အခန်း ၅
Vol. 1 Ch. 5
အခန်း (၅) - မီးပုံငယ်လေး၏ မီးတောင်းဆိုမှု
“မီးပုံငယ်လေး”
“အကျိုးသက်ရောက်မှု - ၁၀ မီတာအတွင်း အပူချိန်ကို သိသိသာသာ မြှင့်တင်ပေးနိုင်ပြီး၊ အဆင့်နိမ့် မိစ္ဆာများအပေါ် ဟန့်တားခြင်းနှင့် ဖျက်ဆီးခြင်း အာနိသင်ရှိသည်။ သို့သော် တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ရေခဲသားရဲများကို ပြင်းထန်စွာ ဆွဲဆောင်နိုင်သည်။”
“နေ့စဉ်အသုံးစရိတ် - ထင်း ၂ ချောင်း”
( ပထမဆုံး မီးညှိခြင်းကို အခမဲ့ပေးထားပြီး၊ ၁၀မိနစ်အတွင်း အသုံးစရိတ် မရှိ။ )
ရှဟုန်သည် စခန်းစနစ် ဟုခေါ်သော အရာကို အသေးစိတ် လေ့လာရန် အချိန်မရှိပေ။
သူလိုအပ်နေသည့် အချက်ကိုသာ များပြားလှသော အချက်အလက်များကြားမှ အလျင်အမြန် ရှာဖွေနေလေသည်။
“အဆင့်နိမ့် မိစ္ဆာများကို ဟန့်တားနိုင်ပြီး ဖျက်ဆီးနိုင်သည်။”
ဒီတစ်ချက်သာ သူလိုချင်သောအရာ ဖြစ်သည်။
ရှဟုန်သည် အသက်မငင်ဖြစ်နေသော ရှချွမ်ကို လှည့်ကြည့်လိုက်ပြီး ခက်ခက်ခဲခဲ ထရပ်ကာ ရှတင်းအတုကို စူးစိုက်ကြည့်လိုက်တော့သည်။
ရှချွမ်၏ ရှေ့တည့်တည့်တွင် မီးပွားသေးသေးလေးတစ်စ ပေါ်လာခဲ့ရာ ရှတင်းအတုသည် ထိုမီးပွားကို ငုံ့ကြည့်လိုက်ပြီး တစ်စုံတစ်ခု မမှန်တော့ကြောင်း ခံစားမိသဖြင့် မျက်မှောင်ကြုတ်သွားခဲ့သည်။
သို့သော် မီးပွားက အလွန်အားနည်းလှပြီး အန္တရာယ်မရှိသကဲ့သို့ ထင်ရပေသည်။
နောက်တစ်စက္ကန့်တွင် ထိုမီးပွားသည် ရုတ်တရက် ပေါက်ကွဲသွားခဲ့သည်။
သုံးမီတာကျော် မြင့်မားသော ကြက်သွေးရောင် မီးတောက်ကြီးအဖြစ် ချက်ချင်း ထိုးတက်လာတော့သည်။
မီးတောက်သည် တောမီးကဲ့သို့ လျင်မြန်စွာ ပြန့်နှံ့သွားပြီး ရှချွမ်ဘေးရှိ ရှတင်းအတုကိုသာမက အနီးရှိ သစ်ခုတ်သမားအတုနှစ်ယောက်ကိုပါ တစ်ခါတည်း ဝါးမျိုချလိုက်တော့သည်။
“အား…”
“ဒါ... ဒါဘာမီးလဲ... ဘာမီးကြီးလဲ... အား…”
မီးတောက်ထဲ မျိုချခံလိုက်ရသော ရှတင်းအတုသည် တစ်ခဏအတွင်း ထိတ်လန့်တကြား အော်ဟစ်ငိုကြွေးလိုက်တော့သည်။
အခြားသစ်ခုတ်သမားအတု နှစ်ယောက်မှာတော့ အသံပင် မထွက်လိုက်ရဘဲ အနက်ရောင်မီးခိုးနှစ်လုံးအဖြစ် ပြောင်းလဲကာ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်။
ရှတင်းအတု၏ ခန္ဓာကိုယ်သည် မီးတောက်အတွင်း အဆက်မပြတ် လိမ်ရှုပ်လှုပ်ရှားနေကာ ထွက်ပြေးရန် ကြိုးစားနေပုံရသော်လည်း မီးတောက်များက သူ့ကို သွေးစုပ်ပိုးကောင်ကဲ့သို့ ကပ်ငြိနေလေသည်။
မူလက အကောင်းပကတိရှိသော သူ၏ခန္ဓာကိုယ်သည် ချက်ချင်းပင် ကြက်သွေးရောင် အရိုးစုအဖြစ် လောင်ကျွမ်းသွားခဲ့သည်။
ထို့နောက် သူ၏ အရိုးစုပါ ပြာအဖြစ် လောင်ကျွမ်းကာ ကျန်နှစ်ယောက်ကဲ့သို့ အနက်ရောင်မီးခိုးအဖြစ် ပြောင်းလဲပြီး လုံးဝ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်။
ထိုအချိန်တွင် ရှဟုန်သည် ရှချွမ်ကို တွဲထူထားပြီး ထိုနေရာတွင် ဆက်လက်လောင်ကျွမ်းနေသော မီးပုံကို ကြည့်လိုက်ရာ မျက်နှာပေါ်တွင် မျှော်လင့်ချက်များ ပြန်လည် ထွက်ပေါ်လာခဲ့တော့သည်။
“အစ်ကိုကြီး... ဒီမီးပုံက ဘာကြီးလဲ...”
“ငါလဲ မသိဘူး... ဒါပေမဲ့ ငါတို့ ကယ်တင်ခံလိုက်ရပြီ...”
ဦးခေါင်းနှစ်ခြမ်း ကွဲသွားသည့်တိုင် ရှတင်းအတုက မသေခဲ့ပေ။
သို့သော် ဤမီးပုံငယ်လေးနှင့် တွေ့လိုက်သည့်အခါ တစ်ခဏအတွင်း ပြာအဖြစ် လောင်ကျွမ်းသွားခဲ့ရသည်။
“အားလုံး တိုက်တာရပ်ပြီး မီးပုံနားကို လာကြ...”
ရှဟုန်သည် ဂူအတွင်း အသက်စွန့်တိုက်ခိုက်နေကြသူများကို လှည့်ကြည့်ကာ ကျယ်လောင်စွာ အော်လိုက်သည်။
လူအချို့သည် ရှတင်းအတု မီးလောင်သေဆုံးသွားသည့် မြင်ကွင်းကို မြင်ပြီးသားဖြစ်ကြသည်။
ယခု ရှဟုန် အော်လိုက်သည့်အခါ အသက်ရှင်ကျန်သူအားလုံး သူ့ဘက်သို့ ချက်ချင်း စုဝေးလာကြသည်။
မကြာမီ စခန်းတွင် ကျန်ရှိသော လူတစ်ရာကျော်သည် ရှဟုန်၏ နောက်ဘက်တွင် စုစည်းမိသွားခဲ့သည်။
စခန်းဘက်မှ ဆုံးရှုံးမှုမှာ အလွန်ကြီးမားလှပေသည်။
လှည့်ဖြားမိစ္ဆာဘက်တွင်တော့ မီးပုံငယ်လေးကြောင့် မီးလောင်သေသွားသော ၃ ယောက်မှအပ ကျန် ၂၃ ယောက်မှာ ဒဏ်ရာတစ်ချက်ပင် မရခဲ့ပေ။
ကျန်ရှိနေသော ရှတင်းတစ်ယောက်က သစ်ခုတ်သမားအတု ၂၂ ယောက်ကို ဦးဆောင်ကာ မီးပုံဘက်သို့ တိုးလာကြပြီး မီးပုံနှင့် ၁၀ မီတာကျော် အကွာသို့ ရောက်သည်နှင့် ရပ်တန့်သွားကြလေသည်။
မီးပုံကို စိုက်ကြည့်နေသော ရှတင်းအတု၏ မျက်လုံးထဲတွင် ကြောက်ရွံ့မှုများ အပြည့်ရှိနေသော်လည်း ရှဟုန်တို့ကို အလွယ်တကူ လွှတ်မပေးချင်သေးသည့်အလား ခဏအကြာတွင် အေးစက်စက် ပြုံးကာ ပြောလိုက်သည်။
“ကလေး... မင်းရဲ့ မီးက ဘယ်လောက်ကြာကြာ လောင်နိုင်မှာလဲ...”
“အရမ်းကြာတယ်...”
ရှဟုန်လည်း အေးစက်စက် ရယ်လိုက်ပြီး နောက်သို့ လှည့်ကာ ရှချွမ်တို့ကို အမိန့်ပေးလိုက်လေသည်။
“အနောက်ဘက်က ထင်းအားလုံး ယူလာပြီး မီးကို ချဲ့လိုက်...”
စခန်း၏ ထင်းများကို ဂူနံရံဘေးတွင် စုပုံထားလေသည်။
ရှဟုန်၏ အမိန့်ကြောင့် လူတိုင်း ချက်ချင်း ထင်းများကို ရွှေ့ယူလာကြပြီး ထင်းများ အဆက်မပြတ် ထည့်လိုက်သည့်အကြိမ်တိုင်း မီးပုံငယ်လေး၏ မီးတောက်များလည်း ဆက်တိုက် ကျယ်ပြန့်လာတော့သည်။
ထို့အပြင် ရှဟုန်တို့သည် ထင်းများ မီးလောင်ပြိုကျမည့် ဦးတည်ရာကို ရှတင်းအတုတို့ဘက်သို့ ရည်ရွယ်ချက်ရှိရှိ လှည့်ပေးထားလိုက်သည်။
မကြာမီ ဂူတစ်ခုလုံးကို မီးရောင်များ လင်းထိန်သွားခဲ့လေသည်။
မီးတောက်များ တဖြည်းဖြည်း နီးကပ်လာသည်နှင့်အမျှ ရှတင်းအတုတို့၏ မျက်လုံးထဲတွင် ကြောက်ရွံ့မှုသည် ပို၍ ပြင်းထန်လာကာ အဆက်မပြတ် နောက်ဆုတ်နေကြသည်။
နှစ်ဖက် အပြန်အလှန် ရင်ဆိုင်နေမှုသည် တစ်နာရီကျော် ကြာမြင့်ခဲ့လေသည်။
နောက်ဆုံးတွင် ဂူဝင်ပေါက်အထိ မီးတောက်များကြောင့် ဖိနှိပ်ခံလိုက်ရပြီး၊ ရှဟုန်တို့ကလည်း ထင်းများကို မရပ်မနား ဆက်ထည့်နေသည်ကို မြင်သည့်အခါ ရှတင်းအတု၏ မျက်နှာပေါ်တွင် မကျေနပ်မှု အရိပ်အယောင် ပေါ်လာတော့သည်။
သူသည် ရှဟုန်ကို အဓိပ္ပာယ်ပါသော အကြည့်တစ်ချက် ပစ်လိုက်ပြီး ကျန်သစ်ခုတ်သမားအတုများကို ခေါ်ကာ လှည့်ထွက်သွားခဲ့သည်။
ရှဟုန်တို့သည် ဂူအပြင်ဘက်တွင် မိုးလင်းနေပြီဖြစ်သဖြင့် မီးပုံ၏ ၁၀ မီတာအတွင်းမှ မထွက်ရဲကြဘဲ လှည့်ဖြားမိစ္ဆာအဖွဲ့ ထွက်ခွာသွားသည်ကိုသာ အဝေးမှ ကြည့်နေရတော့သည်။
သူတို့ကို လုံးဝ မမြင်ရတော့ဘဲ တကယ် ထွက်သွားပြီဟု အတည်ပြုနိုင်သည့်အခါမှသာ ရှဟုန်သည် အသက်ပြင်းပြင်း တစ်ချက် ရှူထုတ်လိုက်တော့သည်။
ထို့နောက် ပြင်းထန်သော ပင်ပန်းနွမ်းနယ်မှုက တစ်ကိုယ်လုံးကို လွှမ်းမိုးသွားခဲ့တော့သည်။
“အစ်ကိုကြီး... ဒီမီးပုံမှာ ပြဿနာ ရှိနေသလိုပဲ...”
“ငါသိတယ်... ၁၀ မီတာအတွင်းမှာပဲ အာနိသင်ရှိတာ... အဲဒီအပြင်ဘက်က မီးတွေက ငါတို့ အရင်တုန်းက ဖိုထားတဲ့ မီးတွေနဲ့ ဘာမှ မကွာဘူး...”
ရှဟုန်၏ ကျောတစ်ပြင်လုံး အေးစက်သော ချွေးများဖြင့် စိုရွှဲနေပြီ ဖြစ်ကာ မီးတောက်များ ၁၀ မီတာကျော်သွားသည့်အချိန်ကတည်းက သူ သတိထားမိခဲ့ပေသည်။
ဂူအတွင်းရှိ မီးသည် ၅၀၊ ၆၀ မီတာအထိ ပြန့်သွားသော်လည်း မီးပုံငယ်လေး၏ ၁၀ မီတာအပြင်ဘက်တွင် အပူချိန် တိုးလာမှုမှာ ယခင် မီးပုံများနှင့် လုံးဝ မခြားနားပေ။
မီးပုံငယ်လေး၏ ဖော်ပြချက်ကို ပြန်စဉ်းစားလိုက်သောအခါ ရှဟုန်လည်း ခန့်မှန်းမိသွားခဲ့သည်။
မီးပုံငယ်လေးသည် ၁၀ မီတာအတွင်း၌သာ အာနိသင်ရှိသည်။ တနည်းအားဖြင့် မီးကို မည်မျှပင် ချဲ့ချဲ့ အကျိုးမရှိပေ။
အလားတူပင် လှည့်ဖြားမိစ္ဆာကို ဟန့်တားပြီး ဖျက်ဆီးနိုင်သည့် အရာမှာ မီးပုံငယ်လေး တစ်ခုတည်းသာ ဖြစ်ပြီး ကျန်မီးများမှာ လုံးဝ အသုံးမဝင်ပေ။
ထို့ကြောင့် နောက်ပိုင်း သူလုပ်ခဲ့သမျှမှာ လှည့်ဖြားမိစ္ဆာကို ခြောက်လှန့်ရန် ဟန်ဆောင်ခဲ့ခြင်းသာ ဖြစ်လေသည်။
ကံကောင်းစွာဖြင့် တစ်ဖက်က ယုံကြည်သွားခဲ့ကာ အသက်ရှင်လွတ်မြောက်လာခဲ့သော်လည်း ဂူအတွင်း၌ ပျော်ရွှင်မှု တစ်စက်ကလေးပင် မရှိပေ။
အကြောင်းရင်းမှ ကပ်ဘေးသည် အဆုံးမဲ့ ဝမ်းနည်းမှုများကို အမြဲ ယူဆောင်လာတတ်သောကြောင့်ပင်။
ယခုအချိန်တွင် လူအများစုသည် ရှတင်းနှင့် သစ်ခုတ်သမားများ တကယ် သေဆုံးသွားပြီဖြစ်ကြောင်း နားလည်သွားခဲ့ကြသည်။
သစ်ခုတ်သမား ၁၂ ယောက်... မိသားစု ၁၂ စုကို ကိုယ်စားပြုနေသည်။
ထို့အပြင် ဂူအတွင်းက သတ်ဖြတ်မှုနှင့် ပေါင်းလိုက်လျှင် လူ ၇၀ ကျော် အသက်ဆုံးရှုံးခဲ့ရပြီး ဖြစ်သည်။
ဂူတစ်ခုလုံး ငိုကြွေးသံများဖြင့် ပြည့်နှက်သွားခဲ့ရပေသည်။
“ခေါင်းဆောင် တကယ် သေသွားပြီလား...”
“ကျွန်မ ယောက်ျားလည်း သေသွားတာလား...”
“ကျွန်တော့်သား... အသတ်ခံလိုက်ရပြီ...”
“အမေ... အမေ... နိုးပါဦး...”
……
ရှဟုန်သည် ရင်ထဲတွင် ဝမ်းနည်းမှုများ လှိုင်းထလာသည့်အပြင် ပို၍ ကြီးမားသော မချင့်မရဲစိတ်ကိုပါ ခံစားနေရသည်။
ရှဟုန် အစမှ အဆုံးအထိ ရက်ဝုဒ်တောင်ကြောရှိ လှည့်ဖြားမိစ္ဆာအကြောင်း သူ ဘာမှ မသိခဲ့ပေ။ ရန်သူ၏ မူလပုံစံကိုပင် မမြင်ဖူးသေးပေ။
အစောပိုင်းတွင် ရှတင်းအတု နှစ်ယောက် ပေါ်ထွက်လာပြီးနောက် ရှချွမ် ခုတ်လိုက်သော တစ်ယောက်ကသာ ဦးဆောင် လှုပ်ရှားခဲ့ပြီး သူ ခေါင်းခွဲလိုက်သော တစ်ယောက်မှာတော့ ဉာဏ်မရှိသလိုသာ ပြုမူနေခဲ့သည်။
သို့သော် ပထမတစ်ယောက် မီးပုံငယ်လေးကြောင့် လောင်ကျွမ်း သေသွားပြီးနောက် ထိုဉာဏ်မရှိသလို ထင်ရသူက ထွက်လာကာ အားလုံးကို ဦးဆောင်ပြောဆိုခဲ့ပေသည်။
ဤအချက်တစ်ခုတည်းဖြင့် ရှတင်း နှစ်ယောက်စလုံးသည် မူလကိုယ်အစစ် မဟုတ်ကြောင်း သက်သေပြနေပေသည်။
တစ်နည်းအားဖြင့် ရက်ဝုဒ်တောင်ကြော၏ လှည့်ဖြားမိစ္ဆာအစစ်သည် ယခုအချိန်ထိ တစ်ခါမှ မပေါ်လာသေးပေ။
သို့သော််လည်း သူတို့ကို ဤမျှ ကြီးမားသော ဆုံးရှုံးမှုများ ဖြစ်စေခဲ့သည်။
ထို့အပြင် ရှတင်း နှစ်ယောက်နှင့် သစ်ခုတ်သမားအတု ၂၄ယောက်ကို မည်သို့ ဖန်တီးခဲ့သည်၊ မည်သို့ ထိန်းချုပ်ခဲ့သည်ကိုလည်း သူ လုံးဝ မသိပေ။
ရန်သူသည် လက်တစ်ချက်သာ လှုပ်ရှားခဲ့သော်လည်း သူတို့ဘက်မှာတော့ အကြီးအကျယ် ဆုံးရှုံးခဲ့ရသည်။
အရေးအကြီးဆုံးမှာ လူများစွာ အသက်ပေးခဲ့ရသော်လည်း ရန်သူအကြောင်း အသုံးဝင်သော သတင်းတစ်ချက်မျှပင် မရရှိခဲ့ပေ။
ဤအားမဲ့သည့် ခံစားချက်က ရှဟုန်ကို အလွန် မချင့်မရဲ ဖြစ်စေခဲ့ကာ ထို့ထက်ပို၍ပင် ကြောက်ရွံ့မှုလည်း ရှိနေခဲ့သည်။
ရှဟုန် လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ ဂူတစ်ခုလုံးတွင် လူအများစုက ဝမ်းနည်းပူဆွေးနေကြဆဲ ဖြစ်သည်။
သူလည်း အသက်ပြင်းပြင်း တစ်ချက် ရှူသွင်းလိုက်ပြီး သူတစ်ယောက်တည်း ဂူဝင်ပေါက်သို့ လျှောက်သွားကာ အနီးရှိ ကျောက်တုံးများနှင့် သစ်သားများကို ကောက်ယူ၍ ဂူဝင်ပေါက်ကို ပြန်ပိတ်ရန် စတင်လိုက်တော့သည်။
ဤမျှလောက် ဖြစ်ပျက်ခဲ့ပြီးနောက် အပြင်ဘက်တွင် မိုးလင်းနေပြီ ဖြစ်ပြီး အပူချိန်ကလည်း အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ကျဆင်းနေလေသည်။
ဂူဝင်ပေါက်ကို အမြန် မပိတ်လျှင် လူများ အေးခဲသေဆုံးသွားနိုင်ပေသည်။
ထို့အပြင် ရေခဲသားရဲများကို ဆွဲဆောင်မိပါက အခြေအနေကား ပို၍ပင် ဆိုးရွားသွားပေလိမ့်မည်။
ရှဟုန်၏ လုပ်ရပ်သည် အခြားသူများကိုလည်း သတိပြန်ဝင်စေခဲ့ကာ ရှချွမ်က ပထမဆုံး လာရောက်ကူညီပေးခဲ့သည်။
ထို့နောက် ဒုတိယတစ်ယောက်...
တတိယတစ်ယောက်...
နောက်ဆုံးတွင် ကျား၊ မ မရွေး... ကလေးများပင် ကျန်မနေတော့ဘဲ အားလုံး ဝင်ရောက်ကူညီကြလေသည်။
ရှဟုန်သည် စခန်းသားများကို နောက်ပြန်လှည့် ကြည့်လိုက်ရာ ပတ်ဝန်းကျင်တစ်ခုလုံး အေးစက်လွန်းနေသော်လည်း...
သူ၏ ရင်ထဲတွင်တော့ နွေးထွေးမှုမှာ အနည်းငယ် တိတ်တဆိတ် ပေါ်ထွက်လာခဲ့တော့သည်။