အခန်း ၂၁၆

အခန်း (၂၁၆) - ကိုယ်တိုင်ကြဲခဲ့သည့်အသီးကို ကိုယ်တိုင်ရိတ်သိမ်းခြင်း (၂)

ချူချင်းသည် တစ်ခဏမျှ စမ်းသပ်ရှာဖွေကြည့်ပြီးနောက် ထျန်းကျီးတောင်ကြား၏အဓိကဝင်ပေါက်တံခါးမကြီးနှင့် တည့်တည့်မျက်နှာမူထားသော ထျန်းကျီးမျှော်စင်အမိုး၏ ဘေးဘက်သို့ ရောက်ရှိလာခဲ့၏။

သူသည် ယခင်က မျှော်စင်အောက်မှလှမ်းကြည့်စဉ်က ဤနေရာတွင် ပြတင်းပေါက်တစ်ချပ်ရှိနေသည်ကို သတိပြုမိခဲ့ဖူးသည်။ သူ၏ခန္ဓာကိုယ်ကို ယိမ်းထိုးကာ အမိုးပေါ်မှ အောက်သို့လျှောဆင်းလိုက်ပြီး လက်မောင်းကိုဆန့်တန်း၍ အပေါ်ဘက်တွင်ဆွဲကိုင်ကာ ခန္ဓာကိုယ်ကို လေထဲတွင် ဆွဲချိတ်ထားလိုက်ရာ ထိုပြတင်းပေါက်မှာ တင်းတင်းကျပ်ကျပ်ပိတ်ထားသည်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရ၏။

သူသည် ချက်ချင်းပင် ခြေဖဝါးဖြင့် ထိုပြတင်းပေါက်ကို ဖွဖွလေးနင်းကာ အားအနည်းငယ် စိုက်ထုတ်လိုက်လေသည်။

ပြတင်းပေါက်တစ်ခုလုံးမှာ သူ၏ခြေထောက်အောက်တွင် တိုက်ရိုက်ပင် ပြုတ်ကျသွားချေသည်။

ချူချင်း၏စိတ်ထဲတွင် တင်းကျပ်သွားပြီး လက်ကိုလွှတ်လိုက်ကာ သူ၏ခန္ဓာကိုယ်ကို မြူခိုးငွေ့အလား လိမ်ကျော့လှုပ်ရှားလိုက်ပြီး ပြတင်းပေါက်၏အတွင်းဘက်သို့ လျင်မြန်စွာ တိုးဝင်သွား၏။

သူသည် အောက်သို့ငုံ့ကြည့်လိုက်ရာ ထျန်းကျီးမျှော်စင်၏အပေါ်ဆုံးထပ်မှာ ဟာလာဟင်းလင်းဖြစ်နေပြီးအလျားလိုက် သံတန်းများစွာမှာ အရပ်မျက်နှာအနှံ့ ရှုပ်ထွေးစွာဆက်သွယ်ထားကာ အမိုးကိုမပြိုကျစေရန် ထောက်ကန်ပေးထားသည်ကို တွေ့ရှိလိုက်ရလေသည်။

ထိုပြတင်းပေါက်မှာ သံတန်းတစ်ခုပေါ်သို့ ပြုတ်ကျတော့မည့်ဆဲဆဲတွင် ချူချင်းသည် လက်ကိုအမြန်ဆန့်တန်းလိုက်ပြီး မင်ယွိကျမ်းစာ၏အတွင်းအားကို လည်ပတ်စေလိုက်၏။

ပြတင်းပေါက်၏ကျဆင်းမှုအရှိန်မှာ ချက်ချင်းပင် နှေးကွေးသွားပြီး ချူချင်း၏လက်ဖဝါးဆီသို့ လွင့်ပျံလာကာ သူ၏လက်ထဲသို့ အသာအယာ ရောက်ရှိသွားလေသည်။

သူသည် လက်ထဲရှိ ပြတင်းပေါက်ကို သေချာစွာကြည့်ရှုလိုက်ပြီးနောက် ချက်ချင်းပင် ပြုံးမိသွား၏။

ဤအရာမှာ ပြတင်းပေါက်တစ်ခုကဲ့သို့ ထင်ရသော်လည်း အမှန်တကယ်တွင်မူ အလှဆင်ထားသော ပုံစံတုသက်သက်သာ ဖြစ်ပေသည်။

၎င်း၏အလယ်တွင် မည်သည့်အက်ကြောင်းမျှမရှိဘဲ ဘေးဘယ်ညာတွင်လည်း မည်သည့်ယန္တရားမျှ တပ်ဆင်ထားခြင်းမရှိချေ။ ဤသည်မှာ ထျန်းကျီးရသေ့က ထျန်းကျီးမျှော်စင်အတွက် အလှဆင်ပစ္စည်းအဖြစ် ပြုလုပ်ထားခဲ့ခြင်းသာ ဖြစ်၏။

"ခြေထောက်နဲ့နင်းလိုက်တော့ ပြတင်းပေါက်ပွင့်မသွားဘဲ... တစ်ခုလုံးပြုတ်ကျလာတာ မဆန်းတော့ပါဘူး..."

သူသည် လက်တစ်ဖက်ဖြင့် သံတန်းကိုဆွဲကိုင်ကာ အရှိန်ယူ၍ အပေါ်သို့ခုန်တက်လိုက်ပြီး ပြတင်းပေါက်ရှေ့သို့ ရောက်ရှိသွား၏။ ထို့နောက် ခြေထောက်နှစ်ဖက်ကို ဘေးဘယ်ညာရှိ သံတန်းများပေါ်တင်ကာ ခန္ဓာကိုယ်ကို တည်ငြိမ်အောင် ထိန်းသိမ်းလိုက်ပြီး မည်သည့်သဲလွန်စမျှ ကျန်ရစ်ခြင်းမရှိစေရန် ထိုပြတင်းပေါက်တုကို မူလနေရာတွင် ပြန်လည်တပ်ဆင်ပေးလိုက်လေသည်။

ထိုသို့လုပ်ဆောင်ပြီးသွားမှသာ သူသည် အောက်သို့ခုန်ဆင်းလိုက်၏။

ဤနေရာမှအောက်ထပ်သို့ အကွာအဝေးမှာ ငါးကျန်း၊ ခြောက်ကျန်းခန့်ရှိပေသည်။

သူ၏ခြေဖျားများ မြေပြင်ပေါ်သို့ ထိမိသွားချိန်တွင် ခြေဖဝါးအောက်၌ ထူထဲလှသောဖုန်မှုန့်များ ရှိနေသော်လည်း သူရောက်ရှိလာခြင်းကြောင့် ဖုန်မှုန့်များမှာ လွင့်ပျံတက်လာခြင်းမရှိချေ။

သူ၏ခန္ဓာကိုယ်မှာ လွင့်မျောနေသော မိုးမခရွက်အလား ပေါ့ပါးသွက်လက်လှသဖြင့် ဖုန်မှုန့်တစ်စွန်းတစ်စမျှပင် မလှုပ်မယှက်ဖြစ်သွားစေ၏။

ထိုဖုန်မှုန့်များပေါ်တွင် ခြေရာအချို့ရှိနေသော်လည်း များပြားလှသည်တော့ မဟုတ်ချေ။

'ကောင်းကင်မိစ္ဆာဂိုဏ်းကလူတွေ ဒီနေရာကို ရောက်လာဖူးတာ ဖြစ်ရမယ်... ဒါပေမဲ့ ဒီလို ဟာလာဟင်းလင်းဖြစ်နေတာကိုမြင်တော့ စိတ်မဝင်စားတော့တာ ဖြစ်လိမ့်မယ်...'

'တစ်ယောက်ယောက်က မျှော်စင်ရဲ့အမိုးပေါ်ကနေတစ်ဆင့် ဒီနေရာကို ခိုးဝင်နိုင်လိမ့်မယ်လို့လည်း သူတို့ထင်ထားကြမှာ မဟုတ်ဘူး...'

ဤသို့တွေးတောလိုက်ပြီးနောက် သူ၏အကြည့်ကို လွှဲပြောင်းလိုက်ရာ အောက်ထပ်သို့ဆင်းသွားမည့် ဝင်ပေါက်ကို ချက်ချင်းပင် ရှာဖွေတွေ့ရှိသွားလေသည်။

၎င်းမှာ ကျောက်တုံးများဖြင့်ပြုလုပ်ထားသော လှေကားတစ်ခု ဖြစ်၏။ သူသည် လှေကားအတိုင်း အောက်သို့ဆင်းလာခဲ့ရာ လှေကား၏အဆုံးတွင် တံခါးတစ်ချပ်မျှ ရှိမနေချေ။

တိတိကျကျပြောရမည်ဆိုပါက ဤနေရာတွင် သစ်သားတံခါးတစ်ချပ် ရှိခဲ့ဖူးပုံရပေသည်။

သို့သော် ထိုတံခါးမှာ လွန်ခဲ့သောနှစ်ပေါင်းများစွာကတည်းက ဆွေးမြည့်ပျက်စီးသွားခဲ့ပြီဖြစ်ရာ ယခုအခါ အကြွင်းအကျန်အစအနအချို့သာ ကျန်ရှိတော့၏။

ဤလမ်းကြောင်းကို ဖြတ်ကျော်ဝင်ရောက်လိုက်ရာ ချူချင်း၏ရှေ့မှောက်တွင် အခန်းကျယ်ကြီးတစ်ခု ပေါ်ထွက်လာလေသည်။

ထိုအခန်းအတွင်း၌ ပစ္စည်းအမျိုးမျိုးကို တင်ဆောင်ပြသရန် ပြုလုပ်ထားသော စင်မြင့်များစွာဖြင့် ပြည့်နှက်နေသော်လည်း ယခုအခါ ထိုစင်မြင့်များပေါ်ရှိပစ္စည်းအားလုံးကို အခြားသူများက သယ်ဆောင်သွားခဲ့ကြပြီဖြစ်ရာ ဟာလာဟင်းလင်းဖြစ်နေသော စင်မြင့်များသာ ကျန်ရှိတော့သဖြင့် အလွန်ခြောက်ကပ်အထီးကျန်လှပေသည်။

သို့သော် ထိုစင်မြင့်များ၏ အရေအတွက်ကိုကြည့်ရှုရင်း ချူချင်းသည် စိတ်ထဲမှ မချင့်မရဲဖြစ်သွားမိ၏။

'အဲဒီတုန်းက ထျန်းကျီးရသေ့က ဘယ်လောက်တောင်များပြားတဲ့ ရတနာတွေကို လုယက်သိမ်းပိုက်ခဲ့တာလဲ... ဒီလူက ရတနာရှာတဲ့ကြွက်တစ်ကောင် ဝင်စားတာများလား...'

'သူက သူများပစ္စည်းတွေကို လုပြီး... ပိုင်ရှင်ဘယ်သူဆိုတာ သိသိကြီးနဲ့ ပြန်မပေးဘဲ... သူ့ရဲ့ကိုယ်ပိုင်ပစ္စည်းအဖြစ် ရဲရဲတင်းတင်း သိမ်းဆည်းထားခဲ့တာပဲ...'

'ဒီလို ယုတ်မာတဲ့အပြုအမူမျိုးကို လူကောင်းလို့ပြောဖို့ ခက်တယ်... နောက်ဆုံးမှာ ဒီလိုအဆုံးသတ်နဲ့ ကြုံတွေ့ခဲ့ရတာကလည်း ထိုက်တန်တယ်...'

ချူချင်းသည် စိတ်ထဲမှ သက်ပြင်းချလိုက်မိ၏။

ထျန်းကျီးရသေ့မှာ အလွန်ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သော လူဆိုးကြီးတစ်ဦးဖြစ်သည်ဟု ပြောရန်ခက်ခဲလှသော်လည်း…

ပုရိကောင်းကင်စာလိပ်၏ မြေကမ္ဘာစာလိပ်အကြောင်းကိုမူ သိုင်းလောကတစ်ခုလုံးတွင် လူတိုင်း သိရှိထားကြပေသည်။ ၎င်းမှာ ထိုက်ရိဂိုဏ်း၏အခြေခံအုတ်မြစ် ဖြစ်၏။

၎င်းကို မတော်တဆပျောက်ဆုံးသွားခဲ့ခြင်းကြောင့် ထိုက်ရိဂိုဏ်းမှာလည်း ဆုတ်ယုတ်ပျက်စီးသွားခဲ့ရခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

ထျန်းကျီးရသေ့သည် မြေကမ္ဘာစာလိပ်ကို ရရှိခဲ့ပြီးနောက် ကိုယ်တိုင်ကျင့်ကြံခဲ့မည်ဆိုပါက ထိုက်ရိဂိုဏ်းမှာ လုံးဝပျက်သုဉ်းသွားခဲ့ခြင်းမရှိသေးသဖြင့် သူတစ်ပါး၏လျှို့ဝှက်ကျင့်စဉ်ကို ပေါ့ပေါ့ဆဆကျင့်ကြံခြင်းမှာ သိုင်းလောက၏ ကြီးမားလှသော တားမြစ်ချက်တစ်ခု ဖြစ်ပေသည်။

သူသည် ထိုက်ရိဂိုဏ်းသို့သွားရောက်ကာ တောင်းပန်ပြီး မည်သို့စီရင်မည်ကို ဆုံးဖြတ်ခိုင်းသင့်ပေသည်။

သို့သော် သူသည် ထိုကျမ်းစာကို အမှတ်တရပစ္စည်းအဖြစ်သာ သိမ်းဆည်းထားခဲ့ခြင်းဖြစ်ရာ ဤသည်မှာ သူတစ်ပါးကို ယုတ်မာစွာ နှိပ်စက်ညှဉ်းပန်းခြင်းသက်သက်သာ ဖြစ်၏။

ထိုက်ရိဂိုဏ်း၏ပုရိကောင်းကင်စာလိပ်အပြင် သူသည် အခြားသော မည်သည့်အရာများကို ထပ်မံရရှိခဲ့သေးသည်ကို မည်သူသိနိုင်ပါမည်နည်း။

သူသည် ထိုအရာများကို မည်သို့သော နည်းလမ်းများဖြင့် ရယူခဲ့သနည်း။

ထိုပစ္စည်းများထဲမှ မည်မျှအထိမှာ သူတစ်ပါး၏အသက်ကယ်ရတနာများ သို့မဟုတ် မိသားစုအမွေအနှစ်များ ဖြစ်နေကြပါသနည်း။

ထို့ပြင် ထိုအရာများကြောင့် လူပေါင်းမည်မျှအထိ သေဆုံးခဲ့ရပါသနည်း။

ရာစုနှစ်ပေါင်းများစွာကုန်ဆုံးသွားခဲ့ပြီဖြစ်ရာ အချို့သောအရာများကို ပြန်လည်စုံစမ်းရန် မဖြစ်နိုင်တော့သော်လည်း ဤထျန်းကျီးရသေ့မှာ ပါရမီထူးချွန်သူတစ်ဦးဖြစ်သော်လည်း လူကောင်းတစ်ဦးမဟုတ်သည်မှာမူ သေချာလှပေသည်။

ဤအတွေးများမှာ သူ၏စိတ်ထဲတွင် လျှပ်တစ်ပြက်ဖြတ်သန်းသွားပြီးနောက် ဤအထပ်တွင် မည်သူမျှရှိမနေသဖြင့် ချူချင်းသည် ပုံရိပ်တစ်ခုအလား လှုပ်ရှားလိုက်ပြီး နောက်တစ်ထပ်၏ဝင်ပေါက်သို့ ရောက်ရှိသွားလေသည်။

အောက်ဘက်သို့ အနည်းငယ်ဆင်းလာခဲ့ရာ ထူထဲလှသောနံရံတစ်ခုကို ဖြတ်ကျော်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်၏။

အောက်ဘက်ဆယ်ပေခန့်အကွာတွင် ကောင်းကင်မိစ္ဆာဂိုဏ်း၏တပည့်များမှာ ဟိုတစ်စု၊ သည်တစ်စုပြန့်ကျဲကာ ထိုင်နေကြပြီး ပေါ့ပေါ့ပါးပါးစကားပြောဆိုနေကြသည်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရလေသည်။

ချူချင်းသည် တစ်ခဏမျှ နားထောင်ကြည့်သော်လည်း အရေးကြီးသော အချက်အလက်တစ်စုံတစ်ရာကို မကြားရချေ။

သို့သော် သူသည် နံရံတစ်ဖက်တွင် အနက်ရောင်ဝတ်ရုံများ ဝတ်ဆင်ထားသောလူသုံးဦးမှာ နံရံကိုဝန်းရံကာ စက်ဝိုင်းခြမ်းပုံသဏ္ဌာန်ထိုင်နေကြသည်ကို လျင်မြန်စွာ သတိပြုမိလိုက်၏။

ထိုနံရံပေါ်တွင် လီဗာတစ်ခုတပ်ဆင်ထားပြီး ၎င်းမှာ ယန္တရားတစ်ခုဖြစ်သည်မှာ ထင်ရှားလှပေသည်။

'ဒါက... ဆန်းချင်းပြောပြခဲ့တဲ့ ဓားရုပ်သေးတွေလား...'

ချူချင်းသည် ဂရုတစိုက်နားစွင့်ကြည့်လိုက်ရာ ထိုလူသုံးဦးတွင် အသက်ရှူသံနှင့် နှလုံးခုန်သံရှိမနေသည်ကို အမှန်တကယ်ပင် တွေ့ရှိလိုက်ရ၏။

ယခုအခါ ၎င်းတို့မှာ ငြိမ်သက်စွာထိုင်နေကြပြီး လူသေသုံးဦးနှင့် တစ်ထပ်တည်းတူညီနေပေသည်။

'ဆန်းချင်းပြောခဲ့တဲ့ယန္တရားက အဲဒါပဲ ဖြစ်ရမယ်... အရင်က ထျန်းကျီးမျှော်စင်ကို တစ်ခါတည်းနဲ့ အပြီးတိုင်မီးရှို့ဖျက်ဆီးပစ်ဖို့ ကြံစည်ထားခဲ့တာ...'

'ဒါပေမဲ့ အခုကြည့်ရတာတော့... မီးရှို့ဖို့က မဖြစ်နိုင်တော့ဘူး...'

'ယန္တရားကို ငါမဖြိုခွဲနိုင်ပေမဲ့... ဖျက်ဆီးပစ်လို့တော့ရတယ်... ဒါမှမဟုတ်ရင်လည်း...'

ဤသို့တွေးတောလိုက်ပြီးနောက် ချူချင်းသည် ရုတ်တရက် အကြံကောင်းတစ်ခု ရရှိသွားလေသည်။

ထိုအချိန်တွင် တောင်ကြားအပြင်ဘက်မှ ဆက်သွယ်ရေးခိုတစ်ကောင်မှာ အတောင်ပံများခတ်ကာ ပျံသန်းလာပြီး ထျန်းကျီးမျှော်စင်အတွင်းသို့ တိုးဝင်လာခဲ့၏။

၎င်းကို ကောင်းကင်မိစ္ဆာဂိုဏ်း၏တပည့်တစ်ဦးက ဖမ်းယူလိုက်လေသည်။

သူသည် စာကိုဖွင့်ဖတ်လိုက်ပြီးနောက် ချက်ချင်းပင် မျက်နှာပျက်သွားလေသည်။

"သူတို့ ရောက်လာကြပြီ... အမိန့်ပေးလိုက်စမ်း... ထျန်းကျီးတောင်ကြားထဲမှာ ရှိတဲ့လူတွေအားလုံး ချက်ချင်းဆုတ်ခွာခဲ့ကြ..."

"အင်အားတစ်ဝက်က ဒီကိုလာပြီး ငါတို့နဲ့ပူးပေါင်းရမယ်... ကျန်တဲ့တစ်ဝက်ကတော့ မြေအောက်ကိုသွားပြီး... မြေအောက်ယန္တရားတွေနဲ့ မင်းသားကိုကာကွယ်စောင့်ရှောက်ရမယ်..."