အခန်း ၁၈

အခန်း (၁၈) — အမဲလိုက်ရန် ကြိုးပမ်းမှု

တာရှီစခန်းက လျှာအရှည်နှင်းမွေးကောင်ကို မဟာရှစခန်းက အလကားကောက်ရခဲ့သည်ဟု အဘယ်ကြောင့် အခိုင်အမာ ယုံကြည်နေရတာလဲ...

အကြောင်းရင်းမှာ အလွန်ရိုးရှင်းပေသည်။ ရက်ဝုဒ်တောင်ကြောပတ်ဝန်းကျင်ရှိ စခန်းများအားလုံး၏ အင်အားမှာ အလွန်အားနည်းလွန်းသောကြောင့်ပင်။

ရေခဲသားရဲအသားကို တည်ငြိမ်စွာ အမဲလိုက်ရရှိနိုင်သည့် စခန်းမှာ မြေတူးသမားအဆင့် ကျွမ်းကျင်သူ ၅ ယောက်ကို ပိုင်ဆိုင်ထားသော ရိုဂယ်စခန်း တစ်ခုတည်းသာ ရှိလေသည်။

အခြားစခန်းများက ရေခဲသားရဲအသား လိုချင်လျှင် သစ်သား၊ ရေခဲသလင်းသီး သို့မဟုတ် အခြားရှားပါးသော အရင်းအမြစ်များကို အမြောက်အမြား ပေး၍ ရိုဂယ်စခန်းထံမှ ဝယ်ယူရမည်၊ မဟုတ်လျှင် ကံကိုသာ အားကိုးရမည်။

ကံကို အားကိုးရသည်ဆိုသည်မှာ ရှင်းရှင်းပြောရလျှင် တောအတွင်းရှိ ရေခဲသားရဲအသေကောင်များကို ရှာတွေ့ခြင်းကို ဆိုလိုပေသည်။

ရေခဲသားရဲများသည် အသက်ရှင်နေသော သားကောင်ကိုသာ စားသုံးလိုကြပြီး အခြားရေခဲသားရဲကို အနိုင်ယူပြီးနောက် ထိုသားကောင် သေဆုံးသွားသည်နှင့် ဆက်မစားတော့ပေ။ ထို့ကြောင့် ထိုအသေကောင်ကို တွေ့ရှိနိုင်ပါက အကျိုးအမြတ် ရရှိမည်မှာ သေချာလေသည်။

သို့သော် ထိုသို့သော အခွင့်အရေးမျိုးက ဘယ်နှကြိမ် ရနိုင်မှာမို့လို့လဲ...

ရက်ဝုဒ်တောင်ကြော၏ အတွင်းပိုင်းတွင် ရေခဲသားရဲအသေကောင် အများအပြား ရှိနေနိုင်သော်လည်း ပြဿနာမှာ ဘယ်သူမျှ အတွင်းပိုင်းသို့ မဝင်ရဲကြခြင်း ဖြစ်သည်။

အပြင်ဘက်အစွန်တွင် အသေကောင် ကောက်ရခြင်းကတော့ တစ်နှစ်လျှင် ၁ ကြိမ်၊ ၂ ကြိမ်သာ ဖြစ်ပေါ်တတ်ပြီး ထိုမျှရနိုင်လျှင်ပင် အလွန်ကံကောင်းသည်ဟု သတ်မှတ်ရပေသည်။

ထို့အပြင် နှစ်ပေါင်းများစွာ အိမ်နီးချင်းစခန်းများ ဖြစ်ခဲ့ကြသဖြင့် မဟာရှစခန်း၏ အင်အားကိုလည်း သူတို့ ကောင်းစွာ သိထားကြသည်။

ယေဘုယျအားဖြင့် ရရှိသည့် ရေခဲသားရဲအသား အနည်းငယ်ကို သစ်ခုတ်အဖွဲ့ဝင်များအား ဦးစားပေး ဝေခွဲပေးရမည်ဖြစ်ပြီး ပိုလျှံမှသာ လူငယ်များထံ ရောက်နိုင်သည်။

ထို့ကြောင့် သံသယဝင်စရာမလိုဘဲ လျှာအရှည်နှင်းမွေးကောင်ကို မဟာရှစခန်းက အလကားကောက်ရခဲ့သည်မှာ သေချာသည်။

……

ရှဟုန်သည် တာရှီစခန်း၏ အမုန်းတရားကို မသိခဲ့ပေ။

ထိုညက တစ်ဖက်အဖွဲ့ကို မောင်းထုတ်ပြီးနောက် ရှချွမ်နှင့် ယွမ်ချန်တို့ကို သစ်ပင်တစ်ပင်စီ ခုတ်လှဲစေခဲ့ရာမှ စခန်းသည် အတော်အတန် တည်ငြိမ်သော ဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်မှုကာလတစ်ခုထဲသို့ ဝင်ရောက်သွားခဲ့သည်။

သူတို့ ၃ ယောက် ညတိုင်း အပြင်ထွက်ကြသဖြင့် စခန်း၏ သစ်သားနှင့် ရေခဲသလင်းသီး သိုလှောင်မှုပမာဏမှာ မျက်စိနှင့်ပင် သိသာစွာ လျင်မြန်စွာ တိုးပွားလာသည်။

ရေခဲသလင်းသီးသည် ပေါင် ၇,၀၀၀ မှ ၁၂,၀၀၀ အထိ တိုးလာခဲ့သည်။

စခန်းတွင် လူပေါင်း ၁၅၄ ယောက်ရှိသဖြင့် တစ်ယောက်လျှင် တစ်ရက်ကို ပျမ်းမျှ ၁ ပေါင် နှုန်း စားသုံးလျှင် အပြင်မထွက်တော့ဘဲ နေခဲ့သည့်တိုင် ထိုရေခဲသလင်းသီးများက ၂ လကျော် လုံလောက်နေဦးမည် ဖြစ်သည်။

သစ်သားမှာလည်း ၈၇ ယူနစ်မှ ၂၁၀ ယူနစ်အထိ တိုးတက်လာခဲ့သည်။

စားနပ်ရိက္ခာနှင့် အပူဓာတ် နှစ်မျိုးစလုံးကို အာမခံနိုင်သွားပြီ ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် စခန်း၏ အသက်ဝင်မှုမှာလည်း တဖြည်းဖြည်း ပြန်လည်ကောင်းမွန်လာခဲ့သည်။

ညဘက်များတွင် လှိုဏ်ဂူဝင်ပေါက်ကို ပိတ်ထားရဆဲ ဖြစ်သော်လည်း အနည်းဆုံးတော့ ဆာလောင်မှုနှင့် အအေးဒဏ်ကို မခံစားရတော့ပေ။

သို့သော် အခြားသူများ ဝမ်းမြောက်နေချိန်တွင် ရှဟုန်ကတော့ စခန်းသည် သစ်ခုတ်အဖွဲ့ မတော်တဆမှု မဖြစ်မီက အခြေအနေသို့သာ ပြန်လည်ရောက်ရှိလာရုံသာ ဖြစ်ကြောင်း ကောင်းစွာ သိထားသည်။

ရှတင်း ရှိနေစဉ်က စခန်းတွင် ရေခဲသလင်းသီးနှင့် သစ်သား ဘယ်တော့မှ မပြတ်လပ်ခဲ့ပေ။

မဟာရှစခန်းကဲ့သို့သော စခန်းငယ်တစ်ခုအတွက် အရှားပါးဆုံး အရင်းအမြစ်မှာ ရေခဲသားရဲအသားသာ ဖြစ်သည်။ ရေခဲသားရဲအသား မရှိလျှင် လေ့ကျင့်၍ အင်အားတိုးရန် လုံးဝ မဖြစ်နိုင်ပေ။

လက်ရှိအခြေအနေကိုသာ ဆက်ထိန်းထားမည်ဆိုလျှင် တစ်နေ့နေ့တွင် ရေခဲသားရဲများ၏ တွေ့ရှိခြင်းကို ခံရမည်၊ သို့မဟုတ် လှည့်ဖြားမိစ္ဆာ၏ ရှာဖွေတွေ့ရှိခြင်းကို ခံရမည်ဖြစ်ပြီး ယခင်ဖြစ်ရပ်များကို ထပ်မံကြုံတွေ့ရမည်သာ ဖြစ်သည်။

ထို့အပြင် ရေခဲသလင်းသီးသည်လည်း အဆုံးမရှိသော အရင်းအမြစ် မဟုတ်ပေ။

ရေခဲပင်ကြီး ၃ ပင်ပေါ်ရှိ ရေခဲသလင်းသီးများကို အားလုံး ခူးယူပြီးဖြစ်ကာ နောက်တစ်ကြိမ် ဘယ်အချိန်မှည့်မည်ကိုလည်း မသိရပေ။

လက်ရှိ ရေခဲသလင်းသီးများ ကုန်ဆုံးသွားပြီးနောက် ထိုသစ်ပင် ၃ ပင်တွင် အသီးမသီးသေးပါက ထပ်မံ ဆာလောင်ရဦးမည် ဖြစ်သည်။ ရေခဲသလင်းသီးဟူသော တစ်ခုတည်းသော စားနပ်ရိက္ခာပင် မရှိတော့လျှင် အစာငတ်သေသည်အထိ ဖြစ်နိုင်ပေသည်။

ရက်ဝုဒ်တောင်ကြောတွင် ရေခဲပင်ကြီး ၃ ပင်တည်းသာ ရှိမည် မဟုတ်သည်မှာ သေချာသည်။ တောအတွင်းပိုင်းတွင် အသီးပိုများသော ရေခဲပင်ကြီးများ သေချာပေါက် ရှိနေမည်ဟု ရှဟုန် ယုံကြည်လေသည်။

သို့သော် ပြဿနာမှာ သူသည် အတွင်းပိုင်းသို့ လုံးဝ မဝင်ရဲခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

ထို့ကြောင့် ပြဿနာ၏ အဓိကအချက်မှာ ရေခဲသားရဲအသားပင် ဖြစ်နေဆဲ ဖြစ်သည်။

ယွီဖုန်းတို့ ၅ ယောက်အတွက် ရရှိခဲ့သော ရေခဲသားရဲအသား ပေါင် ၃၀ ကိုလည်း အသုံးကုန်သွားပြီ ဖြစ်သည်။

သူတို့ ၅ ယောက်စလုံး၏ အင်အားမှာ သိသိသာသာ တိုးတက်လာသော်လည်း သစ်ခုတ်သမားအဆင့်သို့ ရောက်ရှိရန်မှာ အလှမ်းဝေးနေသေးသည်။

ရှဟုန်ကိုယ်တိုင်လည်း ရေခဲသားရဲအသား ပေါင် ၁၀၀ ကို သုံးကုန်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ အင်အားမှာ များစွာ တိုးတက်လာသော်လည်း မြေတူးသမားအဆင့်သို့ ရောက်ရန်မှာ များစွာ လိုအပ်နေသေးပေသည်။

“အင်အားကို ဆက်မတိုးနိုင်ရင် မီးရှူးငယ်ကို အဆင့်မြှင့်ဖို့တောင် မပြောနဲ့... စနစ်ထဲက တခြား အဆောက်အအုံတွေကိုလည်း ဘာတစ်ခုမှ မလုပ်နိုင်ဘူး... အန္တရာယ် နည်းနည်းရှိရင်တောင် ရေခဲသားရဲကို အမဲလိုက်နိုင်မယ့် နည်းလမ်းတစ်ခုကို မဖြစ်မနေ ရှာရတော့မယ်...”

ယခုအချိန်အထိ စခန်းစနစ်ထဲတွင် မီးရှူးငယ် တစ်ခုတည်းသာ ရှိသေးသည်။ ၎င်းကို အဆင့် ၁ မှ အဆင့် ၂ သို့ မြှင့်တင်ရန် သစ်သား ၂၀၀ ယူနစ်နှင့် သံ ၅၀ ယူနစ် လိုအပ်နေသည်။

သစ်သားကတော့ ယခုအခါ ပြဿနာ မဟုတ်တော့ပေ။ သို့သော် သံကဲ့သို့သော အရင်းအမြစ်များကိုတော့ အင်အားမရှိဘဲ ရရှိနိုင်ရန်မှာ စိတ်ကူးယဉ်အိပ်မက်သာ ဖြစ်သည်။

“ရှချွမ်၊ ယွမ်ချန်၊ ဒီည အပြင်ထွက်ရင် ငါတို့ ရေခဲသားရဲကို အမဲလိုက်ဖို့ စမ်းကြည့်မယ်...”

ညအမှောင်ကျခါနီး အပြင်ထွက်ရန် ပြင်ဆင်နေကြသော ရှချွမ်နှင့် ယွမ်ချန်တို့သည် ရှဟုန်၏ စကားကို ကြားလိုက်ရသည်နှင့် မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားပြီး စိတ်လှုပ်ရှားမှုဖြင့် ပြည့်နှက်သွားကြသည်။

အမှန်တကယ်တော့ ယခင်အကြိမ်များစွာ အပြင်ထွက်ခဲ့စဉ်က သူတို့နှစ်ယောက်သည် ရေခဲသားရဲများကို မြင်ဖူးပြီးသား ဖြစ်သည်။

သို့သော် မြင်ခဲ့ရသည်မှာ သစ်ပင်ပေါ်တွင် အိပ်စက်နေသော ရေခဲသားရဲများသာ ဖြစ်သည်။

ယခင်ကလည်း သူတို့နှစ်ယောက်သည် ရေခဲသားရဲကို အမဲလိုက်ရန် အကြိမ်များစွာ အကြံပြုခဲ့ဖူးသော်လည်း ရေခဲသားရဲများ၏ အင်အား အလွန်ကြီးမားသောကြောင့် ရှဟုန်က အမြဲငြင်းဆန်ခဲ့သည်။

ယခုတစ်ကြိမ်တွင်တော့ ရှဟုန်ကိုယ်တိုင်က အမဲလိုက်ရန် စတင်အကြံပြုလာခဲ့သည်။

“အရမ်းစိတ်လှုပ်ရှားမနေနဲ့ဦး... ငါ အရင်ကတည်းက ပြောထားသလိုပဲ ရေခဲသားရဲတွေက အရမ်းအားကောင်းတယ်... ဒါကြောင့် ဒီတစ်ခေါက်က စမ်းသပ်ကြည့်ရုံပဲ ဖြစ်တယ်... အပြင်ရောက်ရင် အရင်လိုပဲ ငါပြောတာကို နားထောင်ရမယ်...”

“အခု မဟာရှစခန်းမှာ တိုက်ခိုက်နိုင်တဲ့ သစ်ခုတ်သမားအဆင့်က မင်းတို့ ၂ ယောက်ပဲ ရှိသေးတယ်...”

“ငါ မင်းတို့ ၂ ယောက်ကို ဘာမှ မဖြစ်စေချင်ဘူး၊ နားလည်လား...”

ရှဟုန်၏ လေးနက်သော လေသံကို ကြားလိုက်ရသဖြင့် သူတို့နှစ်ယောက်သည် ချက်ချင်း အလေးအနက် ခေါင်းညိတ်လိုက်ကြသည်။

ရှဟုန်သည် ထပ်မံမှာကြားပြီးနောက် နောက်ကျောဘက်မှ မီးရှူးငယ် ၂ ချောင်းကို ထုတ်ယူကာ သူတို့တစ်ယောက်စီကို ၁ ချောင်းစီ ပေးလိုက်သည်။

မီးရှူးငယ်ကို လက်ခံလိုက်သည်နှင့် သူတို့၏ မျက်လုံးများ တောက်ပသွားပြီး တစ်စုံတစ်ရာကို နားလည်သွားသလို ဖြစ်လာသည်။

“ခေါင်းဆောင်၊ အရင်တစ်ခေါက်လိုပဲ မီးရှူးငယ်ကို အသုံးပြုပြီး ရေခဲသားရဲတွေကို ဆွဲဆောင်မယ်... ပြီးရင် သူတို့အချင်းချင်း သတ်ဖြတ်ကြစေပြီး ငါတို့က အကျိုးအမြတ်ကို သိမ်းယူမယ်ဆိုတဲ့ အစီအစဉ်ပဲ မဟုတ်လား...”

မီးရှူးငယ်၏ အကျိုးသက်ရောက်မှုကို ရှဟုန်က ယခင်ကတည်းက သူတို့နှစ်ယောက်အား ရှင်းပြထားပြီး ဖြစ်သည်။

ရှချွမ်နှင့် ယွမ်ချန်တို့၏ လျင်မြန်သော တုံ့ပြန်မှုမှာလည်း ရှဟုန်၏ မျှော်လင့်ချက်အတွင်းတွင်သာ ရှိသည်။

“ဟုတ်တယ်... ဒါကြောင့်လည်း စမ်းကြည့်ရုံပဲလို့ ပြောတာ... အားလုံးက ကံပေါ်မှာပဲ မူတည်တယ်...”

ရှဟုန်သည် စိတ်ထဲတွင် အနည်းငယ် အားမလိုအားမရ ဖြစ်မိသည်။

မီးရှူးငယ်ကို အသုံးပြုပြီး ရေခဲသားရဲများကို ဆွဲဆောင်ခြင်းမှာ အမှန်တကယ် အလဟဿ ဖြစ်နေသည်။

မီးရှူးငယ်သည် မီးပုံငယ်လေးကဲ့သို့ပင် လှည့်ဖြားမိစ္ဆာများကို တားဆီးရန်နှင့် ထိခိုက်စေရန် ရည်ရွယ်ထားသော ပစ္စည်းဖြစ်သည်။

ရိုးရိုးရှင်းရှင်း ပြောရလျှင် မီးရှူးငယ်သည် အဆင့်မြင့်ပစ္စည်းတစ်မျိုးဟု သတ်မှတ်နိုင်ပြီး ရေခဲသားရဲများက ၎င်းကို အလွန်စွဲလမ်းနေခြင်းကပင် ထိုအချက်ကို သက်သေပြနေသည်။

သို့သော် လက်ရှိ မဟာရှစခန်း၏ အင်အားဖြင့် လှည့်ဖြားမိစ္ဆာကို ရင်ဆိုင်ရန်မှာ အဝေးကြီး လိုသေးသဖြင့် မီးရှူးငယ်ကို ရေခဲသားရဲများကို ဆွဲဆောင်ရန်သာ အသုံးပြုနိုင်သေးသည်။

ထို့အပြင် ရေခဲသားရဲ ၁ ကောင်တည်းကို ဆွဲဆောင်နိုင်လျှင်လည်း မလုံလောက်သေးပေ။

ရေခဲသားရဲ ၂ ကောင်ကို ဆွဲဆောင်နိုင်ရမည်ဖြစ်ပြီး ထို ၂ ကောင်သည်လည်း အသက်သေသည်အထိ အပြန်အလှန် တိုက်ခိုက်ကြရမည် ဖြစ်သည်။

တိုက်ပွဲပြီးဆုံးချိန်တွင် အနည်းဆုံး ၁ ကောင် သေဆုံးသွားရမည်၊ သို့မဟုတ် ၁ ကောင် အပြင်းအထန် ဒဏ်ရာရသွားရမည် ဖြစ်ပေသည်။

ထိုအခါမှသာ သူတို့အတွက် အမဲလိုက်နိုင်မည့် အခွင့်အရေး ပေါ်လာမည်ဖြစ်သည်။

ဤကဲ့သို့သော အမဲလိုက်မှု အခြေအနေများမှာ အလွန်တင်းကျပ်လွန်းသဖြင့် ထိရောက်မှုလည်း နိမ့်ကျနေသည်။

သို့သော် ယခုအချိန်တွင် ရှဟုန် စဉ်းစားနိုင်သည့် နည်းလမ်းမှာ ဤတစ်ခုတည်းသာ ရှိသည်။ ဤသည်မှာ နောက်ဆုံး အားကိုးရမည့် အစီအစဉ်ဖြစ်သည်။

ညအမှောင်ကျလာသည်နှင့် ရှဟုန်သည် သူတို့ ၂ ယောက်ကို ဦးဆောင်ကာ ရက်ဝုဒ်တောင်ကြောဘက်သို့ လျင်မြန်စွာ ထွက်ခွာသွားသည်။

မဟာရှစခန်း၏ သက်ရောက်မှုနယ်မြေမှာ မီတာ ၅၀၀ မှ ၆၀၀ ဝန်းကျင်သာ ကျယ်ဝန်းသည်။

ရက်ပေါင်းများစွာ သွားလာခဲ့ပြီးနောက် ရှဟုန်နှင့် သူတို့နှစ်ယောက်သည် ထိုဧရိယာကို လက်ဖဝါးပေါ်က လိုင်းများကဲ့သို့ ကျွမ်းကျင်နေပြီ ဖြစ်သည်။

ယေဘုယျအားဖြင့် ရက်ဝုဒ်တောင်ကြော၏ အစွန်အဖျားတွင် ရေခဲသားရဲ အရေအတွက် မများလှပေ။

လက်ရှိအချိန်အထိ အတည်ပြုနိုင်ပြီး ကိုယ်တိုင်မြင်တွေ့ခဲ့ရသော ရေခဲသားရဲမှာ စုစုပေါင်း ၄ ကောင်သာ ရှိသည်။

လျှာအရှည်နှင်းမွေးကောင် ၂ ကောင်၊ အရိုးဆူးနှင်းဝံပုလွေ ၁ ကောင်နှင့် ဆိတ်နှင့်တူသော သတ္တဝါ ၁ ကောင် ဖြစ်သည်။ ထိုဆိတ်နှင့်တူသော သတ္တဝါကို ရှဟုန် မသိသလို ရှတင်း ပြောခဲ့သည်ကိုလည်း မမှတ်မိပေ။

“အဲဒီ ဆိတ်နဲ့တူတဲ့ကောင်ရဲ့ အင်အားကို မသိသေးဘူး... အခုလောလောဆယ် သူ့ကို ရှောင်ထားမယ်...”

“အရင်တစ်ခေါက် အခြေအနေအရဆိုရင် အရိုးဆူးနှင်းဝံပုလွေနဲ့ လျှာအရှည်နှင်းမွေးကောင်ရဲ့ အင်အားက မတိမ်းမယိမ်းပဲ... ဒါကြောင့် ဒီတစ်ခေါက် ငါတို့ရဲ့ ပစ်မှတ်က ဒီ ၂ ကောင်ပဲ...”

သူတို့သည် လျှာအရှည်နှင်းမွေးကောင်နှင့် အရိုးဆူးနှင်းဝံပုလွေတို့ အိပ်စက်နေသော သစ်ပင်များကို အသီးသီး ရှာတွေ့ခဲ့ကြသည်။

ထို့နောက် ရှဟုန်သည် မီးရှူးငယ်ကို ထိုသစ်ပင် ၂ ပင်၏ အလယ်တွင် ချထားပြီး မီးရှူးငယ်နှင့် မီတာ ၅၀ ခန့် အကွာ၌ နှင်းတွင်းများ တူးရန် ယွမ်ချန်နှင့် ရှချွမ်တို့ကို ညွှန်ကြားလိုက်သည်။

ယခင်တစ်ခေါက်ကဲ့သို့ပင် မီးရှူးငယ်ကို မီးညှိလိုက်ပြီးနောက် သူတို့ ၃ ယောက်သည် ချက်ချင်း လူခွဲသွားကာ ကိုယ်စီ နှင်းတွင်းအတွင်း ပုန်းအောင်းရင်း မီးရှူးငယ်ကို တိတ်တဆိတ် စောင့်ကြည့်နေကြသည်။

ရှဟုန်၏ စိတ်ထဲတွင် အနည်းငယ် တင်းမာနေသည်။

အကြောင်းရင်းမှာ ယခုအခြေအနေသည် ယခင်တစ်ခေါက်နှင့် မတူတော့သောကြောင့်ပင်။

ယခင်တစ်ခေါက်က လျှာအရှည်နှင်းမွေးကောင်သည် အရွယ်မရောက်သေးသည့်အပြင် မျက်စိကန်းနေပြီး အပြင်းအထန် ဒဏ်ရာရထားသော အခြေအနေ ဖြစ်သည်။

သို့သော် ယခုတစ်ခေါက်မှာ မတူတော့ပေ။

ယခင်က စောင့်ကြည့်ထားသည့်အရ ထိုသစ်ပင် ၂ ပင်ပေါ်ရှိ လျှာအရှည်နှင်းမွေးကောင်နှင့် အရိုးဆူးနှင်းဝံပုလွေတို့သည် အရွယ်ရောက်ပြီး အကောင်းဆုံး အခြေအနေတွင် ရှိနေကြသည်။ တိုက်ခိုက်ကြလျှင် မည်သို့သော အခြေအနေ ဖြစ်လာမည်ကိုတော့ သူ မသိပေ။

ရှဟုန်နှင့် လုံးဝဆန့်ကျင်ဘက်အနေဖြင့် ယွမ်ချန်နှင့် ရှချွမ်တို့မှာ လုံးဝ မတင်းမာကြပေ။

နှင်းပြင်အပြင်ဘက်သို့ ပေါ်နေသော သူတို့၏ မျက်လုံးများထဲတွင် စိတ်လှုပ်ရှားမှုသာ အပြည့်ရှိနေသည်။ အဆုံးစွန်အားဖြင့် ဤသည်မှာ သူတို့ ပထမဆုံးအကြိမ် ရေခဲသားရဲများ တိုက်ခိုက်သည်ကို မြင်တွေ့ရမည့် အခွင့်အရေး ဖြစ်သည်။

လူတစ်ယောက်ချင်းစီ၏ အတွေးများ မတူညီကြသော်လည်း အချိန်ကတော့ ဆက်လက် စီးဆင်းနေဆဲ ဖြစ်သည်။

မီးရှူးငယ်၏ အကျိုးသက်ရောက်မှုကလည်း ရှဟုန်ကို စိတ်မပျက်စေခဲ့ပေ။ မီးညှိပြီး ၂ မိနစ်သာ ကြာသေးကာ အနောက်ဘက်မှ လေးလံ၍ ဖိနှိပ်ထားသည့် သားရဲခြေသံများ တစ်သံပြီးတစ်သံ ထွက်ပေါ်လာသည်။

ဒုန်း…

ဒုန်း…

ဒုန်း…