အခန်း ၁၆၆

166 01

အပိုင်း (၁၆၆) ယောင်ယောင်ရဲ့ ကောင်လေး

နန်ကောသည် ဓာတ်လှေကားထဲမှ ထွက်လာလာချင်းမှာပင် ဧည့်ခန်းထဲတွင် ရှန်ရန်ချင်း ထိုင်နေသည်ကို ချက်ချင်း တွေ့လိုက်သည်။

သူ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် အပြုံးလေးနှင့် စောင်းကြည့်လိုက်သည်။ လက်ထောက်ယွမ်နှင့် မြောင်မြောင်တို့အား သူဘာပြောနေလဲဆိုတာကို သူမသိပေ။

လက်ထောက်ယွမ်သည် သူမနှင့် မျက်နှာချင်း ဆိုင်ပြီးကတည်းက အရင်ဆုံး သတိထားမိသည်။ ထို့နောက် ရှန်ရန်ချင်းက လှည့်လိုက်ကာ သူမကို တွေ့သွားသည်။

သူမသည် ပြေးသွားကာ ထုံးစံအတိုင်း သူ၏ လက်ကို ကိုင်လိုက်သည်။

“အကြာကြီး စောင့်နေရပြီလား။ ကျွန်မ ထွက်လာတဲ့ အချိန်တုန်းက သူငယ်ချင်းနဲ့ တွေ့နေလို့ နောက်ကျသွားတာ”

“မဟုတ်ဘူး”

ရှန်ရန်ချင်းသည် သူမ၏ ခေါင်းကို အနည်းငယ် ခါလိုက်ပြီး သူမကို သုံးသပ်လိုက်သည်။ ကလေးမက ဒီနေ့တွင် အဝါရောင် ဂါဝန်လေးကို ဝတ်ထားသည်။ သူမ၏ ဆံပင်ရှည်ကြီးကို ကျစ်ဆံမြှီး နှစ်ဖက်ကျစ်ကာ ရယ်မောပြီး ချစ်စရာ ကောင်းနေသည်။

သူသည် ကောင်မလေး၏ ဖော်ထုတ်‌ထားသော လက်မောင်းနှင့် ခြေထောက်များကို ကြည့်ကာ မျက်မှောင် ကြုတ်လိုက်သည်။

“မအေးဘူးလား”

ယခုမှာ နွေရာသီ မဟုတ်သောကြောင့် ညဘက် အပူချိန်မှာ အေးနေဆဲဖြစ်သည်။

သူ ဘာမှ မပြောခဲ့လျှင် ပိုကောင်းလိမ့်မည်။ သူထိုကဲ့သို့ ပြောပြောချင်းမှာပင် နန်ကောသည် သူမ၏ လက်မောင်းကို ပွတ်လိုက်သည်။

“အဆင်ပြေပါတယ်။ အပေါ်ထပ်မှာ ဘာမှ မခံစားရဘူး။ ဒီမှာတော့ နည်းနည်း အေးတယ်”

အောက်ထပ်ရှိ တံခါးမှာ အမြဲတမ်း ဖွင့်ထားသည်။ လေတိုက်ကာ သူမ၏ စကတ်များ လှုပ်ခါသွားသည်။ ရှန်ရန်ချင်းသည် သူမကို ဖက်ဖို့ရာ အခွင့်‌အရေး ယူပြီး သူမအတွက် လေကို ကာပေးလိုက်သည်။

“သွားမယ်”

ရှန်ရန်ချင်း ထိုသို့ ရောက်သော အချိန်တွင် နန်ကျဲ့သည် လူတစ်စုနှင့်စကားပြောနေပြီး လောလောဆယ်တော့ ထွက်မလာနိုင်တော့ပေ။ နန်ရှီနှင့် တစ်ခြားလူကို အပြင်ထွက်ပြီး သူ့ကို ကြိုဆိုဖို့သာ ပြောနိုင်သည်။

ထို့ကြောင့် နန်ကောနှင့် တစ်ခြားလူများ ဓာတ်လှေကားမှ ဆင်းလိုက်သည်နှင့် ဓာတ်လှေကား၏ ဘေးနှစ်ဖက်လုံးတွင် ဧည့်ကြိုများကဲ့သို့ ရပ်နေသော နန်အစ်ကိုကြီးများကို တွေ့လိုက်သည်။

နန်ကောသည် သူမ၏ လမ်းကြောင်းကို ရပ်တန့်လိုက်ပြီး သူတို့ နှစ်ယောက်လုံး ဘာကြောင့် ထွက်လာလဲ ဆိုတာကို မသိတော့ပေ။ ရှန်ရန်ချင်းသည် နန်မိသားစု၏ ဒုတိယနှင့် တတိယသားကို ဘယ်တုန်းကမှ မတွေ့ဖူးပေမဲ့ ၎င်းကို ကြည့်လိုက်သည်နှင့် သူ့ကို ခေါ်ဖို့ရာ အထူး ရောက်ရှိလာပုံ ပေါ်သည်။

“ဟယ်လို ဥက္ကဌရှန်။ ကျွန်တော်က နန်ရှီပါ။ နန်ကောရဲ့ ဒုတိယ အစ်ကိုပါ”

“ဟယ်လို ကျွန်တော်က နန်ကောရဲ့ တတိယ အစ်ကို နန်စီပါ”

နန်မိသားစု၏ မြေးလေးယောက်လုံးတွင် စကားလုံးတစ်ခုစီသာ သုံးပြီး နာမည် ပေးထားသည်။ သူတို့ကိုလည်း သခင်ကြီးကသာ ရွေးချယ်ထားသည်။ သူတို့တွင် ကိုယ်ပိုင် အဓိပ္ပာယ် ကိုယ်စီ ရှိကြသည်။

ဆရာကြီးနန်၏ ပြောစကားအရ မြေးတစ်ဦးစီတို့သည် သူတို့၏ နာမည်များဖြင့် ပိုမို သန့်စင်လာခဲ့သည်။ ကံမကောင်းစွာဖြင့် သူ၏ မြေးလေးယောက်တို့သည် သူတို့၏ နာမည်များအတိုင်း ကြီးပြင်းလာတာမျိုး မရှိပေ။ သူတို့အားလုံးသည် နာမည်ကြီး ဒုက္ခပေးသူများ ဖြစ်ကြသည်။

“သန့်စင်သည်” ဟူသော စကားလုံးနှင့် ဘာမှ မဆိုင်ပေ။

အကြီးဆုံး မြေးဖြစ်သော နန်ကျဲ့သည် လမ်းသရဲများ၏ ခေါင်းဆောင်ဖြစ်သည်။ သူ့အတွက် တခြား မိတ်ဆက်စရာ မလိုပေ။

ဒုတိယမြေး နန်ရှီမှာ လူရှုပ်လူပွေ တစ်ယောက်ဖြစ်သည်။ အထက်တန်းကျောင်း တက်နေသော သူ၏ ကောင်မလေးများက ရင်နစ်စရာ ကိစ္စများ ရှိပြီး သူ၏ လက်တွေ့ဘဝက ရှုပ်ထွေးသည်။

တတိယမြေး နန်စီသည် လေးနက်သော ကိစ္စရပ်များကို လုံးဝ အာရုံမစိုက်ပေ။ သူ၏ စိတ်သည် ဂိမ်းနှင့် သူဖွဲ့စည်းထားသော အသင်းကိုသာ အာရုံစိုက်သည်။ သူ၏ ပိုက်ဆံများ အားလုံးကို အဖွဲ့ထဲတွင် ရင်းနှီး မြှုပ်နှံခဲ့ပြီး လွန်ခဲ့သော နှစ်နှစ်အတွင်း များစွာ ဆုံးရှုံးခဲ့သည်။

နန်ကော၏ ဇာတ်ကောင်မှာတော့ ဘာအမှားမှ မရှိခဲ့ပေ။ သူမသည် အနည်းငယ် ထိုင်းမှိုင်းခြင်းမှာ တစ်ခုတည်းသော ချို့ယွင်းချက် ဖြစ်သည်။ သူမ ကြီးပြင်းလာသော အချိန်တွင် သူမလည်းပဲ အနည်းငယ် ပုံကန်တတ်လာသည်။ သူမ၏ အစ်ကိုများကြောင့် လမ်းလွှဲရောက်သွားပုံ ပေါ်သည်။

တိုက်တိုက်ဆိုင်ဆိုင်ပင် အဖိုးကြီးနန်သည် ထိုမြေးလေးယောက်လုံးကို မကြိုက်သော်လည်း ရှန်ရန်ချင်းမှာ လုံးဝကို သူ့ပုံစံ ဖြစ်သည်။

ရှန်ရန်ချင်း ရောက်ရှိလာတာကို သိသည်နှင့် အဘိုးကြီးနန်က တံခါးကို ဆက်ကြည့်နေသည်။

ရှန်ရန်ချင်း ဝင်လာသော အချိန်တွင် အဘိုးကြီးနန်၏ မျက်လုံးများ တောက်ပလာသည်။ သူသည် ချောင်းဟန့်ကာ ‌သူ့ဘေးရှိ အမျိုးသမီးကြီးကို သတိပေးလိုက်သည်။

“သူလာပြီ။ သူလာပြီ”

နန်ကောသည် ရှန်ရန်ချင်းကို အဘိုးကြီးနှင့် တခြားလူများကို အရင် နှုတ်ဆက်ရန် ခေါ်လာခဲ့သည်။

သူဝင်လာလာချင်းမှာပင် ဧည့်သည် အားလုံး နီးပါးက တစ်ချိန်တည်းမှာပင် သူ့ကို လှည့်ကြည့်ကြသည်။

လူတော်တော်များများက ရှန်ရန်ချင်းကို လူကိုယ်တိုင် မမြင်ဖူးကြပေ။ အစကတော့ နန်မိသားစုက မြေးတွေအားလုံးက သူ့ကို လက်ခံဖို့ ဒီကို ရောက်နေတာကို အံ့ဩသွားကြသည်။ သူက ဘာကြောင့် အဲဒီလို အထူး ဆက်ဆံရေးမျိုးကို ခံရတာလဲ။

ထို့နောက် တခြားတစ်ဖက်က သူတို့ကို အဖြေပေးလိုက်သည်။

166 02

ထိုလူက အဘိုးကြီးနန် နှင့် အဘွားကြီးနန်၏ ရှေ့တွင် ရပ်လိုက်ပြီး သူ့ကိုယ်သူ မိတ်ဆက်ရန် အနည်းငယ် ဦးညွှတ်လိုက်သည်။

နန်ကော၏ မိဘ ဦးလေးနှင့် အန်တီတို့က သဘောပေါက်သွားသည်။

ရှန်ရန်ချင်း၏ နာမည် ပေါ်လာသော အချိန်တွင် လူတိုင်းက ကြောင်သွားသည်။

သူတို့သည် ထိုနာမည်နှင့် သိပ်မရင်းနှီးသော်လည်း အံ့ဩစရာ ကောင်းတာက ရှန်ရန်ချင်း မိတ်ဆက်ခဲ့သော ထိုအချိန်တွင် “ဟွားရှန် အုပ်စု”ဟူသော စကားလုံးကို အသုံးမပြုခဲ့ပေ။ ထိုအစား အလွန်ဆန်းသစ်စွာ ယောင်ယောင်ရဲ့ ကောင်လေးဟု ပြောခဲ့သည်။

ရှန်ရန်ချင်းသည် တကယ်ကို ဘဝအတွေ့အကြုံ အများကြီး ရှ်ိသူ ဖြစ်သည်။ သူ၏ အမူအကျင့်နှင့် အပြောအဆိုများက အပြစ်ကင်းစင်ပြီး သူပြင်ဆင်ထားပေးသော လက်ဆောင်များက အဘိုးကြီးနန် နှင့် အဘွားကြီးနန်၏ ရင်ကို ထိသွားစေသည်။

“အိုး ဘုရားရေ မင်း ဒီလက်ရေးလှကို ဘယ်ကရခဲ့တာလဲ”

အဘိုးကြီးနန်သည် ၎င်းကို အလွန်ကြိုက်ပြီး ရှန်ရန်ချင်းကို လေးစားမှုဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။

“လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်နှစ်က အခွင့်ကောင်း ရခဲ့ပြီးတော့ အိမ်မှာပဲ သိမ်းထားခဲ့တာ။ ကျွန်တော့်မှာ ချီးကျူးစရာ သိပ်မရှိလို့ အဲဒါက အလဟဿ ဖြစ်သွားသည်။ အဘိုးက လက်ရေးလှ ပန်းချီတွေကို အရမ်း ကြိုက်တယ်လို့ ယောင်ယောင်ဆီကနေ ကြားခဲ့တာကြောင့် ဒါကို အဘိုးအတွက် ယူလာပေးဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်တာပါ။ အဘိုး ကြိုက်လိမ့်မယ်လို့ ကျွန်တော် မျှော်လင့်ပါတယ်”

“အိုး နိုး နိုး နိုး ငါမင်းကို ကျေးဇူးတင်ပါတယ်”

အဘိုးကြီးနန်က သူ၏ ပခုံးကို ပုတ်လိုက်သည်။

“မင်းက ဒါတွေကို လုံးဝ တန်ဖိုး ထားရ‌ကောင်းမှန်း မသိတဲ့ ငါ့မြေးတွေနဲ့ မတူတဲ့ မင်းရဲ့ အတွေ့အကြုံက ကောင်းတယ်။ ဒါက ပစ္စည်း ကောင်းပဲ”

ရှန်ရန်ချင်းသည် ပညာရှိ မိသားစုမှ ဆင်းသက်လာပြီး သန့်စင်သော စိတ်နေစိတ်ထား ရှိကြောင်း ကောလဟလများ ပေါ်ထွက်နေသည်။ သူ၏ ဘိုးဘေးများ အားလုံးသည် ပညာရှင်များ ဖြစ်သည်။ အဘိုးကြီးနန်၏ မြေးများက စိတ်ပျက်သွားကာ သူ့ကို ဘယ်သူမှ စကားမပြောကြတော့ပေ။ ထိုမြေးများက သူစုဆောင်းထားသော ရတနာများ၏ အပေါ်ယံ တန်ဖိုးကိုသာ မြင်နိုင်တော့သည်။ သူတို့ တိမ်ဖုန်းသွားသည်။

အခုတော့ သူ၏ အနာဂတ် မြေးသားမက်ကို တကယ်ပင် သဘောကျသွားသည်။

၎င်းကို ဘယ်လို တန်ဖိုး ထားရမှန်း မသိသော လူလေးယောက်သည် ဘေးနားတွင် ရပ်ကာ လုံးဝ အနှောက်အယှက် မပြုနိုင်တော့ပေ။

အချိန်အတော်ကြာ စောင့်ကြည့်ပြီးသည့် နောက်တွင် သူမ အတွေးလွန်ခဲ့တာကို နန်ကော သတိပြုမိသွားသည်။

ရှန်ရန်ချင်းသည် သက်တောင့်သက်သာဖြင့် သူမကို လုံးဝ မလိုအပ်ပေ။ နန်ကျဲ့တောင်မှ မလိုအပ်သော နေရာတွင် ရပ်နေခဲ့သည်။

နန်ကျဲ့က ပြောလိုက်သည်။

“သက်ကြီးရွယ်အိုတွေကို ကျေနပ်အောင် ဘယ်လိုလုပ်ရမလဲ ဆိုတာကို ရှန်ရန်ချင်းက တကယ် သိတာပဲ။ လူ့လက်ထဲကနေ စားနေတဲ့ အဖိုးကြီးတစ်ယောက် ရှိတယ်”

နန်ရှီက ပြောလိုက်သည်။

“ဟုတ်တယ်။ အစ်ကိုကြီး ကျွန်တော်တို့ မိသားစုထဲက နေရာ မြန်မြန် ဆုံးရှုံးသွားမှာကို ကျွန်တော် စိုးရိမ်တယ်။ ဥက္ကဌရှန်က အဘိုးနန်နဲ့ အချိန်ခဏလေးပဲ စကားပြောရသေးပေမဲ့ ကျွန်တော်တို့ လေးယောက်ကို ခြောက်ကြိမ်တိုင်တိုင် ခေါ်ထုတ်ပြီးနေပြီ။ အကြိမ်တိုင်း ကျွန်တော်တို့ကို ဆူပူ ကြိမ်းမောင်းတာလဲ မနည်းဘူး”

နန်စီက ပြောလိုက်သည်။

“သူက တကယ်ကို ကြည့်ကောင်းတယ်လို့တော့ ကျွန်တော် ပြောချင်တယ်။ ယဉ်ကျေးတဲ့ လူတွေ စကားပြောတဲ့ နည်းလမ်းက တကယ်ကို ကွဲပြားတယ်။ ကျွန်တော်သာ စောစော သိခဲ့ရင် ခက်ခက်ခဲခဲ လေ့လာထားပါတယ်”

နန်ကော

ထိုညတွင် ရှန်ရန်ချင်းသည် လူကြိုက်များသော နေရာ ဖြစ်ခဲ့သည်။ သူသည် အဖိုးကြီး နန်၏ ‌နောက်သို့ လိုက်ကာ တစ်ယောက်ပြီး တစ်ယောက် သူ့ကို နှုတ်ဆက်ကြသည်။

ရှန်ရန်ချင်း အဆင်ပြေသည်။ သူသည် တစ်ချိန်လုံး မလိုလားအပ်သော ခံစားချက်များကို မပြသခဲ့ပေ။ သူ့ကို ကြည့်ရတာ စိတ်အေး လက်အေး ရှိနေဆဲ ဖြစ်သော်လည်း နန်ကောက သူ့အတွက် စိတ်မကောင်းပေ။ အဆုံးတွင် သူမသည် မနေနိုင်တော့ဘဲ ရှေ့သို့သွားကာ အဖိုးကြီးနန်ထံမှ သူ၏ နောက်ကျောကို ဆတ်ကနဲ ဆွဲလိုက်သည်။ ရှန်ရန်ချင်းကို နားဖို့ရန် ဘေးသို့ ခေါ်လာသည်။

သူသည် မသောက်နိုင်သောကြောင့် ထိုညတွင် လက်ဖက်ရည် အနည်းငယ်ကိုသာ သောက်ခဲ့သည်။

“နောက်ပိုင်း သောက်တာ တော်တော့။ လက်ဖက်ရည် အများကြီး သောက်ရင် ညဘက် အိပ်မပျော်ဘဲ နေလိမ့်မယ်။ အဲဒါက ရှင့် ဗိုက်အတွက် မကောင်းဘူး”

166 03

နန်ကောသည် ပြောရင်းနှင့် သူ့အတွက် အစားအသောက်များ ယူပေးလိုက်သည်။ သူတို့နှစ်ယောက်လုံးက ‌ထောင့်တွင် ပုန်းနေသည်။

“အရင် စားလေ”

“ဘာပြောရမလဲ ဆိုတာ ကျွန်မ မသိဘူး။ ကျွန်မရဲ့ အဖိုးက ရှင့်ကို တကယ် ကြိုက်တယ်”

နန်ကောက သူ့ကို တိုးတိုး ပြောလိုက်သည်။

“ငါ့အစ်ကိုက နည်းနည်း မနာလိုနေတဲ့ပုံပဲ”

အမြဲတမ်းလိုလို အစ်ကို အကြီးဆုံးသည် အာရုံ စူးစိုက်ခံရမှု ဗဟိုဖြစ်သည်။ အခုတော့ သူ၏ အနာဂတ် ယောက်ဖလောင်းက ထင်ပေါ် ကျော်ကြားမှုကို ရုတ်တရက် ခိုးယူသွားသောကြောင့် နန်ကျဲ့က အနည်းနှင့် အများ မပျော်မရွှင် ဖြစ်သွားသည်။

ရှန်ရန်ချင်းက ပြုံးလိုက်သည်။

“ခုဏက သူငါ့ကို စိုက်ကြည့်နေတာ မအံ့ဩပါဘူး”

“သူက အဲဒီလို ပဲ။ သူက အရမ်း အမြင်ကျဉ်းတယ်”

နန်ကော ပြောပြီးပြီးချင်းမှာပင် တစ်စုံတစ်ယောက်က သူမ၏ နားကို ဆွဲလိုက်သည်။

“အမြင်ကျဉ်းတယ် ဆိုတာ ဘယ်သူ့ကို ပြောတာလဲ။ အစကတော့ မင်းက ခိုးကြောင်ခိုးဝှက် ထွက်လာတယ်။ အခုတော့ မင်းက ဆူနေပြီ”

သူ၏ အသံကို နားမထောင်ဘဲတောင်မှ သူမ၏ နောက်မှ နားကို ဘယ်သူဆွဲလဲဆိုတာကို နန်ကော ပြောပြနိုင်သည်။

သူမသည် ရှောင်ပြေးကာ လှည့်တောင် မကြည့်ခဲ့ပေ။

“ဟိုမှာ ဧည့်သည်တွေကို ဧည့်မခံခဲ့ သင့်ဘူးလား။ မင်း ဒီမှာ ဘာလို့ ရှိနေတာလဲ”

နန်ကျဲ့သည် သူမ၏ ဘေးရှိ ဘာမှ မရှိသော ထိုင်ခုံသို့ လျှောက်လာကာ ထိုင်လိုက်သည်။ သူ၏ ဝတ်စုံ ဂျာကင်ကို ချွတ်ကာ လက်တင်ပေါ်တွင် ထားလိုက်သည်။ သူ့စကားက ထိတ်လန့်သွားသည်။

“ငါက ကိုယ်ရံတော် တစ်ယောက်လို ဖြစ်နေတာလား”

******