အခန်း ၁၃၉

139 01

အပိုင်း (၁၃၉) ငါ အဲ့လောက် မသေးဘူး။

နန်ကောက စဉ်းစားပြီးနောက် ညှင်သာစွာ မေးလိုက်သည်။

“အမ် ကျွန်မ ရှင့်ကို နမ်းခဲ့တာ ဒါမှမဟုတ် တစ်ခုခု လုပ်ခဲ့သေးလား”

သူမ ပြောတာကို ကြားပြီးနောက် ရှန်ရန်ချင်း ကြောင်သွားသည်။ ထို့နောက် သူမ၏ မျှော်လင့်နေသော အကြည့်များ အောက်တွင် သူ၏ ခေါင်းကို အနည်းငယ် ခါလိုက်သည်။

“ဟင့်အင်း”

“ဟမ်”

ရှန်ရန်ချင်းသည် သူမ၏ မျက်နှာပေါ်ရှိ အမူအရာကို ကြည့်ကာ ပြုံးလိုက်သည်။

“မင်းကို ကြည့်ရတာ အရမ်း စိတ်ပျက်သွားတဲ့ ပုံပဲ”

နန်ကော မျက်လုံး ပြူးသွားသည်။ အဲဒီလောက်တောင် သိသာနေတာလား။

သတိပြန်ဝင်လာသော အချိန်တွင် သူမ၏ လက်ကို မြန်မြန် ခါလိုက်သည်။

“မဟုတ်ဘူး မဟုတ်ဘူး မဟုတ်ဘူး”

“မဟုတ်ဘူး ကျွန်မ အဲလို ဆိုလိုတာ မဟုတ်ပါဘူး 1”

သူမ ပြောလို့ မပြီးသေးခင်မှာပင် ချန်ယန်ချင်းသည် တစ်ခုခုကို သတိရသွားပုံ ပေါ်ကာ ကြားဖြတ်ပြောလိုက်သည်။

“ဒါပေမဲ့ မင်း မနေ့က ကိုယ့်ရဲ့ နားကိုတော့ မတော်တဆ နမ်းလိုက်တယ်။ အဲဒါကိုကော တွက်လား”

နန်ကော…

သူမသည် အနည်းငယ် မော့လိုက်ပြီး သူ၏ နားကို တိတ်တဆိတ် ကြည့်လိုက်သည်။

ငြိမ်သက် တိတ်ဆိတ်နေသည်။

“ကျွန် ကျွန်မ အရင်ဆုံး ခြေလက်ဆေးလိုက်ဦးမယ်”

နန်ကောသည် နောက်ထပ် မမေးရဲတော့ပေ။ သူမ၏ အဝတ်အစားကို ကောက်ကာ လှည့်ထွက်သွားသည်။

ရေချိုးခန်းထဲတွင် နန်ကောသည် သူမ၏ ပူလောင်နေသော ပါးကို အေးအောင် အတတ်နိုင်ဆုံး ကြိုးစားခဲ့သည်။

သူမ မူးနေပြီ ဆိုကတည်းက နားလည်သွားသည်။ ထို့အပြင် ရှန်ရန်ချင်းက ၎င်းမှာ မရည်ရွယ်ပဲ ဖြစ်သွားကြောင်း ပြောထားပြီး ဖြစ်သည်။ ဘာကိစ္စကြီးလဲ။

ဟုတ်တယ်။ အဲဒါက မရည်ရွယ်ဘူး။ သူမက ဘာလို့ အများကြီး ဂရုစိုက်နေရမှာလဲ။

စိတ်အေးအေးထား နန်ကော စိတ်အေးအေး‌ထား။ အဲဒါက သူ့ရဲ့ နားလေ တကယ့် အနမ်း အစစ် မဟုတ်ဘူး။ ဘာကို ရှက်စရာ ရှိလို့လဲ။

တစ်ခြားသူရဲ့ ရည်းစားကို နမ်းတာလဲ မဟုတ်ပေ။ ၎င်းမှာ သူမ၏ ရည်းစားဖြစ်သည်။ သူနှင့် နမ်းတာက ဘာများ မှားနေလို့လဲ။

သူမက သူ၏ နှုတ်ခမ်းကို နမ်းသင့်သော်လည်း သူ၏ နားကိုသာ နမ်းလိုက်သည်။ ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် ရှန်းယန်ချင်းလဲ အရှုံး မရှိဘူးလေ ဟုတ်တယ်မလား။ ထိုသို့ တွေးပြီးမှသာ နန်ကော ခံစားချက် အတော်လေး ကောင်းလာသည်။

သူမက ဘာလို့ ရှက်ရမှာလဲ။

ရေချိုးပြီးနောက် သူမသည် အိတ်ကို ဖွင့်လိုက်သည်။ ငြိမ်သက်သွားသော သူမ၏ စိတ်များသည် ရိုလာကိုစတာ ကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။ သူမကို စောင့်ကြပ်ကာ အပေါ်မှ ထပ်မံ ပစ်ချလိုက်ပြန်သည်။

ဒါက ဘရာဇီယာ…..

ပန်းရောင် အထည်ကို ကိုင်ကာ နန်ကော၏ လက်များ ပြင်းထန်စွာ တုန်လှုပ်သွားသည်။

ရှန်ရန်ချင်းက ဒါကို ဝယ်ခဲ့တာလား။

သူမက ဒါကို ဘယ်လို ဘယ်လို ဝတ်နိုင်မှာလဲ။

အချိန်အတော်ကြာသွားပြီးနောက် နန်ကောသည် အထည်တစ်စကို ကိုင်ဆောင်ကာ သူမ၏ စိတ်ခံစားချက်ကို အရူးအမူး ပြင်ဆင်နေချိန်တွင် တစ်စုံတစ်ယောက်သည် ရေချိုးခန်း တံခါးကို ခေါက်လိုက်သည်။ သူမသည် အလွန် လန့်သွားကာ သူမ၏ လက်ထဲရှိ အရာမှာ ပြုတ်ကျလုနီးပါး ဖြစ်သွားသည်။

“နန်ကောလား”

“ကျွန်မ ဒီမှာ ဘာလဲ ဘာဖြစ်လို့လဲ”

“မင်း ပြီးပြီလား။ ကိုယ် ကြည့်တာ မင်းအဲ့မှာ တစ်နာရီလောက် ရှိနေပြီ”

“ပြီးတော့မယ်။ ပြီးပြီ”

“ကောင်းပြီ”

ထိုလူက တုံ့ပြန်ခဲ့ပြီးနောက် တံခါး၏ မြင်ကွင်းရှေ့မှ အရိပ်က သူ၏ မြင်ကွင်းရှေ့မှ ပျောက်ကွယ်သွားသည်။ အိပ်ခန်းတံခါး ကလစ်နှိပ်လိုက်သည်နှင့် နန်ကောက သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

နန်ကောသည် အဝတ်စား မလဲခင် ၁၀မိနစ်လောက် ဇိမ်ဆွဲပြီးနောက် ထွက်လာခဲ့သည်။

139 02

သို့သော်လည်း သူမ၏ အဝတ်အစားများက တကယ်ကို အဆင်မပြေ ဖြစ်စေသည်။

အကြောင်းရင်း အမှန်မှာတော့ သူမ စိတ်အဆင်မပြေခြင်းကို ရပ်တန့်လိုက်သော်လည်း ရှန်ရန်ချင်းက ဝယ်ထားပေးသော အထဲရှိ တစ်ခုက တကယ်ကို အနည်းငယ် သေးနေသည်။

ရှန်ရန်ချင်းသည် သူမနှင့် ပတ်သတ်၍ အနည်းငယ် နားလည်မှု လွဲနေသည်ဟု လေးလေးနက်နက် သံသယ ရှိနေသည်။

ဧည့်ခန်းထဲရှိ ပြင်သစ်ပြတင်းပေါက်၏ ရှေ့ရှိ စားပွဲပေါ်တွင် နေ့လည်စာမှာ အဆင်သင့် ရှိနေပြီ ဖြစ်သည်။ နန်ကောသည် မွှေးရနံ့ကြောင့် ဆွဲဆောင်ခံနေရသည်။

သူမသည် တကယ်ကို ဗိုက်ဆာနေသည်။

ရှန်ရန်ချင်းသည် သူမအတွက် ထိုင်ခုံကို ဆွဲလိုက်သည်။

“ကျွန်မရဲ့ အခန်းဖော်တွေ ပြန်သွားပြီလား”

နန်ကောက မေးလိုက်သည်။

“မင်းရဲ့ အခန်းဖော်က ချန်ရှား လား”

ရှန်ရန်ရှင်းက သိပ်မသေချာပေ။

“မှန်တယ်”

“ဟုတ်တယ် ချန်ရှားက ဒီနေ့မနက် အစောကြီးက ပြန်သွားပြီ။ သူမမှာ အတန်းရှိလို့လို့ ကိုယ်ထင်တယ်။ သူတို့ နှစ်ယောက်ကို ကြည့်ဖို့ ဟိုတယ် ဝန်ထမ်းတွေကို ခေါ်ပေးထားတယ်။ သူတို့က အိပ်နေတုန်းပဲ”

“အော် ဟုတ်ပြီ”

သူတို့က ငါ့ထက် ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ပိုအိပ်နိုင်တာလဲ။

စားပြီး တစ်ဝက်လောက်တွင် နန်ကောသည် အနည်းငယ် ရှက်ရွံ့သော ပုံစံဖြင့် လှုပ်လှုပ်ရွရွ ဖြစ်နေသည်။

၎င်းကို ရှန်ရန်ချင်းက သတိပြုမိကာ စဉ်းစဉ်းစားစား မေးလိုက်သည်။

“စားရတာ မကြိုက်လို့လား။ ဟိုတယ်ကို ပြောင်းဖို့ ခေါ်သွားပေးရမလား”

“အာ အဲလို မဟုတ်ဘူး”

နန်ကောသည် သူမ၏ ပါးစပ်ကို ဖိလိုက်ပြီး ဘာကိုမှ မပြောတော့ပေ။ သူမသည် သူ့ကို ကဲ့ရဲ့ ရှုံ့ချသော အကြည့်သာ ကြည့်နိုင်သည်။

သူမ၏ အကြည့်က ဘာကိုဆိုလိုလဲ ဆိုတာကို ရှန်ရန်ချင်း နားမလည်ဘဲ အတင်းအကြပ် မေးနေသည်။

အဆုံးတွင် နန်ကောက မေးခွန်းကြောင့် ခေါင်းကိုက်သွားသည်။ သူမ၏ မျက်လုံးကို ပိတ်ပြီး ညင်သာစွာ ရေရွတ်လိုက်သည်။

“ရှင် ဝယ်လာတဲ့ အတွင်းခံက နည်းနည်းလေး သေးနေတယ်”

“ဟမ်”

ထိုလူက စိတ်ရှုပ်သွားပုံပေါ်သည်။

သူမသည် သေဖို့ရာ အဆင်သင့် ဖြစ်နေသော ပုံစံဖြင့် အံကြိတ်နေသည်။

“အဲဒါက အရမ်း ကြပ်လွန်းတယ်။ ကျွန်မ လည်ပင်းညှစ်ပြီးတောင် သေတော့မယ်။

ကျွန်မ အဲဒီလောက် မသေးဘူး ရှင်သိလား။ ရှင် ကျွန်မကို မပြောလို့ ရမလား”

နန်ကောသည် ထိုအခိုက်အတန့်တွင် ရှန်ရန်ချင်း၏ အမူအရာကို မြင်ယောင်ကြည့်ဖို့ရာ မျက်လုံးဖွင့်ရန် မလိုအပ်တော့ပေ။

သူမ၏ လက်ထဲရှိ ခရင်းနှင့် ဓား အစုံကို တင်းတင်းကြပ်ကြပ် ဆုပ်ကိုင်ထားသည်။ သူမသည် ထိုနေရာတွင် သူမကိုယ် သူမ သတ်သေချင်နေသည်။

သူမက သေချင်နေတော့သည်။ ဟူး ဟူး…..

စက္ကန့် အနည်းငယ် တိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက် ရှန်ရန်ချင်းသည် မနေနိုင်တော့ဘဲ သူမ၏ ရင်ဘတ်ကို ကြည့်လိုက်သည်။ ထို့နောက် သူ၏ ခေါင်းကို လှည့်ကာ ချောင်းဟန့်လိုက်သည်။

“ကိုယ်က မင်းရဲ့ စိတ်ကို သိပ်သေချာ မသိဘူး။ ကိုယ်က မင်းရဲ့ဆိုဒ်ကို ခန့်မှန်းပြီး တစ်စုံ ယူခဲ့တာလေ”

မိန်းကလေး တစ်ယောက် အတွက် အတွင်းခံ ဝယ်ဖူးတာလဲ သူ့အတွက် ပထမဦးဆုံး အကြိမ် ဖြစ်သည်။ ဆိုင်သို့ သူရောက်သော အချိန်တွင် သူ ထိတ်လန့်သွားသည်။

မိတ်ဆက်ပေးသော အရောင်း ပရော်ဖက်ရှင်နယ် လက်ထောက်က စတိုင်နှင့် ဆိုဒ်များ အပါအဝင် မေးခွန်းများ မေးကာ လှိုင်းလုံးကြီး တစ်ခုက သူ့ကို ပစ်လိုက်သလို ဖြစ်သွားသည်။

“ဆရာ ဒါတွေကို ဘယ်လို ထင်လဲ။ ဒါက ကျွန်မတို့ရဲ့ ထိပ်တန်း ပစ္စည်းတွေ ဆိုပေမဲ့ အထည်ကတော့ နည်းတယ်”

အဟမ်း အဲဒါက နည်းနည်းတော့ ဆက်ဆီကျတယ်”

ဘေပေးဆောင်ရန် ရွေးချယ်ရာမှ စုစုပေါင်း ငါးမိနစ်မှ ခြောက်မိနစ်လောက်သာ ကြာသည်။

ဆိုင်မှ ထွက်လာပြီးနောက် သူမသည် အနည်းငယ် စိတ်ရှုပ်နေဆဲ ဖြစ်သည်။

သူသည် နှစ်ချင်းဘာသာကို လက်ခံထားခဲ့ပုံ ပေါ်ကာ ကြက်သေ သေသွားသည်။

ရှန်ရန်ချင်းက အသက်ပြင်းပြင်း ရှူလိုက်သည်။ သူက ထိုသို့ ဖြစ်ပျက်ရန် မမျှော်လင့် ထားသောကြောင့် မတ်တပ်ရပ်ကာ ပြောလိုက်သည်။

“ကိုယ်မင်းကို တစ်ခြား အစုံ သွားဝယ်ပေးမယ်။ မင်း အရင် စားနှင့်လိုက်။ အဲဒါက တကယ်ကို သက်တောင့်သက်တာ မရှိဘူးဆိုရင် မင်းရဲ့ အခန်းထဲကို အရင် သွားပြီးတော့ ရေချိုး ဝတ်စုံ ဝတ်ပြီး စောင့်နေလိုက်”

သူက အလွန် ထိန်းထားသော်လည်း နန်ကောက နားလည်နေဆဲ ဖြစ်သည်။

သူက တစ်ခြား တစ်စုံကို ဘယ်လို ဝယ်မလဲ။

သူက သူမကို သတ်ချင်ကောင်း သတ်ချင်နေလိမ့်မည်။

139 03

“မလိုပါဘူး။ အဲ့လောက်ကြီးလည်း မဟုတ်ပါဘူး”

နန်ကောက စကားပြောလေလေ သူမ၏ အသံက ပို၍ ပျော့ပျောင်းလေလေ ဖြစ်သည်။ သူမ၏ နားများမှာ အလွန် နီရဲလွန်းသောကြောင့် သွေးစက်များပင် စီးကျလာနိုင်သည်။

“အရင်စားပါ”

အစားအသောက်များ အတော်ကြာ ငြိမ်သက်သွားသည်။

သူတို့ နှစ်ယောက်လုံး စကား ထပ်မပြောကြတော့ပေ။

မနက်စာ စားပြီးနောက် နန်ကောသည် ထွက်သွားဖို့ရာ ဆင်ခြေရှာတွေ့သွားသည်။ သူမသည် ဟိုတယ်ကို အခန်းကဒ်တောင်းကာ စုဟွေ့နှင့် ဖန်ယွမ်ယွမ်ကို ရှာရန် ဘေးအခန်းသို့ သွားလိုက်သည်။

ချန်ရှားသည် အတန်းပြီးသည့်နောက် တစ်ခုခုကို ပေါ့ပေါ့ပါးပါး စားကာ အပြေးအလွှား သွားလိုက်သည်။

“ရှားရှား”

ချန်ရှားကို တွေ့ပြီး နန်ကောသည် သူမ၏ အမေအရင်းကို တွေ့သလို ဟန်ဆောင်လိုက်သည်။

“နင် မနေ့ညက မမူးဘူးလား”

ချန်ရှားက ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

သူမသည် တစ်ဦးတည်းသော “မျက်မြင်သက်သေ” ဖြစ်သည်။

“ဒါဆို မနေ့ညက ငါ ပြသနာ မရှာခဲ့ဘူး မဟုတ်လား”

“တကယ့်ပဲ မရှာခဲ့ဘူး”

ချန်ရှား၏ အဖြေမှာ ချန်ယန်ချင်းနှင့် တကယ်ကို တူနေသော်လည်း သူမနှင့် ချန်ယန်ချင်းကြား ဘာတွေဖြစ်ခဲ့လည်း ဆိုတာကို ချန်ရှား မသိနိုင်ပေ။

မနေ့ညက အသောက်ကြူး နှစ်ယောက် ဖြစ်သော စုဟွေ့နှင့် ချန်ယွမ်ယွမ်ကို သူမ ဂရုစိုက်နေရသည်။

နန်ကောသည် ချန်ယန်ချင်းနှင့် အတူရှိနေပြီး သူသည် အကျင့်စရိုက်ကောင်း ရှိသောကြောင့် သူမက သိပ်စိတ်မပူခဲ့ပေ။

ထို့အပြင် ချန်ယန်ချင်းသည် သူမ၏ တကယ့် ကောင်လေး ဖြစ်သည်။

“နင် မနေ့ညက ဘာကိုမှ မမှတ်မိဘူးလား”

“ဟမ် ဟမ် ဟုတ်တယ်”

နန်ကောက လေးလံစွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

မကြာမှီ သူတို့၏ တီးတိုးပြောသံများကြောင့် စုဟွေ့နှင့် ချန်ယွမ်ယွမ်တို့ နိုးလာကြသည်။ သူတို့နှစ်ယောက်လည်း မနေ့ညက ဘာကိုမှ မမှတ်မိကြတာ သိသာလှသည်။ သူတို့က နန်ကောထက်တောင် မူးနေကြသည်။

ရှန်ရန်ချင်းက သူတို့ကို ပို့ပေးတယ်ဆိုတာကို ကြားပြီး ချန်ယွမ်ယွမ်က အသက်ကို ပြင်းပြင်း ရှူလိုက်သည်။

“သေစမ်း ပါမောက္ခရဲ့ ကားထဲမှာတော့ ငါ မအန်ခဲ့ဘူး မလား”

ချန်းရှက ခဏတာ တွေးပြီး အကြောင်းပြန်လိုက်သည်။

“နီးပါးပဲ”

******