အခန်း ၁၅၁
Vol. 16 Ch. 151
151 01
အပိုင်း (၁၅၁) ယောက်ဖလေးကို ရှာတာ ပိုကောင်းသည်။
အိမ်ဆောင်ကို ပြန်လာပြီး မကြာခင်မှာပင် နန်ကောသည် သူမ၏ အစ်ကိုထံမှ ဖုန်းလက်ခံရရှိခဲ့သည်။
မနေ့က မိဘများနှင့် တွေ့ဆုံမှု တွင် ထိုအကြောင်းအရာမှာ သံသယဖြစ်စရာ မရှိခဲ့ပေ။
“အဲဒါက အရမ်းကို ချောမွေ့သွားတယ်။ သူ့ရဲ့ အဖေနဲ့ မိထွေးက အရမ်းကို ကောင်းတယ်။ သူတို့ ငါ့ကို ဆွဲသီးတောင် ပေးသေးတယ်။ အဲဒါက အတော်လေး ကြည့်လို့ ကောင်းတယ်”
“သူ့ရဲ့ မိထွေးက တကယ်ပဲ မင်းကို ကောင်းကောင်း ဆက်ဆံရဲ့လား”
နန်ကျဲ့သည် ရှန်ရန်ချင်း၏ အဖေကို သိပ်စိတ်မပူပေ။ သူ၏ မိထွေးကိုသာ ပို၍ စိုးရိမ်နေသည်။
“ကျွန်မ အမှန်တိုင်း ပြောနေတာပါ အစ်ကို”
နန်ကောသည် နန်ကျဲ့ကို တီးတိုးပြောနေကာ လသာဆောင်တွင် ထိုင်နေသည်။ သူမ၏ အသံကို နှိမ့်ကာ ပြောနေသည်။
“အရင်က ရှန်ရန်ချင်းရဲ့ အမေကို ကျွန်မ မြင်ဖူးတယ်။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် သူမနဲ့ ယှဉ်ရင်တော့ ဒီအန်တီက ပိုပြီး နူးညံ့တဲ့ပုံ ပေါ်တယ်မလား”
နန်ကောက ၎င်းကို ဆုံးဖြတ်ရန် သင့်လျော်သော စကားလုံး ရှာမတွေ့သောကြောင့် သူမ၏ ခေါင်းကို ကုတ်လိုက်သည်။
“သူ့မိထွေးနဲ့ ပေါင်းရတာ ပိုလွယ်မယ်လို့ ထင်တယ်။ သူ့အမေကို ကြည့်ရတာ အနည်းငယ် ရက်စက်တဲ့ပုံ ပေါ်ပြီး သူ၏ အကြည့်တစ်ချက်က အလွန် လွှမ်းမိုးနေပုံပေါ်သည်။ ဒါပေမဲ့ သူ့ရဲ့ မိထွေးကတော့ လုံးဝ ဆန့်ကျင်ဘက်ပဲ။ ကျွန်မတို့ အမေလိုပဲ သူ့ရဲ့ ကိုယ်ရည်ကိုယ်သွေးက အရမ်းကောင်းတယ်”
ထိုအချိန်တွင် နန်ကောသည် မနေ့ညက ဖြစ်ပျက်ခဲ့သမျှ အားလုံးကို နန်ကျဲ့ကို ပြောပြသည်။
တစ်ဖက်တွင် နန်ကျဲ့သည် မနက်စာ စားရင်း နားထောင်နေသော်လည်း ဘာမှတ်ချက်မှ မပေးပေ။
“ဟလို အစ်ကို နားထောင်နေသေးလား”
နန်ကောသည် ဆယ်မိနစ်ထက် ကြာအောင် ရောက်တတ်ရာရာ ပြောဆိုနေသော်လည်း လိုင်း၏ တစ်ခြားတစ်ဖက်ရှိ လူဆီမှ ဘာတုံ့ပြန်မှုမှ မကြားရပေ။
“ငါ နားထောင်နေပါတယ်။ နင် ပြီးပြီလား”
“ဟမ် ဟမ်”
“နားလည်ပြီ။ ငါ ချလိုက်တော့မယ်”
နန်ကောက မျက်မှောင် ကြုတ်လိုက်သည်။
“တစ်ခြား ပြောစရာ မရှိဘူးလား”
“ဘယ်လိုမျိုးလဲ”
“ဥပမာ ရှန်ရန်ချင်းရဲ့ မိထွေးက တကယ် မဆိုးဘူးလို့ အစ်ကို ထင်တယ်ပေါ့”
နန်ကျဲ့က ပြန်ပြောလိုက်သည်။
“အဲဒါက ဖြစ်သင့်လို့လား”
“သူမ အရမ်း ကောင်းကောင်း ဆက်ဆံတာ သာမန် လူတစ်ယောက်လိုပါပဲလို့ ဆိုလိုချင်တာပါ”
ဖုန်း၏ မျက်နှာပြင်မှာ ရုတ်တရက် မီးလင်းသွားသည်။ နန်ကျဲ့ ငုံ့ကြည့်လိုက်ကာ နန်ကောကို ပြောလိုက်သည်။
“ငါ နန်နဲ့ ဆက်မပြောတော့ဘူး။ ဖုန်းဝင်လာပြီ’’
“အို”
နန်ကောက အရင် ချရန်သာ တတ်နိုင်တော့သည်။
“မင်း င့ါကို ဘာလို့ ခေါ်တာလဲ”
“ငါ နန်ကောကို ကျောင်းကို ပြန်ပို့ပေးလိုက်ပြီ”
ဖုန်းကျသွားသည်နှင့် ရှန်ရန်ချင်း၏ အသံက ထွက်ပေါ်လာသည်။
“ကောင်းပြီ နားလည်ပြီ”
နန်ကျဲ့က မတုံ့ပြန်ဘဲ ဆက်စားနေသည်။
“တခြား ရှိသေးလို့လား”
“ငါ ဒီတစ်ခေါက် ပြန်လာတုန်းက မိသားစု သစ်ပင်နဲ့ အိမ်ထောင်စုဇယားကို ယူလာခဲ့တယ်။ မင်း ဟိုင်မြို့ကို ဘယ်ချိန်က ရောက်တာလဲ”
နန်ကျဲ့က သူ၏ မျက်ခုံးကို ပင့်လိုက်ပြီး သူ၏ တူကို ချလိုက်သည်။ သူက အသက် ပြင်းပြင်းရှူကာ ပြုံးလိုက်သည်။
“မင်း အဲဒါတွေကို တကယ် ယူလာတာလား”
“ဟုတ်တယ် နန်ကောက မနေ့က အဲဒါတွေကို တွေ့ပြီးနေပြီ”
ရှန်ရန်ချင်းမှာ သူ၏ စကားအတိုင်း လုပ်တတ်သူ ဖြစ်သည်။
“မကြာခင်က ငါ မအားသေးဘူး။ နှစ်ရက်လောက် နေပြီးမှ ပြောကြတာပေ့ါ”
“ကောင်းပြီ။ မင်းအားတဲ့ အချိန် ငါ့ကို ဆက်သွယ်လိုက်”
သူတို့ နှစ်ယောက်လုံး ဖုန်းချလိုက်သည်။
နန်ကျဲ့သည် အမြဲတမ်း ဝတ်ကျေတမ်းကျေ လုပ်ရတာကို နှစ်သက်သည်။
“ရက်အနည်းငယ် အတွင်း” နှင့် “နောက်တစ်ကြိမ်မှ တွေ့မယ်” ဟူသော စကားလုံးများက သူ ဆိုလိုချင်တာနှင့် လုံးဝ ကွဲပြားနေသည်။
151 02
ရှန်ရန်ချင်းက ၎င်းနှင့် ကျင့်သားရနေသောကြောင့် ထိုတစ်ပတ်တွင် အလုပ်ရှုပ်နေသော ဥက္ကဠနန်နှင့် တွေ့ဖို့ အခွင့်အရေး ရှိလိမ့်မည်ဟု သူ မတွေးထားခဲ့ပေ။
သူသည် အများကြီး မမျှော်လင့်ရဲပေ။ အိမ်ဟောင်းကြီးကို သူ နောက်တစ်ခေါက် ပြန်သွားသော အချိန်တွင် မိသားစု သစ်ပင်ကို သူ အရင် ပြန်ယူသင့်လား ဆိုတာကို သူ တွေးနေဆဲ ဖြစ်သည်။ နောက်တစ်ခါ တွေ့သော အချိန်တွင် နန်ကျဲ့အတွက် ၎င်းကို သူ ယူသွားလိမ့်မည်။
ထုံးစံအတိုင်းဆိုရင် “ရက်အနည်းငယ်အတွင်း” က တနင်္လာနေ့ကို ဆိုလိုသည်။ အံ့ဩစရာ ကောင်းတာက ဗုဒ္ဓဟူးနေ့ ညနေခင်းတွင် နန်ကောအတွက် အချိုပွဲဝယ်ဖို့ အလုပ်မှ အထွက်တွင် နန်ကျဲ့ဆီမှ ဖုန်းဝင်လာသည်။
“မင်း အားလား”
ရှန်ရန်ချင်းက သူဖွင့်ထားသော လမ်းညွှန် စနစ်ကို ကြည့်လိုက်သည်။ မပြောရသေးခင်မှာပင် ခဏတာ တိတ်ဆိတ်သွားသည်။
“တစ်နာရီ ခွဲလောက် နေရင်တော့ အားတယ်”
“ဟွားရှန် ဂရုက ဒေဝါလီ ခံသွားပြီလား။ မင်းအလုပ် အရမ်း ကြိုးစားနေတာလား။ မင်းကိုယ်မင်း ဂရုမစိုက်ဘူး ဆိုရင်တောင် မင်းရဲ့ ဝန်ထမ်းတွေ အတွက် စဉ်းစားသင့်တယ် မဟုတ်လား။ မင်းဝန်ထမ်းတွေက မင်းနောက်ကွယ်ရောက်ရင် မင်း သေဖို့ကို ကျိန်ဆဲနေကြမှာ မလား”
နောက်ဆုံး သူပါးစပ် ပိတ်သွားသော အချိန်တွင် ရှန်ရန်ချင်းက ရှင်းပြရန် အခွင့်အလမ်း ယူလိုက်သည်။
“ငါက အလုပ်မှာ အချိန်ပို ဆင်းနေတာ မဟုတ်ဘူး။ စုန့်ပေက အချိုပွဲဆိုင် အသစ်မှာ။ အဲဒါက သိပ်မဆိုးဘူးလို့ ကြားလို့။ နန်ကောအတွက် အချိုပွဲ ဝယ်ဖို့ သွားနေတာ”
နန်ကျဲ့….
“ကောင်းပြီ”
သူ ရှုံးသွားသည်။
“ဒါဆို မင်း အချိုပွဲ ဝယ်ပြီးသွားရင် ငါနဲ့ သောက်ဖို့ ထွက်လာခဲ့”
“သေချာလား”
“မင်း ကြိုက်တဲ့ နေရာရွေးလိုက်။ မင်းက ဟိုင်မြို့နဲ့ ပိုရင်းနှီးတယ်”
“ကောင်းပြီ။ ငါမင်းကို နေရာပို့လိုက်မယ်”
အွန်လိုင်းပေါ်တွင် နာမည်ကြီးနေသော အချိုပွဲဆိုင်မှာ မျှော်လင့်ထားသလို ရှန်ရန်ချင်းမှာ မိနစ်လေးဆယ် စောင့်လိုက်ရသည်။
ကံကောင်းစွာဖြင့် သူက နန်ကျဲ့ကို တစ်နာရီအတွင်း တွေ့ဖို့ မပြောလိုက်မိပေ။ တစ်နာရီ ခွဲဖြင့် သူ့ဆီကို ရောက်ဖို့ရာ ခက်ခဲသည်။
ဟိုင် တက္ကသိုလ်၏ အိပ်ဆောင်သို့ သူရောက်သော အချိန်တွင် နန်ကောက အောက်ထပ်တွင် စောင့်နေပြီးသား ဖြစ်သည်။
သူ၏ ကားကို တွေ့ပြီး နန်ကောက မြန်မြန် ပြေးလာသည်။
“ကိုယ် နှစ်ခု ပိုဝယ်လာတယ်။ ဒီအိတ်နှစ်ခုက မစ်တီး။ မင်းရဲ့ အခန်းဖော်တွေကိုလည်း မျှလိုက်လေ”
“ကောင်းပြီ”
နန်ကောက ယူလိုက်သည်။ သူမ၏ လက်ထဲတွင် ပစ္စည်းများဖြင့် ပြည့်နေသည်။
“ရှင် ဒီည တခြား ဘာလုပ်ဖို့ ရှိလဲ”
“ဟုတ်တယ် မင်းရဲ့အစ်ကိုနဲ့ ခဏသွားတွေ့ရမှာ”
“အော်”
နန်ကောက ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ နောက်တစ်စက္ကန့်တွင် သူမ၏ ခေါင်းကို ချက်ချင်း မော့လိုက်သည်။
“ကျွန်မရဲ့ အစ်ကို”
သူမ၏ အသံထဲတွင် အံ့ဩမှုများကို ဖုန်းကွယ် မထားနိုင်တော့ပေ။
“ဟုတ်တယ်”
ရှန်ရန်ချင်းက ပြုံးကာ သူမကို ကြည့်လိုက်သည်။
“ကိုယ်တို့ စကားစမြည် ပြောကြတာပါ။ ကောင်းပြီ မြန်မြန်တက်တော့။ ကိုယ်နောက်ကျနေရင် မင်းအစ်ကိုက ကိုယ့်ဆီကနေ အမှတ်တွေ ထပ်နှုတ်နေလိမ့်မယ်”
၎င်းမှာ အတော်လေး အရေးကြီးသည်။ နန်ကောက သူ့ကို လက်ပြ နှုတ်ဆက်ဖို့ရာ အတတ်နိုင်ဆုံး ကြိုးစားခဲ့သော်လည်း သူ့ကို စိုးရိမ်စွာ သတိပေးနေသည်။
“ရှင့်အတွက် ခက်ခဲတဲ့ အရာတွေ လုပ်နေတယ် ဆိုရင် ကျွန်မကို ဖုန်းဆက်ဖို့ သတိရလိုက်ပါ”
“သွားတော့မယ်”
ရှန်ရန်ချင်းက တံခါး အပေါက်မှ သူမကို ကြည့်နေသည်။ သူ လှည့်ကြည့် လိုက်သော အချိန်တွင် တံခါး၏ နောက်မှ ထပ်ထွက်လာသော သူမ၏ ခေါင်းကို တွဲလိုက်သည်။ သူက ပြုံးပြီး သူ၏ လက်ကို မြှောက်ကာ လေထဲတွင် ဝေ့ယှမ်းပြလိုက်သည်။
နန်ကော တက်သွားပြီးနောက် ရှန်ရန်ချင်းက ထွက်သွားလိုက်သည်။
ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် သူနှင့် နန်ကျဲ့ သဘောတူထားသော နေရာမှာ ဟိုင်တက္ကသိုလ်နှင့် သိပ်မဝေးပေ။ ယာဉ်ကြော ပိတ်ဆို့မှု မရှိလျှင် ဆယ်မိနစ်ဖြင့် ရောက်နိုင်သော ခရီး ဖြစ်သည်။
သူ ရောက်သော အချိန်တွင် နန်ကျဲ့မှာ သောက်နေပြီ ဖြစ်သည်။
သူ၏ မျက်လုံးထောင့်မှ သူ့ပုံရိပ်ကို မြင်လိုက်သော အချိန်တွင် နန်ကျဲ့က သူ၏ ဝိုင်ခွက်ကို ချကာ သူ့နာရီကို ညွှန်ပြလိုက်သည်။
“တောင်းပန်ပါတယ်။ ပြန်လာတဲ့ အချိန် ကားပိတ်နေလို့”
ဟိုင်မြို့၏ ညနေခင်း အချိန်မှာ အရင်ကဲ့သို့ ဒုက္ခပေးနေသေးသည်။ နန်ကျဲ့က လှောင်ပြောင်သော အပြုံးနှင့် အော်လိုက်သော်လည်း သူ့ကို ဒုက္ခမပေးပေ။
151 03
“မင်း ရွေးလိုက်တာ ဘယ်လိုနေရာကြီးလဲ”
သူသည် အောက်ထပ်ရှိ ပတ်ဝန်းကျင်ကို ညွှန်ပြကာ ၎င်းမှာ ရယ်စရာ ကောင်းသလို ခံစားလိုက်ရသည်။
သူတို့၏ နေရာမှာ ဒုတိယထပ် ခြံစည်းရိုး၏ ရှေ့တွင် ဖြစ်သည်။ ပတ်ဝန်းကျင်မှာ အလွန် တိတ်ဆိတ်နေသည်။
ပထမထပ်၏ အလယ်တွင် စီးဆင်းနေသော စမ်းချောင်းနှင့် ကျောက်ဆောင်တစ်ခု ရှိသည်။
နန်ကျဲ့က အထင်အမြင် သေးနေသော သူ၏ အကြည့်ကို ပြန်လည် ရုတ်သိမ်း လိုက်သော်လည်း သူ မော့ကြည့်လိုက်သောအချိန်တွင် ချန်ယန်ချင်းက ထိုအကြောင်း တွေးနေတာကို သူ တွေ့လိုက်သည်။ ၎င်းမှာ တကယ့်ကို ထိုလူ လာရမည့် နေရာဖြစ်သည်။
သို့သော်လည်း သောက်ဖို့ သွားမယ်လို့ သူပြောသော အချိန်တွင် ဘားကို ဆိုလိုသည်။
ဒီမှာက အလွန်တိတ်ဆိတ်သည်။ အောက်ထပ်ရှိ ရေကျသံများထပ် ဘာအသံမှ မရှိပေ။
တစ်ယောက်မှတောင် မတွေ့ရပေ။
ထို့အပြင် ရှန်ရန်ချင်းက အထဲရှိ သီးသန့်ခန်းကို မှာယူလိုက်သည်။ အထဲတွင် ပိုတိတ်ဆိတ်ပြီး စားပွဲတွင် လက်ဖက်ရည် အစုံများဖြင့် ပြည့်နေသည်။
သူပထမဦးဆုံး ရောက်သော အချိန်တွင် ဝိုင်ရှိလား ဆိုတာကို သူအရင် မေးလိုက်သည်။ အဆုံးတွင် တစ်ယောက်က ၎င်းမှာ လက်ဖက်ရည်ခန်း ဖြစ်သော်လည်း သူသာ သောက်ချင်လျှင် ဝယ်ပေးနိုင်သည်ဟု ပြောလိုက်သည်။
သူသည် အထဲတွင် စောင့်ရတာ ပျင်းသောကြောင့် လက်ဖက်ရည် အခန်းရှိ ဝန်ထမ်းဝယ်ပေးသော ဝိုင်ကို ယူကာ အပြင်ဘက်တွင် ထိုင်ပြီး အရင် သောက်နှင့် လိုက်သည်။
“မင်းကြိုက်တဲ့ နေရာကို ငါ ရွေးပေးချင်ပေမဲ့ စကားပြောဖို့အတွက် မသင့်လျော်ဘူးလို့ ငါ တွေးလိုက်တယ်”
ရှန်ရန်ချင်းက သူ၏ နှာတံပေါ်ရှိ မျက်မှန်ကို ချိန်ညှိလိုက်ပြီး လေးလေးနက်နက် ပြောလိုက်သည်။
“အဲဒါအပြင် ငါက မသောက်ဘူး။ အဲဒါကြောင့်မို့ မင်းနဲ့ ဝိုင်အစား လက်ဖက်ရည်ပဲ သောက်နိုင်တယ်”
နန်ကျဲ့ “......”
မင်း မသောက်နိုင်ဘူးဆိုရင် ဘာလို့ ငါ့ကို သတိပေးတာလဲ။
နှစ်မိနစ် ကြာပြီးနောက် သူတို့ နှစ်ယောက်လုံး သီးသန့်ခန်းသို့ ရောက်သွားသည်။
နန်ကျဲ့သည် ရှန်ရန်ချင်းက သူ့အတွက် ပြင်ဆင်ထားပေးသော လက်ဖက်ရည်ကို ကြည့်လိုက်သည်။ သူက တစ်ခုခုကို ပြောချင်နေသော်လည်း တုံ့ဆိုင်းနေသည်။ သူ၏ ခေါင်းကို ငုံ့လိုက်ကာ သူ့လက်ထဲရှိ ဘီယာ ပုလင်းကို ကြည့်လိုက်သည်။
သူသည် တုံ့ဆိုင်းသွားပြီး သူ၏ ခေါင်းကို မမော့ရဲတော့ပေ။
သူက ၎င်းကို သိသည်။ ယောက်ဖလေးကို ရှာတာ ပိုကောင်းသည်။
******