အခန်း ၁၂

အခန်း (၁၂) - နှင်းမွေးကောင်နှင့် အရိုးဆူးနှင်းဝံပုလွေ

နှင်းမွေးကောင် အိပ်ပျော်သွားပြီဟု သေချာသလောက် ယုံကြည်ထားသော်လည်း ရှဟုန်သည် သစ်ပင်ပေါ်မှ ဆင်းလာချိန်တွင် အသံမထွက်စေရန် အတတ်နိုင်ဆုံး သတိထားနေဆဲ ဖြစ်သည်။

မြေပြင်သို့ ရောက်သည်နှင့် တောင်ဘက်သို့ ဂရုတစိုက် ရွေ့လျားသွားကာ အချင်း ၂ မီတာမှ ၃ မီတာခန့်ရှိသော ဘဲဥပုံ ကျောက်တုံးကြီးတစ်တုံးထံ ရောက်မှသာ ရပ်လိုက်သည်။

ပတ်ဝန်းကျင်ကို အကဲခတ်ပြီးနောက် ရှဟုန်သည် ကျောက်တုံးဘေးရှိ နှင်းပြင်ကို လက်ဗလာဖြင့် တူးကာ လူတစ်ကိုယ်စာ ကျင်းတစ်ကျင်း ပြုလုပ်လိုက်လေသည်။

ရှဟုန် ကျင်းတူးပြီးနောက် အထဲသို့ လှဲချကြည့်ကာ အရွယ်အစားကို စမ်းသပ်လိုက်သည်။

အဆင်ပြေကြောင်း သေချာသွားမှ ကျောက်တုံးမှ မီတာ ၅၀ ခန့် အကွာသို့ လျှောက်သွားပြီး ကျောတွင် သယ်လာခဲ့သော အနက်ရောင် တုတ်ချောင်းတစ်ချောင်းကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။

ထိုအရာသည် သာမန် တုတ်ချောင်းတစ်ချောင်း မဟုတ်သည်မှာ သေချာသည်။

"မီးရှူးငယ် - ထင်း ၁၀ ခုကို လောင်ကျွမ်းသည့် မီးပုံတစ်ပုံတိုင်းမှ ထုတ်လုပ်နိုင်သော ပစ္စည်းတစ်ခု။ သယ်ဆောင်ရ လွယ်ကူပြီး ရေခဲသားရဲများကို ပြင်းထန်စွာ ဆွဲဆောင်နိုင်သည်။”

အပြင်မထွက်မီ ယူဆောင်လာခဲ့ခြင်းဖြစ်ပြီး ယခုတော့ အမှန်တကယ် အသုံးဝင်လာခဲ့သည်။

“အောင်မြင်မလား၊ မအောင်မြင်ဘူးလားဆိုတာ ဒီပစ္စည်းပေါ်မှာပဲ မူတည်နေပြီ...”

ရှဟုန်သည် ရေခဲပင်ကြီးဘက်သို့ တစ်ချက် လှည့်ကြည့်လိုက်ပြီး မီးရှူးငယ်ကို မြေတွင် စိုက်ထားကာ မီးကျောက် တစ်တုံးကို ထုတ်ယူ၍ ပြင်းပြင်းထန်ထန် ၂ ချက် ရိုက်ချလိုက်ရာ ချက်ချင်းပင် မီးပွင့်များ လွင့်စင်ထွက်လာခဲ့လေသည်။

မီးရှူးငယ်၏ အဖြူရောင် ထိပ်ဖျားသည် မီးပွင့်များကို ထိလိုက်သည်နှင့် ချက်ချင်း မီးလောင်ကျွမ်းသွားပြီး အမြင့် မီတာဝက်ကျော်ရှိသော ကြက်သွေးရောင် မီးတောက်တစ်ခု ထိုးတက်လာခဲ့သည်။

ထိုမီးတောက်မှာ ယခင်က လှည့်ဖြားမိစ္ဆာကို ဂူအတွင်း၌ လောင်ကျွမ်းစေခဲ့သည့် မီးတောက်နှင့် တစ်ပုံစံတည်းပင် ဖြစ်သည်။

ရှဟုန်သည် မီးတောက် ထိုးတက်လာသည့် အခိုက်အတန့်တွင် ကျောက်တုံးဘက်သို့ အရှိန်ပြင်းစွာ ပြေးသွားခဲ့သည်။

ကျောက်တုံးဘေးသို့ ရောက်သည်နှင့် စောစောက တူးထားသည့် ကျင်းထဲသို့ ချက်ချင်း ဝင်လှဲလိုက်ပြီး ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ နှင်းများကို လက်ဖြင့် ဆွဲယူကာ မိမိကိုယ်ပေါ် ဖုံးအုပ်လိုက်ကာ နောက်ဆုံးတွင် တစ်ကိုယ်လုံးကို နှင်းထဲတွင် မြှုပ်နှံထားလိုက်တော့သည်။

တစ်ကိုယ်လုံး ဖုံးကွယ်ပြီးနောက် မျက်လုံး ၂ လုံးသာ နှင်းပြင်အပေါ်တွင် ကျန်ရှိစေပြီး မီးရှူးငယ်ကို မလှုပ်မယှက် စတင်စောင့်ကြည့်နေခဲ့သည်။

ရှဟုန်သည် စနစ်မှ ရရှိသော ပစ္စည်းများကို ယုံကြည်နေဆဲ ဖြစ်သည်။

အကြောင်းရင်းမှာ လှည့်ဖြားမိစ္ဆာ မီးလောင်ကျွမ်းပြီး နာကျင်စွာ အော်ဟစ်နေသည့် မြင်ကွင်းကို ယနေ့တိုင် မမေ့နိုင်သေးသောကြောင့်ပင်။

သို့သော် ထိုမီးတောက်သည် ရေခဲသားရဲများကို မည်မျှအထိ ဆွဲဆောင်နိုင်သည်ကိုတော့ သူလည်း အတိအကျ မသေချာပေ။

“ထိုနှင်းမွေးကောင် အမှန်တကယ် ရောက်လာမည်လား။”

ရှဟုန်၏ သံသယမှာ မကြာမီ အဖြေရသွားခဲ့သည်။

ရှပ်...

ရှပ်...

ရှပ်…

ခဏအကြာတွင် စမ်းတဝါးဝါးဖြင့် လျှောက်လာသည့် ခြေသံတစ်သံသည် သူ၏ နောက်ဘက်မှ ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။

ခြေသံသည် တဖြည်းဖြည်း နီးကပ်လာလေရာ ရှဟုန်လည်း နောက်သို့ လှည့်မကြည့်ရဲသော်လည်း ထိုစမ်းတဝါးဝါး ခြေလှမ်းများက အဖြေအားလုံးကို ပြောပြနေပြီး ဖြစ်သည်။

ရှဟုန် ထင်ထားသည့်အတိုင်း ကျောပေါ်တွင် ရေခဲဆူးများ ပေါက်နေသော နှင်းမွေးကောင်သည် သူ့ဘေးမှ ၁၀ မီတာခန့် အကွာကို ဖြတ်သွားချိန်တွင် သူ အသက်ကိုပင် အောင့်ထားလိုက်ပြီး မျက်လုံးများကိုပင် မလှုပ်ရဲတော့ပေ။

ထိုနှင်းမွေးကောင်၏ မျက်လုံး ၂ ဖက်တွင် အနက်ရောင် မြှား ၂ စင်း စိုက်ဝင်နေဆဲ ဖြစ်ပြီး နာကျင်လွန်းသဖြင့်ပင် ဆွဲမထုတ်နိုင်သေးပုံ ပေါ်နေသည်။

နှင်းမွေးကောင်၏ လှုပ်ရှားမှုမှာ မျက်စိမမြင်တော့သဖြင့် အလွန်နှေးကွေးနေပြီး ခြေလှမ်း အနည်းငယ် လှမ်းတိုင်း ရပ်တန့်၍ ပတ်ဝန်းကျင်ကို အကဲခတ်နေသည်။

သို့သော် ထူးဆန်းသည်မှာ မီးရှူးငယ်နှင့် နီးကပ်လာလေလေ ၎င်းသည် ပို၍ စိတ်လှုပ်ရှားလာလေလေ ဖြစ်ကာ လမ်းလျှောက်နှုန်းပင် မြန်လာလေသည်။

နှင်းမွေးကောင်သည် မီးရှူးငယ်ရှေ့သို့ ရောက်သည့်အချိန်တွင် ရုတ်တရက် ရပ်တန့်လိုက်ပြီး ၎င်း၏မျက်နှာကို မီးရှူးငယ်၏ ထိပ်ဖျားအနီးသို့ တိုးကပ်လိုက်လေသည်။

မီးတောက်နှင့် ထိတွေ့နေသည်မှာ ထင်ရှားသော်လည်း မီးလောင်သည့် လက္ခဏာ အနည်းငယ်မျှပင် မတွေ့ရပေ။ ဆန့်ကျင်ဘက်အနေဖြင့် မီးရောင်က ၎င်း၏ ကိုယ်ပေါ် ကျရောက်လာသည်နှင့် အသက်ရှူသံများမှာ ပို၍ တည်ငြိမ်လာသည်။

ထို့အပြင် ထိုအခြေအနေကို အနည်းငယ် သဘောကျနေသည့်ပုံပင် ပေါ်နေသည်။

နှင်းထဲတွင် ပုန်းအောင်းနေသည့် ရှဟုန်၏ မျက်လုံးများမှာ စိတ်ရှုပ်ထွေးမှု၊ နားမလည်မှုများဖြင့် ချက်ချင်း ပြည့်နှက်သွားတော့သည်။

နှင်းမွေးကောင်၏ မျက်နှာပေါ်တွင် အမှန်တကယ်ပင် သက်သောင့်သက်သာ ခံစားနေသည့် အမူအရာ ရှိနေသည်။

သို့သော် သူသည် နှင်းမွေးကောင်၏ ကိုယ်ခန္ဓာကို ဆက်လက် အနီးကပ် စောင့်ကြည့်နေစဉ် ရှဟုန်၏ မျက်နှာထားသည် စိတ်ရှုပ်ထွေးရာမှ လေးနက်သွားခဲ့သည်။

တာရှီစခန်းသားများသည် နှင်းမွေးကောင်၏ မျက်လုံး ၂ ဖက်ကိုသာ ဖောက်ကန်းသွားစေခဲ့ခြင်း မဟုတ်ပေ။ ၎င်း၏ တစ်ကိုယ်လုံးတွင် မြှားဒဏ်ရာများ၊ ဓားဒဏ်ရာများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။

မီတာ ၅၀ အကွာမှပင် ရှဟုန်သည် မီးရောင်အောက်တွင် မျက်စိရှေ့မှာတင် ထိုဒဏ်ရာများမှ သွေးထွက်ခြင်း ရပ်တန့်သွားရုံသာမက လျင်မြန်စွာ ပြန်လည် ကျက်လာနေသည်ကိုပါ ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မြင်လိုက်ရသည်။

ရှဟုန်၏ စိတ်ထဲတွင် ထင်ယောင်ထင်မှားပင် ဖြစ်ပေါ်လာခဲ့သည်။

မီးရောင် တောက်ပလာလေလေ နှင်းမွေးကောင်၏ အရှိန်အဝါမှာ ပို၍ အားကောင်းလာလေလေ ဖြစ်နေသလို ထင်ရသည်။

“ဒီမီးရှူးငယ်က ရေခဲသားရဲတွေကို ကုသပေးနိုင်တာလား... ဒါမှမဟုတ် သူတို့ကို လေ့ကျင့်ခွန်အားတိုးစေပြီး ပိုအားကောင်းလာအောင်တောင် လုပ်ပေးနိုင်တာလား...”

ထိုအတွေးကြောင့် ရှဟုန်၏ စိတ်ထဲတွင် အလွန်ပြင်းထန်သော လှုပ်ခတ်မှု ဖြစ်ပေါ်သွားသည်။

အစက သူသည် မီးရှူးငယ်ကို အသုံးပြုပြီး နှင်းမွေးကောင်ကို ဆွဲဆောင်ကာ တစ်နေရာတည်း မရပ်စေဘဲ အဆက်မပြတ် လှုပ်ရှားနေစေရန်သာ ရည်ရွယ်ထားခဲ့သည်။

နှင်းမွေးကောင်သည် အစကပင် ဒဏ်ရာအပြင်းအထန် ရရှိထားပြီး ဖြစ်သည်။ သစ်ပင်ပေါ်တွင် ကောင်းကောင်းမနားရသရွေ့ မကြာမီ သွေးလွန်ပြီး သေဆုံးသွားမည်သာ ဖြစ်သည်။

ထိုအချိန်ရောက်လျှင် သူသည် အလွယ်တကူ အကျိုးအမြတ်ကို ရယူနိုင်လိမ့်ပေမည်။

သို့သော် သူ မမျှော်လင့်ထားသည်မှာ ယခုတော့ သူကိုယ်တိုင်က ၎င်းကို နွေးထွေးမှု ပေးလိုက်သလို ဖြစ်သွားလေသည်။

အကျိုးအမြတ်ကို မရယူနိုင်တော့သည့်အပြင် ၎င်း၏ ဒဏ်ရာများကိုပင် ပြန်လည် သက်သာလာအောင် ကူညီပေးလိုက်သဖြင့် မိမိကိုယ်ကို အန္တရာယ်ထဲသို့ တွန်းပို့လိုက်သလို ဖြစ်သွားတော့သည်။

အခြေအနေက ဤသို့ဖြစ်လာသည့်အတွက် ရှဟုန်သည် အလောင်းကောက်ယူရန် စိတ်ကူးကို လုံးဝ စွန့်လွှတ်လိုက်သည်။ ယခု သူမျှော်လင့်သည်မှာ မီးရှူးငယ် အမြန် ငြိမ်းသွားပြီး နှင်းမွေးကောင်လည်း ထွက်ခွာသွားကာ မိမိ အန္တရာယ်ကင်းစွာ ပြန်နိုင်ဖို့သာ ဖြစ်သည်။

သို့သော် ထိုအချိန်တွင် မမျှော်လင့်ထားသည့် အဖြစ်အပျက်တစ်ခု ထပ်မံ ဖြစ်ပွားလာပြန်သည်။

“ဝေါင်း...”

အသံအက်ကွဲကာ ကျယ်လောင်နက်ရှိုင်းသော သားရဲဟိန်းသံတစ်ခုသည် သူ၏ နောက်ဘက်မှ ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။

သက်သောင့်သက်သာ ဖြစ်နေသည့် နှင်းမွေးကောင်သည် ချက်ချင်း လှည့်လိုက်ပြီး မျက်နှာထားမှာ အလွန်အမင်း သတိကြီးသွားခဲ့ရသည်။

“ဘုန်း…”

ဝံပုလွေပုံသဏ္ဌာန် ရေခဲသားရဲတစ်ကောင်သည် သစ်ပင်ပေါ်မှ ခုန်ဆင်းလာပြီး နှင်းမွေးကောင်နှင့် ၁၀ မီတာမပြည့်သော နေရာတွင် ဆင်းသက်လိုက်သည်။

ထိုရေခဲသားရဲတွင် အပြာရောင် လည်ဆံရှိပြီး ကိုယ်အရှည် ၂ မီတာခန့် ရှိသည်။ လည်ပင်းတစ်ဝိုက်တွင် ပြောင်းပြန်ဆူးများ ဝန်းရံနေကာ ပါးစပ်အပြည့် ထက်မြက်သော သွားစွယ်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။

သွေးဆာနေသော မျက်လုံးများသည် မီးရှူးငယ်ကို တစ်ချက်ကြည့်ပြီးနောက် ရှေ့ရှိ နှင်းမွေးကောင်ကို အသံနိမ့်ဖြင့် ဟိန်းဟောက်လိုက်သည်။

“အရိုးဆူးနှင်းဝံပုလွေပဲ...”

ရှဟုန်သည် ထိုရေခဲသားရဲ၏ အမျိုးအစားကို ချက်ချင်း မှတ်မိလိုက်လေသည်။

ရက်ဝုဒ်တောင်ကြော အစွန်အဖျားတွင် တွေ့ရအများဆုံး ရေခဲသားရဲ ၂ မျိုးဖြစ်သည့် နှင်းမွေးကောင်နှင့် အရိုးဆူးနှင်းဝံပုလွေ...

ယခုတော့ ၂ မျိုးစလုံး ပေါ်လာခဲ့သည်။

ရှဟုန်၏ စိတ်ထဲတွင် လေးလံသွားကာ ပထမဆုံးအကြိမ် စူးစမ်းထွက်ရုံနှင့် ရေခဲသားရဲ ၂ မျိုးကို တစ်ပြိုင်နက်တည်း တွေ့ရခြင်းကို သူကံကောင်းသည်ဟု လုံးဝ မထင်ပေ။

ဒီအရာကား သိသာသည်မှာ ရက်ဝုဒ်တောင်ကြော တိုးချဲ့လာသည်နှင့်အမျှ ရေခဲသားရဲများ၏ လှုပ်ရှားနယ်မြေသည်လည်း ဆက်တိုက် ကျယ်ပြန့်လာနေခြင်းပင်။

မဟာရှစခန်းသည် ဤနေရာနှင့် ၅ ကီလိုမီတာခန့်သာ ဝေးသည်။

ဤရေခဲသားရဲများသာ နည်းနည်းလေး ထပ်တိုးလာလျှင် စခန်းထဲသို့ အချိန်မရွေး ဝင်ရောက်လာနိုင်သည်။

အကယ်၍ ထိုသို့သာ ဖြစ်လာလျှင် ယခုလက်ရှိ မဟာရှစခန်းအတွက် ကပ်ဘေးတစ်ခုထက် မလျော့ပေ။

“ဘုန်း…”

ကျယ်လောင်သော အသံတစ်ခုက ရှဟုန်၏ အတွေးများကို ပြန်လည် ဆွဲခေါ်လာခဲ့သည်။

တစ်ဖက်တွင် နှင်းမွေးကောင်နှင့် အရိုးဆူးနှင်းဝံပုလွေတို့သည် အပြင်းအထန် တိုက်ခိုက်နေကြပြီ ဖြစ်သည်။

နှင်းမွေးကောင်သည် မျက်လုံး ၂ ဖက်စလုံး ကန်းနေသည့်တိုင် မီးရှူးငယ်ကို လက်မလွှတ်ချင်နေသည်မှာ သိသာလှပေသည်။

အရိုးဆူးနှင်းဝံပုလွေကလည်း ထိုမီးရှူးငယ်ကို မရမက ရယူချင်နေသဖြင့် ၂ ကောင် အပြင်းအထန် ထိပ်တိုက်တွေ့သွားကြခြင်း ဖြစ်သည်။

နှင်းမွေးကောင်၏ ကိုယ်ထည်မှာ အရိုးဆူးနှင်းဝံပုလွေထက် ပိုကြီးသည့်အပြင် ရှဟုန် မြင်ခဲ့သည့်အတိုင်း မီးရှူးငယ်အနားတွင် အချိန်အနည်းငယ် နေပြီးနောက် နှင်းမွေးကောင်၏ ဒဏ်ရာများမှာ အတော်လေး ပြန်လည်သက်သာလာခဲ့သည်။

ထို့ကြောင့် အရိုးဆူးနှင်းဝံပုလွေနှင့် ထိပ်တိုက်ရင်ဆိုင်ရာတွင်လည်း အားမနည်းခဲ့ပေ။

သို့သော် ယခုတစ်ကြိမ်တွင်တော့ ရှဟုန်သည် ရေခဲသားရဲများ၏ ဉာဏ်ရည်နှင့်ပတ်သက်၍ နားလည်မှု အသစ်တခု ရရှိသွားခဲ့သည်။

အရိုးဆူးနှင်းဝံပုလွေသည် နှစ်ကြိမ် ထိပ်တိုက်တိုက်ခိုက်ပြီးနောက် တိုက်ခိုက်ပုံကို ချက်ချင်း ပြောင်းလဲလိုက်ကာ သူ၏ သွက်လက်သော ကိုယ်လုံးကိုယ်ပေါက်ကို အားကိုး၍ နှင်းမွေးကောင်၏ တိုးဝင်တိုက်ခိုက်မှုများကို ဘယ်ညာ အဆက်မပြတ် ရှောင်တိမ်းနေသည်။

တစ်ခါတစ်ရံတွင် မြေပြင်ပေါ်သို့ပင် လှဲချကာ နှင်းမွေးကောင်၏ ဝမ်းအောက်မှ တိုးဝင်သွားသည်။

ဝံပုလွေသည် ရှောင်တိမ်းနိုင်သည့် အကြိမ်တိုင်း၌ လက်သည်းများနှင့် လည်ပင်းတစ်ဝိုက်ရှိ ဆူးချွန်များကို အသုံးပြု၍ နှင်းမွေးကောင်၏ ဝမ်းဗိုက်တွင် နက်ရှိုင်းသော ဒဏ်ရာများကို ထပ်ခါထပ်ခါ ဖန်တီးပေးနေသည်။

မီးရှူးငယ်၏ ကုသမှုကြောင့် ဒဏ်ရာများ သက်သာလာခဲ့သည့် နှင်းမွေးကောင်သည် မကြာမီ တစ်ကိုယ်လုံး ဒဏ်ရာများဖြင့် ပြန်လည် ဖုံးလွှမ်းသွားပြန်သည်။

နှင်းမွေးကောင်၏ ဝမ်းဗိုက်မှလည်း အစိမ်းရင့်ရောင် သွေးများ အဆက်မပြတ် စီးကျလာကာ ပတ်ဝန်းကျင် မြေပြင်ကို ခဏအတွင်း အစိမ်းရောင်ဖြစ်သွားစေသည်။

ဒါတင်မကသေးပေ။

ခဏအကြာတွင် အရိုးဆူးနှင်းဝံပုလွေသည် ရုတ်တရက် လက်သည်းများဖြင့် တိုက်ခိုက်ခြင်းကို ရပ်တန့်လိုက်ရုံသာမက နှင်းပြင်ပေါ်တွင် ဖြည်းဖြည်းချင်း စက်ဝိုင်းပတ် လျှောက်လာသည်။

အရိုးဆူးနှင်းဝံပုလွေသည် လက်သည်းများကို ပြန်ရုပ်ထားပြီး ခြေဖဝါးများဖြင့်သာ နှင်းပေါ်တွင် လျှောက်နေပြီး နှင်းမွေးကောင် မျက်စိကန်းနေကြောင်းကို သဘောပေါက်သွားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

နှင်းထဲမှ ထွက်နေသော ရှဟုန်၏ မျက်လုံးများမှာ အံ့အားသင့်မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်သွားသည်။

စောစောက နှင်းမွေးကောင်သည် အသက်ရှင်လိုစိတ်ကြောင့် သေချင်ယောင်ဆောင်ကာ ရန်သူကို လှည့်စားနိုင်ခဲ့ခြင်းသည် ပင်ကိုအသိစိတ်ထက် ကျော်လွန်သော တုံ့ပြန်မှုတစ်ခုဟု ဆိုနိုင်သေးသည်။

သို့သော် ယခု အရိုးဆူးနှင်းဝံပုလွေ၏ လုပ်ရပ်များကတော့ ရေခဲသားရဲဟု ခေါ်သည့် သတ္တဝါများသည် အမှန်တကယ် ဉာဏ်ရည်ရှိကြပြီး ထိုဉာဏ်ရည်မှာလည်း လုံးဝ နိမ့်ကျခြင်း မရှိကြောင်း သက်သေပြနေသည်။

ထိုအချက်က ရှဟုန်၏ ယခင် သားရဲများအပေါ် နားလည်ထားသမျှကို လုံးဝ ပြောင်းလဲသွားစေသည်။

နောက်ဆုံးတွင် အရိုးဆူးနှင်းဝံပုလွေသည် အကြိမ်ပေါင်းများစွာ လှည့်ပတ်ပြီးနောက် အကောင်းဆုံး အခွင့်အရေးကို ဖမ်းဆုပ်လိုက်သည်။

နောက်ခြေများဖြင့် မြေကို ပြင်းပြင်း ဆောင့်နင်းလိုက်ပြီး နောက်ဘက်မှ အရှိန်ပြင်းစွာ ခုန်အုပ်ကာ နှင်းမွေးကောင်ကို မြေပြင်ပေါ်တွင် ဖိထားပြီး လည်ပင်းကို တစ်ခါတည်း ကိုက်ခဲလိုက်တော့သည်။

နှင်းမွေးကောင်သည် မြေပြင်ပေါ်တွင် အပြင်းအထန် ရုန်းကန်နေပြီး တာရှီစခန်းသားများကို အကြီးအကျယ် ဒုက္ခပေးခဲ့သည့် ထိုရှည်လျားသော လျှာကို ထပ်မံ ထုတ်ဖော်လိုက်သည်။

သို့သော် ကံမကောင်းသည်မှာ အရိုးဆူးနှင်းဝံပုလွေ၏ လှုပ်ရှားနှုန်းမှာ မြန်လွန်းသည်။ ၎င်း၏ ပါးစပ်က နှင်းမွေးကောင်၏ လည်ပင်းကို ကိုက်ထားသည့်တိုင် နှင်းမွေးကောင်၏ ထက်မြက်သော လျှာကို ရှောင်တိမ်းနိုင်ဆဲ ဖြစ်သည်။

အကြိမ် ၁၀ ကျော် ဆက်တိုက် မထိမှန်ဘဲ ဖြစ်သွားပြီးနောက် နှင်းမွေးကောင်သည် နည်းလမ်းပြောင်းလိုက်လေသည်။

၎င်းသည် လျှာကို ပျော့ပျောင်းအောင် ပြောင်းလဲကာ အရိုးဆူးနှင်းဝံပုလွေကို ရစ်ပတ်၍ အသက်ရှူကျပ်အောင် လုပ်ရန် ကြိုးစားခဲ့လေသည်။

သို့သော် အရိုးဆူးနှင်းဝံပုလွေ၏ လည်ပင်းတွင် ဆူးချွန်များ ဝန်းရံထားသည်။ ထိုဆူးများသည် နှင်းမွေးကောင်၏ လျှာကဲ့သို့ပင် ထက်မြက်သဖြင့် ရစ်ပတ်ရန် လုံးဝ မဖြစ်နိုင်ပေ။

ရေခဲသားရဲ ၂ ကောင်သည် မြေပြင်ပေါ်တွင် အသက်ရှူချိန် ၁၀၀ ကျော်ကြာသည်အထိ အပြန်အလှန် ရုန်းကန်တိုက်ခိုက်နေကြသည်။

နောက်ဆုံးတွင် တိုက်ပွဲမှာ နှင်းမွေးကောင် သွေးလွန်ပြီး အားကုန်သေဆုံးသွားခြင်းဖြင့် အဆုံးသတ်သွားခဲ့သည်။

အရိုးဆူးနှင်းဝံပုလွေသည် ထရပ်လိုက်ပြီး အစိမ်းရင့်ရောင် သွေးကို ၂ ခါ ဆက်တိုက် ထွေးထုတ်လိုက်လေသည်။

မျက်နှာပေါ်ရှိ ကြမ်းကြုတ်သော အမူအရာများလည်း တဖြည်းဖြည်း ပျောက်ကွယ်သွားပြီး မီးရှူးငယ်ကို ကြည့်နေသည့် မျက်လုံးထဲတွင် ကျေနပ်ဂုဏ်ယူသည့် အရိပ်အယောင်များ ပေါ်လာခဲ့သည်။

ဝံပုလွေသည် မီးရှူးငယ်အနားသို့ လျှောက်သွားကာ ခေါင်းကို မီးတောက်ပေါ် တိုက်ရိုက် တင်လိုက်ပြီး စောစောက နှင်းမွေးကောင်ကဲ့သို့ပင် သက်သောင့်သက်သာ ဖြစ်နေသည့် အမူအရာကို ပြသလာပေသည်။

သို့သော် မကြာမီ ၎င်းသည် ပတ်ဝန်းကျင်ကို စတင် အကဲခတ်လိုက်ပြီး မျက်နှာထားမှာ ပြန်လည် သတိကြီးလာပေသည်။

မြေပြင်ပေါ်ရှိ နှင်းမွေးကောင်၏ အလောင်းကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး မီးရှူးငယ်ကို ထပ်ကြည့်လိုက်သည်။

ထို့နောက် လုံးဝ တွေဝေမနေဘဲ ခေါင်းကို စောင်း၍ မီးရှူးငယ်ကို ကိုက်ယူလိုက်ကာ နှင်းဖုံးနေသော သစ်တောအတွင်း အရှိန်ပြင်းစွာ ပြေးဝင်သွားတော့သည်။

နှင်းမွေးကောင် သေဆုံးပြီး အရိုးဆူးနှင်းဝံပုလွေ ထွက်ခွာသွားသည်နှင့် နှင်းတောတစ်ခုလုံးသည် ရုတ်တရက် တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်သွားသည်။

ကျောက်တုံးကြီးဘေးရှိ မျက်လုံးတစ်စုံမှာမူ ထိုအချိန်တွင် အံ့အားသင့်မှုနှင့် ဝမ်းသာအားရမှုများဖြင့် တောက်ပလျက် ရှိနေလေသည်။