အခန်း ၇

အခန်း (၇) - စခန်း၏နှလုံးသား

ကမ္ဘာတစ်ခုလုံးသည် ရေခဲများဖုံးလွှမ်းနေသော လွင်ပြင်ကြီးဖြစ်ပြီး လေအေးအေးသည် အရိုးထဲအထိ စိမ့်ဝင်နေသည်။

ကြယ်ရောင်အောက်တွင် မဟာရှစခန်းသားများသည် အနောက်ဘက်သို့ ခက်ခက်ခဲခဲ လျှောက်လှမ်းနေကြသည်။

နံပါတ် ၁ ဂူမှ နံပါတ် ၄ ဂူအထိ အကွာအဝေးမှာ အမှန်တကယ်ဆိုလျှင် နှစ်ကီလိုမီတာတောင် မပြည့်ပေ။ သို့သော် ထိုနှစ်ကီလိုမီတာမပြည့်သော ခရီးကိုပင် မဟာရှစခန်း၏ လူ ၁၀၀ ကျော်က နှစ်နာရီကျော်ကြာမှ ဖြတ်သန်းနိုင်ခဲ့လေသည်။

အဓိကအကြောင်းရင်းမှာ ရက်ဝုဒ်တောင်ကြောပေါ်ရှိ နှင်းထုသည် အလွန်ထူထပ်လွန်းသောကြောင့်ပင်။

ဂူအပြင်ဘက်တွင် အပါးဆုံးနေရာ၌ပင် နှင်းထုအမြင့်မှာ မီတာဝက်ကျော် ရှိနေသည်။

အချို့နေရာများတွင် ၅ မီတာမှ ၆ မီတာအထိ ထူထပ်နေပြီး ရှေ့ဆုံးမှ လမ်းဖောက်နေသော ခန္ဓာကိုယ်တောင့်တင်းသည့် လူအချို့သည် နှင်းထုလျှောစောက်ထဲ ပြုတ်ကျကာ ဒဏ်ရာအပြည့် ရရှိခဲ့ကြသည်။

နှင်းပိုထူသော နေရာများသို့ ရောက်တိုင်း အဖွဲ့တစ်ဖွဲ့လုံး ခေတ္တရပ်နားရပြီး ရှေ့ဆုံးရှိ အင်အားကောင်းသူများက လမ်းကို ကိုယ်တိုင် တူးဖောက်ပြီးမှသာ ဆက်လက် ခရီးဆက်နိုင်ခဲ့သည်။

ထို့အပြင် ရှဟုန်သည် ရာသီဥတုက အေးစက်လွန်းပြီး ညဘက်တွင် မြင်ကွင်းလည်း မကောင်းသဖြင့် အဖွဲ့ထဲရှိ ကလေးများအတွက် ထည့်စဉ်းစားကာ ရည်ရွယ်ချက်ရှိရှိ အရှိန်လျှော့ထားရသည်။

လူအများအပြား အရှိန်နှေးသော်လည်း ဒဏ်ရာရခဲ့ကြကာ နောက်ဆုံးတွင် အန္တရာယ်ကြီးကြီးမားမား မကြုံရဘဲ ရည်မှန်းထားသော နေရာသို့ ရောက်ရှိခဲ့ကြသည်။

နံပါတ် ၄ ဂူသည် တောင်ကုန်းငယ်တစ်ခု၏ အနောက်ဘက်တွင် တည်ရှိပြီး ဂူဝင်ပေါက်ကို သစ်ရွက်ထူထပ်စွာ ဖုံးအုပ်ထားလေသည်။

ယခုအခါ သစ်ရွက်များပေါ်တွင် နှင်းထု ဖုံးလွှမ်းနေပြီး ရေခဲချောင်းသေးသေးများပင် တွဲလောင်းကျနေသည်။

အဖွဲ့ထဲရှိ ကလေးအချို့၏ နှုတ်ခမ်းများမှာ အေးလွန်း၍ ပြာနှမ်းနေပြီဖြစ်သဖြင့် ရှဟုန်သည် ကျောက်ပုဆိန်ကို ကောက်ကိုင်ကာ ဂူဝင်ပေါက်ကို အလျင်အမြန် ခုတ်ဖွင့်လိုက်ပြီး အားလုံးကို အမြန် ဝင်ရောက်စေခဲ့သည်။

ဤဂူသည် စတုရန်းမီတာ ၁၀၀ ခန့် ကျယ်ဝန်းပြီး ယခင်ဂူထက် ပိုမို ကျယ်ပြန့်ပေသည်။

ရှဟုန်သည် ဂူထဲသို့ ဝင်ဝင်ချင်း မီးမွှေးလိုက်ပြီးနောက် ရှချွမ်ကို ဂူဝင်ပေါက် ပြန်ပိတ်ရန် ညွှန်ကြားလိုက်သည်။

ရှချွမ်မှာ အနည်းငယ် နားမလည်ဖြစ်သွားခဲ့ရလေသည်။ အကြောင်းရင်းမှာ ညဘက်၏ အပူချိန်သည် နေ့ဘက်ထက် ပိုမြင့်ပြီး ရေခဲသားရဲများလည်း သိပ်မလှုပ်ရှားကြသဖြင့် ပုံမှန်အားဖြင့် ဂူဝင်ပေါက်ကို ပိတ်ထားရန် မလိုအပ်သောကြောင့်ပင်။

သို့သော် မကြာမီပင် သူ နားလည်သွားခဲ့သည်။

“အားလုံး လူစုလိုက်ကြ၊ ငါ ပြောစရာရှိတယ်...”

ရှဟုန်သည် လူအားလုံးကို စုဝေးစေပြီးနောက် မီးပုံကို လက်ညှိုးထိုးကာ အလေးအနက် ပြောလိုက်သည်။

“အခုအချိန်မှာ ငါတို့စခန်းရဲ့ အရေးအကြီးဆုံးအရာက ဒီမီးပုံပဲ...”

“ဒါက လှည့်ဖြားမိစ္ဆာတွေကို ဟန့်တားနိုင်ပေမယ့် ရေခဲသားရဲတွေကိုလည်း ဆွဲဆောင်တယ်...”

“ဒီကစပြီး ညဖြစ်ဖြစ် နေ့ဖြစ်ဖြစ်၊ ဂူထဲဝင်တာပဲဖြစ်ဖြစ် ထွက်တာပဲဖြစ်ဖြစ်၊ ဂူဝင်ပေါက်ကို သေချာပိတ်ထားရမယ်... နားလည်လား...”

ယခင်က ဂူထဲတွင် ရှတင်းအတု မီးလောင်ပြာကျသွားသည့် မြင်ကွင်းကို လူတိုင်း ကိုယ်တိုင် မြင်တွေ့ခဲ့ရသဖြင့် ရှဟုန်၏ စကားကို လုံးဝ ယုံကြည်ကြကာ အားလုံး ခေါင်းညိတ်၍ သဘောတူခဲ့ကြသည်။

“ရှချွမ်၊ အခု ငါတို့မှာ စားစရာ ဘယ်လောက်ကျန်သေးလဲ...”

ဤစကားကို ကြားသည်နှင့် ရှချွမ်၏ မျက်နှာမှာ ချက်ချင်း ညိုးငယ်သွားပြီး ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

“ရေခဲသလင်းသီး ပေါင် ၇၀၀ လောက် ကျန်သေးတယ်... ရေခဲသားရဲအသားကတော့ ပေါင် ၆၀ ပဲ ကျန်တော့တယ်...”

ဤအရေအတွက်ကို ကြားသည်နှင့် လူတိုင်း၏ စိတ်များ ချက်ချင်း လေးလံသွားကြသည်။ ရှဟုန်လည်း ထိုနည်းတူပင်။

ဤမျှ ကြမ်းတမ်းသော ကမ္ဘာတွင် စိုက်ပျိုးရေးဆိုသည့် အရာမှာ သဘာဝအတိုင်း မရှိပေ။

တခြားနေရာတွင် ရှိကောင်းရှိနိုင်သော်လည်း လက်ရှိ မဟာရှစခန်းနှင့်တော့ လုံးဝ မသက်ဆိုင်သေးပေ။

မဟာရှစခန်း အပါအဝင် ရက်ဝုဒ်တောင်ကြောတစ်ဝိုက်ရှိ လူသားစခန်းများ၏ အဓိကစားနပ်ရိက္ခာမှာ ရေခဲပင်ကြီး (ရေခဲဖလောက်စ်) ဟုခေါ်သော သစ်ပင်တွင် ပေါက်သည့် အသီးတစ်မျိုး ဖြစ်သည်။

ထိုအသီးများသည် လက်သီးအရွယ်ခန့်ရှိပြီး အခွံမှာ ရေခဲသလင်းကဲ့သို့ ကြည်လင်ကာ အတွင်းသားမှာ ပျော့ပျောင်းစေးကပ်၍ အရသာမှာ ချိုပြီး တစ်လုံးလျှင် ပေါင်ဝက်ခန့် အလေးချိန်ရှိပေသည်။

သာမန်လူတစ်ယောက်သည် တစ်နေ့လျှင် နှစ်လုံးစားမှသာ အသက်ဆက်ရှင်နိုင်ပေမည်။

ပေါင် ၇၀၀ သည် များသည်ဟု ထင်ရသော်လည်း လူ ၁၄၅ ယောက်အတွက် လုံးဝ မလုံလောက်ပေ။

တစ်နေ့လျှင် တစ်ယောက်တစ်လုံးသာ ဝေကျွေးပြီး အတတ်နိုင်ဆုံး ခြွေတာလျှင်ပင် ထိုပေါင် ၇၀၀ သည် ၁၀ ရက်ခန့်သာ ခံနိုင်မည် ဖြစ်သည်။

ရေခဲသားရဲအသားနှင့် ပတ်သက်၍ စခန်းကြီးများတွင် စားနပ်ရိက္ခာအဖြစ် အသုံးပြုနိုင်သော်လည်း မဟာရှစခန်းတွင်တော့ ရေခဲသားရဲအသားသည် သစ်သားကဲ့သို့ပင် မဟာဗျူဟာမြောက် အရင်းအမြစ်တစ်ခုသာ ဖြစ်သည်။

ဒီကမ္ဘာတွင် လူသားများသည် ရေခဲသားရဲအသားကို မှီခိုကာ ကျင့်ကြံအားထုတ်ကြသည်။

ယခင်က ရှတင်းသည် မဟာရှစခန်းတွင် ခွဲဝေစနစ်တစ်ခု သတ်မှတ်ထားသည်။

သစ်ခုတ်သမားများသည် တစ်နေ့လျှင် တစ်ပေါင် ရရှိကြသည်။

အသက် ၁၅ နှစ်မှ ၁၈ နှစ်အတွင်း လူငယ်များကတော့ ၃ ရက်လျှင် ပေါင်ဝက် ရရှိနိုင်သည်။

သို့သော် ယင်းမှာ စည်းမျဉ်းသာ ဖြစ်ပြီး လက်တွေ့မှာတော့ ကွဲပြားသည်။ ယခင်က စခန်းတွင် ရေခဲသားရဲအသား အလွန်နည်းပါးခဲ့ပေသည်။

ရှဟုန် ဒီကမ္ဘာသို့ ရောက်လာပြီး တစ်လအတွင်း ရှတင်းသည် အရိုးဆူးနှင်းဝံပုလွေ တစ်ကောင်သာ ယူလာခဲ့ဖူးပြီး ၎င်းမှာလည်း ပေါင် ၁၀၀ ကျော်သာရှိသော အရွယ်မရောက်သေးသည့် သားရဲ ဖြစ်သည်။

လူများပြီး အသားနည်းသဖြင့် ရရှိသော ရေခဲသားရဲ အသားအများစုကို သစ်ခုတ်သမားများ၏ သားသမီးများထံသာ ဦးစားပေး ဝေပေးခဲ့သည်။

ရှတင်းနှင့် ရှချွမ်လည်း ယခင်က ဝေစုအနည်းငယ် ရရှိခဲ့သော်လည်း ရှချွမ်က သူ့ဝေစုကို ရှဟုန်အား အစ်ကိုကြီးက သစ်ခုတ်သမားအဆင့်သို့ ရောက်တော့မည်ဟု အကြောင်းပြချက်ပေးကာ ပေးခဲ့လေသည်။

ထိုအဖြစ်အပျက်ကြောင့် တစ်လအတွင်းမှာပင် ရှဟုန်နှင့် ရှချွမ်တို့ ညီအစ်ကို နှစ်ယောက်၏ သံယောဇဉ်မှာ များစွာ နက်ရှိုင်းလာခဲ့သည်။

သူတို့သည် သွေးသားတော်စပ်သော ညီအစ်ကို များ ဖြစ်သော်လည်း ဒီကမ္ဘာသည် အချိန်မရွေး သေဆုံးနိုင်သော ကမ္ဘာဖြစ်နေသည်။

ခွန်အားကို တိုးမြှင့်ပေးနိုင်သော ရေခဲသားရဲအသားသည် တန်ဖိုးဖြတ်၍ မရသော မဟာဗျူဟာမြောက် အရင်းအမြစ် ဖြစ်သော်လည်း ရှချွမ်က သူ့အား မဆိုင်းမတွ ပေးနိုင်ခဲ့ခြင်းက ညီငယ်၏ စိတ်ထား ဖြူစင်မှုကို အပြည့်အဝ ဖော်ပြနေသည်။

ရှဟုန်သည် ဒီအတွေးများကို စဉ်းစားနေစဉ် ရှချွမ်သည် အပြာရောင်အသားတုံးတစ်တုံးကို ကိုင်လျက် မီးပုံရှေ့သို့ လျှောက်လာခဲ့သည်။ ရေခဲသားရဲအသားမှာ အပြာရောင် ဖြစ်ပေသည်။

ရှဟုန်သည် ခေတ္တမျှ အံ့အားသင့်သွားသော်လည်း ရှချွမ်၏ ရည်ရွယ်ချက်ကို ချက်ချင်း နားလည်သွားခဲ့သည်။

“အားလုံးကို ငါ တည့်တည့်ပဲ ပြောမယ်... ငါ့အစ်ကိုကြီးက အခု စခန်းမှာ အင်အားအကြီးဆုံးပဲ... သစ်ခုတ်သမားအဆင့်ကို ရောက်ဖို့လည်း နောက်တစ်လှမ်းပဲ လိုတော့တယ်...”

“ဒီရေခဲသားရဲအသား ပေါင် ၆၀ လုံးကို အစ်ကိုကြီးကို ပေးလိုက်ရင် အမြန်ဆုံး ဖောက်ထွက်နိုင်မယ်... အဲဒီလိုမှ ငါတို့စခန်းလည်း ပိုလုံခြုံမယ်... အားလုံး ဘယ်လိုထင်လဲ...”

ရှဟုန် ခန့်မှန်းထားသည့်အတိုင်းပင် ဖြစ်လာခဲ့သည်။

သူသည် အလိုလို ငြင်းဆိုချင်သွားသော်လည်း ခဏစဉ်းစားပြီးနောက် နှုတ်ဆိတ်နေလိုက်သည်။

ရှချွမ်၏ စကားသည် တစ်ကိုယ်ကောင်းဆန်သည်ဟု ထင်ရသော်လည်း အဓိပ္ပာယ်ရှိပေသည်။ သို့သော် လူ့စိတ်မှာ ရှုပ်ထွေးလှ၏။

ရှချွမ် ပြောပြီးနောက် ဂူတစ်ခုလုံး တိတ်ဆိတ်သွားကာ ဘယ်သူမျှ ချက်ချင်း သဘောထား မပြောကြပေ။ အထူးသဖြင့် ယခင် သစ်ခုတ်သမားများ၏ သားသမီးများ ဖြစ်ကြသည်။

“ဟုန်၊ ငါတို့ မင်းကို ယုံတယ်... ဒါပေမယ့် မင်း သစ်ခုတ်သမားအဆင့်ကို ရောက်သွားပြီးရင် ငါတို့ကို ပစ်မထားဘူးလို့ ကျိန်ဆိုနိုင်လား...”

စကားပြောလာသူမှာ ခန္ဓာကိုယ်တောင့်တင်းသော လူငယ်တစ်ယောက် ဖြစ်သည်။

ယွမ်ချန်... တည့်တိုးသမားနှင့် ရိုးသားဖြောင့်မတ်သူ...

သူ့ဖခင် ယွမ်ကန်းသည် ယခင်စခန်းတွင် အင်အားအရ ရှတင်းပြီးလျှင် ဒုတိယ ဖြစ်သည်။

ထိုလူ၏ အချက်အလက်များသည် ရှဟုန်၏ စိတ်ထဲ ချက်ချင်း ပေါ်လာသည်။

သူ ချက်ချင်း ပြန်မဖြေဘဲ ပတ်ဝန်းကျင်ကို အရင်ကြည့်ကာ လူများ၏ တုံ့ပြန်မှုကို လေ့လာလိုက်သည်။

“အခုလိုအချိန်မှာ အရင်းအမြစ်တွေကို ဟုန်ဆီ စုပေးတာက အမှန်ပဲ...”

“ဒါပေမယ့် အဲဒီအသားတွေက ငါ့အဖေ အသက်စွန့်ပြီး ရလာတာ...”

“သစ်ခုတ်သမားအဆင့် မရှိရင် သစ်တောင် မခုတ်နိုင်ဘူး။ ဒီသစ်ပင်သုံးပင် ကုန်သွားရင် ငါတို့ အေးခဲသေရုံပဲ ရှိတယ်...”

“ငါတော့ ဟုန်ကို ပေးသင့်တယ် ထင်တယ်...”

“ဟုတ်တယ်၊ ပေးလိုက်ကြ...”

……

စကားများ ပြောလာကြသူများမှာ ယခင် သစ်ခုတ်သမားများ၏ သားသမီးများသာ ဖြစ်သည်။ ဒီမြင်ကွင်းတစ်ခုတည်းဖြင့် ယခင် မဟာရှစခန်း၏ အခြေအနေကို ခန့်မှန်းနိုင်ပေသည်။

ရှတင်းနှင့် သစ်ခုတ်သမားများသည် အမြင့်ဆုံးအဆင့်တွင် ရှိပြီး အရင်းအမြစ်ရှာဖွေခြင်းနှင့် ခွဲဝေခြင်းကို တာဝန်ယူကြသည်။

သူတို့၏ မိသားစုများက ဒုတိယအဆင့်တွင် ရှိကာ အရင်းအမြစ်များကို ဦးစားပေး ရရှိပြီး စခန်းရေးရာတွင်လည်း ပြောဆိုခွင့် ရှိကြသည်။

ကျန်သူများကတော့ တတိယအဆင့်တွင်သာ ရှိပြီး ခွဲဝေမှုကို စောင့်ဆိုင်းရသူများသာ ဖြစ်သည်။

ရှဟုန်သည် အတွေးများကို ရှင်းလင်းလိုက်ပြီး လက်ကို ဖြည်းညင်းစွာ မြှောက်ကာ အားလုံးကို တိတ်ဆိတ်စေလိုက်သည်။

သူ့အမူအရာကို မြင်သည်နှင့် လူတိုင်း ချက်ချင်း ငြိမ်သက်သွားကြလေသည်။

စခန်းတိုက်ခိုက်ခံရစဉ်နှင့် ပြောင်းရွှေ့လာသည့် လမ်းတစ်လျှောက် ရှဟုန်၏ လုပ်ဆောင်ချက်များသည် သူတို့၏ ရင်ထဲတွင် သြဇာအာဏာတစ်ရပ် ထူထောင်ထားပြီး ဖြစ်ခဲ့ပေသည်။

“ချန်၊ ငါသာ ထွက်သွားချင်ရင် ကျိန်ဆိုထားလည်း ထွက်သွားမှာပဲ... ဒါကြောင့် အဲဒီလို အာမခံချက်ကို ငါ မပေးနိုင်ဘူး...”

ယွမ်ချန်ကို ပြန်ဖြေပြီးနောက် ရှဟုန်သည် ခဏရပ်ကာ ပို၍ လေးနက်သော အသံဖြင့် ဆက်ပြောလိုက်သည်။

“ယုံကြည်မှုဆိုတာ ငါတို့ကြားက အခြေခံအုတ်မြစ်ပဲ... ငါ့မှာ ပြောစရာတစ်ခုပဲ ရှိတယ်... မင်းတို့ ဒီရေခဲသားရဲအသားကို ငါ့ကို ပေးချင်တယ်ဆိုရင် တစ်နေ့မှာ ငါ အဆ ၁၀၀ ပြန်ပေးမယ်...”

“ပေးချင်တဲ့သူရှိရင် အခု ပြောလိုက်... မပေးချင်ဘူးဆိုရင်လည်း ငါ အရင်အတိုင်းပဲ ဆက်လုပ်မယ်...”

ရှဟုန်၏ စကားဆုံးသွားချိန်တွင် ဂူတစ်ခုလုံး ခေတ္တတိတ်ဆိတ်သွားခဲ့သည်။ သို့သော် မကြာမီ ပထမဆုံး အသံတစ်သံက တိတ်ဆိတ်မှုကို ချိုးဖောက်လိုက်သည်။

“ဟုန်၊ ငါ မင်းကို ယုံတယ်...”

ထို့နောက် ဒုတိယအသံ၊ တတိယအသံတို့ ဆက်တိုက် ထွက်ပေါ်လာသည်။

“ငါလည်း ခေါင်းဆောင်ကို ယုံတယ်...”

“ငါ ယွမ်ချန်၊ ငါ့ရေခဲသားရဲအသားကို ဟုန်ကို ပေးဖို့ သဘောတူတယ်...”

“ဟုတ်တယ်၊ ခေါင်းဆောင် အားကောင်းလာမှ ငါတို့ ဆက်ရှင်နိုင်မှာ...”

……

လူအုပ်အတွင်း ယုံကြည်မှုနှင့် ထောက်ခံမှုအသံများသည် ဆက်တိုက် ပဲ့တင်ထပ်လာခဲ့ကာ ရှဟုန်၏ မျက်နှာပေါ်တွင် အပြုံးတစ်ခု တဖြည်းဖြည်း ပေါ်လာခဲ့သည်။

ရှချွမ် လှမ်းပေးသော ရေခဲသားရဲအသားကို လက်ခံလိုက်ပြီးနောက် ရှဟုန်၏ မျက်ဝန်းထဲတွင် ခိုင်မာသော ဆုံးဖြတ်ချက်တစ်ခု တဖြည်းဖြည်း ပေါ်ထွန်းလာခဲ့ပေသည်။

“ဒီအလွန်အမင်းအေးခဲနေသော ကမ္ဘာပျက်လောကတွင် အချင်းချင်း ယုံကြည်မှုနှင့် စိတ်ရင်းမှန်ဖြင့် တည်ဆောက်ထားသော စခန်းတစ်ခုသာ အမှန်တကယ် ရှင်သန်နိုင်မည်ဖြစ်ပြီး....”

“အင်အားသည်လည်း တစ်နေ့တွင် သေချာပေါက် လိုက်ပါလာလိမ့်ပေမည်...”