အခန်း ၁၇

အခန်း (၁၇) - တာရှီစခန်း

ရှဟုန်သည် အချိန်အခါသာ သင့်တော်ခဲ့မည်ဆိုလျှင် ရှချွမ်ကို အကြိမ်အနည်းငယ် ချီးကျူးမိမည်မှာ အမှန်ပင် ဖြစ်သည်။

သူ့ညီက အသက်ငယ်သေးသဖြင့် တည်တည်ငြိမ်ငြိမ် မနေနိုင်မည်ကို မူလက စိုးရိမ်နေခဲ့သော်လည်း၊ ဤမျှ လိမ္မာပါးနပ်လိမ့်မည်ဟု မထင်ထားခဲ့ပေ။

ဝမ်မင်နှင့် ကျန် ၃ ယောက်၏ မျက်နှာအမူအရာများကို ကြည့်ရသလောက် ယနေ့ညတွင် သူတို့ဘက်သို့ လာခဲ့သူမှာ သူတို့ ၄ ယောက်သာ ဖြစ်သင့်သည်။

ရှဟုန်၏ မျက်လုံးများ အနည်းငယ် ကျဉ်းမြောင်းသွားပြီး လူ ၄ ယောက်ကို တစ်ယောက်ချင်း အကဲခတ်လိုက်သည်။ နောက်ဆုံးတွင် ဝမ်မင်၏ လက်ထဲရှိ ဓားရှည်ပေါ်သို့ အကြည့်ရပ်တန့်သွားကာ ထို ၄ ယောက်ကို ဤနေရာတွင်ပင် အပြီးသတ်ထားသင့်၊ မသင့်ကို တိတ်တဆိတ် ချိန်ဆနေလေသည်။

ယနေ့ည အပြင်ထွက်လာရဲခြင်းမှာလည်း အကြောင်းမဲ့ မဟုတ်ပေ။

သူ မသိလိုက်သည်မှာ ရှဟုန်၏ ထိုသို့ အကဲခတ်နေသည့် အမူအရာကို ဝမ်မင်က ရှတင်းကို သတင်းပို့ ခေါ်မလား၊ မခေါ်ဘူးလားဟု စဉ်းစားနေခြင်းအဖြစ် နားလည်လိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။

အသက်ငယ်ငယ် ၃ ယောက်ကို အားကုန်တိုက်ခိုက်ရမည်ဆိုလျှင် ဝမ်မင် မကြောက်ပေ။

သို့သော် အချိန်တိုအတွင်း မဖမ်းဆီးနိုင်ဘဲ တစ်ယောက်ယောက်က လွတ်မြောက်သွားပြီး ရှတင်းနှင့် ကျန်သူများကို အမှန်တကယ် ခေါ်လာခဲ့လျှင် နှစ်ဖက်စလုံး အပြန်အလှန် အဆုံးသတ်ရမည့် အခြေအနေ ဖြစ်လာလိမ့်မည်။

မဟုတ်သေးပေ။

ရှတင်းက သစ်ခုတ်သမားအဆင့် ၁၀ ကျော်ကို အမှန်တကယ် ခေါ်လာခဲ့လျှင် ဤဓားရှည်တစ်လက် ရှိနေသည့်တိုင် ယနေ့ညတွင် သူတို့ ၄ ယောက်အတွက် အသက်ရှင်လမ်း မရှိတော့ပေ။

ခဏမျှ စဉ်းစားသုံးသပ်ပြီးနောက် ဝမ်မင်က ဆုံးဖြတ်ချက်ကို အမြန်ချလိုက်သည်။

“တူလေးတို့၊ ဒီလောက်ထိ လုပ်စရာမလိုပါဘူး... ရေခဲသလင်းသီးတွေကို ဒီမှာပဲ ထားခဲ့ပြီး ငါတို့ ပြန်ထွက်သွားပါ့မယ်... နောက်တစ်ခါ မဟာရှစခန်းရဲ့ နယ်မြေကို လုံးဝ မကျူးကျော်တော့ဘူး... နှုတ်ဆက်ပါတယ်...”

ဝမ်မင်က ဆုံးဖြတ်ပြီးသွားသည်နှင့် တုံ့ဆိုင်းမနေတော့ပေ။

သူက အဖော်များကို လက်ပြအချက်ပေးလိုက်ရာ ခူးထားသည့် ရေခဲသလင်းသီးများကို မြေကြီးပေါ်တွင် ချထားကြပြီး နှုတ်ဆက်စကားတစ်ခွန်းဆိုကာ လူ ၃ ယောက်နှင့်အတူ အနောက်ဘက်သို့ လျင်မြန်စွာ ဆုတ်ခွာသွားကြသည်။ တစ်ကြိမ်တစ်ခါမျှပင် နောက်လှည့်မကြည့်ခဲ့ကြပေ။

ရှဟုန်သည် သူတို့ ပျောက်ကွယ်သွားသည်အထိ ငေးကြည့်နေပြီးမှ နောက်သို့ လှည့်ကာ ရှချွမ်ကို လက်မထောင်ပြလိုက်သည်။

“တော်တယ်ကွ...”

ရှချွမ်က ရယ်မောလိုက်ပြီး ဆက်ပြောလေသည်။

“တိုက်ခိုက်ရင်တော့ ငါတို့ အနိုင်ရမှာ မဟုတ်ဘူး... ဒါကြောင့် ကျားအရေကို ခြုံပြီး သူတို့ကို လန့်အောင်ပဲ လုပ်ရတာပေါ့...”

ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရသော်လည်း ရှဟုန်က မျက်ခုံးအနည်းငယ် ပင့်လိုက်ရုံသာဖြစ်ပြီး ဘာမှ မပြောခဲ့ပေ။

လက်ရှိအချိန်တွင် တာရှီစခန်းနှင့် တိုက်ရိုက် ထိပ်တိုက်ရင်ဆိုင်ခြင်းမှာ ထင်ရှားစွာ မသင့်လျော်သေးပေ။

ရှတင်းနှင့် သစ်ခုတ်အဖွဲ့ မတော်တဆမှု ကြုံတွေ့ခဲ့သည်မှာ တစ်လကျော်ရှိပြီဖြစ်သည်။

ထိုအချိန်မှစ၍ ရက်ဝုဒ်တောင်ကြောတစ်ဝိုက်တွင် သူတို့ မပေါ်လာသည်ကို ကြာမြင့်စွာ တွေ့မြင်ခဲ့ရသဖြင့် တာရှီစခန်းမှ လူများလည်း သတိထားမိနေပြီ ဖြစ်ရမည်။

သို့မဟုတ်ပါက ဤမျှ အတင့်ရဲစွာ နယ်ကျော်၍ လာရောက် လုယက်ရဲမည် မဟုတ်ပေ။

အချိန်ကြာလာသည်နှင့်အမျှ တစ်စုံတစ်ခုကို သူတို့ သဘောပေါက်သွားမည် မဟုတ်ဟုလည်း အာမမခံနိုင်ပေ။

ယခင် ၃ ကြိမ်တွင် ရှဟုန် တွေ့ခဲ့သော တာရှီစခန်းမှ လူဦးရေမှာ ၇ ယောက်ထက် မနည်းခဲ့သဖြင့် သည်းခံခြင်းကိုသာ ရွေးချယ်ခဲ့ရသည်။

သို့သော် ယနေ့ညတွင်တော့ ၄ ယောက်သာ ရောက်လာပြီး လေးသမားလည်း မပါလာခဲ့ပေ။

ဤမျှ ကောင်းမွန်သော အခွင့်အရေးကို ရှဟုန် လက်လွတ်ခံမည် မဟုတ်ပေ။ ဒီအဖြစ်အပျက်ပြီးနောက် တာရှီစခန်းမှ လူများလည်း အချိန်အတိုင်းအတာတစ်ခုအထိ မိုက်မဲ ရဲတင်းတော့မည် မဟုတ်ဟု သူ ယုံကြည်လေသည်။

“ဒါပေမဲ့ ယွီဖုန်းတို့ကို တတ်နိုင်သမျှ မြန်မြန် အဆင့်တက်အောင် လုပ်ပေးဖို့ နည်းလမ်းရှာရဦးမယ်... ဒီလို လှည့်ဖျားတာမျိုးက အများဆုံး ၁ ကြိမ်၊ ၂ ကြိမ်ပဲ သုံးလို့ရတယ်... မကြာခဏ သုံးရင် ကိုယ့်ကိုယ်ကို ပြန်ထိလာလိမ့်မယ်...”

ရှချွမ်နှင့် ယွမ်ချန်တို့သည် မြေကြီးပေါ်မှ ရေခဲသလင်းသီးများကို ကောက်ယူလိုက်ကြပြီး အလေးချိန်မှာ ပေါင် ၁,၀၀၀ ကျော် ရှိသည်ကို ခံစားမိသည့်အခါ မျက်နှာပေါ်တွင် အပြုံးများ ပေါ်လာကြသည်။

ပထမဆုံးအကြိမ် အပြင်ထွက်ရင်း ဤမျှ ရိတ်သိမ်းနိုင်ခဲ့သည်မှာ အမှန်ပင် ဝမ်းမြောက်စရာ ဖြစ်သည်။

“ကဲ၊ တတိယမြောက် ရေခဲပင်ကြီးရဲ့ နေရာကို သေသေချာချာ မှတ်ထားကြ... ပြီးရင် သစ်ပင်ခုတ်ဖို့ သွားမယ်... ဒီည မင်းတို့ ၂ ယောက်စလုံး သစ်ပင် ၁ ပင်စီ ခုတ်လှဲပြီး ပြန်သယ်လာရမယ်...”

သူတို့ ၂ ယောက်က ချက်ချင်း သဘောတူလိုက်ပြီး ရှဟုန်၏ နောက်သို့ အမြန်လိုက်သွားကြသည်။

……

ရက်ဝုဒ်တောင်ကြော၏ အရှေ့ဘက်၊ မဟာရှစခန်း တည်ရှိရာ တောင်စောင်း၏ မြောက်ဘက်တွင် အမြင့် မီတာ ၁၀၀ ခန့်ရှိသော တောင်ငယ်တစ်လုံး ရှိနေသည်။

ထိုတောင်သည် ဒေါင်လိုက်ချွန်ထက်သော တောင်ထွတ်ပုံသဏ္ဌာန်ရှိပြီး အကျယ်မှာ မီတာ ၅၀ မှ ၆၀ ခန့်သာ ရှိသည်။

တောင်ထိပ်တစ်ခုလုံးကို နှင်းဖြူများ ဖုံးလွှမ်းထားကာ အပြင်ဘက်သို့ ထိုးထွက်ပေါက်ရောက်နေသော သစ်ပင်များသာ နှင်းဖွဲများ၏ ဖိနှိပ်မှုအောက်တွင် ရှိနေပြီး ကျန်တောင်ကိုယ်ထည်တစ်ခုလုံးမှာ နက်မှောင်၍ ခိုင်မာသော ကျောက်သားများဖြင့် ဖွဲ့စည်းထားသည်။

ကျောက်သားများသည် အနက်ရောင်သာမက မျက်နှာပြင်တစ်ခုလုံးကို ထူထပ်သော ရေခဲသလင်းလွှာများ ဖုံးလွှမ်းထားပြီး နှစ်ပေါင်းများစွာ အေးခဲမှုကြောင့် ဖြစ်ပေါ်လာသည်မှာ ထင်ရှားလှသည်။

တောင်၏ အရှေ့ဘက်ခြမ်းတွင် နွယ်ပင်ရှည်တစ်ပင် တွဲလောင်းကျနေသည်။

ထိုအချိန်တွင် လူရိပ် ၄ ရိပ်သည် ထိုနွယ်ပင်ကို အားပြု၍ အပေါ်သို့ လျင်မြန်စွာ တက်နေကြသည်။

အမြင့် မီတာ ၁၀၀ ကျော်ရှိသော်လည်း သူတို့ ၄ ယောက်၏ လှုပ်ရှားမှုမှာ အလွန်မြန်ဆန်ပြီး မိနစ်အနည်းငယ်အတွင်း တောင်ထိပ်သို့ ရောက်ရှိသွားကြသည်။

တောင်ထိပ်သည် အကျယ် မီတာ ၅၀ ခန့်ရှိသော ပြန့်ပြူးသည့် မြေပြင်တစ်ခုဖြစ်ပြီး သစ်ပင်တစ်ပင်မျှပင် မရှိပေ။

သူတို့ ၄ ယောက်သည် ထိပ်သို့ ရောက်သည်နှင့် အလယ်ဗဟိုသို့ တိုက်ရိုက် လျှောက်သွားကြပြီး မြေပြင်ပေါ်ရှိ နှင်းများကို ဖယ်ရှားလိုက်ရာ အကျယ် ၅ မီတာခန့်ရှိသော စတုရန်းပုံ သစ်သားအဖုံးကြီးတစ်ခု ပေါ်လာသည်။

ရှေ့ဆုံးမှ ဦးဆောင်လာသူက ကျွမ်းကျင်သော လှုပ်ရှားမှုဖြင့် ထိုသစ်သားအဖုံးကို မလိုက်ရာ အောက်တွင် အချင်း ၃ မီတာခန့်ရှိသော အပေါက်ကြီးတစ်ပေါက် ပေါ်လာပြီး အတွင်းမှ မီးရောင်တစ်ချက် ထွက်ပေါ်လာသည်။

လူ ၄ ယောက်သည် တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် လှိုဏ်ဂူထဲသို့ ခုန်ဆင်းသွားကြပြီး နောက်ဆုံးဆင်းသည့်သူက သစ်သားအဖုံးကို ပြန်ပိတ်ကာ အပေါက်ကို ထပ်မံ ဖုံးကွယ်လိုက်သည်။

ထိုအပေါက်အောက်ဘက်တွင် အကျယ် မီတာ ၃၀ ခန့်ရှိသော စတုရန်းပုံ ကြီးမားသည့် နေရာလွတ်တစ်ခု ရှိနေသည်။

အပေါ်ဆုံးမှ အောက်ဆုံးအထိ အမြင့်မှာ မီတာ ၃၀ မှ ၄၀ ခန့်ရှိပြီး အလယ်တွင် သစ်သားများနှင့် ကျောက်သားများဖြင့် ခွဲခြားထားသော အထပ်တစ်ထပ် ရှိနေသည်။

ကျောက်သားကြမ်းပြင်၏ တစ်နေရာတွင် အမြင့် ၂ မီတာကျော်ရှိသော မီးပုံကြီးတစ်ပုံ တောက်လောင်နေလေသည်။

ထိုမီးပုံကြီးပတ်လည်တွင် လူပေါင်း ၃၀၀ မှ ၄၀၀ ခန့် စုဝေးနေကြပြီး စကားပြောရယ်မောနေကြသည်။ ကလေးငယ်တချို့လည်း အနီးအနားတွင် ဆော့ကစားနေကြသည်။

ဤနေရာရှိ လူများ၏ စိတ်ဓာတ်အခြေအနေမှာ မဟာရှစခန်းထက် သိသိသာသာ ပိုမိုကောင်းမွန်နေပေသည်။

လူ ၄ ယောက် ခုန်ဆင်းလာသည်ကို မြင်လိုက်သည်နှင့် လူအုပ်ထဲမှ တစ်ယောက်က ရယ်မောကာ ကြိုဆိုလိုက်သည်။

သို့သော် အနားသို့ ရောက်လာပြီး သူတို့၏ လက်ထဲတွင် ဘာမှမပါလာသည်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ထိုသူ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် အံ့ဩသည့် အမူအရာ ပေါ်လာသည်။

“ဝမ်အကိုကြီး၊ ဘာလို့ လက်ဗလာနဲ့ ပြန်လာတာလဲ...”

“ကံမကောင်းဘူး၊ မပြောနဲ့တော့... ခေါင်းဆောင် ဘယ်မှာလဲ... သူနဲ့ ဆွေးနွေးစရာ ရှိတယ်...”

“အောက်ထပ်မှာ လေးပစ်လေ့ကျင့်နေတယ်...”

“ကောင်းပြီ၊ ငါတို့ အရင်သွားလိုက်ဦးမယ်...”

ဝမ်မင်လည်း စကားအနည်းငယ်သာ ပြန်ပြောပြီးနောက် လှိုဏ်ဂူ၏ အရှေ့ဘက်ခြမ်းသို့ အမြန်လျှောက်သွားလေသည်။

လှိုဏ်ဂူ၏ အရှေ့ဘက် ကျောက်နံရံသည် အောက်ဘက်သို့ အနည်းငယ် လျှောဆင်းနေပြီး ဝမ်မင်သည် ထိုလျှောစောက်အတိုင်း ဆင်းသွားရာ မကြာမီ လှိုဏ်ဂူအောက်ဆုံးထပ်သို့ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။

အောက်ထပ်၏ နေရာလွတ်သည် အပေါ်ထပ်နှင့် သိပ်မကွာလှဘဲ မီးပုံငယ်တစ်ပုံလည်း တောက်လောင်နေလေသည်။

မီးပုံအနီးတွင် လူ ၂ ယောက်က နံရံတွင် တပ်ဆင်ထားသော သစ်သားလေ့ကျင့်ရုပ်ကို မျက်နှာမူကာ လေးများကိုင်၍ မြားပစ်လေ့ကျင့်နေကြသည်။

“ခေါင်းဆောင်၊ ရက်ဝုဒ်တောင်ကြောဘက်မှာ ကိစ္စတစ်ခု ဖြစ်လာတယ်...”

ဝမ်မင်၏ စကားကို ကြားလိုက်သည်နှင့် ထို ၂ ယောက်စလုံးသည် လေးနှင့်မြားကို ချလိုက်ပြီး လှည့်ကြည့်လာကြသည်။

သူတို့နှစ်ယောက်စလုံးမှာ လူလတ်ပိုင်းများဖြစ်ပြီး ကိုယ်ခန္ဓာအချိုးအစားလည်း ဆင်တူကြသည်။ နှစ်ယောက်စလုံး ပိန်ပိန်ပါးပါးဖြစ်ကာ လေးကိုင်ထားခြင်းကြောင့် လက်ဖဝါးများတွင် အမာရွတ်များ ပြည့်နေသည်။

ကိုယ်ခန္ဓာသာမက မျက်နှာအသွင်အပြင်မှာလည်း ၇၀ ရာခိုင်နှုန်းခန့် တူညီကြသည်။

သို့သော် ဘယ်ဘက်မှသူ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ၁ လက်မခန့် ရှည်သော ဓားဒဏ်ရာတစ်ခု ရှိနေပြီး ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သော မျက်နှာထား၊ ညိုမှောင်သော အသားအရေနှင့် ပေါင်းစပ်၍ ကြောက်မက်ဖွယ်အရှိန်အဝါကို ထုတ်လွှတ်နေသည်။

ညာဘက်မှသူကတော့ ပထမသူထက် များစွာ အသားဖြူပြီး ရုပ်ရည်မှာလည်း ပိုမိုနူးညံ့သိမ်မွေ့သည်။

ဝမ်မင်လည်း ညာဘက်မှသူထံသို့ တိုက်ရိုက် လျှောက်သွားလိုက်သည်။

သူပြောသော ခေါင်းဆောင် ဆိုသည်မှာ ညာဘက်မှ ထိုသူကို ရည်ညွှန်းခြင်း ဖြစ်ကြောင်း ထင်ရှားပေသည်။

ဝမ်မင် အနားသို့ ရောက်လာသည်နှင့် ထိုသူ၏ မျက်လုံးများ အနည်းငယ် ကျဉ်းမြောင်းသွားပြီး တည်ငြိမ်သော လေသံဖြင့် မေးလိုက်သည်။

“ဘာဖြစ်လာတာလဲ...”

“ကျွန်တော် အခုလေးတင် ရေခဲသလင်းသီး သွားခူးရင်း မဟာရှစခန်းက လူ ၃ ယောက်နဲ့ တွေ့ခဲ့တယ်...”

“ရှတင်းလား...”

“မဟုတ်ဘူး၊ သူ့သား ၂ ယောက်…"

ဝမ်မင်၏ အဖြေကို ကြားလိုက်ရသည့်အခါ ရှီချင်းသည် ခဏမျှ အံ့ဩသွားပြီးနောက် မယုံကြည်နိုင်သော အမူအရာဖြင့် ထပ်မေးလိုက်သည်။

“ရှတင်းရဲ့ သား ၂ ယောက် ဟုတ်တယ်ဆိုတာ သေချာလား...”

ဝမ်မင်သည် ခဏမျှ စဉ်းစားလိုက်ပြီး ယုံကြည်ချက်အပြည့်ဖြင့် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

“သေချာတယ်... အဲဒီကလေး ၂ ယောက်ကို သေသေချာချာ မြင်ခဲ့တယ်... ရှတင်းနဲ့ အရမ်းတူတယ်... အသက်အရွယ်လည်း ကိုက်ညီတယ်... သူ့သားတွေ ဖြစ်မှာ သေချာတယ်...”

“ရှတင်းရဲ့ သား ၂ ယောက်က အသက်ဘယ်လောက်ရှိပြီလဲ... မဟာရှစခန်းမှာ လူ ၁၃ ယောက်ပဲ ရှိတာကို သူတို့ ဘယ်က ရေခဲသားရဲအသားတွေ ရလာလို့ သူ့သား ၂ ယောက်ကို လေ့ကျင့်ပေးနိုင်တာလဲ...”

တစ်ချိန်လုံး တိတ်ဆိတ်နေခဲ့သော ရှီတုန်းက ချက်ချင်း အော်ပြောလိုက်သည်။

သို့သော် စကားဆုံးသွားပြီးနောက် အကိုကြီးဖြစ်သူ ရှီချင်း၏ မျက်နှာမှာ အလွန်အမင်း ညိုမှောင်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

ရှီတုန်းသည် စိတ်မြန်သူဖြစ်သော်လည်း မိုက်မဲသူ မဟုတ်ပေ။ အဓိကအချက်ကို ချက်ချင်း သဘောပေါက်သွားသည်။

“အကို၊ အရင်တစ်ခေါက်က လျှာအရှည်နှင်းမွေးကောင်ကို နောက်ဆုံးမှာ ရှတင်းတို့အဖွဲ့က လုယူသွားတာလို့ သံသယဝင်နေတာလား...”

ဝမ်မင်က နဖူးကို ရိုက်လိုက်ပြီး ရုတ်တရက် သဘောပေါက်သွားသလို ပြောလိုက်သည်။

“ဟုတ်တယ်၊ သေချာပေါက် အဲဒီလိုပဲ ဖြစ်ရမယ်... မဟာရှစခန်းမှာ လူ ၁၃ ယောက်ပဲ ရှိပြီး အင်အားကလည်း ငါတို့ထက် အများကြီး နိမ့်တယ်...”

“ဒီနှစ်တွေအတွင်း သူတို့က ကံကောင်းလို့ ရေခဲသားရဲအသေကောင်တွေ ကောက်ရတာလောက်ပဲ ရှိခဲ့တယ်... သူတို့ကိုယ်တိုင် လေ့ကျင့်ဖို့တောင် မလုံလောက်ဘူး...”

“သူ့သား ၂ ယောက်အတွက် ပိုလျှံတဲ့ ရေခဲသားရဲအသား ရှိနိုင်စရာ မရှိဘူး... ဒါကြောင့် သေချာပေါက် အဲဒီ လျှာအရှည်နှင်းမွေးကောင်ကြောင့်ပဲ...”

လူ ၃ ယောက်စလုံး သဘောတူညီမှု ရရှိသွားသည်နှင့် မျက်နှာများ အားလုံး အလွန်အမင်း မည်းမှောင်သွားကြသည်။

အရင်တစ်ခေါက် လျှာအရှည်နှင်းမွေးကောင်ကို အမဲလိုက်ရာတွင် သူတို့ဘက်မှ လူ ၃ ယောက် အသက်ဆုံးရှုံးခဲ့ရသည်။ ဓားရှည်ကိုင်ထားသူမှာ ရှီချင်း၏ တတိယညီ ရှီခုံး ဖြစ်သည်။

နောက်ဆုံးတွင် ဘာတစ်ခုမျှ မရဘဲ အလောတကြီး ထွက်ပြေးခဲ့ရလေသည်။

ယခုတော့ မဟာရှစခန်းက အကျိုးအမြတ် အားလုံးကို ရသွားသည်ဟု သိလိုက်ရသဖြင့် သူတို့၏ စိတ်ခံစားချက်ကို အလွယ်တကူ ခန့်မှန်းနိုင်သည်။

အကျိုးအမြတ် ရသွားရုံသာမက သူတို့ လျှာအရှည်နှင်းမွေးကောင်ကို အမဲလိုက်နေစဉ် တစ်လျှောက်လုံး မဟာရှစခန်းမှ လူများက အမှောင်ထဲတွင် ပုန်းကွယ်စောင့်ကြည့်နေခဲ့ပြီး သူတို့ ဆုတ်ခွာသွားမှသာ ထွက်လာပြီး အကျိုးအမြတ်ကို သိမ်းပိုက်သွားခဲ့ခြင်းလည်း ဖြစ်နိုင်ချေ အလွန်များပေသည်။

“အမှောင်ထဲကနေ ဒီလို ယုတ်မာတဲ့နည်းလမ်းတွေ သုံးရဲတယ်ပေါ့... နောက်တစ်ခေါက် ရက်ဝုဒ်တောင်ကြောကို သွားတဲ့အခါ ငါကိုယ်တိုင် လူတွေကို ဦးဆောင်သွားမယ်...”

“အခု မဟာရှစခန်းမှာ ဘယ်လောက်အထိ အင်အားရှိနေပြီလဲဆိုတာ ငါကိုယ်တိုင် ကြည့်ချင်တယ်...”

ရှီချင်း၏ အသံမှာ အေးစက်လှပြီး မူလက နူးညံ့သိမ်မွေ့နေသော မျက်နှာအမူအရာသည်လည်း ချက်ချင်း မှောင်မိုက်သွားသည်။

သူ့ဘေးရှိ ရှီတုန်းနှင့် ဝမ်မင်တို့ကတော့ ပို၍ပင် ဒေါသထွက်နေကြသည်။