အခန်း ၁၄

အခန်း (၁၄) - ပုံမှန်အဖွဲ့ဝင်များ

ရက်ဝုဒ်တောင်ကြော ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ စခန်းများတွင် အစဉ်အလာတစ်ခု ရှိလေသည်။

လူတစ်ယောက်သည် အသက် ၂၅ နှစ်အထိ သစ်ခုတ်သမားအဆင့် ကို မတက်နိုင်သေးလျှင် သူ၏ လေ့ကျင့်နိုင်စွမ်းတန်ဖိုးသည် သိသိသာသာ ကျဆင်းသွားသည်ဟု သတ်မှတ်ကြသည်။

ထိုအသက်ကျော်လျှင် လုံးဝ မျှော်လင့်ချက် မရှိတော့သည်ဟု ဆိုလိုခြင်းတော့ မဟုတ်ပေ။

သို့သော် ထိုအသက်ကို ကျော်သွားသည်နှင့် အလားအလာမှာ လျင်မြန်စွာ ကျဆင်းလာသည်။

တူညီသော အရင်းအမြစ်ကို ရင်းနှီးမြှုပ်နှံထားသော်လည်း အသက် ၂၅ နှစ်အောက် လူတစ်ယောက် ရရှိနိုင်သော တိုးတက်မှုနှင့် နှိုင်းယှဉ်လျှင် များစွာ နိမ့်ကျသွားမည် ဖြစ်သည်။

ဒီနေရာတွင် ဆိုလိုသော အရင်းအမြစ်မှာ သေချာပေါက် ရေခဲသားရဲအသားပင် ဖြစ်သည်။

ရှဟုန်၏ အမြင်တွင် ဒီအစဉ်အလာသည် အရင်းအမြစ် ရှားပါးလွန်းခြင်းကြောင့် ဖြစ်ပေါ်လာသော အရာသာ ဖြစ်သည်။

ယခင်က ရေခဲသားရဲကို တစ်ခါမျှ မမြင်ဖူးသေးသောကြောင့် သူ နားမလည်ခဲ့ပေ။

သို့သော် အပြင်သို့ ထွက်၍ အရိုးဆူးနှင်းဝံပုလွေနှင့် နှင်းမွေးကောင်တို့၏ ကြောက်မက်ဖွယ် စွမ်းအားကို ကိုယ်တိုင် မြင်တွေ့ခဲ့ပြီးနောက် ရက်ဝုဒ်တောင်ကြော ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ ဤအားနည်းသော စခန်းများအတွက် ရေခဲသားရဲအသား တစ်ပေါင်ချင်းစီ ရရှိလာခြင်းသည်ပင် မည်မျှ ခက်ခဲကြောင်း သူ နားလည်သွားခဲ့သည်။

ထို့ကြောင့် ရရှိလာသော အရင်းအမြစ်တိုင်း၏ တန်ဖိုးကို အမြင့်ဆုံးအထိ အသုံးချရမည် ဖြစ်သည်။

အထူးသဖြင့် မဟာရှစခန်းအတွက် ပို၍ပင် မှန်ကန်လေသည်။

အရင်းအမြစ်များကို စုစည်း၍ လူအနည်းငယ်ကို အရင် အဆင့်တက်စေခြင်းဖြင့် အပြင်ထွက်နိုင်သူ ပိုများလာပေမည်။

အပြင်ထွက်နိုင်သူ များလာလေလေ စခန်းအတွက် အရင်းအမြစ်များ ပိုမို ရရှိလာလေလေ ဖြစ်ပြီး ထိုအရင်းအမြစ်များက လူများစွာကို ထပ်မံ လေ့ကျင့်ပေးနိုင်သဖြင့် စခန်းတစ်ခုလုံး၏ အင်အားမှာလည်း အရှိန်အဟုန်ဖြင့် တိုးတက်လာမည် ဖြစ်သည်။

နောက်တစ်ညတွင် စခန်းသားအားလုံး၏ မျက်မှောက်၌ ပြိုင်ပွဲကို စတင်ကျင်းပလိုက်တော့သည်။

ရှဟုန်လည်း ပါဝင်ယှဉ်ပြိုင်မည့် လူ ၂၂ ယောက်အား တစ်ယောက်လျှင် ရေခဲသားရဲအသား ၁ ပေါင်စီ အရင်ဆုံး ဝေငှပေးလိုက်သည်။

ရေခဲသားရဲအသား ၁ ပေါင်သည် သူတို့၏ လေ့ကျင့်မှုကို ဆက်လက် ထောက်ပံ့ရန် မလုံလောက်သော်လည်း အချိန်တိုအတွင်း ဗိုက်ပြည့်စေပြီး သူတို့၏ အခြေခံခွန်အားကို အမြင့်ဆုံးအထိ ထုတ်ဖော်နိုင်စေသည်။

အသားစားပြီးနောက် လူ ၂၂ ယောက်၏ မျက်နှာများမှာ သွေးရောင်လွှမ်းလာပြီး ယခင်ကလို အားနည်းနွမ်းလျနေသည့် အသွင်အပြင် လုံးဝ ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။

ရေခဲသားရဲအသား မရသေးသော ကျန်စခန်းသား ၁၀၀ ကျော်နှင့် ယှဉ်လိုက်လျှင် ကွာခြားမှုမှာ အလွန်ထင်ရှားနေသည်။

ရှဟုန်သည် ပြိုင်ပွဲကို ကြီးကြပ်ရမည့် တာဝန်ကို ရှချွမ်နှင့် ယွမ်ချန်တို့ထံ အပ်နှံလိုက်ပြီး သူကိုယ်တိုင်ကတော့ အချိန်ကို အမိအရ အသုံးချကာ ရေခဲသားရဲအသား စားသောက်ပြီး လေ့ကျင့်မှုကို စတင်လိုက်သည်။

တာရှီစခန်း၏ အပြတ်အသတ် ရှုံးနိမ့်မှုနှင့် ရေခဲသားရဲများ၏ ကြောက်မက်ဖွယ် စွမ်းအားတို့က သူ့စိတ်ထဲတွင် အရေးတကြီး ခံစားချက်ကို ပြည့်နှက်စေခဲ့သည်။

တာရှီစခန်းတွင် သစ်ခုတ်သမားအဆင့် စစ်သည် ၁၆ ယောက် ရှိပြီး ပစ်မှတ်မလွဲသည့် လေးသမား ၂ ယောက်ပင် ပါဝင်လေသည်။

ထိုမျှ အင်အားတောင့်တင်းသော အဖွဲ့အစည်းဖြင့်ပင် အဆင့်နိမ့် ရေခဲသားရဲ တစ်ကောင်ကို မသတ်နိုင်ခဲ့သည့်အပြင် လူ ၃ ယောက်ပင် ဆုံးရှုံးခဲ့ရသည်။

ထိုအရာမှာ တစ်စိတ်တစ်ပိုင်းအားဖြင့် သူတို့၏ ပေါ့ဆမှုကြောင့် ဖြစ်သော်လည်း ရေခဲသားရဲများ၏ စွမ်းအားနှင့် လှည့်ဖြားတတ်သော သဘာဝကိုတော့ မည်သို့မျှ ငြင်းပယ်၍ မရပေ။

အသက်ရှင်နေစဉ်က နှင်းမွေးကောင်၏ ထိပ်တိုက်ဝင်တိုက်ချက်ကို ပြန်စဉ်းစားကြည့်ရာ ရှဟုန်၏ ခန့်မှန်းချက်အရ ၎င်း၏ အင်အားမှာ ပေါင် ၁၀,၀၀၀ နီးပါး ရှိမည် ဖြစ်သည်။

ပေါင် ၁၀,၀၀၀ ခွန်အားသည် မြေတူးသမားအဆင့် ၏ စံနှုန်းပင် ဖြစ်သည်။

ရက်ဝုဒ်တောင်ကြော ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ စခန်းများအားလုံးတွင် ရိုဂယ်စခန်း နှင့် သံတောင်စခန်း ခေါင်းဆောင် သံလင်းယုန် တို့၌သာ မြေတူးသမားအဆင့် ကျွမ်းကျင်သူ ရှိသည်။

ရှဟုန်သည် ဂူကြမ်းပြင်ကို ငုံ့ကြည့်လိုက်ပြီး အသက်ကို ထိန်းကာ လက်သီးကို ကျစ်ကျစ်ပါအောင် ဆုပ်၍ မြေပြင်ကို ထိုးချလိုက်သည်။

“ဒုန်း…”

လက်ရှိ ပေါင် ၅,၀၀၀ ခွန်အားဖြင့် ထိုမျှ အားပြင်းသော ထိုးချက်သည် မြေပြင်ပေါ် ကျရောက်သော်လည်း အသံက သိပ်မကျယ်လှပေ။ မြေပြင်မှာလည်း လုံးဝ မလှုပ်မယှက်ဘဲ လက်သီးအနီးတွင် ဖုန်မှုန့်အနည်းငယ်သာ ထသွားခဲ့သည်။

မြေတူးသမားအဆင့် ဟူသည်မှာ ဤအဆင့်သို့ ရောက်လျှင် ကိုယ်ပိုင်ခွန်အားသက်သက်ဖြင့် မြေပြင်ကို ဖောက်ခွဲနိုင်ပြီး မြေအောက်ရှိ အရင်းအမြစ်များကို တူးဖော်ထုတ်ယူနိုင်သူကို ဆိုလိုခြင်း ဖြစ်သည်။

အလွန်ပြင်းထန်သော အအေးဒဏ်ကို နှစ်ပေါင်းများစွာ ခံခဲ့ရပြီးနောက် မြေပြင်အားလုံးမှာ အလွန်မာကျောလာခဲ့သည်။

ဂူအတွင်းကဲ့သို့ ကျောက်သားမြေဆိုလျှင် ပို၍ပင် ဆိုဖွယ်မရှိပေ။

“ဒီနေရာမှာ အသက်ရှင်ရတာ ငရဲအဆင့် ခက်ခဲတာပဲ...”

မြေပြင် အလွန်မာကျောသောကြောင့် စိုက်ပျိုးရေး လုံးဝ မလုပ်နိုင်ပေ။

လူသားများသည် အလွန်ပြင်းထန်သော အအေးဒဏ်ကို ခံနိုင်ပြီး အသီးသီးနိုင်သော သစ်ပင်များ ဥပမာ ရေခဲပင်ကြီး ကဲ့သို့သော သစ်ပင်များကိုသာ အားထား၍ အသက်ရှင်ကြရသည်။

“အဲဒီသစ်ပင်တွေကို အစားအစာအဖြစ် အသုံးချနိုင်မလား... စခန်းမှာ ရွှေ့ပြောင်းစိုက်ပျိုး၍ မရနိုင်ဘူးလား...” ဟူသော မေးခွန်းကို ရှဟုန်သည် ယခင်က ရှတင်းကို မေးဖူးသည်။

အဖြေမှာ မရနိုင် ဟူ၍ ဖြစ်သည်။ အကြောင်းရင်းမှာ ထိုသစ်ပင်များ ရှင်သန်ကြီးထွားရန် နေရောင်ခြည် လိုအပ်သောကြောင့်ပင်။

နေရောင်ခြည်ကို နေ့ဘက်တွင်သာ ရနိုင်သော်လည်း နေ့ဘက်၏ အပူချိန်နိမ့်ကျမှုမှာ လူသားများအတွက် သေစေနိုင်လောက်အောင် ပြင်းထန်လေသည်။

ထို့အပြင် နေ့ဘက်တွင် အပူချိန် အလွန်နိမ့်ရုံသာ မကဘဲ ရေခဲသားရဲများ၏ လှုပ်ရှားနယ်မြေလည်း ပိုမိုကျယ်ပြန့်လာပြီး သဘာဝကလည်း ပို၍ ကြမ်းတမ်းရက်စက်လာတော့သည်။

အဆိုးဆုံးမှာ အချိန်မရွေး ပေါ်လာနိုင်သော လှည့်ဖြားမိစ္ဆာ များပင်။

လွန်ခဲ့သော နှစ်အနည်းငယ်က ရိုဂယ်စခန်းသည် ရေခဲပင်ကြီး များကို စခန်းဂူအနီးသို့ ရွှေ့ပြောင်းစိုက်ပျိုးရန် ကြိုးစားခဲ့ဖူးသည်။

သို့သော် ရက်အနည်းငယ်အတွင်းမှာပင် ထိုရေခဲပင်ကြီးများက ရေခဲသားရဲအမြောက်အမြားကို ဆွဲဆောင်လာခဲ့ပြီး နောက်ဆုံးတွင် စခန်း၌ ဆုံးရှုံးမှုကြီးကြီးမားမား ဖြစ်ပွားခဲ့သည်။

ထိုအချိန်မှစ၍ လူများသည် ရေခဲသားရဲများသည် အစာမရနိုင်သည့်အခါ ရေခဲသလင်းသီး ကိုလည်း စားသုံး၍ ဆာလောင်မှုကို ဖြေရှင်းကြကြောင်း သိရှိလာခဲ့ကြသည်။

ထို့ကြောင့် ရေခဲပင်ကြီးများကို ရွှေ့ပြောင်းစိုက်ပျိုးခြင်းသည် မဖြစ်နိုင်သလောက် ခက်ခဲသော ကိစ္စတစ်ခု ဖြစ်လာခဲ့သည်။

“ဒါပေမဲ့ အမြဲတမ်းတော့ မဖြစ်နိုင်တာ မဟုတ်ပေ... စခန်းရဲ့ အင်အားသာ ရေခဲသားရဲတွေကို မကြောက်ရတဲ့အထိ အားကောင်းလာရင် ရေခဲပင်ကြီးတွေကို စခန်းနားမှာ တတ်နိုင်သမျှ နီးနီး စိုက်ပျိုးခြင်းလည်း ဖြစ်နိုင်သေးတယ်...”

လက်ရှိ မဟာရှစခန်းကတော့ ထိုအဆင့်သို့ ရောက်ဖို့ အလှမ်းဝေးနေသေးသည်။

ရှဟုန်အတွက်လည်း ထိုအတွေးမှာ စိတ်ကူးသက်သက်သာ ဖြစ်ပြီး စိတ်ထဲတွင် အတွေးပေါင်းစုံ ဖြတ်သန်းနေသော်လည်း ရှဟုန်သည် လေ့ကျင့်မှုကို မရပ်တန့်ခဲ့ပေ။

မဟာဘိုးဘေး လက်သီးရှည်သိုင်း ကို ၄ ကျော့ လေ့ကျင့်ပြီးနောက် သားရဲသားရေဝတ်စုံမှာ ချွေးများဖြင့် ရွှဲနစ်နေပြီ ဖြစ်သည်။

ထိုအချိန်မှသာ ရေခဲသားရဲအသား စားသုံးထားခြင်းကြောင့် ခန္ဓာကိုယ်အတွင်း ဖြစ်ပေါ်နေသော ပူလောင်မှုကို အပြည့်အဝ ဖယ်ရှားနိုင်ခဲ့တော့သည်။

လက်သီးကို အနည်းငယ် ဆုပ်လိုက်ကာ ခွန်အား အနည်းငယ် တိုးလာသည်ကို ခံစားမိသဖြင့် ရှဟုန်သည် မျက်မှောင်ကို အနည်းငယ် ကြုတ်လိုက်သည်။

“သစ်ခုတ်သမားအဆင့်ကို ရောက်ပြီးနောက် ရေခဲသားရဲအသား စားနိုင်တဲ့ ပမာဏက နောက်ထပ် ၂ ပေါင် တိုးလာတယ်... အခု တစ်နေ့ကို ၇ ပေါင်အထိ စားနိုင်ပြီ... ဒါပေမဲ့ ခွန်အားတိုးတဲ့ အရှိန်ကတော့ နည်းနည်း နှေးလာသလိုပဲ...”

လေ့ကျင့်မှုသည် အဆင့်မြင့်လာလေလေ ခက်ခဲလာလေလေ ဖြစ်သည်မှာ ပြောင်းလဲ၍ မရသော သဘာဝနိယာမတစ်ခု ဖြစ်သည်။

ရှဟုန်လည်း ထိုကိစ္စကို အလွန်အကျွံ မစဉ်းစားတော့ပေ။ လေ့ကျင့်မှု ပြီးဆုံးသွားပြီး ရပ်နားရန် ပြင်ဆင်နေစဉ် ယွမ်ချန်နှင့် ရှချွမ်တို့သည် လူ ၅ ယောက်ကို ခေါ်လာကြသည်။

“ယွီဖုန်း... လင်ခိုင်... ချူဖန်း... လုယန်... ရှုနင်...”

ရှဟုန်သည် တစ်ချက်သာ ကြည့်လိုက်ပြီး ထိုလူ ၅ ယောက်၏ အမည်များကို စိတ်ထဲတွင် ချက်ချင်း ရေရွတ်လိုက်သည်။

သို့သော် ရှုနင် အမည်သို့ ရောက်သောအခါ အနည်းငယ် ရပ်တန့်သွားသည်။

စခန်းတစ်ခုလုံးတွင် လူဦးရေ ၁၀၀ ကျော်သာ ရှိပြီး ရှဟုန်တို့နှင့် အသက်အရွယ်တူသူမှာ ၂၀ ကျော်သာ ရှိသဖြင့် သူတို့အားလုံးကို ရှချွမ်က အခြေခံအားဖြင့် သိနှင့်ပြီးသား ဖြစ်သည်။

တကယ်တမ်းတွင် ထိုရလဒ်သည် ရှဟုန် မျှော်လင့်ထားသည့် အတိုင်းပင် ဖြစ်သည်။ ယခင် သစ်ခုတ်အဖွဲ့ ဝင်များ၏ သားသမီးများသည် သေချာပေါက် အနိုင်ရမည်ကို သူ သိထားပြီးသား ဖြစ်သည်။

အကြောင်းရင်းမှာ ရိုးရှင်းပေသည်။ အခြားသူများနှင့် မတူဘဲ သစ်ခုတ်အဖွဲ့ဝင်များ၏ သားသမီးများသည် ယခင်က ရေခဲသားရဲအသား စားဖူးကြသဖြင့် အခြေခံခွန်အား ရှိနေပြီးသား ဖြစ်သည်။

တကယ်လည်း ထိုအတိုင်း ဖြစ်ခဲ့သည်။

ယွီဖုန်းသည် ယခင် သစ်ခုတ်အဖွဲ့ဝင် ယွီဖန်၏ သားဖြစ်သည်။ လင်ခိုင်သည် လင်ယု၏ သားဖြစ်သည်။ ချူဖန်း၏ ဖခင်မှာ မဟာရှစခန်း၏ တစ်ဦးတည်းသော လေးသမား ချူဖင် ဖြစ်သည်။ လုယန်သည် လုတင်း၏ သားဖြစ်သည်။

ထို ၅ ယောက်ထဲတွင် ရှုနင် တစ်ယောက်သာ ယခင် သစ်ခုတ်အဖွဲ့ဝင်၏ သား မဟုတ်ပေ။

ထို့ကြောင့်ပင် အစောပိုင်းက ရှဟုန်သည် သူ့ကို မြင်ချိန်တွင် အနည်းငယ် အံ့အားသင့်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

သစ်ခုတ်အဖွဲ့ဝင် မဟုတ်သောကြောင့် ရှုနင်သည် ယခင်က ရေခဲသားရဲအသားကို မစားဖူးသလို လေ့ကျင့်မှုလည်း မလုပ်ဖူးပေ။

ထိုသို့သော အခြေအနေမျိုးတွင်ပင် ထိပ်ဆုံး ၅ ယောက်ထဲ ဝင်နိုင်ခဲ့ခြင်းသည် လုံးဝ မရိုးရှင်းပေ။ ရှဟုန်သည် ယွမ်ချန်ဘက်သို့ လှည့်၍ မေးလိုက်သည်။

“သူတို့ရဲ့ အခြေခံခွန်အားက ဘယ်လောက်စီလဲ...”

“ယွီဖုန်းက ပေါင် ၂,၀၀၀ တိတိ… လင်ခိုင် ၁,၈၀၀… ချူဖန်း ၁,၇၀၀… လုယန် ၁,၅၀၀… နဲ့ ရှုနင်က ၁,၁၀၀ ပါ…"

ရှုနင်ကို ကြည့်လိုက်သောအခါ ရှဟုန်၏ မျက်လုံးများ ချက်ချင်း တောက်ပသွားသည်။

ရေခဲသားရဲအသားကို ပထမဆုံးအကြိမ် စားသုံးခြင်းဖြင့် ခွန်အား အများကြီး တိုးလာနိုင်မည် မဟုတ်ပေ။ ဆိုလိုသည်မှာ ရှုနင်၏ မူလအခြေခံခွန်အားကတည်းက အလွန်ကောင်းမွန်နေပြီးသား ဖြစ်သည်။

“ဒီကောင်လေးက ငါ့ကို အံ့ဩစရာတစ်ခု ပေးနိုင်လောက်တယ်...”

ရှုနင်၏ စိတ်နေသဘောထားမှာ အနည်းငယ် သိမ်ငယ်တတ်ပုံရသည်။ ရှဟုန်က သူ့ကို မကြာခဏ ကြည့်နေသည်ကို မြင်သောအခါ ချက်ချင်း စိတ်လှုပ်ရှားလာပြီး အမူအရာမှာလည်း မသက်မသာ ဖြစ်သွားခဲ့သည်။

ရှဟုန်သည် အကြောင်းရင်းကို နားလည်ပေသည်။

ထို ၅ ယောက်ထဲတွင် ရှုနင်တစ်ယောက်သာ သစ်ခုတ်အဖွဲ့ဝင်၏ သား မဟုတ်သလို ခွန်အားမှာလည်း ကျန် ၄ ယောက်ထက် နိမ့်နေသည်။

ထိုအသက်အရွယ်တွင် အနည်းငယ် သိမ်ငယ်စိတ် ဖြစ်နေခြင်းမှာ သဘာဝကျပေသည်။

ထို့ကြောင့် သူသည် အာရုံကို တမင် လွှဲလိုက်ပြီး ကြိုတင်ပြင်ဆင်ထားသော ရေခဲသားရဲအသား ၅ တုံးကို ထုတ်ကာ လူ ၅ ယောက်အား တစ်ယောက်တစ်တုံးစီ ပေးလိုက်သည်။

“ဒီနေ့ကစပြီး ငါ နေ့တိုင်း အချိန်ပေးပြီး မင်းတို့ကို မဟာဘိုးဘေး လက်သီးရှည်သိုင်း သင်ပေးမယ်...”

“မင်းတို့ အရင်တုန်းက ရေခဲသားရဲအသား စားခဲ့တာက ရိုးရိုးနည်းလမ်းနဲ့ပဲ စုပ်ယူခဲ့တာ... အခု မင်းတို့ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်အခြေအနေအရ တစ်နေ့ကို ပေါင်ဝက်ပဲ စားနိုင်မယ်... တချို့ဆို ဒီထက်တောင် နည်းနိုင်သေးတယ်...”

“မဟာဘိုးဘေး လက်သီးရှည်သိုင်းကို လေ့ကျင့်ရင် ရေခဲသားရဲအသား စုပ်ယူနိုင်စွမ်း ပိုကောင်းလာပြီး ခွန်အားလည်း ပိုမြန်မြန် တိုးလာမယ်... ဒါကြောင့် အမြန် အားကောင်းချင်ရင် သေသေချာချာ သင်ယူပြီး အလေးအနက် လေ့ကျင့်ကြ...”

“နောက်တစ်ခါ စခန်းမှာ ရေခဲသားရဲအသား ထပ်ရလာရင် ဒီတစ်ခေါက်လိုပဲ သစ်ခုတ်သမားအဆင့်နဲ့ ပိုနီးတဲ့သူကို အရင် ဦးစားပေးပေးမယ်... နားလည်လား...”

လူ ၅ ယောက်သည် ရေခဲသားရဲအသားကို လက်ခံလိုက်ကြပြီး မျက်နှာများမှာ စိတ်အားထက်သန်မှုဖြင့် ပြည့်နှက်သွားသည်။

ရှဟုန်၏ စကားကို ကြားပြီးနောက် သူတို့အားလုံး ခေါင်းမော့လိုက်ကာ လေးနက်သော မျက်နှာထားဖြင့် တစ်ပြိုင်နက် ဖြေလိုက်ကြသည်။

“ဟုတ်ကဲ့ပါ ခေါင်းဆောင်…"

တာရှီစခန်းသားများကို ပြန်သတိရလိုက်ပြီး မိမိရှေ့ရှိ လူငယ် ၅ ယောက်ကို ကြည့်လိုက်သောအခါ သူတို့ကြားတွင် ကွာဟချက် ကြီးမားနေသေးသည်ကို သိသော်လည်း ရှဟုန်၏ စိတ်ထဲတွင် ယုံကြည်မှု အနည်းငယ် ပေါက်ဖွားလာသည်။

သစ်ခုတ်အဖွဲ့ တစ်ဖွဲ့လုံး ပျက်စီးသွားခဲ့သည်မှာ ၁၀ ရက်ကျော်သာ ရှိသေးသော်လည်း သူသည် စခန်းခေါင်းဆောင်အဖြစ် နောက်ဆုံးတွင် မိမိ၏ ပထမဆုံး အမာခံအဖွဲ့ငယ်ကို တည်ဆောက်နိုင်ခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

မဟာရှစခန်းသည်လည်း အသက်ဝင်မှု အနည်းငယ် ပြန်လည် ရရှိလာတော့သည်။