အခန်း ၁၃၁
Vol. 14 Ch. 131
131 01
အပိုင်း ၁၃၁ နှလုံးခုန်သံများ ကျော်သွားသည်။
ကျောက်ပတ်တီး ကောင်းကောင်းမစွဲမှာ ကြောက်သောကြောင့် နန်ကျဲ့သည် ကျောက်ပတ်တီး၏ အစွန်းကိုတောင်မှ ဂရုတစိုက်နှင့် အကြိမ်ပေါင်းများစွာ ဖိနေသေးသည်။
သူဖိလိုက်သော အချိန်တိုင်းတွင် ထုံကျင်နေသော လျှပ်စီးကြောင်းက သူမ၏ ကျောရိုးပေါ်သို့ လှိမ့်တက်လာပြီး နှလုံးခုန်နှုန်းများကိုပင် ကျော်သွားစေသည်။
သူမသည် မနေနိုင်တော့ဘဲ ဟောဟဲစိုက်နေသည်။
သူမ၏ နောက်မှ လက်သည် ရုတ်တရက် ရပ်တန့်သွားသည်။
“နာလို့လား”
“နည်းနည်း”
ထစ်ငေါ့ထစ်ငေါ့နှင့် သူမ၏ အသံကို ခေါင်းအုံးထဲတွင် မသဲမကွဲ ကြားနေရသည်။
နန်ကျဲ့သည် သူ၏ ဆုပ်ကိုင်မှုကို လျော့လိုက်ပြီး သူမပေါ်သို့ ဒုတိယ အကြိမ် အမြန် ဖြတ်လိုက်သည်။
“ညဘက် ရေချိုးတဲ့ အချိန် ဒါကို ရေစိုတာ ရှောင်ဖို့ သတိရနော်”
“ကောင်းပါပြီ”
“ဒီည အလုပ်ဖြစ်မလား ကြည့်လိုက်။ တကယ်လို့ ဆိုးဆိုးရွားရွား နာကျင်နေသေးတယ်ဆိုရင် ကျန်းမြို့တော်မှာ တရုတ် ဆေးသမားတော်နဲ့ တွေ့ဖို့ မနက်ဖြန် မင်းကို ငါခေါ်သွားပေးမယ်”
သူမ၏ ပါးစပ်ကို ဟကာ ငြင်းဆိုချင်သော်လည်း နောက်ဆုံးတွင် သဘောတူလိုက်သည်။
ခဏတာ တိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက် သူမ အနည်းငယ် ပျင်းသလို ခံစားရကာ အောက်သို့ ဆင်းချင်လာသည်။
“ပို့မဲ့ ကားရောက်ပြီလား”
“မရောက်သေးဘူး။ မင်းအောက်ထပ်ကို ဆင်းဖို့ မလိုသေးဘူး”
နန်ကျဲ့က သူမ၏ နောက်ကျောကို နှိပ်ပေးနေဆဲဖြစ်သည်။
“နောက်ဆို ဂရုစိုက်ပါ။ မင်းက ငယ်သေးတယ် ဆိုပေမဲ့ ငါ့အဖွားလောက်တောင် ကျန်းမာရေး မကောင်းဘူး”
ရုတ်တရက် မပြောခင်မှာပင် ချီယန်က သူ့ကို စောဒကတက်လိုက်သည်။
“ငါ နင့်ကို မီးခြစ် အသစ်တစ်လုံး ဝယ်ပေးခဲ့တယ်မလား။ နင်ဘာလို့ ဒီကျိုးနေတဲ့ ဟာကိုပဲ သုံးနေသေးတာလဲ”
“အဲဒါ ကျိုးနေတယ်လို့ ဘယ်သူပြောလဲ”သူက ခေါင်းမာနေသည်။
“ဒါက အလုပ်ဖြစ်သေးတယ်”
နန်ကျဲ့ အတိတ်ကို လွမ်းဆွတ်တတ်ကြောင်း သူမ သိတာ ပထမဦးဆုံး အကြိမ်ဖြစ်သည်။
“ဘယ်လိုပဲ ဖြစ်ဖြစ် နင့်ရဲ့ ပြီးခဲ့တဲ့ မွေးနေ့ကိုပဲ ငါနှစ်ခြိုက်တယ်”
“အို”
သူမက အဲဒါကို ရှင်းပြနေဖို့ မလိုအပ်ပေ။ သူ့ကို မီးခြစ် ပေးခဲ့တဲ့ မွေးနေ့အကြောင်းကို သူမ ပြောနေတာကို သူသိသည်။
“ဘာမှားလို့လဲ”
“ဘာမှ မဟုတ်တော့ပါဘူး”
“အနာဂတ်မှာ စေတနာကို ဖော်ပြတဲ့ အစပြုမှုမျိုး ငါ မင်းကို ခွင့်မပြုဘူးလို့ ကတိပေးထားတာကို ငါရုတ်တရက် သတိရသွားလို့”
“ဒါဆို မင်း မမေ့သေးဘူးလား”
“မဟုတ်ဘူး။ ငါ ပြန်လာပြီးတဲ့နောက်မှာ နင့်ကို အရင်ဆုံး ရှာချင်ခဲ့တယ်။ ထူးဆန်းတဲ့ ကံကြမ္မာ ကောင်းကြောင့် မင်းက ငါ့ကို ပြန်ခေါ်ထုတ်ခဲ့တယ်။ ဒီတစ်ခါတော့ သတိရပြီး နောက်တစ်ခါကျရင် ပြန်ပေးဆပ်ပါ့မယ်”
“လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်အနည်းငယ်က မင်း အဲ့မြောက်ပိုင်းမှာ နေရတာ ဘယ်လိုလဲ”
“အဆင်ပြေပါတယ်”
ချီယန်က ပြောသည်။
“နင့်ရဲ့ မိဘတွေရော။ အဲဒီမြောက်ပိုင်းမှာပဲလား”
“သူတို့ ကွာရှင်းလိုက်ပြီ”
ချီယန်က ခေါင်းအုံးပေါ်သို့ လှဲလိုက်သည်။ သူ မေးသော အချိန်တွင် သူမ ဘာကိုမှ ဖုန်းကွယ် မထားပေ။
“သူတို့ ကွာရှင်းတဲ့နှစ်မှာပဲ ငါတို့ မြောက်ပိုင်းကို ပြောင်းသွားခဲ့တာ”
“ငါ့အဖေက လာဘ်ပေးလာဘ်ယူကြောင့် ထောင်ကျခဲ့တာလေ။ နင် မကြားဘူးလား”
သူမက မေးလိုက်သည်။
နန်ကျဲ့၏ လက်များ ရပ်တန့်သွားသည်။ ဂရုတစိုက်ဖြင့် အာရုံပြန်စိုက်ကာ သူ့ခေါင်းကို ခါလိုက်သည်။
“မကြားဘူး”
“ကောင်းရော”
ချီယန် သက်ပျင်း ချလိုက်သည်။
“သူ အဖမ်းခံရပြီးတဲ့ နောက်မှာပဲ အမေက ငါ့ကို မြောက်ပိုင်းကို ခေါ်သွားခဲ့တယ်”
“သူ လုံးဝ ကံမကောင်းခဲ့ဘူး။ ငါ့အဖေကို တခြား တစ်ယောက်ယောက်က အကွက်ဆင်ခဲ့တာ”
131 02
ထိုအရာများ သူမအပေါ်ကို သက်ရောက်မှာ ကြောက်သောကြောင့် သူမ၏ မိဘများ ကွာရှင်းဖို့ ဆုံးဖြတ်ခဲ့သည်မှာ အသေအချာပင် ဖြစ်သည်။ ထို့နောက် ပတ်ဝန်းကျင် အသစ်နှင့် နေရန် သူမ၏ အမေက မြောက်ပိုင်းကို ခေါ်လာခဲ့သည်။
“ပြီးတော့ အခု……”
နန်ကျဲ့သည် တစ်ခုခုကို ပြောချင်နေသော်လည်း တုံ့ဆိုင်းနေသည်။
“သူက ပြီးခဲ့တဲ့ နှစ်နှစ်တုန်းက လွတ်လာခဲ့တယ်။ သူ ထွက်လာပြီးတဲ့နောက် ငါတို့ကိုရှာဖို့ မြောက်ပိုင်းကို သူလာခဲ့တယ်။ သူအခု ကောင်းကောင်း နေနေပါတယ်”
“ငါမိဘတွေက မြောက်ပိုင်းမှာ နေနေကြပေမဲ့ သူတို့က ပြန်ပြီး လက်မထပ်ကြဘူး”
“မင်း အခုလို မြန်မြန် ထွက်လာတာ မအံ့ဩဘူးလား”
ထိုအချိန်တုန်းက သူတို့ဟာ ငယ်ရွယ်သေးပြီး အခုလို သူငယ်ချင်း မလုပ်ကြသေးပါဘူး။ တစ်ဖက်လူရဲ့ မိသားစုနဲ့ အကျိုးစီးပွားကို ဘယ်သူကမှ မတွေးတောပေးပါဘူး။
ထိုအချိန်တုန်းက လူတိုင်းမှာ အပြစ်ကင်းစင်ကြသည်။
ချီယန်၏ မိသားစုဟာ ဘာလုပ်လဲ ဆိုတာကို သူ ဘယ်တုန်းကမှ မမေးခဲ့ဘူးပေမဲ့ များသောအားဖြင့် သူမဟာ ငွေရေးကြေးရေး အလွန်ကြပ်တည်းသည်။ သူမ၏ အဝတ်အစားများသည် သာမန် မိသားစုများအတွက် စံပြဖြစ်ပြီး သူမတို့ မိသားစုသည် အိမ်ဟောင်းတွင် နေကြသည်။ ပတ်ဝန်းကျင်မှာ ပျမ်းမျှအားဖြင့် စုတ်ပြတ်ကာ သေးငယ်သည်။
ချီယန်၏ အဖေက ရုံးနှင့်ဆိုင်လိမ့်မည်ဟု သူမမျှော်လင့်ထားပေ။ သူက သေးငယ်သော ငါးသန်ပေါက်လေးလို အသံမထွက်ပေ။
အရင်က သူတကယ် မပြောနိုင်ခဲ့ပေ။
“အခုကော အိမ်မှာ အားလုံး အဆင်ပြေရဲ့လား”
“တော်တော်လေး အဆင်ပြေပါတယ်။ မြောက်ပိုင်းကို ပြောင်းပြီးတဲ့ နောက်မှာ ငါ့အမေက ပုံမှန်အတိုင်းပဲ လုပ်ကိုင် စားသောက်နေထိုင်တယ်။ အခုမိသားစုထဲမှာ တစ်ယောက်ပဲ ရှိတော့တာလေ။ အခု ငါတို့ မိသားစုရဲ့ ဘဏ္ဍရေး အခြေအနေက နည်းနည်းတော့ ပိုပြီး စိတ်အေးလက်အေး ရှိလာပြပြီ။ ကုန်ကျစရိတ် အချို့အတွက် ငါလည်းပဲ ပေးနိုင်နေပါပြီ”
“နင့်ရဲ့ မိဘတွေက ပြန်မလာတော့ဘူးလား”
“အင်း။ ငါဒီကို ပြန်လာတာတောင် အရင်က သူတို့ အရမ်း ဆန့်ကျင်ကြတာ။ အခုငါ့မှာ ငွေစုထားတာ တစ်ချို့ရှိနေပြီ။ နည်းနည်းထပ်စုနိုင်မယ်ဆိုရင် ခြောက်လအတွင်း မြောက်ပိုင်းမှာ အိမ်တစ်လုံး ဝယ်နိုင်လောက်ပြီ။ ငါ သူတို့ကို အိမ်ငှားမှာ မနေခိုင်းတော့ဘူး။ သူတို့က အဲ့မှာပဲ အခြေချချင်တာ”
“ဘယ်မြို့လဲ”
“အဲဒါက ဒီမှာနဲ့ အတူတူပဲ။ ပေါင်းစပ်ဖို့အတွက်က အရမ်းမြန်ပြီးတော့ သင်ရိုးညွှန်းတမ်းက ခက်တယ်။ ပထမကတော့ သင်ယူဖို့ နည်းနည်းခက်ခဲပေမဲ့ ငါ ကျင့်သားရလာပြီ”
“အဲ့ဒီမှာ ကောလိပ်ကော ကောင်းကောင်းတက်ရလား”
“ဟင့်အင်း ငါက မြို့တော်ရဲ့ ကောလိပ်ကို တက်ချင်တာ”
သူတို့နှစ်ယောက်သည် အချိန်အတော်ကြာ ပြောနေကြသည်။ အခြေခံအားဖြင့် နန်ကျဲ့က မေးသူဖြစ်ပြီး ချီယန် တစ်ယောက်မှာတော့ ဖြေသူ ဖြစ်သည်။
နန်ကျဲ့၏ အသံမှာ ပြီးစလွယ် မေးနေသလို မြန်လည်း မမြန် နှေးလည်း မနှေးပေ။ သူမ၏ နောက်ကျောကို နှိပ်နယ်ပေးနေသော သူ၏ လက်များက လှုပ်ရှားခြင်းမှာ ရပ်တန့်မသွားပေ။
ချီယန်သည် တစ်ချိန်လုံး မလှုပ်ရှားခဲ့ပေ။ သူမသည် ခေါင်းအုံးပေါ်တွင် လှဲနေပြီး သူမ၏ ခေါင်းကို ဘေးသို့ စောင်းထားသည်။ သူမ၏ မနီးမဝေးက မီးအိမ်လေးကို ကြည့်ကာ မမောမပန်းနှင့် ပြောနေသည်။
ထမင်းစား စားပွဲဝိုင်းပေါ်တွင် ယခင်က စကား ပြောဆိုမှုများနှင့် နှိုင်းယှဉ်လျှင် သူတို့နှစ်ဦးသည် ယခုတစ်ကြိမ်တွင် ပို၍ သဟဇာတ ဖြစ်ပုံပေါ်သည်။ သူတို့သည် အထိန်းအကွပ်မရှိသလို ဘာအတားအဆီးမှလည်း မရှိပေ။ ၎င်းမှာ သူငယ်ချင်းဟောင်းများ ထိုင်ကာ စကားပြောနေပုံနှင့်တူသည်။
ချီယန်သည် လက်ရှိ အငွေ့အသက်ကို သဘောကျသည်။
မကြာမီမှာပင် တံခါးခေါက်သံ ထွက်ပေါ်လာသည်။ ပို့ဆောင်ရေးကား ရောက်ပြီဟု တစ်စုံတစ်ယောက်က ပြောလိုက်သည်။
နန့်ကျဲ သတိပြန်ဝင်လာသည်။
“ဒီမှာ ခဏစောင့်နေ။ မင်း ထဖို့ တစ်ခုခု ယူလာပေးမယ်”
ချီယန်သည် သူမ၏ ခေါင်းကို ခါကာ ငြင်းလိုက်သည်။
“ငါအခု အများကြီး ကောင်းနေပါပြီ။ ဆင်းသွားပြီးတော့ အတူတူ စားကြရအောင်”
သူ၏ နောက်ကျောကို ကိုင်ကာ အိပ်ရာမှ ဖြေးညှင်းစွာ ထလိုက်သည်။
သူမ၏ အခန်းမှာ သေးငယ်ပြီး နှစ်လှမ်း သုံးလှမ်း လှမ်းရုံဖြင့် တံခါးသို့ ရောက်နိုင်သည်။
နန်ကျဲ့သည် သူမ၏ နောက်မှာလိုက်ကာ သူမအတွက် တံခါးကို ပိတ်လိုက်သည်။
သူမ လှေကားမှ ဆင်းသွားသော အချိန်တွင် နန်ကျဲ့က သူမကို ရုတ်တရက် ခေါ်လိုက်သည်။
ချီယန်က အော်ပြောကာ လှည့်လိုက်သည်။
ထိုအချိန်တွင် သူမ သတိရတာနှင့် တစ်ခုခု ဆင်တူသော်လည်း ကွဲပြားနေသည်။
သူသည် အမြင့်မှ ရပ်ကာ သူမကို စိုက်ကြည့်နေသည်။ သူမသည် သူနှင့် ခြေလှမ်းနှစ်လှမ်း အကွာတွင် ရပ်နေပြီး သူ့ကို ကြည့်ရန် သူမ၏ ခေါင်းကို အနည်းငယ် မော့လိုက်သည်။
“မင်း ကျန်းမြို့ကို ကြိုက်လား ဒါမှမဟုတ် မြောက်ပိုင်းကို ကြိုက်လား”
ချီယန် အနည်းငယ် စိတ်ရှုပ်သွားသည်။ ထိုကဲ့သို့ ကျပန်း မေးခွန်းမျိုးကို သူဘာကြောင့် ရုတ်တရက် မေးလဲ ဆိုတာကို သူမ နားမလည်ပေ။
သို့သော် သူ၏ မျက်လုံးထဲရှိ ခေါင်းမာခြင်းကို မြင်လိုက်ရပြီးနောက် မဖြေစရာ အကြောင်းမရှိဟု သူမ ခံစားလိုက်ရသည်။
131 03
သူမသည် နှစ်နေရာစလုံးကို ဘက်မလိုက်ပေ။
“အားလုံးကတော့ ကောင်းတဲ့ နေရာတွေပါပဲ”
“မင်း တစ်ခုကိုပဲ ရွေးလို့ရမယ်”
သူမ မပြောနိုင်ခင်မှာပင် သူက ထပ်ပြောလိုက်သည်။
“အနာဂတ်မှာ မင်းဘယ်မှာ အခြေချချင်လဲ”
နန်ကျဲ့က နောက်ဆုံး အခြေအနေကို မပြောခင် ချီယန်သည် မြောက်ပိုင်းကို ပို၍ အနည်းငယ် အားသန်နေပြီးသား ဖြစ်သည်။
တုံ့ဆိုင်းခြင်း မရှိဘဲနှင့်တောင် သူမ ဖြေနိုင်သည်။
သို့သော်လည်း သူ၏ နောက်ထပ် အခြေအနေကို သူမ ကြားသော အချိန်တွင် “မြောက်ပိုင်း” ဟု မပြောခင် သူမ အနည်းငယ် တုံ့ဆိုင်းသွားသည်။
သူမ၏ မိဘများက ထိုနေရာတွင် ဖြစ်သည်။
သူမ၏ ပထမဆုံး မွေးရပ်မြေတွင် နေချင်သော်လည်း သူမ၏ မိဘများက ထိုနေရာကို မပြန်လာချင်သည်မှာ ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ဖြစ်သောကြောင့် သူတို့ကိုသာ လိုက်လျောနိုင်သည်။
နန်ကျဲ့က သူမကို အချိန်အတော်ကြာ စိုက်ကြည့်နေခဲ့သည်။
“မင်း မိဘတွေရဲ့ ဘေးမှာပဲ အမြဲတမ်း နေသွားဖို့ကို မင်း စီစဉ်ထားတာလား”
“မဟုတ်ဘူး”
ချီယန်က သူမ၏ ခေါင်းကို ခါလိုက်သည်။
“သင့်တော်တဲ့ လူတစ်ယောက်ယောက်ကို တွေ့မယ်ဆိုရင်တော့ ငါလက်ထပ်မှာပါ။ ငါ့မိဘတွေက ငါ့ကို အဝေးမှာ အိမ်ထောင် မပြုစေချင်တာကြောင့် အနာဂတ်မှာ မြောက်ပိုင်းကပဲ ယောကျာ်းတစ်ယောက်ရှာဖို့ ဖြစ်နိုင်တယ်”
နန်ကျဲ့ “......”
ထိုသို့ ပြောပြီးသည့် နောက်တွင် ထိုအကြောင်းအရာက သူမနှင့် ဝေးနေသေးသည်ဟု သူမ ခံစားနေရဆဲဖြစ်သည်။ သူမက ပြောလိုက်သည်။
“ဒါပေမဲ့ ငါအခု ဘာအစီအစဉ်မှ မရှိသေးပါဘူး။ ဝင်ငွေ လုံလုံလောက်လောက် ရှာနိုင်တဲ့ အချိန်ကျရင် စောစော အစားယူနိုင်လိမ့်မယ်လို့ ငါထင်တယ်”
******