အခန်း ၁၅၅

155 01

အပိုင်း (၁၅၅) အလည်အပတ်

နောက်နေ့မနက် နန်ကောသည် ကားအသစ်ကို တွေ့တော့ သူမ တွေးထားသလောက် မပျော်တာက အံ့ဩစရာ ကောင်းသည်။

ကားပေါ်တက်ပြီးနောက် ကျောင်းကို မပြန်တာ အချိန်အတော်ကြာသည်။

သူမ အစ်ကို ဘာတွေ ဖြစ်နေလဲ ဆိုတာကို သူမ မသိပေ။

မနေ့ညက သူမ အမေကို မေးဖို့ရာ မက်ဆေ့ပို့လိုက်သည်။ သို့သော်လည်း သူမအစ်ကို ပြန်မလာဘူးဟု သူမ အမေက ပြောသည်။ အိမ်ကို ဖုန်းသာ ဆက်ပြီး ယွမ်ချီနှင့် အခြား သူများနှင့် သောက်ဖို့ သွားပြီး ည အိမ်ကို ပြန်မလာဘူးဟု ပြောသည်။

သူမ၏ အမေတောင်မှ သူမ အစ်ကိုကို ဆူလိုက်သေးသည်။

နန်ကောသည် မနေနိုင်တော့ဘဲ သူမ အစ်ကိုနှင့် ချီယန်၏ အမှန်တရားကို သူမ အမေအား ပြောပြလိုက်သည်။

ထို့နောက် ချက်ချင်း ပြန်ဖြေနေသော သူမ၏ အမေမှာ ရုတ်တရပ် ငြိမ်ကျသွားသည်။

သူမက အနည်းငယ် ဝမ်းနည်းနေသည်။ ဖုန်း၏ တစ်ခြား တစ်ဖက်ရှိ သူမ၏ အမေ အကြောင်းကို တွေးကာ သူမလည်း ထိုသို့ ခံစားရလိမ့်မည်ဟု တွေးနေသည်။

သူမက စိုးရိမ်ကာ ယွမ်ချီကို တိတ်တဆိတ် မေးလိုက်သည်။

ယွမ်ချီ သူမကို ပြန်ပြောသော အချိန်တွင် တစ်နာရီလောက် နောက်ကျနေပြီ ဖြစ်သည်။

ယွမ်ချီက ၎င်းကို Wechatပေါ်တွင် ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မရှင်းပြနိုင်ဘူးဟု ခံစားရသောကြောင့် သူမကို ရိုးရိုး ဖုန်းခေါ်လိုက်သည်။

သူမ ဖုန်းလက်ခံရရှိသော အချိန်တွင် ရှန်ရန်ချင်း အိမ်၏ လသာဆောင်တွင် ထိုင်ကာ မှင်သက်နေသည်။

“အစ်ကို ယွမ်ချီ”

ယွမ်ချီက ပြန်ထူးလိုက်ပြီး သူ့နောက်ရှိ တံခါးကို ပိတ်လိုက်သည်။ သူ၏ အသံမှာ ပြာနေဆဲဖြစ်ပြီး သူအခုမှ နိုးတာကြောင့်လဲ ဖြစ်ကောင်းဖြစ်နိုင်သည်။

“မင်း အဲဒီလောက်ကြီး စိတ်ပူဖို့ မလိုပါဘူး။ မနေ့ညက ငါတို့ ကျန်း မြို့ကို ပြန်လာပြီး နည်းနည်းလေး ထပ်သောက်ဖို့ သွားခဲ့ပေမဲ့ အများကြီး မဟုတ်ပါဘူး။ ငါတို့ ရည်ရွယ်ချက်က သောက်ဖို့ မဟုတ်ဘဲ အစ်ကိုနန်နဲ့ စကားပြောချင်လို့ပဲ။ အဲမှာ လူတိုင်း ရှိနေတယ်။ နောက်ပိုင်း အရမ်း နောက်ကျလာတော့ ညဘက် အပြင်မှာပဲ ရိုးရိုးလေး အချိန်ဖြုန်းလိုက်တယ်။ အစ်ကိုနန် အဆင်ပြေပါတယ်”

“မနေ့ညက အစ်ကိုက တစ်ခုခု ပြောခဲ့သေးလား”

ယွမ်ချီက မနေ့ညက အကြောင်းကို ပြန်လည်စဉ်းစားကာ သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

နန်ကျဲ့က ကားထဲတွင် ခဏသာ စကားပြောခဲ့ကြသည်။ နောက်ပိုင်း သူတို့ သောက်နေသော အချိန်တွင် စကားမပြောနိုင်ကြတော့ပေ။

“မနေ့ညက သူ စိတ်မကောင်း ဖြစ်နေတာ”

“ဒါဆို ဖွင့်ပြောတာက တကယ်ပဲ အငြင်းခံလိုက်ရတာလား”

“ဟုတ်တယ်”

ယွမ်ချီက ပြန်ပြောလိုက်သည်။

နန်ကောက လက်ရန်းကို မှီလိုက်ပြီး ခေါင်းကိုက်သွားကာ ဆံပင်ရှည်ကြီးကို နားနောက်သို့ ညှပ်လိုက်သည်။ သူတို့ နှစ်ယောက်လုံးက တစ်ချိန်တည်းတွင် ငြိမ်ကျသွားသည်။ ယွမ်ချီက ပြောဖို့ရာ ဘာမှ အဆင်မပြေတော့ပေ။ အဆုံးတွင် သူမကိုသာ သတိပေးနိုင်တော့သည်။

“မင်းက ကလေးပဲ ရှိသေးတယ် ဒီအကြောင်းကို စိုးရိမ်ဖို့ မလိုပါဘူး”

“မင်းအစ်ကိုက ဒီလို မပျက်စီးလွယ်ပါဘူး။ စိတ်မပူပါနဲ့။ သူနိုးလာတဲ့ အချိန်ကျ ကောင်းသွားပါလိမ့်မယ်”

ထိုနေ့ကတည်းက ချီယန်နှင့် နန်ကျဲ့သည် တစ်ယောက်နှင့် တစ်ယောက် အဆက်အသွယ် ရပ်လိုက်သည်။ သူတို့ နှစ်ယောက်လုံးသည် တိတ်တဆိတ် နေလိုက်ကြပြီး တစ်ယောက်ကို တစ်ယောက် မနှောက်ယှက်ကြတော့ပေ။

ထိုနေ့ ပြီးသွားသည့်နောက်တွင် သူ့အစ်ကို ညတွင်းချင်း ပြန်လည် မွေးဖွားလာကြောင်း နန်ကော သဘောပေါက်သွားသည်။

ယွမ်ချီ ဖုန်းထဲမှာ ပြောသလိုပင် ဘာမှ မဖြစ်ခဲ့သလို နိုးလာသည်။ သူသည် ပုံမှန်အတိုင်း နေ့တိုင်း အလုပ်လုပ်ကာ သူမကို “အရှက်ရစေရန်” ခဏတိုင်းခေါ်သည်။ သူမ၏ အစ်ကိုကို ကြည့်ရတာ ပုံမှန်အတိုင်း ဖြစ်သွားပြီဟု သူမ၏ မိဘများကလည်း ပြောသည်။

သူမ၏ အစ်ကိုသည် မကြာသေးခင်ကမှ ဟိုင်မြို့မှာ မရှိတာကို နန်ကော သတိပြုမိ နေဆဲ ဖြစ်သည်။

ချင်မင် ပွဲတော် ပြီးနောက် ကျန်းမြို့မှ သူပြန်လာပြီးသော အချိန်တွင် နန်ကောသ ည် ပထမဦးဆုံး ရှန်ရန်ချင်းကို ရှာခဲ့သည်။

ထိုအတောအတွင်း ဟွာရှင်း ဂရု၏ ဥက္ကဌ ရုံးခန်းထဲတွင်…

သူမ လာတာကို ရှန်ရန်ချင်း သိသောကြောင့် မြောင်မြောင်ကို စောစောလာကြိုဖို့ သူ့မ‌ကို ပြောလိုက်သည်။

“ရှန်ရန်ချင်း အလုပ်များနေလား”

ဓာတ်လှေကားထဲကို ဝင်သွားပြီးနောက် လွန်ခဲ့သော မိနစ် အနည်းငယ်က သူမ ပို့ခဲ့သော မက်ဆေ့ကို ကြည့်နေသော်လည်း ပြန်စာ မရခဲ့သေးပေ။

155 02

“ဥက္ကဌ ရှန်က အစည်းအဝေး လုပ်နေတုန်းပဲ”

Maiomaioက ရှင်းပြလိုက်သည်။

“ဥက္ကဌ ရှန်က အစ်မကို သူ့ရဲ့ ရုံးခန်းထဲမှာ ခဏ ထိုင်ခိုင်းထားပါတယ်။ အစည်းအဝေးက နောက် နာရီဝက် အတွင်း ပြီးမယ် ထင်ပါတယ်”

“ကောင်းပြီ”

ဘာပဲ ပြောပြော နန်ကောက အရေး မကြီးပေ။

သူမက နာရီဝက်ဟု ပြောသော်လည်း နန်ကောက ဆယ်မိနစ် ကျော်လောက်သာ စောင့်လိုက်ရသည်။

ရှန်ရန်ချင်း ဝင်လာသော အချိန်တွင် နန်ကောသည် နန်ကျဲ့နှင့် ဖုန်းပြောကာ အာရုံစိုက်နေပြီး တစ်ယောက်ယောက် ဝင်လာတာကို သတိမထားမိပေ။

“ဟုတ်တယ် ဟုတ်တယ်။ ငါသိတယ် ငါသိတယ်”

“ငါက သူ့ကုမ္ပဏီမှာပဲ။ ငါသူ့ကို နောက်မှ ပြောပြလိုက်မယ်။ နင့်ရဲ့ အကူအညီ မလိုပါဘူး”

“သူ့ကို ငါ့ဘာသာ ပြောလိုက်မယ်”

“ဟုတ်တယ် ငါပြောလိုက်မယ်။ ငါက မင်းကို ဘာလို့ လိမ်ရမှာလဲ”

“နန်ကျဲ့ နင်က တကယ်ကို စိတ်အနှောက်အယှက်‌ ပေးတာပဲ”

မနီးမဝေးတွင် အမျိုးသားတစ်ယောက်သည် သူ ဝင်လာလာချင်း သူမကို မနှောက်ယှက်ပဲ ဘေးကို မှီလိုက်သည်။ သူသည် ဆိုဖာပေါ်ရှိ မိန်းကလေးကို တိတ်တဆိတ် အကဲဖြတ်လိုက်သည်။ သူမ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ရှုပ်ထွေးသော အမူအရာကို တွေ့ကာ ထိုလူက မနေနိုင်တော့ပဲ ရယ်လိုက်သည်။

ဖုန်းခေါ်ဆိုမှု သို့မဟုတ် ဗီဒီယို တစ်ခုက တကယ့် လူကဲ့သို့ ကွက်ကွက်ကွင်းကွင်း မမြင်နိုင်ပေ။

ချင်မင် ပွဲတော်ကြောင့် သူတို့နှစ်ယောက်လုံးဟာ ဘိုးဘေးတွေကို ကန်တော့ဖို့ သွားကြတာကြောင့် ထိုအားလပ်ရက် အတွင်း တစ်ယောက်ကို တစ်ယောက် မတွေ့ဖြစ်ကြတာ ဖြစ်သည်။

အားလပ်ရက် မတိုင်ခင် သူတို့ နောက်ဆုံး တွေ့ခဲ့ကြသည်။ သူတို့ နှစ်ယောက်လုံးသည် အမြန်တွေ့ဆုံခဲ့ပြီး လမ်းခွဲလိုက်ကြသည်။

ချန်မိသားစု၏ မျိုးဆက် ဟောင်းများက စည်းကမ်းများစွာ ချန်ထားခဲ့ကြသည်။ သူသည် အကြီးဆုံး မြေးဖြစ်သည်။ သူ၏ ဘိုးဘေးများကို အရိုအသေပေးဖို့ ပြန်လာသော အချိန်တိုင်း ဘိုးဘေးတူ ဝမ်းကွဲများနှင့် နှိုင်းယှဉ်လျှင် သဘာဝ အတိုင်း ကွဲပြားနေသည်။ ထို့ကြောင့် ပြီးခဲ့သော နှစ်ရက်က သူသည် နန်ကောကို နှစ်ကြိမ်သာ ဖုန်းခေါ်လိုက်ပြီး ဗီဒီယိုခေါ်ဆိုမှု မရှိခဲ့ပေ။

နန်ကောက တယ်ရိုရီ နန်ကို ဖုန်းချလိုက်နိုင်သည်။ သူမ၏ ဖုန်းကို အဝေးတွင် ချလိုက်ပြီး တက်တက်ကြွကြွ ပြောလိုက်သည်။

အဝေးမှ ရှန်ရန်ချင်းက သူမ ပြောတာကို မကြားနိုင်ပေ။ သူမ၏ နှုတ်ခမ်း လှုပ်ရှားတာကိုသာ သူ မြင်နိုင်သည်။ သို့သော်လည်း ဖုန်းထဲရှိ သူမ၏ အသံနှင့် လိုင်း၏ တစ်ခြား တစ်ဖက်ရှိ လူတို့ကို ပေါင်းစပ်လိုက်လျှင် ဖော်ရွေတာ မဟုတ်ဘူး ဆိုတာကို သူမ ခံစားလိုက်ရသည်။

အရင်က သူနှင့် နန်ကောသည် တစ်ပတ်ကို ငါးကြိမ် ခြောက်ကြိမ် တစ်ရက်တစ်ခါ တွေ့ကြသည်။ ထို့ကြောင့် မောင်နှမ အရင်းများနှင့် ဖုန်းထဲတွင် ငြင်းခုံသံကို မကြာခဏ ကြားနေရသည်။ သူတို့ နှစ်ယောက်လုံးက အလွန် ထူးဆန်းကြသည်။

နန်ကောက နန်ကျဲ့နှင့် ဖုန်းပြောနေသော အချိန်တွင် အလွန် ဒေါသထွက်နေသည်။

နန်ကျဲ့ ပြောစကား အရ သူမက မီးဖို ငယ်လေးနှင့် တူသည်။

နန်ကောက စိတ်ငြိမ်ဖို့ရာ ရေတစ်ခွက် သောက်တော့မည့် အချိန်တွင် အရပ်ရှည်ရှည် ပုံရိပ်က သူမ၏ မျက်လုံးထောင့်တွင် ရုတ်တရက် ပေါ်လာသည်။

သူမ ကြောင်သွားသည်။ သူမသည် နီးကပ်လာသော လူကို ကြည့်ကာ ခြောက်ခြောက်ကပ်ကပ်နှင့် မေးလိုက်သည်။

“ရှင် ဘယ်အချိန်တုန်းက ဝင်လာတာလဲ”

“အခုပဲ။ မင်း ဖုန်းချပြီး သိပ်မကြာခင်က”

ရှန်ရန်ချင်းသည် ပြောရင်းနှင့် လမ်းလျှောက်လာကာ သူမ၏ ဘေးတွင် ထိုင်လိုက်သည်။ သူ၏ လက်မောင်းများကို သဘာဝကျကျ သူမ၏ ပခုံး ပတ်လည်ကို ထွေးပိုက်လိုက်ပြီး သူ၏ ရင်ခွင်ထဲသို့ သူမကို ဆွဲသွင်းလိုက်သည်။

နန်ကောသည် သူ၏ ပွေ့ဖက်မှုကို အနှစ်သက်ဆုံး ဖြစ်သောကြောင့် သူတို့ တွေ့ဆုံသော အချိန်တိုင်းတွင် သူ၏ ရင်ခွင်ထဲသို့ တိုးဝှေ့ချင်သည်။

အစပိုင်း ထိုအကြံဉာဏ် ပေါ်ပေါက်လာသော အချိန်တွင် အစပျိုးကာ မလုပ်ဆောင် ရဲသောကြောင့် ထိုအကြောင်းကို တွေးနေရုံသာ တတ်နိုင်သည်။ နောက်ပိုင်းတွင် ရှန်ရန်ချင်းသည် သူမ၏ ထိုအတွေးကို အကြောင်းပြချက် တစ်ခုခုကြောင့် ရှာတွေ့သွားသည်။ သူမသည် အရမ်းကြီး ထိန်းမထားတတ်ပဲ သူမ၏ အတွေးများ အားလုံးကို သူမ၏ စာမျက်နှာပေါ်တ္ငင် ရေးချလေ့ရှိသည်။

ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် နောက်ပိုင်း သူတို့ တွေ့ဆုံသော အချိန်တိုင်းတွင် သူ ပထမဆုံး လုပ်သော အရာမှာ သူမကို ပွေ့ဖက်ခြင်း ဖြစ်သည်။

သူသည် ဂရုတစိုက်နှင့် အားမသုံးရဲသော်လည်း သူ၏ ရင်ခွင်ထဲသို့ သူမကို နီးကပ်အောင် ဆွဲချင်သော်လည်း သူ့ကိုယ်သူ မကူနိုင်ခဲ့ပေ။ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်ရှိ ရောင်ဝါ ကဲ့သို့ပင် ဖြစ်သည်။ သူတို့က တကယ်ကို စွဲမက်နေသည်။

နန်ကောက အသက်ပြင်းပြင်း ရှူလိုက်ကာ သူမ၏ လက်ကို သူ၏ ပခုံးပေါ်သို့ တင်လိုက်သည်။

နှစ်မိနစ် ကြာပြီးနောက် သူက ပြောလိုက်သည်။

“ကျွန်မ ဒီည ရှင်နဲ့ ညစာ စားချင်ပေမဲ့ နောက်ဆုံး မိနစ်မှာ ရှင်နဲ့ ဆွေးနွေးစရာ တစ်ခုရှိတယ်”

ရှန်ရန်ချင်းသည် သူ၏ မေးစေ့ကို သူမ၏ ပခုံးပေါ်တွင် တင်လိုက်ပြီး သူမ၏ ဂုတ်ကို ညင်သာစွာ ကြည့်လိုက်သည်။

“ပြောလေ”

“အားလပ်ရက်တုန်းက ကျွန်မ အဖိုးရဲ့ အိမ်ကို ပြန်သွားတယ် မလား။ နောက်ဆုံးတော့ အဖိုးနဲ့ အဖွားက ကျွန်မနဲ့ ရှင် ချိန်းတွေ့နေတာကို သိသွားတယ်”

155 03

သူတို့ နှစ်ယောက် အတူရှိနေတယ် ဆိုတာကို အတည်ပြုထားသည်မှာ တစ်လသာ ရှိသေးသည်။ သူမ၏ မိဘများက ရှန်ရန်ချင်းကို တွေ့ဖို့ရာ အလောမကြီးပေ။

သို့သော်လည်း ၎င်းမှာ အဖိုးကြီးနှင့် ကွဲပြားသည်။

သူမ ဘာကို ဆိုလိုလည်း ဆိုတာကို သူ ချက်ချင်း နားလည်သွားသည်။

သွားလည်ဖို့ တကယ့် အချိန်ပဲ။

နန်ကောက သူ၏ လက်မောင်းများကို ဆွဲချလိုက်ပြီး မျက်လုံးကို လွှဲလိုက်သည်။

“ရှင့်နေရာကို နောက်ဆုံးအကြိမ် သွားခဲ့တုန်းက စားတာလိုမျိူး မရိုးရှင်းဘူး။ အဲဒါက…..”

ထိုအရာများက ရှန်ရန်ချင်း တွေးသလို မရိုးရှင်းပေ။

“ကောင်းပြီ။ ကိုယ့်ကို ပြောပါ”

“ကျွန်မ အဖွားရဲ့ မွေးနေ့ပွဲက နှစ်‌ရက်နေရင်ပဲ။ အဖိုးနဲ့ တခြား လူတွေက ရှင့်ကို ကျွန်မနဲ့ လိုက်ခဲ့ဖို့ အထူး ဖိတ်ကြားလိုက်တယ်”

******