အခန်း ၁၅၂

152 01

အပိုင်း (၁၅၂) မင်းက ငါ့ကို စဉ်းစားစေချင်တာလား။

သီးသန့် အခန်း‌ထဲရှိ လေထုမှာ အလွန် ထူးဆန်းနေသည်။

နန်ကျဲ့သည် ဘေးတိုက် ထိုင်လိုက်ပြီး သူ၏ ဘီယာကို သောက်ကာ မျက်နှာချင်းဆိုင်တွင် ထိုင်ကာ လက်ဖက်ရည် သောက်နေသော လူကို လျစ်လျူရှုလိုက်သည်။

ခဏကြာပြီးနောက် ရှန်ရန်ချင်းသည် မိသားစု သစ်ပင်နှင့် အိမ်ထောင်စုဇယားကို စားပွဲပေါ်တွင် ထားလိုက်ပြီး သူ့ထံသို့ တွန်းပေးလိုက်သည်။

နန်ကျဲ့သည် သူဌေးတစ်ယောက်လို ပျင်းရိစွာ မော့ကြည့်လိုက်ပြီး စားပွဲပေါ်ရှိ အရာကို ပေါ့ပေါ့ပါးပါး စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။ သူက စိတ်မဝင်စားပေ။

ရှန်ရန်ချင်းက သူ့ကို အလျင်စလို မလုပ်ပေ။ သူ၏ရှေ့တွင် ထားလိုက်ပြီးနောက် လက်ဖက်ရည်ကို ဆက်ငှဲ့နေသည်။

အဆုံးတွင် နန်ကျဲ့က မနေနိုင်တော့ပေ။ သူက မနေနိုင်တော့ဘဲ လှည့်ကာ မေးလိုက်သည်။

“ငါ့ရဲ့ ငယ်သူငယ်ချင်းကို လက်လွှတ်လိုက်ပြီး တခြားလူတွေက မင်းကို အထူးတလည် ရွေးချယ်ကြတယ်။ အဆုံးမှာ မင်းလည်း ငါနဲ့ ဒီလိုမျိုး လုပ်မှာပဲလား။ ငါနဲ့ ထိုင်ပြီး ငါနဲ့ စကား ပြောချင်တယ်လို့ ပြောခဲ့တဲ့ လူက ဘယ်သူလဲ။ မင်း ငါ့ကို ဒီလိုပဲ ဆက်ဆံတာလား”

“မင်း အမြဲတမ်းလိုလို အပြင်မှာ မသောက်တာက ကောင်းပေမဲ့ ဒီမှာတော့ ဘယ်သူမှ မရှိဘူး။ တကယ်လို့ မင်းမူးမှာကို ကြောက်နေတယ်ဆိုရင် နောက်မှ တစ်ယောက်ယောက်ကို မင်းဆီ ပို့ခိုင်းလိုက်မယ်”

“ငါနဲ့ သောက်လိုက်ရင် မင်း သေသွားမှာ မိုလို့လား”

သူနှင့် အတူ သောက်ရန် တစ်ယောက်ယောက်ကို ရှာဖို့ ထွက်လာသည်။ မမျှော်လင့်ထားပဲ ရှန်ရန်ချင်းက ထိုကဲ့သို့ သာသနာဖျက် ဖြစ်နေသည်။

သူ့ကို ဆန့်ကျင်ပြီး တည်ငြိမ် အေးဆေးနေသော လူတစ်ယောက်ကို သေသေချာချာ စိုက်ကြည့်နေသည်။

ထို့နောက် တစ်ဖက်လူက တည်တည်ငြိမ်ငြိမ် ပြန်ပြောတာကို သူကြားလိုက်ရသည်။

“ငါ တကယ့်ကို သေသွားလိမ့်မယ်”

နန်ကျဲ့…

ရှန်ရန်ချင်းက သူ့ကို တမင်တကာ ဒေါသထွက်အောင် လုပ်နေသည်ဟု သူ ထင်နေသည်။ သူ ပေါက်ကွဲခါနီးတွင် ရှန်ရန်ချင်း၏ ရှင်းပြချက်ကို သူ ကြားလိုက်ရသည်။

“ငါက အရက်နဲ့ အလက်ဂျစ်ရှိတယ်။ ပုံမှန်လဲ ငါလုံးဝ မသောက်ဘူး။ တကယ်လို့ ငါ သောက်မယ်ဆိုရင် တကယ်ကို တစ်ခုခု ဖြစ်သွားလိမ့်မယ်”

ရှန်ရန်ချင်းသည် သူ၏ အကြည့်ကို နားလည်သောကြောင့် ပြောလိုက်သည်။

“နန်ကောလည်း အဲဒါကို သိတယ်”

မင်းငါ့ကို မယုံရင် နန်ကောကို မေးလို့ရတယ် ဆိုသော အဓိပ္ပာယ် ဖြစ်သည်။

နန်ကျဲ့၏ အမူအရာမှာ ဝမ်းချုပ်နေသလို ဖြစ်သည်။

“မင်း ဘာလို့ စောစောက မပြောတာလဲ။ ဒီလိုဆို ငါမင်းကို ခေါ်မထုတ်ပါဘူး”

၎င်းကြောင့် တစ်ခုခု မှားယွင်းသွားတာ ရှိသည်ဟု ရှင်းရန်ချင်းက မထင်ခဲ့ပေ။

“မင်း ဘီယာ မင်းသောက်လေ။ ငါက လက်ဖက်ရည် သောက်မယ်။ အဲဒါက ငါတို့ရဲ့ စကားဝိုင်း အပေါ် သက်ရောက်မှု မရှိပါဘူး”

နန်ကျဲ့၏ နှုတ်ခမ်းမှာ ညင်သာစွာ ကျိန်ဆဲနေသလို လှုပ်ရှားသွားသည်။

အဆုံးတွင် သူ ထွက်မသွားပေ။ သူ၏ မိသားစု သစ်ပင်ကို အေးစက်သော အမူအရာဖြင့် ကြည့်နေသည်။

ပထမ နှစ်မျက်နှာကို ဖတ်ပြီးနောက် သူ၏ အမူအရာမှာ ရုတ်တရက် လေးနက်လာသည်။

ရှန်ရန်ချင်းက အာရုံ မစိုက်သော အချိန်တွင် သူ့ကို မော့ကြည့်ကာ တိတ်တဆိတ် အကဲဖြတ်လိုက်ပြီး တစ်ခုခုကို ပြောချင်သော ပုံစံဖြစ်နေသော်လည်း တွန့်ဆုတ်နေသည်။

ဆယ်မိနစ် ကြာပြီးနောက် နန်ကျဲ့က အိတ်ကို ပိတ်လိုက်သည်။

“ပြဿနာ ရှိလို့လား”

နန်ကျဲ့၏ မသေသပ်သော အမူအရာဖြင့် နှိုင်းယှဉ်ရန် ရှန်ရန်ချင်းက ထရပ်လိုက်သည်။ သူ၏ အနက်ရောင် ရှပ်အင်္ကျီမှာ လုံးဝ တွန့်မသွားပေ။

နန်ကျဲ့က သူ့ကို ထပ်ကြည့်ကာ ရွဲ့ပြောလိုက်သည်။

“မင်းရဲ့ မိသားစုထဲမှာ အရည်အချင်းရှိတဲ့ လူတွေ အများကြီး ရှိတာပဲ”

ရှန်ရန်ချင်းက ပြုံးကာ အရာအားလုံးကို ဖယ်ထားလိုက်သည်။

“ဒီနေ့ ဒီ‌အကြောင်းကို ပြောဖို့ ငါ့ကို ရှာတာတော့ မဟုတ်ဘူးမလား”

ဖုန်း လက်ခံရရှိပြီးသည့် အချိန်မှ ရှန်ရန်ချင်းက အံ့ဩသွားခဲ့သည်။ ထို့အပြင် နန်ကျဲ့၏ အသံနှင့် လက်ရှိ အခြေအနေအရ သူသည် သူ့မိသားစု သစ်ပင်အတွက် ဒီနေရာတွင် ရှိနေပုံ မပေါ်ပေ။ တစ်ခြား တစ်ခုခု ရှိသင့်သည်။

ထိုသို့ဆိုလျှင် နန်ကျဲ့၏ ပင်ကိုယ်စရိုက်အရ သူဝင်လာသည်နှင့် မိသားစု သစ်ပင်ကိုမေးကာ တည့်တည့်မတ်မတ် သွားသင့်သည်။

ထိုသို့ တွေးကြည့်လျှင် သူ‌တို့ ပြောနိုင်သည့် တစ်ခုတည်းသော အရာမှာ နန်ကောဖြစ်သည်။

နန်ကောသည် လွန်ခဲ့သော နှစ်ရက်ကမှ ညစာအတွက် သူတို့အိမ်ကို သွားခဲ့တာ မဟုတ်လား။

152 02

ရှန်ရန်ချင်းက လှည့်ကာ ထိုအကြောင်းကို တွေးလိုက်သည်။ အဲ့ကိစ္စတော့ မဖြစ်သင့်ဘူး။ ထိုနေ့က ဖုန်းထဲတွင် တစ်ကြိမ် ပြောပြီးသား ဖြစ်သည်။ နန်ကျဲ့က ဘာကိုမှ မပြောပေ။ သူထိုအကြောင်းပြောတာ ကြားသောအချိန်တွင် သူ၏ တုံ့ပြန်မှုက သာမန်သာ ဖြစ်သည်။ သို့သော်လည်း သူတို့နှစ်ယောက် ကြားတွင် ထိုအကြောင်းမှလွဲ၍ တစ်ခြား ပြောစရာ အကြောင်းမရှိပေ။

“ငါ မင်းကို ပြောစရာ တစ်ခုခု ရှိလို့လား”

“မဟုတ်ဘူး”

ရှန်ရန်ချင်းက သူ့ယောက်ဖလေး၏ ပုံစံကို မှန်းဆလိုက်သည်။ ဒါပေါ့ ထိုအချိန်တွင် သူ့ကို မလွန်ဆန်နိုင်ပေ။

သူက နောက်ထပ် မမေးတော့ပေ။ နန်ကျဲ့က သူ့ကို မပျော်မရွှင် ကြည့်လိုက်ပြီး ဆက်သောက်လိုက်သည်။

သူက ဖြေးဖြေးချင်း ရှိုက်လိုက်ကာ တစ်ဖက်လူက‌ စကားပြောတာကို စောင့်ရင်း သူ၏ လက်ဖက်ရည်ကို သောက်လိုက်သည်။

မျှော်လင့်ထားသည့် အတိုင်း ဘီယာနှစ်ဘူး ကုန်ပြီးနောက်တွင် မျက်နှာချင်းဆိုင်ရှိ လူက နောက်ဆုံးတွင် စကားပြောလာသည်။

“မင်း နန်ကောကို ရည်းစားစကား ပြောဖို့ အချိန်ဘယ်လောက် ယူရလဲ”

သူမဖြေနိုင်သေးခင်မှာပင် နန်ကျဲ့က ဆက်မေးလိုက်သည်။

“အဲဒါက သိပ်တော့ မကြာသင့်ဘူး ဟုတ်တယ်မလား။ နောက်ဆုံးတော့ နန်ကောလည်း မင်းကို သဘောကျတယ်”

သူ ကြည့်လိုက်သည်နှင့် ရှန်ရန်ချင်း၏ မျက်တောင်များ ခတ်သွားသည်။

နန်ကျဲ့က နှစ်လမ်းသွား စကားဝိုင်းကို မလိုချက်တာ သိသာသည်။ သူ၏ “အမှိုက်ပုံး”အဖြစ် တစ်စုံတစ်ယောက်ကို အလိုရှိပြီး ဘာတုန့်ပြန်မှုမှ မလိုအပ်သောကြောင့် ဖြေကြားရန် အခွင့်အရေး မပေးခဲ့ပေ။

ထိုသို့ တွေးကာ နန်ကျဲ့ သူ့ကို ဘာကြောင့် ခေါ်လဲ ဆိုတာကို နားလည်သွားသည်။

ထို့ကြောင့် နောက်နာရီဝက်လောက် ကြာအောင် သီးသန့် အခန်းထဲတွင် အဆက်မပြတ် ပြောနေသော နန်ကျဲ့၏ အသံကိုသာ ကြားနိုင်နေသည်။

ရှန်ရန်ချင်းသည် သူနှင့် မျက်နှာချင်းဆိုင်တွင် ထိုင်ကာ သူ့ကိုယ်သူ အရုပ်တစ်ရုပ်အဖြစ် သုံးခွင့်ပေးလိုက်သည်။ ရံဖန်ရံခါ သူ သဘောတူလိုက်သည်။

သို့သော်လည်း တိုးတက်မှု မရှိသေးပေ။ အနည်းဆုံးတော့ ရှန်ရန်ချင်းက နန်ကျဲ့၏ ဒုက္ခကို နောက်ဆုံးတွင် နားလည်သွားသည်။

နန်ကျဲ့က ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မပြောပေ။

သိပ်မကြာခင်ကပင် သူမ၏ အစ်ကိုသည် မိန်းကလေး တစ်ယောက်ကို ရည်းစားစကား ပြောထားကြောင်း နန်ကောက ပြောဖူးသည်။

ရှန်ရန်ချင်း မျှော်လင့်ထားသည့်အတိုင်း နန်ကျဲ့က ငြင်းဆိုခဲ့သည်။

သို့သော်လည်း ၎င်းမှာ ကြမ်းတမ်းသည်။

နန်ကျဲ့သည် အရင်ညက သူ့အမေ ပြောသော စကားကို အလေးအနက် ထားခဲ့သည်။ ထိုညတွင် သူတစ်ညလုံး အိပ်မပျော်ခဲ့ပေ။ သူ့အမေ၏ စကားများကို အချိန်ယူ စဉ်းစားနေသည်။ ထို့နောက် မနက်ခင်း စောစော နန်ကောကို ဖုန်းခေါ်ပြီးနောက် အိပ်မပျော်တော့ပဲ ချီယန်ကို ထပ်ပြီး ခေါ်လိုက်သည်။

ချီယန်က မဖြေခဲ့ပေ။

စိတ်အားထက်သန်စွာဖြင့် စားလို့မပြီးသေးခင်မှာပင် ဟိုင်မြို့သို့ ကားမောင်းထွက်လာသည်။

ကံမကောင်းစွာဖြင့် ချီယန်က အိမ်မှာ ရှိနေပုံ မပေါ်ပေ။

သူက ချီယန်၏ စတူဒီယိုသို့ ထပ်သွားလိုက်ပြီး နောက်ဆုံးတွင် သူမသည် ပြီးခဲ့သော ညကမှ နိုင်ငံခြားသို့ အလုပ်ကိစ္စနှင့် ခရီးထွက်သွားကြောင်း သိလိုက်ရသည်။

ချီယန်၏ ဖုန်းခေါ်ဆိုမှုကြောင့် သူသည် ညအချိန်မတော် နိုးလာခဲ့သည်။

ဖုန်းထဲတွင် ချီယန်၏ အနည်းငယ် ဆူညံနေသောကြောင့် သူမ၏ အသံကို မြှင့်ပြီး ပြောရန်မှ ရွေးချယ်စရာမရှိတော့ပေ။

“အစ်ကိုနန်လား။ နားထောင်နေလား”

“အင်း”

“အို ကျွန်မက ဟိုင်မြို့မှာ မဟုတ်ဘူး။ ကျွန်မကို ဘာလို့ ရှာတာလဲ။ နောက်တစ်ပတ်အထိ ပြန်လာနိုင်လိမ့်မယ်လို့ မထင်ဘူး။ အရေးကြီးတာ တစ်ခုခု ရှိလို့လား။ ရှင့်ရဲ့ ကျောတွေ နာနေတုန်းပဲလား”

“ပျောက်ခါနီးပါပြီ။ အဲဒါအပြင် ငါ ပလာစတာလဲ ဝယ်ထားတယ်။ အဲဒါက ကိစ္စကြီးတော့ မဟုတ်ပါဘူး”

ပြီးတော့ ချက်ချင်းပင် ချီယန်၏ ဘေးမှ တစ်ယောက်က စကားပြောလိုက်သည်။ ပြတ်တောင်းပြတ်တောင်း အသံက လက်ခံသူမှ တစ်ဆင့် သူ၏ နားထဲသို့ ဝင်လာသည်။ သူမကို မနှောက်ယှက်တော့ဘဲ ဖုန်းချလိုက်သည်။

သုံး လေး မိနစ်လောက် ကြာပြီးနောက်တွင် ချီယန်သည် ဖုန်းကိုင်ထားဆဲ ဖြစ်တာကို သတိရသွားပုံ ပေါ်ကာ တစ်ခြား အရေးကြီး ကိစ္စ ရှိသေးလားဟု မေးလိုက်သည်။

“အတန်း ပြန်လည် တွေ့ဆုံပွဲ”

“အော်”

ချီယန်က ထိုအကြောင်းကို မေ့နေသည်။

“နောက်‌ဆုံး မိနစ်အထိ ငါ့မှာ တာဝန်တစ်ခု ရှိနေပြီး အချိန်မှီ မပြီးလောက်ဘူး။ နောက်တစ်ကြိမ်ပေါ့”

“အင်း”

နန်ကျဲ့၏ စိတ်ခံစားချက် မကောင်းဘူးဟု အာရုံခံစားမိကာ ချီယန်က ထပ်မံ တောင်းပန်လိုက်ပြီး သူမ၏ အလုပ် အခြေအနေကို ရှင်းပြလိုက်သည်။

နန်ကျဲ့က ဘာမှ မပြောသေးပဲ အသံတိုးတိုးလေးဖြင့်သာ တုန့်ပြန်လိုက်သည်။

152 03

ချီယန်သည် ခဏတာ အားကိုးရာမဲ့ ဖြစ်သွားသည်။ သူမနားတွင် ဝန်ထမ်းများ ရှိနေပြီး ဆူညံနေသည်။ တစ်စက္ကန့်အတွင်း ထိုနေရာတွင် ဆူညံလွန်းသောကြောင့် နန်ကျဲ့ ဘာပြောလဲ ဆိုတာကို သူမ မကြားနိုင်ဘူးဟု တွေးလိုက်သည်။

မနီးမဝေးတွင် သူမ၏ လုပ်ဖော်ကိုင်ဘက်က လက်ဟန်ဖြင့် သူမကို အလုပ်လုပ်ရန် တိုက်တွန်းလိုက်သည်။

ချီယန်က သူတို့ကို အရင် သွားနှင့်ဖို့ အချက်ပြရန် သူမ၏ လက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်ပြီး သူမ နားနားရှိ ဖုန်းကို ညွှန်ပြလိုက်သည်။

အနည်းငယ် စဉ်းစားပြီးနောက် သူမက ပြောလိုက်သည်။

“ငါ ပြန်လာတဲ့ အချိန်ရောက်ရင် နင့်ကို ထမင်းလိုက်ကျွေးမယ်။ နောက်တစ်ခါ အတန်းပြန်လည် တွေ့ဆုံပွဲကို ငါသေချာပေါက် တက်မယ်။ လိုအပ်တယ်ဆိုရင် ငါ တွားသွားပေးမယ်။ နောက်ဆို နင့်ကို သေချာပေါက် မတွေ့ဘဲ မနေတော့ဘူး။ အစ်ကိုနန် ကျွန်မကို ယုံလား”

ခဏတာ တိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက် သူက သူမ၏ နာမည်ကို ရုတ်တရက် ခေါ်လိုက်သည်။ သူမသည် အနည်းငယ် ထိတ်လန့်သွားပြီး ကြောင်တောင်တောင်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

“ငါ ဒီမှာလေ”

“ချီယန် မင်းက ငါ့ကို စဉ်းစားစေချင်တာလား”

******