အခန်း ၁၀၀

Chapter 100 ကျွန်တော် ကျွန်တော့်ကောင်မလေးကို ကြောက်တယ်။

၁၁နာရီ၀န်းကျင်လောက်မှာ ချီယန် ဖုန်းခေါ်သံကြောင့် နိုးလာတယ်။

သူမ စောင်ကို ဖက်ပြီး အိပ်ရာပေါ်မှာ အကြိမ်ရေ အနည်းငယ်လောက် လှိမ့်နေလိုက်သေးတယ်။ ဖုန်းသံ အလိုလို ရပ်သွားတဲ့အချိန်မှ သူမ မျက်လုံးကို ဖြည်းဖြည်းချင်း ဖွင့်လိုက်တယ်။

သူမနဲ့ ဆန့်ကျင်ဘက်က ထူထဲတဲ့ လိုက်ကာဟာ အလင်းရောင်အာလုံးကို ကာပေးထားတယ်။ ဒါကြောင့် သူမ ဘယ်အချိန်ရောက်နေပြီလဲဆိုတာ မပြောနိုင်ဘူး ဖြစ်နေတယ်။

ဒါ သူမအိမ် မဟုတ်ဘူး။

ချီယန်ဟာ လန့်ပြီး ချက်ချင်း ထထိုင်လိုက်တယ်။ သူမ နဖူးကို ကိုင်ပြီး မနေ့ညက ဘာဖြစ်သွားလဲဆိုတာကို ‌သေချာစဉ်းစားနေတယ်။

မနေ့ညက သူမ ဘယ်သူနဲ့ သောက်နေခဲ့တာလဲ...အော် ဟုတ်သားပဲ။ နန်ကျဲ့နဲ့!

နန်ကျဲ့ကို တွေးမိတာနဲ့ သူမ ချက်ချင်းပဲ စိတ်သက်သာရာ ရသွားပြီ သက်ပြင်း ချလိုက်တယ်။ ပြီးတော့ သူမကျောပေါ်က ၀န်ထုပ်၀န်ပိုးကြီး လျော့သွားသလိုမျိုး အိပ်ရာပေါ် ပြန်လဲချလိုက်တယ်။

ဒါဆို အရာအားလုံး အဆင်ပြေမှာပဲ။

သေစမ်း။ သူမ တခဏလောက် လန့်သွားမိတယ်။

ဖုန်းနဲ့ အိပ်ရာပေါ်က မထခင် သူမ မျက်လုံးကို ခဏလောက် မှိတ်ထားတယ်။

ဧည့်ခန်းထဲကို လျှောက်သွားတော့ သူမ မျက်လုံးတွေကို ကျဉ်း‌ပြီး အပြင်အဆင်စတိုင်နဲ့ အတွင်းပိုင်းကို သေချာစူးစမ်း ကြည့်တယ်။

ဟိုဟိုဒီဒီ လျှောက်ပတ် ကြည့်ပြီးတဲ့နောက် ခေါင်းဆောင်တစ်ယောက် သူ့ရဲ့ စစ်ဆေးမှုကို ကျေနပ်မှုရှိသွားသလိုမျိုး သူမ ခေါင်းညိတ်လိုက်တယ်။

အခု သူမ ပိုတောင် သေချာသွားပြီ။

အနုပညာဆန်တဲ့ ဒီဇိုင်းအရ လုံး၀ နန်ကျဲ့စတိုင်ပဲ။

ဘာလို့လဲဆို အခြားလူတွေအတွက် ဒီလို မခံမရပ်နိုင် ပုံဆိုးပန်ဆိုးစတိုင် အနုပညာမျိုးကို ထုတ်ပြဖို့ဆိုတာ ခက်ခဲတယ်လေ။

လမ်းအဆုံးမှာ သူမ ကိုယ့်ကိုယ်ကို ဖိအားပေးနေတယ်။ နန်ကျဲ့ အနားယူနေတုန်း ဖြစ်မယ်ဆိုတာကို တွေးမိရင်း ချီယန် သူ့ကို မနှောင့်ယှက်တော့ဘဲ အိတ်ယူကာ ပြန်သွားတယ်။

သူမ ပြီးမှပဲ ဖုန်းခေါ်လိုက်တော့မယ်။

နန်ကျဲ့ ကျိန်းသေပေါက် အိပ်ပျော်နေဦးမယ်လို့ သူမ တွေးမိတဲ့တစ်ချိန်တည်းမှာပဲ သူဟာ နေ့လည်၂နာရီမှာ အတင်းနိုးလာတယ်။

လေယာဉ်မှီဖို့လိုတဲ့ အချက်ကြောင့်သာ မဟုတ်ရင် သူ ညမရောက်ခင်အထိ အိပ်နေဦးမှာ။

နိုးလာတဲ့အခါ ပထမဆုံး နန်ကျဲ့လုပ်တဲ့အရာဟာ ချီယန်ကို သွားရှာတာဖြစ်တယ်။

ဧည့်သည်ခန်းရဲ့ တံခါးဟာ ပွင့်နေခဲ့တယ်။ သူ တံခါးနားမှာ ရပ်ပြီး တစ်ချက် ကြည့်လိုက်တယ်။ အိပ်ရာဟာ သပ်ရပ်နေတယ်။ သူမ ထွက်သွားတာ ကြာပြီ ထင်တယ်။

သူ ဧည့်ခန်းထဲ ပြန်လာတော့ ချီယန် ချန်ခဲ့တဲ့ စာကို တွေ့တယ်။ [အစ်ကိုကြီးနန် ကျွန်မမှာ ကိစ္စလေးပေါ်လာလို့ အရင် ပြန်တော့မယ်။ မနေ့ညက နင့်ဆီ ပြဿနာရှာမိလို့ တောင်းပန်ပါတယ်။ ငါ အလုပ်ပြီးရင် နင့်ကို ထမင်းလိုက်ကျွေးပါမယ်။ ]

နန်ကျဲ့ သူမကို ဖုန်းခေါ်ဖို့ လုပ်နေရင်း ဆိုဖာပေါ် ထိုင်ကာ သန်းတယ်။

ဖုန်းဟာ ခဏလောက် မြည်နေပေမဲ့ ဘယ်သူမှ မကိုင်ဘူး။ သူမ အလုပ်လုပ်နေမှာကို တွေးမိလိုက်တော့ နန်ကျဲ့ဟာ အတင်းမခေါ်ဘဲ ဖုန်းချလိုက်တယ်။

၄နာရီခွဲ ရောက်တော့ နန်ကျဲ့ စီကျူးမြို့ကို အချိန်မီ လေယာဉ်စီးသွားတယ်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပဲ နန်ကောနဲ့ ရှန်ရန်ချင်းဟာ ဒိတ်လုပ်ပြီး ပြန်လာတယ်။

“ရှင် အခု သွားတော့မှာလား” နန်ကောဟာ ဆိုဖာပေါ် ထိုင်ပြီး လက်ထဲ အားလူကြော်နဲ့ ရှန်ရန်ချင်းကို သေချာကြည့်လိုက်တယ်။

သူဟာ မနက်တုန်းက အတိုင်းပဲ ဖြစ်နေပြီး ကြည့်ရတာ အရမ်းကြီး မကောင်းသေးသလိုဘဲ။

နေ့လည်ဘက် သူတို့နှစ်ယောက် နန်းမြို့တော်ထဲ လျှောက်ပတ်ကြည့်ပြီး စားသောက်ပြီး ပြန်လာခဲ့တယ်။

သူ့ရဲ့ လက်ရှိအခြေအနေအရ သူမ သူ့ကို လျှောက်မခေါ်သွားရဲဘူး။

“ရှင် မနားဘူးလား”

သူမရဲ့ လေသံဟာ စိုးရိမ်မှုနဲ့ ပြည့်နေတယ်။

“မလိုဘူး။ ကိုယ် အဆင်ပြေတယ်” ရှန်ရန်ချင်းဟာ သူ့အင်္ကျီလက်ကို သပ်သပ်ရပ်ရပ် လုပ်ရင်း သူမကို ကြည့်ပြီး တစ်ခု ခုပြောဖို့ စီစဉ်နေတယ်။

လက်ထောက်ယွမ်ဟာ ၀င်လာတာနဲ့ သူတို့ ပြောနေတာတွေကို ကြားသွားတယ်။ သူဟာ စနောက်ပြီး “မိန်းကလေးနန်ကော မင်း တကယ် စိတ်ပူတယ်ဆိုရင် ဘာလို့ ကျွန်တော်တို့နဲ့ အတူ မသွားတာလဲ”

“ဟမ်” နန်ကောဟာ ကြောင်သွားတယ်။

“မင်းပါ အတူသွားမယ်ဆို မင်း ဥက္ကဌရှန်ကို မျက်စိ တောက်ထောက် ကြည့်‌နေလို့ ရတာပေါ့။ ဟားဟား” လက်ထောက်ယွမ်ဟာ သက်သက် စနေတာ။ ဒါပေမဲ့ နန်ကောဟာ အတည်ယူလိုက်တယ်။

“ဒီလိုအခမ်းအနားမျိုးမှာ...ကျွန်မ အဖိတ်မခံရလည်း သွားလို့ရလား”

သူမရဲ့ လေးနက်နေတဲ့ မျက်နှာထားဟာ လက်ထောက်ယွမ်ကို အံ့ဩသွားစေတယ်။

“အာ...” သူမ သွားလို့ မရဘူးလို့ သူ ပြောတော့မဲ့ အချိန်မှာပဲ ရှန်ရန်ချင်းဟာ ရုတ်တရက် ထပြောတယ်။

“မင်း သွားချင်လို့လား”

နန်ကောဟာ ခေါင်းကုတ်ပြီး “ကျွန်မ သွားလို့ ရလား”

ရှန်ရန်ချင်းဟာ ပြုံးပြပြီး “ရတာပေါ့ ဘာလို့ မရရမှာလဲ”

“မင်းက ကိုယ့်ကောင်မလေးလေ။ မင်းသာ သွားချင်တယ်ဆို မင်း ကိုယ်နဲ့အတူ ပွဲတက်လည်း အဆင်ပြေတယ်”

နန်ကောဟာ ဒီလိုပွဲမျိုးကို မတက်ချင်ဘူး။ ဒါပေမဲ့ သူမ ရှန်ရန်ချင်းရဲ့ ကျန်းမာရေးကို နည်းနည်း စိတ်ပူနေတာ ဖြစ်တယ်။

သူ ပွဲမှာ သောက်ဖို့ ထပ်ပြီးဆိုးဆိုးဝါးဝါး ဖိအား ပေးခံရမှာကိုလည်း သူမ စိတ်ပူတယ်။

သူမအနားမှာ ရှိနေတာ ပိုကောင်းတယ်လို့ လက်ထောက်ယွမ်လည်း ပြောတာပဲ...

သူမ နောက်ဆုံးတော့ သွားဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်တယ်။

ရှန်ရန်ချင်း ဘယ်သွားသွား သူ့အနားမှာရှိတဲ့လူတွေကို ဆွဲဆောင်နေလိမ့်မယ်။

သူ ရောက်လာတာနဲ့ တစ်ယောက်ယောက်ဟာ အခွင့်အရေးကို စောင့်နေပြီး သူ့ဆီကို ဝိုင်တစ်ခွက်နဲ့ ၀န်းရံလာတယ်။

လူတိုင်းဟာ သူ့အကြောင်း သိချင်ကြတယ်။ ဒါပေမဲ့ ဒီနေ့တော့ လူတိုင်းဟာ သူ့ဘေးမှာ ပါတဲ့ နန်ကောအကြောင်း ပိုသိချင်ကြပုံပေါ်တယ်။

ရှန်ရန်ချင်းဟာ ပွဲတွေကို မိန်းကလေးအတွင်းရေးမှူးတောင် ခေါ်မလာတတ်ကြောင်း သိကြတယ်။ သူဟာ အမြဲတမ်း အထူးလက်ထောက်နဲ့ လက်ထောက်ကိုသာ ခေါ်လာတတ်တယ်။ သူ ဘယ်သွားသွား သူ့ပုံစံဟာ စီးပွားရေးအရပဲ။ လက်ချင်းချိတ်ပြီး ၀င်လာတာဆို ထည့်ပြောနေစရာတောင် မလိုဘူး...

ဟ တစ်ခုခုတော့ မှားနေပြီ!

ရှန်ရန်ချင်း မိန်းကလေးအဖော်နဲ့ လာကြောင်း ကြားရတဲ့အခါ ချန်းအန်အင်တာနေရှင်နယ်ရဲ့ ဥက္ကဌဟာ ချက်ချင်း လှည့်ပြီး အပြေးအလွှားရောက်လာတယ်။ “အိုး ဥက္ကဌရှန် နောက်ဆုံးတော့ မင်း ရောက်ပြီပဲ”

တစ်ဖက်လူဟာ စကား စပြောတာနဲ့ ရွဲ့တဲ့လေသံကို သုံးထားတယ်။

နန်ကော ရှန်ရန်ချင်းဘေးမှာ ရပ်နေပြီး အလိုလို မျက်လုံးတွေကို ကျဉ်းမြောင်းမိတယ်။

ရှန်ရန်ချင်းဟာ အသာခေါင်းညိတ်ပြီး တစ်ဖက်လူကို လက်ဟန်ပြတယ်။ “လမ်းမှာ မီးပွိုင့်မိနေတော့ ကျွန်တော် လာတာ နည်းနည်းနောက်ကျသွားတယ်”

“ရပါတယ် ရပါတယ် စီကျူးမြို့က ဒီလိုပဲ”

ချန်းအန်ဥက္ကဌဟာ လက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်တယ်။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် အဲဒါက သူ စိတ်၀င်စားတာမှ မဟုတ်တာဘဲ။

အဲဒီနောက် သူ့အကြည့်ဟာ နန်ကောဆီ ရောက်သွားပြီး တုံးတိကြီး မေးလိုက်တယ်။ “ဒါ မင်းရဲ့ အတွင်းရေးမှူးလား”

ရှန်ရန်ချင်းဟာ ပြုံးပြီး ခေါင်းခါတယ်။ သူ ဘာကို ဖုံးကွယ်မနေဘူး။ “ဒါ နန်ကောပါ ကျွန်တော့် ကောင်မလေး”

ဒါကို ကြားတော့ ချန်းအန်ဥက္ကဌဟာ အံ့အားသင့်သွားတယ်။ “ဒါဆို မင်းမှာ ကောင်မလေးရှိတာပဲ။ ငါက မင်းကို တစ်ယောက်ယောက်နဲ့ မိတ်ဆက် ပေးမလို့ကို ငါ့တူမက တကယ်ကို လှတာနော်”

ပထမဆုံးအကြိမ်အနေနဲ့ ရှန်ရန်ချင်းဟာ ဘာမှ ပြန်မပြောဘူး။

ဒါဟာ သနားစရာပဲလို့ ဥက္ကဌကြီးဟာ ခံစားရတယ်။ သူဟာ နန်ကောကို စော်ကားမော်ကား ကြည့်ပြီး တစ်ခုခုကို အမြန်ပဲ တွေးမိသွားတယ်။ “မင်း ကောင်မလေး ကြည့်ရတာ ငယ်တယ်နော်”

“ဟုတ် ငယ်ပါတယ်”

“ငါ သိသားပဲ” သူ့ပုံစံဟာ အရာအားလုံးကို နားလည်သွားသလိုမျိုး။

နန်ကောဟာ ပါးစပ်ကို ဟပြီး ထူးထူးဆန်းဆန်း ခံစားရတယ်။ သူမ တစ်ခုခုကို ရှင်းပြ‌ချင်ပေမဲ့ တစ်ဖက်လူဆီကနေ နှောင့်ယှက်ခံလိုက်ရတယ်။

ချန်းအန်ဥက္ကဌဟာ စားပွဲထိုးဆီက ဝိုင်တစ်ခွက်ယူပြီး ရှန်ရန်ချင်းကို ကမ်းပေးတယ်။ “လာ ဥက္ကဌရှန်”

လက်ထောက်ယွမ်ဟာ ချက်ချင်းအရှေ့ကို တိုးပြီး တားကာ တောင်းတောင်းပန်ပန်နဲ့ ၀င်ပြောတယ်။ “တောင်းပန်ပါတယ် ဥက္ကဌရှန် တကယ်သောက်လို့ မရဘူး”

“သူ မနေ့က သောက်တယ် မဟုတ်ဘူးလား။ သူ အဆင်ပြေတာပဲ မဟုတ်လား”

*ဒါဘာကို ဆိုလိုတာလဲ။ မင်း ငါ့ကို မလေးမစားလုပ်တာလား”

နန်ကောဟာ ကိုယ့်ဟာကိုယ် တွေးမိတယ်။ “သူ ဘာကိုမှ ဆိုလိုမပါဘူး”

“မနေ့က အဲဒါလည်း သောက်ပြီးရော တစ်ညလုံး ဥက္ကဌရှန် ဆေးသွင်းခဲ့ရတယ် ဒါကြောင့် သူ တကယ် ထပ်သောက်လို့ မရပါဘူး”

“ဥက္ကဌရှန် မင်းလိုလူမျိုးက ဘာလို့ အရမ်းတွေ ဟန်ဆောင်နေရတာလဲ” သိသိသာသာပဲ ဥက္ကဌကြီးဟာ သူ့ကို မယုံကြည်ဘူး။ “ဒီနေ့ဝိုင်က ငါ့မြေအောက်ခန်းက ဝိုင်တွေထဲက ထုတ်ထားတာ အခြားလူတွေ သောက်ချင်တောင် သောက်လို့မရဘူး”

သူ့လေသံက မသိရင် သူကပဲ ရှန်ရန်ချင်းကို အထူးအခွင့်အရေး ပေးနေတဲ့ပုံ ပေါက်တာမို့ နန်ကောဟာ မနေနိုင်ဘဲ ၀င်ပြောမိတယ်။ “ရှင့် နားနဲ့ ပတ်သက်ပြီး တစ်ခုခု မှားနေတာလား။ သူ အရက်နဲ့ အလတ်ဂျစ် ရှိပြီး သောက်လို့ မရဘူး ပြောခဲ့တာ ဘယ်နှစ်ကြိမ် ရှိပြီလဲ”

“ပြင်းထန်တဲ့အရက်အလတ်ဂျစ်က သတိမေ့တဲ့အထိ ဖြစ်စေနိုင်တယ်ဆိုတာ ရှင် သိလား။ ဒါက ဟန်ဆောင်တာနဲ့ ဘာဆိုင်လဲ”

“ဥက္ကဌရှန်တောင် ဘာမှ မပြောတာကို မင်းက ဘာလို့ ၀င်ပြောနေတာလဲ” ချန်းအန်ဥက္ကဌဟာ သိသိသာသာကိုပဲ သူမကို ရှန်ရန်ချင်းရဲ့ ကောင်မလေးအနေနဲ့ သဘောထားပြီး မဆက်ဆံဘူး။

ချမ်းသာတဲ့လူတွေ တက္ကသိုလ်ကျောင်းသူလေးတွေကို အငယ်အနှောင်းအနေနဲ့ ထားတဲ့ကိစ္စတွေကို သူ မြင်တွေ့ဖူးပြီးသား။ ဒီတော့ သူ့အမြင်မှာ နန်ကောဟာ အများဆုံးမှ ချစ်သူသာသာလေးပဲ ရှိတယ်။ သူမကို တရားဝင်ကောင်မလေးအနေနဲ့ ထည့်သွင်းစဉ်းစားလို့ မရဘူး။ ဒီတော့ သူမဟာ ဒီနေရာမှာ ဘောင်၀င်မနေဘဲ စကားပြောခွင့်လည်း မရှိဘူး။

နန်ကောဟာ အံကြိတ် လိုက်တယ်။ “သူ ကျွန်မစကားနားထောင်တယ် ကျွန်မသာ ဟင့်အင်းဆို သူလည်း ဟင့်အင်းပဲ”

“ဟင်း ဒီနေ့ ငါ ဥက္ကဌရှန်ကို အတင်းသောက်ခိုင်းမယ် ဆိုရင်ရော”

သူမ လက်တစ်ဖက်ကို ခါးမှာ ထားပြီး မေးမော့လိုက်တယ်။ “ဒါဆို ဒီနေ့ ကျွန်မ ဒီဝိုင်ခွက်နဲ့ ရှင့်မျက်နှာကို ပက်ပေးမယ်”

ဥက္ကဌကြီးရဲ့ ဝိုင်ကိုင်ထားတဲ့ လက်ဟာ တုန်ယင်လာပြီး “ဥက္ကဌရှန် မင်းကောင်မလေးက ရဲသားပဲ။ မင်း သူ့ကို သူ့အဆင့်နဲ့သူ မထားတော့ဘူးလား”

ဥက္ကဌရှန်ဟာ နန်ကောကို လက်တစ်ဖက်နဲ့ သူ့အနောက်မှာ ထားလိုက်တယ်။ သူ့မျက်နှာမှာ အပြုံးတစ်စက်မှ မရှိဘဲ သူဟာ ရှင်းလင်းပြတ်သားတဲ့ လေသံနဲ့ ပြောလိုက်တယ်။ “တောင်းပန်ပါတယ် ကျွန်တော် ကျွန်တော့်ကောင်မလေးကို ကြောက်ရတယ်။ ဒီတော့ သူပြောသမျှကိုပဲ ကျွန်တော်လုပ်မှာ...”

******