို မောင်းထုတ်လိုက်... ပြီးမှ ဂူဝင်ပေါက် ပိတ်မယ်...”

ရှချွမ်သည် တုံ့ပြန်မှုအရ ဘယ်ဘက်သို့ ချက်ချင်း ပြေးထွက်သွားကာ ဘယ်ဘက်မှ ရှတင်းသည် ဂူထဲသို့ ပထမဆုံး ပြန်လာခဲ့သူ ဖြစ်သည်။

ရှချွမ်သည်လည်း ရှတင်းနှစ်ယောက်ကို သေချာ အာရုံစိုက်နေသဖြင့် ဘယ်သူက အရင်ရောက်လာသူကို မှတ်မိနေသေးသည်မှာ သိသာပေသည်။

သို့သော် နှစ်လှမ်းမျှ မပြေးရသေးခင် သူ၏လက်ကို တစ်စုံတစ်ယောက်က ဆွဲထားလိုက်သည်။

“အစ်ကိုကြီး...”

“မလောနဲ့... သူက အစစ်ဆိုတာ ရာနှုန်းပြည့် သေချာလား...”

ရှဟုန်၏ မေးခွန်းကို ကြားလိုက်ရသဖြင့် ရှချွမ် တိတ်ဆိတ်သွားခဲ့သည်။ သူ၏စိတ်ထဲတွင် ဂူထဲသို့ အရင်ပြန်လာသော ရှတင်းဘက်ကို ပို၍ ယုံကြည်နေသည်။

အကြောင်းရင်းမှာ ထိုရှတင်းသည် စခန်းသားများကို မီးငြှိမ်းစေခဲ့သည်၊ ဂူဝင်ပေါက် ပိတ်စေခဲ့သည်၊ လှည့်ဖြားမိစ္ဆာအကြောင်းကိုလည်း ကြိုတင် အသိပေးခဲ့ခြင်းပင်။

သို့သော် ရာနှုန်းပြည့် သေချာသလားဟု မေးလာသောအခါ သူ မဖြေနိုင်တော့ပေ။

အကြောင်းရင်းမှာ ရှတင်း နှစ်ယောက်ဖြစ်စေ၊ သစ်ခုတ်သမား နှစ်ဖွဲ့ဖြစ်စေ၊ ရုပ်သွင်နှင့် အပြုအမူ အသေးစိတ်များမှာ လုံးဝ ကွာခြားချက် မရှိသောကြောင့်ပင်။

တိုက်ခိုက်နေချိန်တွင် ထုတ်ဖော်ပြသည့် ခွန်အားပင် အတိအကျ တူညီနေပေသည်။

“လှည့်ဖြားမိစ္ဆာက မင်း ယုံကြည်ရတဲ့သူအဖြစ် ပြောင်းလဲပြီး မင်းရဲ့ ယုံကြည်မှုကို လှည့်စားလိမ့်မယ်... မင်း လုံးဝ ယုံကြည်သွားတာနဲ့ သူ့ရဲ့ ရုပ်သေးရုပ် ဖြစ်သွားလိမ့်မယ်...”

ထိုစကားသည် ရှဟုန်၏ စိတ်ထဲတွင် ရုတ်တရက် ပေါ်လာခဲ့သည်။

သူ၏ နှလုံးခုန်နှုန်းသည် ချက်ချင်း မြန်တက်လာပြီး လည်ချောင်းဝအထိပင် ရောက်လာသလို ခံစားလိုက်ရလေသည်။

ဂူထဲသို့ အရင်ပြန်လာသော ရှတင်းသည် အစစ် ဟုတ်မဟုတ်ကိုတော့ မသေချာသေးပေ။

သို့သော် ထိုစကားတစ်ခွန်းသည် အမှန်ဖြစ်ကြောင်းကိုတော့ ယခု သူ အတည်ပြုနိုင်ခဲ့လေသည်။

လှည့်ဖြားမိစ္ဆာက ဤသို့သော ပြကွက်ကို တမင် ဖန်တီးခဲ့ခြင်းသည် စခန်းသားအားလုံး၏ ယုံကြည်မှုကို အပြည့်အဝ ရယူရန် လိုအပ်နေကြောင်း သက်သေပြနေပေသည်။

ယခု သူတို့ရှေ့တွင် ရွေးချယ်စရာ နှစ်ခုသာ ရှိသည်။

တစ်… နောက်မှ ရောက်လာသော ရှတင်း ပြောသည့်အတိုင်း ဂူဝင်ပေါက်ကို အရင်ပိတ်လိုက်မည်။

နှစ်… အရင်ပြန်လာသော ရှတင်းကို ကူညီ၍ နောက်မှ ရောက်လာသော ရှတင်းကို အရင် အနိုင်ယူမည်။

အသက်ရှင်မည်၊ သေမည်ကို ဆုံးဖြတ်ရမည့် ယခုအချိန်တွင်....

တဖက်ဘက်ကို ရွေးချယ်သည်ဆိုသည်မှာ ထိုဘက်ကို အကြွင်းမဲ့ ယုံကြည်လိုက်ခြင်းနှင့် အတူတူပင်။

ရှဟုန် ရွေးချယ်မှု မှားသွားသည်နှင့်... ဤနေရာရှိ လူအားလုံးသည် လှည့်ဖြားမိစ္ဆာ၏ ရုပ်သေးများ ဖြစ်သွားကြလိမ့်ပေမည်။

ထို့နောက်…. အားလုံး သေကြရပေမည်။

ရှဟုန် ထိုအချက်ကို နားလည်သွားချိန်တွင် ရှတင်းတစ်ယောက်တည်း မဟုတ်တော့ဘဲ ရှချွမ်နှင့် စခန်းသားအချို့လည်း တင်းမာလာကြတော့သည်။

လူအများစု၏ အကြည့်များမှာ ရှဟုန်ထံသို့ ရောက်လာခဲ့ကာ သူတို့ မျှော်လင့်ချက်အားလုံးကို ရှဟုန်အပေါ်သို့ ပုံအပ်လိုက်ကြတော့သည်။

ထိုသို့ဖြစ်ရခြင်းမှာ သူသည် စခန်းခေါင်းဆောင်၏သား ဖြစ်သောကြောင့်သာ မဟုတ်ပေ။

ရှတင်းနှင့် သစ်ခုတ်သမား ၁၂ ယောက်မှအပ.... ရှဟုန်သည် စခန်းအတွင်း အင်အားအကြီးဆုံးသူ ဖြစ်သောကြောင့်လည်း ဖြစ်သည်။

ဂူဝင်ပေါက်တွင် တိုက်ခိုက်နေသူများလည်း ထိုအချက်ကို သတိထားမိသွားခဲ့ကြလေသည်။

ရှတင်းနှစ်ယောက်စလုံး၏ မျက်နှာပေါ်တွင် အလောတကြီးသော အမူအရာ ပေါ်လာခဲ့ပြီး ဆုံးဖြတ်ပိုင်ခွင့်ကို ရှဟုန်ထံ အပ်နှင်းထားကြောင်း သိလိုက်သည်နှင့် မိမိတို့သာ အစစ်ဖြစ်ကြောင်း အပြိုင်အဆိုင် သက်သေပြလာခဲ့ကြသည်။

“ဟုန်... ငါက ဂူထဲကို အရင်ပြန်လာတဲ့သူ... ငါက အစစ်ပဲ... သူ့ကို မယုံနဲ့... သူ့ကို ယုံလိုက်တာနဲ့ ငါတို့အားလုံး သေကြလိမ့်မယ်...”

“ဟုန်... ငါကမှ အစစ်… လှည့်ဖြားမိစ္ဆာက လူလှည့်စားတာ အကျွမ်းကျင်ဆုံးပဲ... ငါ့ပုံစံယူပြီး ဂူထဲကို အရင်ပြန်လာတာလည်း မင်းတို့ကို တမင် သတင်းပေးတာလည်း အခု မင်းတို့ရဲ့ ယုံကြည်မှုကို ရယူဖို့ပဲ... သူ့ကို လုံးဝ မယုံနဲ့...”

“ဟုန်... ပြီးခဲ့တဲ့လက ရေခဲချွန်ကျောက်တုံး ထိပြီး မင်းမေ့သွားတုန်းက ဆေးလူးပေးခဲ့တာ ငါပဲ...”

“ချွမ်... မနေ့ညက မင်းရဲ့ ကျောက်ဓားကို သွေးပေးခဲ့တာ မှတ်မိလား...”

……

သို့သော် ထိုစကားများက လူတိုင်းကို ပို၍ပင် စိတ်ရှုပ်ထွေးစေခဲ့ပေသည်။

နှစ်ယောက်စလုံးသည် ရှဟုန်နှင့် ရှချွမ်တို့၏ အကြောင်းများကို ပြောနိုင်ကြသည်။

အတိတ်က ဖြစ်ရပ်များ၊ ဒဏ်ရာအဟောင်းများအထိပင် အသေးစိတ် သိနေကြသည်။

သို့သော်… ရှဟုန်တစ်ယောက်တည်းသာ ရှတင်းနှစ်ယောက် ပြောသည့်စကားများကို ကြားလိုက်ပြီးနောက် ခန္ဓာကိုယ် အနည်းငယ် တုန်ခါသွားခဲ့သည်။

သူသည် ရှချွမ်၏ ညာလက်ကို ချက်ချင်း ဆွဲလိုက်ရာ ရှချွမ်သည် နားမလည်သည့် အကြည့်ဖြင့် ပြန်လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။

ရှဟုန်၏ မျက်လုံးများနှင့် ဆုံလိုက်သည့် အခိုက်တွင် ရှချွမ်၏ မျက်လုံးသူငယ်အိမ်များလည်း ရုတ်တရက် ကျုံ့ဝင်သွားခဲ့သည်။

သူ တစ်စုံတစ်ခုကို သဘောပေါက်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်ကြောင်း သိသာလှပေသည်။