အခန်း ၁၃၄

134 01

အပိုင်း (၁၃၄) နားကွဲမတက် ဆူညံသော နှလုံးခုန်သံ

ညစာစားပွဲတွင် သူတို့၏ အပြန်အလှန် ဆက်ဆံမှုကို လူတိုင်းက တိတ်တိတ်ကလေး ကြည့်နေကြသည်။

၎င်းမှာ ရိုးရိုးအတန်းဖော်နှင့် လုံးဝကို မတူပေ။

ထို့အပြင် သူတို့သည် အလယ်တန်း အတန်းဖော်များ ဖြစ်ကြသည်။

သူတို့သည် တက္ကသိုလ် အတန်းဖော်များ ဖြစ်မည် ဆိုလျှင် သူတို့ကို ၅၂၈မေတ္တာ ရှိသည်ဟု လူတိုင်းက ယုံကြည်နေကြလိမ့်မည်။

သို့သော်လည်း သူတို့သည် အလယ်တန်း အတန်းဖော် ဖြစ်ခဲ့တာ ဆယ်နှစ်ကြာပြီ မဟုတ်လား။ သူတို့၏ ဆက်ဆံရေးမှာ အလွန်ကောင်းနေဆဲပဲလား။ ၎င်းမှာ ထူးဆန်းသည်။

ချီယန်သည် ရေနှစ်ခွက် သောက်ပြီးမှသာ ပြန်လည် သက်သာသွားသည်။ သူမသည် ဖန်ခွက်ကို ချလိုက်ပြီး ရှင်းပြရန် မစောင့်နိုင်တော့ပေ။

“အစ်ကိုနန်နဲ့ ငါက သူငယ်ချင်း ကောင်းတွေပါ။ အဓိပ္ပာယ် မရှိတဲ့ စကားတွေ မပြောပါနဲ့”

“မကြာသေးခင်ကမှ ငါတို့ အဆက်အသွယ် ပြန်ရခဲ့တာ။ ငါဒီနေ့ ရွေးချယ်စရာ တကယ်ကို မရှိတော့လို့ ဒီအရေးကြီး ပုဂ္ဂိုလ်ကို အကူအညီ တောင်းခဲ့ရတာ”

နန်ကျဲ့က ထိုအကြောင်းကို ဘာမှ မပြောနိုင်တော့ပေ။

သူဌေး ပြောပြီးကတည်းက သူတို့က သူမကို ထပ်မစရဲတော့ပေ။ အလုပ်ခေါင်းစဉ်ကို အမြန်ပြောင်းလဲသွားသည်။

“အစ်မယွမ် ငါတို့ အမှတ်တံဆိပ်ကို ချက်ချင်း ဆက်သွယ်သင့်လား ဒါမှမဟုတ် တစ်ခြား အချိန်မှာ ပြောရမလား”

အမှတ်တံဆိပ်သည် ယနေ့ အဖြစ်အပျက်များအတွက် တာဝန်ကို ရှောင်လွှဲကာ သူတို့၏ စတူဒီယို ပတ်ပတ်လည်တွင် ဆက်လက် လုပ်ဆောင်နေသည်။

အမှတ်တံဆိပ်သည် အခုအချိန်ထိ တိကျ ပြတ်‌သားသော တုံ့ပြန်မှုကို မပေးသေးပေ။

“သူတို့က ငါတို့ကို တကယ် အနိုင်ကျင့်နေတာပဲ။ လက်ဝတ်ရတနာတွေကို နှစ်လ မတိုင်ခင် ကတည်းက ကြိုတင်ပြီး သတိပေးထားပေမဲ့ အမှတ်တံဆိပ်က အဲ့လိုမျိုး တစ်ခြားလူကို ပေးပြစ်လိုက်တယ်။ အနည်းဆုံးတော့ ငါတို့ကို ကြိုတင် သတိပေးလို့ရတယ် မလား။ ဒီနေရာကို ပြောင်းဖို့ ငါတို့ အနုပညာရှင်တွေနဲ့ ဆွေးနွေးလို့ရတယ်လေ”

“အဲဒါ ဟုတ်တယ်။ သူတို့ ဒါကို ရည်ရွယ်ချက် ရှိရှိနဲ့ လုပ်တာ သိသာတယ်။ အဲဒါ အဆင်ပြေလား ဒါမှမဟုတ် ပြောင်းမဲ့အကြောင်းကို သူတို့ လက်ဦးမှု ယူပြီး ငါတို့ကို မပြောခဲ့ဘူး။ အဲဒါ သူတို့ထဲက ရိုးရိုး မကျွမ်းကျင်တာ မဟုတ်ဘူး”

“ဒီနေ့ ဥက္ကဠနန်ကြောင့်သာ မဟုတ်ရင် ငါတို့ တကယ်ကို အပြစ်အခတ် ရပ်စဲနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး”

ထိုအချိန်တွင် ဝန်ထမ်းများ၏ ဒေါသနှင့်ယှဉ်လျှင် ချီယန်က အများကြီး တည်ငြိမ်သည်။

“အရင်ဆုံး စားရအောင်”

“ဟမ်”

“ညစာစားပြီးမှ အဲဒါကို ငါပြောမယ်”

ချီယန်က သူတို့ကို မြန်မြန်စားဖို့ လက်ဟန်ခြေဟန်ဖြင့် ပြလိုက်သည်။

“ ထမင်းစားပြီး အနားယူရအောင် အလုပ်မြန်မြန် ဆင်းမယ်။ ဟီးဟီး ဟားဟား လုပ်နေတာ ရပ်တော့”

ထိုသို့ ကြားပြီးနောက် နန်ကျဲ့သည် မနေနိုင်တော့ပဲ သူမကို နောက်တစ်ခေါက် ကြည့်လိုက်သည်။

သူမသည် အလွန် တည်ငြိမ်နေသောကြောင့် သူ အနည်းငယ် အံ့ဩသွားသည်။

ညစာစားပြီးနောက် သူတို့သည် ချီယန်ကို နှုတ်ဆက်ကာ တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် ထွက်သွားကြသည်။ မကြာခင်မှာပင် နန်ကျဲ့နှင့် ချီယန်တို့သည် ပထမထပ်ကို ထွက်လာကြသည်။ နန်ကျဲ့က အချိန်ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။

“သွားစို့ ငါ မင်းကို လိုက်ပို့ပေးမယ်”

ချီယန်သည် လှုပ်ရှားဖို့ကို အလွန်ပျင်းရိနေပြီး အနားယူရန် ထိုင်ခုံပေါ်သို့ လဲလိုက်သည်။

သူမ၏ လက်ကို ယမ်းပြလိုက်သည်။

“ဒီည ဒီမှာပဲ အိပ်လိုက်မယ်”

“မင်းဒီလောက်ထိ ပျင်းတာ ငါမယုံနိုင်ဘူး”

နန်ကျဲ့သည် အားကိုးရာမဲ့ ရှေ့သို့ တိုးသွားကာ သူမကို ဆွဲလိုက်သည်။

“သွားမယ်။ မင်း ဧည့်ခန်းထဲက အသုံးမကျတဲ့ ဆိုဖာက မင်းအတွက်တော့ မလုံလောက်ဘူး။ ပြန်ပြီး အိပ်မယ်”

အဆုံးတွင် နန်ကျဲ့က ချီယန်ကို ကားထဲသို့ တွန်းထည့်လိုက်သည်။ သူမ၏ ခေါင်းသည် ကားပြတင်းပေါက်ကို မှီကာ ဖုန်းဖွင့်ပြီး WeChat ကို ကြည့်လိုက်သည်။ သူမသည် သက်ပြင်းချကာ အမှတ်တံဆိပ်နှင့် ဆက်သွယ်လိုက်သည်။

နန်ကျဲ့သည် အခါအားလျော်စွာ သူမ၏ စကားလုံးများကို နားထောင်ရုံဖြင့် သူမ အခု ဘယ်သူနှင့် ပြောနေသည်ကို သိဖို့ ကြည့်ရန် မလိုအပ်ပေ။

“သူတို့ကို ဆက်သွယ်ဖို့ ငါ့ကို ပို့ပေးလိုက်”

ထိုကဲ့သို့ပင် ပြန်တဲ့လမ်းတစ်လျှောက်လုံး သူတို့ စကား ပြောတာကို နားထောင်နေခဲ့သည်။ သူတို့ တိုက်ခန်းကို ရောက်ခါနီး အချိန်မှ ချီယန်က ရုတ်တရက် စကားပြောလိုက်သည်။

“ဟမ်”

ချီယန်က မနေနိုင်တော့ပဲ ကားမောင်းသူ၏ ထိုင်ခုံကို မော့ကြည့်လိုက်သည်။ ထိုလူက လက်ကိုင်ခွေကို လက်တစ်ဖက်ဖြင့် ကိုင်ပြီး ကားမောင်းနေချိန်မှာတောင် စိတ်အေးလက်အေး ကြည့်နေသည်။

134 02

ကားရှေ့မီးများ တစ်ဖျက်ဖျက် ခတ်နေသည်။ အကြောင်းပြချက် တစ်ခုကြောင့် အမြဲတမ်းလိုလို ထက်မြက်ပုံပေါ်သော အမျိုးသားမှာ သူ၏ ထက်မြက်မှု ရုတ်တရက် ဆုံးရှုံးသွားသည်။ ၎င်းမှာ အနည်းငယ် စစ်ထုတ်ထားသလို ဖြစ်သော်လည်း သူ၏ မျက်နှာသွင်ပြင်မှာ စစ်ထုတ်ထားသော လရောင်ကဲ့သို့ နူးညံနေသလို သူမ ခံစားနေရသည်။

လမ်းပေါ်တွင် ယာဉ်ကြော ပိတ်ဆို့မှု ရှိနေပြီး ထိုနေ့၏ ဤနာရီမှာ ရှောင်လွှဲ၍ မရပေ။

သူက အလျင်မလိုပေ။ သူ၏ ထိုင်ခုံ နောက်သို့ မှီကာ ရှေ့တည့်တည့်ကို ကြည့်လိုက်ပြီး သူ၏ အကြည့်များက ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ဖြစ်နေသည်။ နောက်စက္ကန့်တွင် တစ်ခုခုကို ခံစားမိသလို ဖြစ်ကာ သူမကို နောက်ထပ် လှည့်ကြည့်လိုက်သော အချိန်တွင် သူ၏ အကြည့်များ ရုတ်တရက် ပြောင်းလဲသွားသည်။

သူတို့ မမျှော်လင့်ဘဲ မျက်လုံးချင်းစုံတာ ဖြစ်ကောင်းဖြစ်နိုင်သော်လည်း သူ့ကို အကဲဖြတ်တာ ရပ်တန့်ဖို့ သူမမှာ အချိန်မရှိပေ။ သူမ၏ မျက်လုံးထဲရှိ စိတ်ခံစားမှုများမှာ သူ၏ မျက်လုံးထဲမှ မလွတ်မြောက်နိုင်တော့ပေ။

သူတို့၏ နောက်တွင် ကားဟွန်း အဆက်မပြတ် တီးကာ တစ်ခုခုကို တိုက်တွန်း‌နေသည်။

ထို့နောက်မှ ထိုလူက သူ၏ အကြည့်ကို ရုတ်လိုက်ပြီး ရှေ့က ကားနောက်သို့ လိုက်သွားသည်။

ချီယန်လည်းပဲ ထိတ်လန့်တကြား အဝေးကို ကြည့်လိုက်သည်။ ပြတင်းပေါက်မှ လှမ်းကြည့်နေပြီး မကြာခင်မှာပင် ကားပြတင်းပေါက်တွင် ရောင်ပြန်ထင်နေသော သူ၏ ရုပ်ပုံကို သူမ၏ အကြည့်များက ဖြေးညှင်းစွာ အာရုံစိုက်နေသည်။

ထိုအချိန်တွင် သူမ အရမ်းပျော်နေခဲ့သည်။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူတို့၏ နောက်မှ ကားဟွန်းသံက အချိန်ကိုက် ထွက်ပေါ်လာပြီး နားကွဲမတက် ခုန်နေသော နှလုံးခုန်သံကို လုံးဝ ဖုံးကွယ်ထားပေးသည်။

ခဏတာ တိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက် သူမသည် ပြန်လှည့်လိုက်ပြီး စောနက သူပြောတာကို ဆက်ပြောလိုက်သည်။

“အစ်ကိုနန် ဒီနေ့အတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။ အမှတ်တံဆိပ်ကို ကျွန်မကိုယ်တိုင် ကိုင်တွယ်နိုင်ပါတယ်။ အဲဒါက ကိစ္စကြီးလည်း မဟုတ်ပါဘူး။ ဒီနေ့ ကျွန်မကို အများကြီး ကူညီပေးပြီးနေပါပြီ”

“တကယ်လို့ ငါ့မှာ အခြေခံ ညှိနှိုင်း နိုင်စွမ်းတောင် မရှိဘူးဆိုရင် မင်းအတွက် အရမ်း ရှက်စရာ ကောင်းမယ် မဟုတ်ဘူးလား”

သူ့ကို ပြောနေရာမှ သူ၏ လျှာထိပ်ဖျားက အရာက သူမ၏ စကားလုံးကို ရပ်တန့်လိုက်သည်။

ထိုအကြောင်းကို တွေးပြီးနောက် သူမကို ဖိအားထပ်မပေးတော့ပေ။

“ကောင်းပြီ”

ကားထဲမှ ထွက်ပြီးနောက် ချီယန်က ဘေးသို့ လမ်း‌လျှောက်လာကာ သူ့ကို လက်ပြလိုက်သည်။ နန်ကျဲ့က ပြတင်းပေါက်ကို ချလိုက်သည်။

“တက်သွားပြီး စောစောနားလိုက်တော့”

“ကောင်းပြီ။ လမ်းမှာ ဂရုစိုက်နော်”

“ဂွတ်နိုက်”

“ဂွတ်နိုက်”

သူမ ပြောပြီးပြီးချင်းမှာပင် သူတို့နှစ်ယောက်လုံး မလှုပ်ကြပေ။

“တက်တော့”

ချီယန် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။

ချီယန်က အနောက်ရှိ အဆောက်အဦးကို ညွှန်ပြလိုက်သည်။

“ငါ့ရပ်ကွက်က ငါ့နောက်မှာ မို့လို့ စိတ်မပူပါနဲ့။ ရှင်က ဘာလို့ အရင်ဆုံး မသွားတာလဲ”

သူတို့နှစ်ယောက်လုံးက တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ထွက်သွားတာကို ကြည့်ချင်ကြသည်။

မလှုပ်မယှက် စက္ကန့် အနည်းငယ် ကြာပြီးနောက် ချီယန်သည် နန်ကျဲ့ကြောင့် လှေကားသို့ တက်လာခဲ့သည်။

လ‌သာဆောင်တွင် ချီယန်သည် သူ့ကို လက်ပြလိုက်ပြီး သူမက အိမ်‌ကို ရောက်နေပြီ ဖြစ်တာကြောင့် သူအိမ်ကို စောစော ပြန်သင့်တယ်လို့ သူ့ကို ပြောလိုက်သည်။

၎င်းကို ကြည့်ကာ နန်ကျဲ့က ကားကို စတင်နိုးလိုက်သည်။

ထောင့်နား တစ်ဝိုက်မှ ကားတဖြည်းဖြည်း ပျောက်ကွယ်သွားသည်ကို ကြည့်ကာ ချီယန်သည် စိတ်အေးသွားကာ သက်‌ပြင်း ဖြည်းဖြည်းလေး ချလိုက်သည်။ သူမ၏ အခန်းကို ပြန်ရန် အလောတကြီး မဟုတ်ပေ။ အမှတ်တံဆိပ်နှင့် တစ်လမ်းလုံး တိုက်ခိုက်ပြီးနောက် သူမ မအိပ်ချင်တော့ပေ။

သူမသည် လက်ရန်းကို မှီကာ လေညှင်းခံနေသည်။

ထောင့်နားကို မှင်သက်စွာ စိုက်ကြည့်နေရင်းမှာပင် ကားမီးရောင်ကို သူမ ရုတ်တရက် တွေ့လိုက်ရသည်။ ၎င်းကြောင့် လျင်မြန်စွာ သတိ ပြန်ဝင်လာသည်။

ထို့နောက် သစ်ပင်အုပ်အောက်မှ ဖြည်းဖြည်းချင်း ကားနောက်ပြန်လာသည်ကို သူမတွေ့လိုက်သည်။ ထို့နောက် သူမ၏ အဆောက်အဦး အောက်တွင် ပေါ်လာကာ ကားမရပ်ခင် နန်ကျဲ့ ကားထားသော အကွက်နှင့် ထပ်နေသည်။

သူမ၏ မျက်လုံးများကို ကျဉ်းလိုက်သည်။ ဘယ်သူပိုင်တဲ့ ကားလဲ ဆိုတာကို မြင်ပြီး‌နောက် သူမ၏ အတွေးများ မြေပြင်တစ်ခုလုံးပေါ်သို့ ပြန့်ကျဲသွားသည်။

ချီယန်၏ မသိစိတ်က ရှောင်ချင်နေသော်လည်း ရုတ်တရက် လှုပ်ရှားမှုက သူမ၏ နောက်ကျောကို ရုတ်တရက် နာကျင်စေသည်။

“Sss …fu*k”

နောက်ပြန်တွားသွားကာ မီးကို ပိတ်လိုက်ပြီး ကုလားကာ၏ နောက်မှ ကြည့်ရန် ဧည့်ခန်းထဲသို့ ရွှေ့လိုက်သည်။

သူမ နေသော အထပ်မှာ အရမ်း မမြင့်တာ‌မို့ ထိုအကွာအဝေးကို သူမ ကောင်းကောင်း မြင်နိုင်သည်။

မဟုတ်ဘူး သူမက ဘာလို့ ပုန်းနေရတာလဲ။

134 03

နန်ကျဲ့က တစ်ခုခု ပို့ဖို့ ပြန်ရောက်လာတာများလား။

သူ့ကားထဲမှာ သူမ တစ်ခုခု ကျန်ခဲ့လို့ များလား။

ထိုကဲ့သို့ တွေးပြီး သူမ၏ ခါးကို ကိုင်ကာ ဖုန်းယူရန် အိပ်ခန်းထဲသို့ ပြေးဝင်လာလိုက်သည်။ နန်ကျဲ့က ဖုန်းခေါ်လိမ့်မည်ဟု သူမတွေးသော်လည်း ခဏစောင့်ပြီးနောက် ဖုန်းဆက်ဖို့ မပြောနဲ့ Wechatတွင်တောင် လှုပ်ရှားမှု မရှိပေ။

ထူးဆန်းသည်။

သူမသည် လသာဆောင်ဆီသို့ လမ်းလျှောက်လာကာ လှေကားကို ကြည့်လိုက်သည်။

နန်ကျဲ့၏ ကားမှာ ရှိနေဆဲ ဖြစ်သည်။

အိပ်ခန်းထဲမှ မြင်ကွင်းမှာ သိပ်မကောင်းပေ။ သူမ ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မြင်ချင်လျှင် တံခါးကို တွန်းဖွင့်ကာ လသာဆောင်သို့ သွားရမည်။

သူမ ခဏတာ တွေးလိုက်ပြီး အောက်ထပ် ကားဆီသို့ ဖုန်းကို ချိန်လိုက်သည်။ သူမသည် ကင်မရာ လုပ်ဆောင်ချက်ဖြင့် မြင်ကွင်းချဲ့လိုက်သည်။

ဓာတ်ပုံဆရာ၏ လက်မှာ တည်ငြိမ်နေသည်။ ချီယန်သည် ထိုအနေအထားကို ထိန်းထားကာ အချိန်အတော်ကြာ မလှုပ်ရှားတော့ပေ။

မှုန်းဝါးနေသော ပုံရိပ်အောက်တွင် ကားပြတင်းပေါက် ဖြေးညှင်းစွာ ပွင့်လာသည်ကို သူမတွေ့လိုက်သည်။

ထိုအကွာအဝေးတွင် သူ၏ မျက်နှာကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မြင်ရန် သူမ မမျှော်လင့်ထားပေ။

သူရပ်ထားသော နေရာတွင် အလင်းရောင် အရင်းမြစ် သိသိသာသာ မရှိသည်နှင့် ဒွန်တွဲကာ သူ၏ မျက်နှာသွင်ပြင်မှာ အလင်းရောင်ထဲတွင် နှစ်မြှုပ်လုနီးပါး ဖြစ်နေသည်။

သူမသည် အနီရောင် အလင်းတန်း တစ်ခုကို ရောင်ဝါးဝါး မြင်လိုက်ရသည်။

******