အခန်း ၁၆၄

164 01

အပိုင်း (၁၆၄) မြန်မြန်သာ သေလိုက်

ကောင်းပြီ

နန်ကောက သူမ၏ ခေါင်းကို ကုတ်လိုက်သည်။

“ငါလည်း မသိဘူးလေ။ ငါဆင်းလာကတည်းက သူက ဒီမှာ ရှိနေတာ”

ဒုတိယ အစ်ကို နှင့် တတိယ အစ်ကိုက သူမကို မယုံကြည်တာ သိသာသည်။ သူမသည် သတိ မမူသော ပုံစံဖြင့် သူမ၏ လက်များကို ကူကယ်ရာ မဲ့စွာ ဆန့်ထုတ်လိုက်သည်။

သူမ မလိမ်ဘူးဆိုတာကို သိပြီး ဒုတိယနှင့် တတိယ အစ်ကိုက အဝေးကို မကြည့်ခင် သူမကို စက္ကန့် အနည်းငယ် စိုက်ကြည့်နေသည်။

သူတို့ သုံးယောက်လုံးသည် သူတို့ မျက်နှာချင်းဆိုင်ရှိ လက်တင် ကုလားထိုင်တွင် ထိုင်နေသော တစ်စုံတစ်ယောက်ကို သေချာကြည့်နေသည်။

သူတို့၏ စိတ်ထဲတွင် ဟိုဟိုဒီဒီ မထိန်းချုပ်ထားနိုင်တော့ပေ။

ဒုတိယ အစ်ကိုသည် ခဏတာ စောင့်ကြည့်ပြီး တိုးတိုးပြောလိုက်သည်။

“အစ်ကိုကြီးကို ကြည့်ရတာ စိတ်ခံစားချက်တွေ ကောင်းနေတဲ့ ပုံပဲ”

တတိယ အစ်ကိုက မေးလိုက်သည်။

“မင်း သေချာလို့လား။ အဲ့ဒီနောက် ငါနောက်ကျောနဲ့ တွားသွားတဲ့ အချိန် ရယ်စရာ ကောင်းတဲ့ ခံစားချက်ကို ဘာကြောင့် ဖြစ်နေရတာလဲ”

နန်ကောက ပြောလိုက်သည်။

“အရိုးသားဆုံး ပြောရရင် ငါလည်း အဲဒီလို ထင်တယ်”

တစ်ခြားတစ်ဖက်တွင် နန်ကျဲ့သည် တည်ငြိမ်စွာဖြင့် သတင်းစာကို လှန်လိုက်ပြီး အကြောင်းအရာများကို မြန်မြန် ဖတ်လိုက်သည်။

“မင်းတို့ သုံးယောက် ပိုကျယ်ကျယ် ပြောမယ် ဆိုရင် အဖိုးရဲ့ နောက်ဖေးက သိုးထိန်းခွေး တက်လာပြီး မင်းတို့ ပြောတာကို ကြားနိုင်တယ်”

“မဟုတ်ဘူး ကျွန်တော်တို့က အဲဒီလို ဆိုလိုတာ မဟုတ်ပါဘူး အစ်ကိုကြီး”

သူတို့ သုံးယောက်ထဲက အကြီးဆုံးဖြစ်သော နန်ရှီသည် ဓားကို တားဖို့ရာ သဘာဝ အတိုင်း တွန်းထုတ်လိုက်သည်။

“ဒီနေ့ အစ်ကိုကြီးကို ဘယ်လိုတောင် အားအင်တွေပြည့်ပြီး တက်ကြွနေရတာလဲ ဆိုတာ ကြည့်လိုက်‌ေလ။ အဲ့ဒါက နောက်တစ်ကြိမ် ထပ်ပြီး ကံကောင်းသွားသလိုပဲ”

နန်ရှီ ထိုသို့ ပြောလိုက်သည်နှင့် တတိယအစ်ကိုနှင့် နန်ကောက သူ့ကို ထိတ်လန့်တကြား ကြည့်လိုက်သည်။

ဘာ အဓိပ္ပာယ် မရှိတာတွေ ပြောနေတာလဲ။

တတိယ အစ်ကိုက နန်ကောကို အဝေးသို့ မြန်မြန် ဆွဲထုတ်လိုက်ပြီး စကားဖြတ်လိုက်သည်။

“အစ်ကိုကြီး ကျွန်တော်တို့ နှစ်ယောက်က တကယ်ကို အဲလို ဆိုလိုတာ မဟုတ်ပါဘူး။ ဒုတိယ အစ်ကိုကြီးကပဲ အဲလို ထင်လို့ပါ။ ကျွန်တော်တို့ မတူပါဘူး”

သူသည် နန်ကျဲ့ကို ထိုကဲ့သို့ အရာများ တကယ်ကို ပြောရဲသည်။ ထိုကဲ့သို့ တခြားတစ်ယောက်ကို ပြောလျှင် ကျီစားတာ ဖြစ်နိုင်သော်လည်း နန်ကျဲ့ အပေါ်တွင် ဘယ်လိုလုပ် သုံးနိုင်မည်နည်း။

သူ သေချင်လျှင်တောင် ၎င်းကြောင့် ဖြစ်နိုင်သည်။ သူက ဘာကြောင့် ဆွဲချခိုင်းတာလဲ။

သူ့အုတ်ဂူဟာ အခုက စပြီး ဘာမှ မရှိဘဲ အေးစက်နေမှာကို သူမကြောက်ဘူးလား။သူ့အနားမှာ အမွှေးနံ့ ပူဆာဖို့ တစ်ယောက်မှ ရှိမှာ မဟုတ်ဘူး။

အဲဒီလို လုပ်ဖို့အတွက် အနီးအနားမှာ တစ်စုံတစ်ယောက်ကို ချန်ခဲ့ သင့်တယ် မလား။

အံ့အားသင့်စွာဖြင့် နန်ကျဲ့သည် ထိုသို့ ကြားသော အချိန်တွင် သူ၏ မျက်ခုံးကိုသာ ပင့်လိုက်သည်။ သူသည် လုံးဝ ဒေါသ ထွက်ပုံ မပေါ်ပေ။

သူသည် သတင်းစာကို ခေါက်လိုက်ပြီး မော့မကြည့်ဘဲ ပြန်ပြောလိုက်သည်။

“ငါ ပထမ အကြိမ်တုန်းကတောင် ကံကောင်းခဲ့တာ မဟုတ်ဘူး။ ‘ထပ်ပြီးတော့’ မင်း ဘယ်လို ပြောနိုင်ရတာလဲ”

“ဒါအကုန်ပဲလား”

အချိန်အတော်ကြာ စောင့်ပြီးနောက် လေထုမှာ နေရာ ယူပြီးသား ဖြစ်သည်။ သူက ဘာကြောင့် အဆုံးထိ ပစ်သတ်နေတာလဲ။

အရိုက်ခံရရင်ကော။

သူ့ရဲ့ ထူးခြားတဲ့ လက္ခဏာအရ ကျိန်ဆဲမယ် ဆိုရင်ကော။

ဘာလို့ ဘာမှ မရှိတာလဲ။

ထိုအချိန်တွင် သူတို့ သုံးယောက်လုံးက နန်ကျဲ့ကြောင့် ထိတ်လန့်သွားသည်။

သူတို့ သုံးယောက်လုံးသည် အခန်းထဲရှိ မူလတန်း ကျောင်းသားများ ကဲ့သို့ အတူတူ ထိုင်နေသည်။ သူတို့သည် မတ်မတ် ထိုင်နေကြပြီး ဘေးပတ်လည်ကို မကြည့်ရဲပေ။

ဆယ်မိနစ်ထက် ပိုကြာကြာ ထိုင်ပြီးနောက် သူတို့ သုံးယောက်လုံး အနည်းငယ် တောင့်တင်းလာသော အချိန်တွင် အဘိုးကြီးနန်က အပြင်မှ ပြန်ရောက်လာသည်။

164 02

အဘိုးကြီးနန်က မနက်ခင်းတိုင်း လမ်းလျှောက်တတ်သော အလေ့အကျင့် ရှိသည်။

မဟုတ်ဘူး အတိအကျ ဆိုရလျှင် သူတို့ သုံးယောက်လုံးက စနစ်တကျ ထိုင်နေကြသည်။

တစ်ခြားလူမှာ သူ၏ ခြေထောက်ကို ချိတ်ပြီး ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ကြည့်နေတာ ဖြစ်နိုင်သည်။

နှစ်ဖက်စလုံးက ပြတ်သားသော ခြားနားချက်ကို ဖြစ်ပေါ်စေသည်။ အဘိုးကြီးနန်က ၎င်းကို မြင်သော အချိန်တွင် သူသည် ခဏတာ တွေးတောလိုက်ပြီး မမြင်သလို ဟန်ဆောင်လိုက်သည်။ သူက အပေါ်ထပ်သို့ တပ်ရန် ပြင်ဆင်လိုက်သည်။ သူတို့သည် စစ်ကြောရေး မေးမြန်းခြင်း ဆောင်ရွက်တာကို မြင်လိုက်ရသောကြောင့် သူသည် ထိုပွဲတွင် မပါဝင် ချင်ပေ။

မဟုတ်လျှင် သူ၏ အဖိုးတန် မြေးကြီးက သူ့ကို ကြမ်းကြမ်းတမ်းတမ်း တစ်ခုခု ပြောပြီး အဆုံးသတ်လိမ့်မည်။

“အဘိုး ပြန်လာပြီလား”

နန်ကျဲ့က သူ့ကို မြင်ပြီးသားဖြစ်သည်ကို သူနည်းနည်းတော့ သိသည်။

အဘိုးကြီးနန်က အပေါ်ထပ်ကို တက်တော့မည် ဖြစ်သော်လည်း သူ၏ ခြေလှမ်းများကို ပြန်လည် ရုတ်သိမ်းကာ တုန့်ပြန်လိုက်သည်။

“မင်းတို့ ကလေးတွေပဲ ကစားနိုင်တယ်။ အဘိုးကတော့ အပေါ်ကို အရင်ဆုံး……”

“အဘိုးက အပေါ်ကို ဘာလို့ သွားမှာလဲ။ အရမ်း နောက်ကျနေပြီလေ။ ပြန်သွားပြီး အိပ်ဦးမလို့လား။ လာ လာ လာ။ အဘိုးအတွက် သတင်းစာ ဖတ်ပြပေးမယ်”

အဘိုးကြီးနန် ဆွံ့အ သွားသည်။

မျက်နှာချင်းဆိုင်တွင် မူလတန်း ကျောင်းသားများကဲ့သို့ နာခံစွာ ထိုင်နေသော သုံးယောက်သားလဲ မျက်လုံး ပြူးသွားသည်။

သူ၏ ကြင်နာမှုကို ငြင်းပယ်ရန် ခက်ခဲသည်။ အဘိုးကြီးနန်က သူ့ဘေးရှိ ဆိုဖာပေါ်တွင် ထိုင်လိုက်သော အချိန်၌ သူသည် အနည်းငယ် ရင်ဖိုသွားသည်။ တစ်ခြားဆိုဖာပေါ်ရှိ လူသုံးယောက်က သူ့ကို စိုက်ကြည့်နေပြီး သူ၏ မျက်လုံးများနှင့် မေးလိုက်သည်။

အချက်အလက် အချို့ကို ရရှိနိုင်လိမ့်မည်ဟု သူတွေးထားသော်လည်း သူ၏ မျက်နှာချင်းဆိုင်ရှိ လူသုံးယောက်က တစ်ညီတစ်ညာတည်း ခေါင်းခါပြလိုက်သည်။

အဘိုးကြီးနန်သည် သူ၏ ရင်ထဲတွင် သူတို့ကို အထင်အမြင်သေးသွားသည်။ မျှော်လင့်ထားသလို ထို‌သုံးယောက် လေးတို့ အားလုံးသည် ကြည့်ကောင်းသော်လည်း အသုံးမဝင်ပေ။

သူတို့သည် အရေးကြီးသော အခိုက်အတန့်တွင် ကတိမ်းကယိမ်း ဖြစ်နေဆဲဖြစ်သည်။ သူတို့ ရည်ရွယ်ချက် ရှိရှိ လုပ်တာလားတော့ မသိပေ။

အဘိုးကြီးနန် က သံမှိုနှင့် ဆေးထိုးအပ်ပေါ်တွင် ထိုင်နေသည်ဟု ခံစားနေရသည်။ နန်ကျဲ့ ဘာတွေ တွေးနေလဲ ဆိုတာကို သူမသိပေ။ သူ့ကို သတင်းစာ တကယ် ဖတ်ပြနေပုံ ပေါ်သော်လည်း ၎င်းမှာ နန်ကျဲ့၏ စတိုင် လုံးဝ မဟုတ်ပေ။

ထိုမြေးက သူ့အတွက် သတင်းစာ ဖတ်ပြဖို့ရာ ဘယ်အချိန်က အစပျိုးခဲ့တာလဲ။

အရင်က နန်ကျဲ့ကို သူနှင့် ခဏထိုင်ပြီး လက်ဖက်ရည်သောက်ရန် ပြောသော အချိန်တွင် ထိုမြေးက စိတ်မရှည်ပုံ ပေါ်သည်။ ဒီနေ့ကတော့ ထောင်ချောက်တစ်ခု ဖြစ်နိုင်သည်။

သူသည် လွန်ခဲ့သော ရက်အနည်းငယ်ကို ပြန်လည် စဉ်းစားလိုက်ပြီး ထိုမြေးက ခွေးကို လမ်းလျှောက်ဖို့ရာ အဖော်လိုက်သွားပြီး စကားကောင်း အနည်းငယ် ပြောခဲ့သည်။ ထို့နောက် သူက အဓိက အရာကို လိမ်လည် လှည့်ဖျားလိုက်သည်။

အဖိုးနှင့် မြေးကြားရှိ မိသားစု၏ ကြည်နူးစရာ မြင်ကွင်းထဲတွင် သူသည် နစ်မြှုပ်နေဆဲ ဖြစ်ပြီး ထိုမြေးက လှည့်ကြည့်ကာ သူ၏ ရှေးဟောင်း စုဆောင်းမှုများကို ခိုးယူသွားသည်။

သူ့လို အဖိုးကြီးအိုကြီးက နန်ကျဲ့ကို ဘယ်လိုလုပ် အမှီလိုက်နိုင်မှာလဲ။ သူနောက်မှ လိုက်လာသော အချိန်တွင် နန်ကျဲ့သည် သူ၏ ဘယ်ဘက်လက်တွင် လက်ဖက်ရည် ခွက်ကို ကိုင်ပြီး အလှဆင် ပစ္စည်း တစ်ခုကို သူ၏ ညာဘက်လက်တွင် ကိုင်ထားသည်။ သူသည် ထိုအရာများကို တစ်ယောက်ယောက်အား ပေးချင်သည်ဟု ဆိုသည်။ သွေး သုံးလီတာ နီးပါး အန်လုမတက်ပင် အလွန် ဒေါသထွက်နေသည်။

နန်ကျဲ့သည် ယနေ့တွင်လည်း အလားတူ လှည့်ကွက်ကို ထပ်သုံးလိုက်သည်။ နန်ကျဲ့သည် သူ၏ လက်ဝတ်ရတနာများထဲမှ ဖန်စီ တစ်ခုကို ထပ်မံ ယူဆောင်သွားတာလား။ မနေ့က သူရရှိခဲ့သော လက်ရေးလှ ပန်းချီ စစ်စစ်ကို တွေးကြည့်လိုက်တော့ အဖိုးကြီး နန်သည် အလွန် စိုးထိတ်သွားကာ သူ၏ လက်များပင် တုန်လာသည်။

သူနောက်ဆုတ် ခဲ့ရသည်။ ၎င်းမှာ အန္တရာယ် ရှိသည်။

အပေါ်ထပ်‌ သော့ကို ပြောင်းထားသော်လည်း သူ၏ မြေးသည် အမှန်တကယ်ကို တစ်ခုခုကို နှစ်သက်ပါက ထိုသော့မှာ အလှဆင်မှု တစ်ခုသာ ဖြစ်လာလိမ့်မည်။

မကြာခင်မှာပင် ဖျက်သိမ်းသွားလိမ့်မည်။

164 03

ဆိုရိုးစကား အတိုင်း သော့ခတ်ခြင်းက လူကြီးလူကောင်းများကို တားဆီးရန် ကောင်းကောင်းမွန်မွန် လုံလောက်သည်။ နန်ကျဲ့အတ္ငက်တော့ ထိုမိုက်မဲသော လမ်းသရဲသည် …… သူ့ကို ဘယ်လိုလူက ရင်ဆိုင် ကာကွယ်ပေးမှာလဲ။

သော့ခတ်ခြင်း အတွက် ခက်ခဲသော အရာ ဖြစ်စေလိမ့်မည်။

“အဟမ်း”

ထိုအတွေးကို တွေးပြီးနောက် အဘိုးကြီးနန် က မနေနိုင်တော့ပဲ ကြားဖြတ်ပြောလိုက်သည်။ နန်ကျဲသည် ရပ်တန့်သွားကာ အဘိုးကြီးနန် ကို ကြည့်လိုက်သည်။

အဖိုးနှင့် မြေးက တစ်ယောက်ကို တစ်ယောက် ကြည့်နေသည်။

အဖိုးကြီး နန်၏ စကားလုံးများက သူ၏ လည်ချောင်းတွင် ပိတ်နေသည်။

“ငါရဲ့ ချစ်လှစွာသော မြေးကြီး…”

သူသည် ချောင်းဟန့်ကာ လှုပ်လှုပ်ရွရွ ဖြစ်နေသည်ကို မြင်ပြီး နန်ကျဲ့က သူ့ကို ချောင်းဆိုးနေသူဟု သတိရလာသောကြောင့်

“မင်း ငိုချင်နေတာလား”

“မဟုတ်ဘူး”

အဘိုးကြီးနန် ဘာမှ မပြောနိုင်သေးခင်မှာပင် နန်ကျဲ့က သူ့ကို လက်ဖက်ရည် တစ်ခွက် ငှဲ့ပေးလိုက်သည်။

“အဘိုးကို ကျွေးစေချင်တာလား”

အဘိုးကြီးနန် ပြောစရာ စကား မဲ့သွားသည်။

၎င်းမှာ အနည်းငယ် ထူးဆန်းပြီး နန်ကျဲ့သည် သူ့ဘဝတစ်လျှောက်လုံး ပုန်ကန်ပြီး သူ့ကို ဆန့်ကျင်ဖို့သာ အမြဲတမ်း နှစ်သက်ခဲ့သောကြောင့် လက်ဖက်ရည်သည် သောက်ဖို့ရာ အလွန် လုံခြုံသည်ဟု မခံစားရပေ။ အခုတော့ သူ့ကို လက်ဖက်ရည် ငှဲ့ပေးဖို့ရာ အစပျိုးလိုက်ပြီး အဘိုးကြီးနန် က သူ၏ သွားများကို ကြိတ်ကာ သောက်လိုက်သည်။

အဘိုးကြီးနန်သည် နှစ်ဖက်စလုံးမှ အဆွဲခံလိုက်ရသလို ခံစားလိုက်ရသည်။ လက်တစ်ဖက်ပေါ်တွင် လျှင်မြန်စွာ ပြေးရမည်ဟု ခံစားနေရသည်။ သူသာ နောက်ကျခဲ့မည် ဆိုလျှင် အလွန် နောက်ကျ သွားလိမ့်မည်။ သူသည် ထောင်ချောက်မိသွားသည်။ တခြားနောက်တစ်ဖက်တွင် သူ၏ ချစ်လှစွာသော မြေးသည် ဒီနေ့ တကယ်ကို နာခံနေသည် ခံစားနေရကာ ဂုဏ်ယူနေသည်။

လက်ဖက်ရည် တစ်ခွက် သောက်ပြီးသည့် နောက်တွင် အဘိုးကြီးနန်က သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ ကောင်းတယ်လို့ ခံစားရသည်။

တုန်လှုပ်ခြင်းများ ရပ်တန့်သွားကာ လက်ဖက်ရည် တစ်ခွက် သောက်ပြီးနောက် လိပ်ပြာသန့်သန့်ဖြင့် သူ၏ လက်ကို ဆန့်ထုတ်လိုက်သည်။

“မြေးလေး အဘိုးကို နောက်တစ်ခွက် ငှဲ့ပေးဦး”

နန်ကျဲ့ ခေါင်းညိတ်လိုက်ကာ သတင်းစာကို ချပြီး သူ့ကို လက်ဖက်ရည် ငှဲ့ပေးလိုက်သည်။

ပထမ တစ်ချက်တွင် ထိုမြင်ကွင်းက အတော်လေး လိုက်ဖက်ညီနေသည်။

မူလတန်း ကျောင်းသား သုံးယောက်သည် သူတို့နှင့် ဆန့်ကျင်ဘက် ဖြစ်သောကြောင့် မမြင်နိုင်ပုံ ပေါ်သည်။ သူတို့က ထိုနေရာတွင် ထိုင်ကာ မဲ့ရွဲ့နေသော အမူအရာများဖြင့် ထိုမြင်ကွင်းကို ကြည့်နေသည်။ သူတို့က တစ်ခုခုကို ပြောချင်သော်လည်း တုံ့ဆိုင်းနေသည်။

လက်ဖက်ရည် လေးခွက် ဆက်တိုက် သောက်ပြီးနောက်တွင် နန်ကျဲ့သည် အဖိုးကြီး နန်၏ လက်ဖက်ရည် ထပ်ကုန်သွားတာကို တွေ့ကာ သူ့ကို ထပ်ထည့်ပေးချင်နေသည်။

“နိုး နိုး နိုး တော်ပြီ။ ငါ မနက်စာကို ထပ်ပြီး မစားနိုင်တော့ဘူး”

အဘိုးကြီးနန်သည် လက်ဖက်ရည် သောက်ရင်း ပြည့်လုနီးပါးတွင် လက်ဖက်ရည် ခွက်ကို ချလိုက်သည်။

သူ့ကိုယ်သူ အချိန် အတော်ကြာ ကျေနပ်နေပြီး နောက်တွင် အဖိုးကြီး နန်သည် ဘယ်အရာတွေ ဖြစ်လာတော့မလဲ ဆိုတာကို သိသည်။ သူသည် ကောင်းကောင်း အစပျိူးကာ မြန်မြန်သေသွားနိုင်သည်။

“အဟမ်း ငါ့ရဲ့ မြေးလေး မင်း ဘာလိုချင်လဲဆိုတာ အဘိုးကို ပြောပါ”

အဘိုးကြီးနန်က သူ့လက်ကို ဝှေ့ယမ်း ပြလိုက်သည်။ တစ်ယောက်မှ ဂရုတစိုပ် မကြည့်ဘူးဆိုလျှင် အံကြိတ်နေသော သွားများနှင့် ကျစ်ကျစ်ပါအောင် ဆုပ်ထားသော လက်သီးများကို တစ်ယောက်မှ မြင်နိုင်လိမ့်မည် မဟုတ်ပေ။

“မကြာသေးခင်ကမှ ပန်းချီ စစ်စစ် နှစ်ခုကို အဘိုး ဝယ်ခဲ့တယ်။ မင်း ကြည့်ချင်လား”

******