အခန်း ၁၄၀
Vol. 14 Ch. 140
140 01
အပိုင်း (၁၄၀) ဖက်နေသည်။
သိပ်မကြာခင်မှာပင် တံခါးခေါက်သံကြောင့် သူတို့၏ အသံများ ပြတ်တောက်သွားသည်။ ချန်ရှသည် တံခါးဆီသို့ လျှောက်လာလိုက်ပြီး ဟိုတယ် ဝန်ထမ်းက အစားအသောက်များ ယူလာတာကို တွေ့လိုက်သည်။ မေးမြန်းပြီးသည့် နောက်တွင် ၎င်းမှာ ချန်ယန်ရှင်း၏ အကြံဉာဏ် ဖြစ်ကြောင်း သူမ သိလိုက်ရသည်။
စုဟွေ့က သူမ၏ လျှာကို လိပ်လိုက်သည်။
“ပါမောက္ခ ရှန်ကတော့ တစ်ယောက်ယောက် မျှော်လင့်ထားသလိုပါပဲ။ သူက အရမ်းကို တွေးပေးတတ်တဲ့ လူပဲ”
ဖန်ယွမ်ယွမ်က စိတ်ပါလက်ပါ လက်ခံလိုက်သည်။
“တကယ့်ကိုပဲ”
ချန်းရှက ရေတစ်ခွက်ကို လောင်းထည့်ပြီး အော်လိုက်သည်။
“သူက အရမ်းကို စေ့စပ်သေချာတယ်။ မနေ့က သီးသန့်ခန်းထဲကနေ ထွက်လာပြီး သိပ်မကြာခင်မှာပဲ ပါမောက္ခချန်က ပေါ်လာခဲ့တယ်။ သူ အပြင်မှာ စောင့်နေတာ ဖြစ်နိုင်တယ် မလား”
“ဟမ်”
နန်ကော ကြောင်သွားသည်။
သူမ၏ တုံ့ပြန်မှုကို ကြည့်ကာ ချန်းရှပါ သိချင်စိတ်ပြင်းပြသွားသည်။
“ပါမောက္ခ ရှန်းက နင့်ကို မပြောဘူးလား”
“သူပြောတာ သူက ဒီနားလေးမှာပဲလို့ ပြောတာလေ”
“အဲဒါက မဖြစ်နိုင်ဘူး။ အရှေ့စားပွဲမှာ ငါနင့်ကို ကူညီပေးနေကတည်းက ပါမောက္ခ ရှန်းက အပြင်ကနေ ဝင်လာတာ။ အချိန်ကိုက် မနေဘူးလား”
သူတို့ စားနေသော အချိန်တွင် အနောက်တံခါးမှ ခိုးဝင်လာပြီး တံခါးကို ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ခေါက်လိုက်သည်။
ရှန်ရန်ချင်းက တံခါးကို ဖွင့်လိုက်ပြီးနောက် သူမက ဝင်လာဖို့ရာ ရည်ရွယ်ချက် မရှိပေ။ သူမက တံခါးကို မှီကာ မေးလိုက်သည်။
“ရှင် မနေ့ညက အပြင်မှာ စောင့်နေတာလား”
ရှန်ရန်ချင်းက ပြီးခါနီး အချိန်ရောက်ရင် သူ့ကို ဖုန်းခေါ်သင့်ပြီး လာခေါ်မယ်လို့ ပြောထားပုံ ရတာကို သူမ မဝင်ခင်မှာပင် သတိရသွားသည်။
သို့သော်လည်း သူမသည် အရက်သောက်ပြီးနောက်တွင် သတိလွတ်သွားသည်။ သူမသည် ဖုန်းကို ပြန်ရှာဖွေကြည့်ပြီးနောက် သူ့ကို ဖုန်းခေါ်တာ ဒါမှမဟုတ် မက်ဆေ့ ပို့ထားတာမျိုး မရှိတာကို အတည်ပြုလိုက်သည်။ သူက ဘယ်လိုလုပ်ပြီး အလိုလို ပေါ်လာတာလဲ။
“ချန်ရှား ပြောသလိုများ တကယ် ဖြစ်နေမလား”
ဒါပေမဲ့ မနေ့ညက အထဲမှာ သူတို့ အချိန် အများကြီး ဖြုန်းခဲ့တဲ့ ပုံပဲ။
သူ အပြင်မှာ စောင့်နေတာများလား။
“တကယ်တော့ မဟုတ်ဘူး။ ကိုယ်လည်း လမ်းတစ်လျှောက် ဟိုဟိုဒီဒီ သွားခဲ့သေးတယ်”
ဥပမာ _ဆေးဆိုင်ကို ဈေးဝယ်ဖို့ သွားတာမျိုးပေါ့။
ကာလာအိုကေရဲ့ သူဌေးကို သူသိတယ်လို့ ရှန်ရန်ချင်းက ရှင်းပြလိုက်သည်။ နန်ကောသည် ဉာဏ်အလင်း ရနေသော်လည်း သူမ ဝင်လာကတည်းက အနီးအနားမှာ တမင်တကာ စောင့်နေတာကို သူမ ရှင်းရှင်းလင်းလင်း သိနေသည်။
နန်ကောသည် သူ့ကို ရုတ်တရက် အားနာသလို ခံစားသွားရသည်။
“ဒီနေ့ ရုံးမသွားဘူးလား”
သူ့ကို အများကြီး နှောင့်နှေးသွားစေပုံ ပေါ်သည်။
တစ်နာရီတောင် ထိုးတော့မည်။
“ဒီနေ့ မနက် ဘာအရေးကြီးတာမှ မရှိဘူးမလား”
ရှန်ရန်ချင်းက ပြုံးပြီး ခေါင်းစဉ်ကို သဘာဝကျကျ ပြောင်းလိုက်သည်။
“မင်းရဲ့ အခန်းဖော်တွေကော ဘယ်လိုလဲ”
“အဆင်ပြေပါတယ်”
“သူတို့ စားပြီးသွားတဲ့ အချိန်ရောက်ရင် ကိုယ် မင်းကို ကျောင်း ပြန်လိုက်ပို့ပေးမယ်”
“ကုမ္ပဏီကို အရင် ပြန်သွားလိုက်ပါ။ ဒီနေရာက ကျောင်းနဲ့လဲ သိပ်မဝေးပါဘူး။ ကျွန်မတို့ကို ပို့ခိုင်းဖို့ ဟိုတယ်ကို သွားလိုက်ရုံပါပဲ။ အာ ပြီးတော့ ဒီနေ့ ကျွန်မ အတွက်နဲ့ အလုပ် နောက်ကျသွားတဲ့ ပုံပဲ။ နေ့လည်ပိုင်းမှာ အတန်းတွေ အများကြီး ရှိတယ်။ မနက်ဖြန်ရောက်မှ ကျွန်မ ရှင့်ကို ရှာလိုက်မယ်….”
“အဲဒါအပြင် ကျွန်မတို့က ဒီဒေသမှာ အပန်းဖြေချင်တာကြောင့် ရှင် အရင် ပြန်သွားသင့်တယ်”
“အဲလိုလဲ ကောင်းပါတယ်”
ရှန်ရန်ချင်းက သူမကို အခန်းကဒ် ပေးလိုက်သည်။
“မင်းရဲ့ ပစ္စည်းတွေ အကုန်လုံး အနက်ရောင် အိတ်ထဲမှာနော်။ ဧည့်ခန်းထဲက ဆိုဖာပေါ်မှာ မင်းအတွက် အဲဒါတွေ ထားပေးပြီးသား။ မင်းသွားတဲ့ အချိန် အဲဒါတွေ ယူသွားဖို့ မမေ့နဲ့နော်”
“အို ဟုတ်ပါပြီ”
140 02
သူ၏ ကုတ်အင်္ကျီကို ယူကာ ဝတ်လိုက်သည်။
“တကယ်လို့ တစ်ခုခုဆိုရင် ငါ့ကို ခေါ်လိုက်နော်”
နန်ကောသည် သူ့ဘေးတွင် မတ်တပ်ရပ်လိုက်ပြီး သူမ၏ အကြည့်များက သူ့အပေါ် လှည့်ပတ်နေသည်။ အဆုံးတွင် သူမ၏ လက်ကို ဖွင့်လိုက်သည်။
“ကျွန်မကို ဖက်ပါ”
ထိုလူက သူ၏ လက်ကြယ်သီး တပ်နေတာကို ချိန်ညှိလိုက်သည်။
သူက ငုံ့ကြည့်လိုက်ပြီး သူမ၏ မျက်ဝန်းစိုများနှင့် ဆုံသွားသည်။
စက္ကန့် အနည်းငယ် ရပ်တန့်သွားပြီးနောက် သူ၏ လက်မောင်းကို ဆန့်ထုတ်ပြီး သူမ၏ လက်မောင်းနား တစ်ဝိုက်ကို ထွေးဖက်ကာ သူ၏ ရင်ခွင်ထဲသို့ သူမကို ဆွဲသွင်းလိုက်သည်။
ထိုလူက သူမ၏ ခေါင်းနောက်တွင် သူ့လက်ကို ထားလိုက်ပြီး သူမကို ညင်သာစွာ ပုတ်လိုက်သည်။
“နန်ကော ဘာလို့ အခုထိ ပြန်မလာသေးတာလဲ”
“ငါ သွားကြည့်လိုက်မယ်”
ဘေးတံခါးမှာ ရုတ်တရက် ပွင့်သွားသည်။ ရုတ်တရက် မရပ်ခင်မှာပင် အသံကို ချက်ချင်း ကြားလိုက်ရသည်။
နန်ကော၏ လက်များက ချန်ယန်ချင်း၏ ခါးကို သိုင်းဖက်ထားသော်လည်း သူတို့ တုန်သွားသည်။
ရှန်ရန်ချင်း ထွက်သွားပြီး သိပ်မကြာခင်မှာပင် နန်ကောနှင့် တစ်ခြားလူများက အိပ်ဆောင်သို့ ပြန်လာကြသည်။
ကြောင်တောင်တောင်ဖြင့် အတန်းတက်ပြီးနောက် နန်ကော အတန်း ပြောင်းတော့မည့် အချိန်တွင် သူမ၏ အမေထံမှ ဖုန်းလက်ခံရရှိခဲ့သည်။
သူမသည် ကောက်ကိုင်လိုက်ပြီး စုဟွေ့နှင့် တခြားလူများက သူမ၏ နောက်မှ လိုက်လာကြသည်။
“ဟဲလို မေမေ။ ဟုတ် သမီး အခုပဲ အတန်းပြီးတယ်။ ကိစ္စရှိလို့လား”
“မနေ့က သမီးရဲ့ အစ်ကိုနဲ့ ရှိနေတာလား။ ဒါမှမဟုတ် သူနဲ့ တွေ့သေးလား”
“မနေ့ကလား”
နန်ကောက သူမ၏ ဖုန်းကို ကိုင်လိုက်သည်။
“မဟုတ်ဘူး မနေ့ညက သူအိမ်ပြန်မလာဘူးလား”
“မဟုတ်ဘူးလေ။ မနေ့ကတည်းက သူ ဟိုင်မြို့ကို ရောက်သင့်နေပြီ”
“အာ…. သူသမီးကို မပြောဘူးလေ”
“တစ်ခုခု ဖြစ်လို့လား”
သူမက ထပ်မေးလိုက်သည်။
“မနေ့ညက အွန်လိုင်းပေါ်မှာ သမီးရဲ့ အစ်ကို အကြောင်း သတင်းတွေ တက်နေတယ်။ သူ့မှာ ရည်းစားရှိတယ်လို့ သူတို့ ထင်ကြေးပေးနေကြတယ်။ သူမ ဘယ်သူလဲ သမီးသိလား”
နန်ကောက ထပ်မံ၍ ကြောင်တောင်တောင် ဖြစ်သွားသည်။
ဒါပေါ့ နန်ကျဲ့မှာ ရည်းစားရှိတယ် ဆိုတာကို သူမ မသိပေ။
သို့သော်လည်း နန်ကျဲ့တွင် သူတွဲချင်နေသော တစ်ယောက်ယောက် ရှိတယ်ဆိုတာကို သူမ သိသည်။
သို့သော်လည်း အဲ့ဒီ နှစ်ယောက်က တူလားဆိုတာကို သူမ မသိပေ။
သူမ တုံ့ဆိုင်းသွားသည်။
“သမီးတော့ အဲလို မထင်ဘူး”
“ဒါဆို သူက တစ်ယောက်ယောက်နဲ့ တွဲနေပါတယ်လို့ လိုင်းပေါ်မှာ ဘာလို့ တက်လာတာလဲ”
မစ္စစ်နန်လည်းပဲ စိတ်ရှုပ်သွားသည်။
“တစ်ခြားလူဆီကနေ ကြားသိရပေမဲ့ အဲ့ဒီ နာမည်ကြီးနေတဲ့ ခေါင်းစဉ်က ပျောက်ကွယ်သွားတယ်။ သမီး အစ်ကိုရဲ့ ရည်းစားက ဘယ်သူလဲ ဆိုတာ အမေလည်း မသိဘူး”
“သမီးအစ်ကိုကို အမေ ဖုန်းခေါ်ပေမဲ့ သူက မကိုင်ဘူး။ ယုနဲ့ တစ်ခြားလူတွေကို မေးပေမဲ့ သူတို့ အားလုံးကလည်း မသိဘူးလို့ ပြောကြတယ်။ သူတို့ ရည်ရွယ်ချက် ရှိရှိနဲ့ ပြောတာလား ဆိုတာ မသိလို့ သမီးကို ဖုန်းဆက်လိုက်တာ”
“သမီး အစ်ကိုက တကယ်ကို အရမ်း များသွားပြီ။ သူ့အချစ်ရေးကို ဖုန်းကွယ်ထားနိုင်သေးတယ်။ သူ လက်ထပ်ဖို့ အထိ အမေ မစောင့်နိုင်တော့ဘူး”
“သူ့မှာ ကြိုက်နေတဲ့ ကောင်မလေး ရှိတယ် ဆိုတာတော့ သိပေမဲ့ သူတို့ အခုထိ မတွဲဖြစ်သေးတာလဲ ဖြစ်နိုင်တယ် မလား။ အဲဒါက အွန်လိုင်းပေါ်မှာ နာမည် ကြီးဖို့လောက် အထိ မလေးနက်ဘူးလို့ သမီးထင်တယ်”
နန်ကောက အများကြီး မပြောပေ။ တကယ်တော့ ၎င်းမှာ သူမ အစ်ကို၏ ကိုယ်ရေးကိုယ်တာ ဖြစ်သည်။
ထိုသို့ ကြားပြီးနောက် မစ္စစ် နန်း၏ မျက်လုံးများ ပြူးသွားသည်။
“ဒါဆို သူတို့က တစ်ယောက်ကို တစ်ယောက် တကယ် စိတ်ဝင်စားနေကြတာလား။ သူမက ဘယ်မိသားစုကလဲ”
“အို သမီး တကယ်တော့ မပြောနိုင်ဘူး”
“သူမကို အရင်က မြင်ဖူးလား”
“အမ် သိပ်မကြာသေးခင်ကတော့ သူမကို တွေ့ဖူးတယ်။ သူမက တော်တော်လေး ကောင်းတဲ့လူပါ”
“ကောင်းပြီ”
မစ္စစ်နန်က နန်ကျဲ့၏ အာရုံခံနိုင်စွမ်းကို မယုံကြည်နိုင်သော်လည်း နန်ကျဲ့၏ အလှအရသာ ခံစားနိုင်မှု စွမ်းရည်မှာ မဆိုးသေးတာကို သူမ ခံစားမိ နေဆဲဖြစ်သည်။
140 03
ထို့ကြောင့် နန်ကောက အဆင်ပြေတယ်လို့ပြောလျှင် တကယ်ကို သင့်တင့်လျှောက်ပတ်သည်။
ထို့ကြောင့် သူမကို ထပ်မေးစရာ မလိုတော့ပေ။
“သမီးအားတဲ့ အချိန်ရောက်ရင် သမီးရဲ့ အစ်ကိုကို ဖုန်းခေါ်ပြီး အမေ့ကို ဖုန်းပြန်ခေါ်လို့ သတိတရ ပြောလိုက်ဦးနော်။ သမီးအဖေက နည်းနည်းလေး စိတ်ဆိုးနေတယ်”
မစ္စတာ နန်မှာ မြင့်မြတ်သော ကိုယ်ရည်ကိုယ်သွေး မရှိသော်လည်း နန်ကျဲ့မှာတော့ ကွဲပြားသည်။
ယခု သူ၏ အချစ်ရေးမှာ ရုတ်ရုတ်သဲသဲ ဖြစ်သွားခဲ့ရာ မစ္စတာနန်၏ အထိမခံသော နယ်မြေမှာ ပွဲဖြစ်သွားသည်ဟု ယူဆနိုင်သည်။
အရေးကြီးဆုံးမှာ သူ့မိသားစုမှ သူ့အချစ်ရေးကို ဖုန်းကွယ်ထားခဲ့လျှင် အဆင်ပြေသေးသော်လည်း သူ၏ မိဘ အရင်းများက နောက်ဆုံးမှ သိရသည်။ အွန်လိုင်းတွင် ပေါ်လာပြီးမှသာ သူတို့ တွေ့ရသည်။
၎င်းမှာ သာမန် ဘေးလူနှင့် ဘယ်လိုများ ကွာခြားနေသလဲ။
မိဘကဲ့သို့ ဦးစားပေး ပြုမူခြင်း လုံးဝ မရှိပေ။
“ဟုတ်ပြီ ဟုတ်ပြီ သမီး နားလည်တယ်”
ဖုန်းချပြီးသည့် နောက်တွင် နန်ကောက နန်ကျဲ့ကို ပထမဦးဆုံး ဖုန်းခေါ်လိုက်သည်။
သူမ အမေပြောသလို တစ်ယောက်မှ ဖုန်းမကိုင်ကြပေ။
နန်ကောက မျက်မှောင် ကြုတ်လိုက်သည်။ အတန်းစတော့မှာကို တွေ့လိုက်ရသောကြောင့် သူမ ဖုန်းကို ချလိုက်သည်။ အတန်းစပြီးနောက် သူမသည် ချန်းရှကို စာအုပ်ပေးလိုက်ပြီး နန်ကျဲ့ကို ရှာရန် သူမ၏ ကားသော့နှင့် အတူ ထွက်လာလိုက်သည်။
သူ့အမေ ပြောပုံအရ နန်ကျဲ့သည် ယခု ကျန်းမြို့တော်တွင် မရှိဘဲ မနေ့ကလည်း ပြန်မလာခဲ့ပေ။
ဟိုင်မြို့ရှိ သူ၏ အိမ်တွင် ရှိကောင်း ရှိနိုင်သည်။
မိနစ်လေးဆယ် ကြာပြီးနောက် နန်ကောသည် ဓာတ်လှေကားမှ ထွက်လာပြီး စကားဝှက်ကို လွယ်ကူစွာ ရိုက်ထည့်လိုက်သည်။
“နန်ကျဲ့လား အစ်ကို”
သူမ ဝင်ဝင်လာချင်းမှာပင် နန်ကျဲ့၏ နာမည်ကို စခေါ်လိုက်သည်။
ဧည့်ခန်းထဲရှိ ဆိုဖာပေါ်တွင် ကုတ်အင်္ကျီ တစ်ထည်ရှိသည်။
မနေ့ညက သူဒီမှာ ရှိနေခဲ့တဲ့ ပုံပေါ်ကာ အခုလည်း ရှိနေဆဲ ဖြစ်သည်။
ထိုသို့ တွေးပြီး သူမသည် မာစတာ အိပ်ခန်း တံခါးဆီသို့ လှမ်းလိုက်ကာ ပြင်းပြင်းထန်ထန် ခေါက်လိုက်သည်။
“နန်ကျဲ့”
မိနစ် အနည်းငယ် ကြာပြီးနောက် အထဲထဲတွင် လှုပ်ရှားမှု တစ်ခု ရှိနေသည်။ ထို့နောက် ချက်ချင်း သူမ၏ ရှေ့ရှိ တံခါးကို ဆွဲဖွင့်လိုက်သည်။ တစ်စုံတစ်ယောက်၏ အမူအရာသည် ယင်ကောင်ကို စားလိုက်သကဲ့သို့ ရှုံ့တွနေသည်။ သူမကို စူးစူးစိုက်စိုက် စိုက်ကြည့်နေပြီး သူ၏ ဆံပင်များက ရှုပ်ပွနေသည်။
******