အခန်း ၁၇၀

170 01

အပိုင်း (၁၇၀)

နန်ကောသည် ၎င်းကို မယုံကြည်နိုင်သေးသော်လည်း ရှန်ရန်ချင်း ထိုသို့ ပြောကတည်းက သူ မလိမ်နိုင်ပေ။

သူမသည် ထိုအကြောင်းကို ဂရုတစိုက် တွေးလိုက်သည်။ ကိုက်ညီသော အချက်အလက်များက တကယ်ကို ရှိသည်။

ပထမဦးစွာ ရှန်ရန်ချင်း၏ အမေက ဒီမှာ‌ နေသည်။ ဒုတိယတစ်ချက်မှာ သူမ ငယ်ငယ်တုန်းက နန်ကျဲ့နှင့် အတူ အိမ်ဟောင်းကြီးတွင် အမြဲတမ်း လာနေသည်။ တတိယတစ်ချက် အနေဖြင့် သူမ အစ်ကို၏ စိတ်မချရသော‌ စိတ်ထားအရ သူမကို အိမ်တွင် တစ်ယောက်တည်း ထားခဲ့ဖို့ရာ သိပ်ဖြစ်နိုင်သည်။

ထိုအတွေးကြောင့် နန်ကော မနေနိုင်တော့ပဲ သူ့ကို ရင်ဆိုင်ဖို့ရာ နန်ကျဲ့ကို ဖုန်းဆက်လိုက်သည်။

လက်ဖက်ရည် သောက်ဖို့ ဖိတ်ခေါ်ခံရသော အချိန်က နန်ကျဲ့ဖုန်းပြောနေသေးသည်။ သူ မဏ္ဍာပ်ကို ရောက်သော အချိန်မှသာ ဖုန်းချလိုက်သည်။

“ဘာကိစ္စရှိလို့လဲ”

သူက ရှေ့ကို သွားပြီး သူတို့ နှစ်ယောက်ကြားမှာ ထိုင်လိုက်သည်။ သူသည် ဖရဲစေ့ကို လက်တစ်ဆုပ်စာ ဆုပ်လိုက်ပြီး သူ၏ လက်ထဲတွင် အခွံခွာနေသည်။

“မနေ့ညတုန်းက တိုက်ခန်းကို သွားခဲ့သေးတာလား”

“ဟုတ်တယ်”

နန်ကောက ပြန်ပြောလိုက်သည်။

“ဒီကိစ္စကို အရင် မပြောနဲ့။ နင့်ကို တစ်ခြား မေးစရာ ရှိတယ်”

နန်ကျဲ့သည် သူ၏ မျက်ခုံးများကို ပင့်ကာ သူမကို တစ်ချက် ကြည့်လိုက်သည်။ သူက တည်တည်ငြိမ်ငြိမ်ဖြင့် သူ၏ ပါးစပ်ထဲသို့ ဖရဲစေ့များကို ပစ်လိုက်သည်။

“အင်း”

“ကျွန်မ ငယ်ငယ် ဒီမှာ နေတဲ့ အချိန်တုန်းက အစ်ကို့ကို ရှာဖို့ အပြင်ကို ထွက်သွားတဲ့ အချိန် ပျောက်တော့ မလို ဖြစ်သေးတာလား”

“ဟမ်”

သရော်သလို အရိပ်အမြွက်ဖြင့် နန်ကျဲ့က ပြုံးလိုက်သည်။

“မင်း အဲဒါကို မှတ်မိသေးတာလား”

“အဲဒါက ကျွန်မ မှတ်မိတာ မဟုတ်ပေမဲ့ သူလေ”

အနည်းငယ် စိတ်တိုနေသော ပင်ကွင်းလေးက သူမ၏ မျက်နှာချင်းဆိုင်ရှိ အိမ်စောင့်ကို ညွှန်ပြလိုက်သည်။

နန်ကျဲ့သည် သူမ ညွှန်ပြနေသော ဘက်ကို ကြည့်ကာ ကြောင်သွားသည်။

ရှန်ရန်ချင်းက ပုံပြင်ကို စိတ်ရှည်ရှည်ဖြင့် ထပ်ပြောပြသည်။

ထိုသို့ ကြားပြီးနောက် နန်ကျဲ့လည်းပဲ နန်ကောနှင့် ခံစားချက်ခြင်း တူသွားသည်။

ထိုမှသာ သူတို့ နှစ်ဦး၏ ကိုယ်ရည် ကိုယ်သွေးနှင့် အသွင်အပြင်များ တူညီသော အသွင်အပြင်များ များများစားစား မရှိခဲ့သည်ကို ရှန်ရန်ချင်း သတိပြုမိသွားသည်။ သို့သော်လည်း သူတို့ကြောင်သွားသော အချိန်တွင် သူတို့သည် တကယ်ကို မောင်နှမ အရင်းနှင့်တူသည်။

“အဘိုးကြီးနန် ဆီကနေ ဒီအသံကို ကြားခဲ့ပြီး နန်ကောအတွက် ပုံပြင် အရှည်ကြီး တစ်ပုဒ်ကို တီထွင်နေတာလား”

နန်ကျဲ့လည်း သူ့ကို လုံးလုံး မယုံကြည်ပဲ သူ၏ လုပ်ရပ်ကိုတောင် ရှုံ့ချနေသေးသည်။

“မင်း သူမကို ရပြီးသားပဲလေ။ ဘာလို့ သူမကို ပုံပြင်တွေ ပြောပြီး လိမ်နေသေးတာလဲ”

“တကယ်ဆို သူမကို လိမ်ဖို့ အများကြီး အားထုတ်နေဖို့ မလိုပါဘူး။ သူမက အခု မင်းအတွက် သစ္စာရှိနေပါပြီ။ ရှန်ရန်ချင်း မင်းကျေနပ်သင့်ပြီ။ မင်းအရမ်းကြီး လောဘကြီးနေလို့ မရဘူး”

ခဏတာ တိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက်တွင် နန်ကျဲ့သည် ဖရဲစေ့ကို ချလိုက်ပြီး ရှန်ရန်ချင်းကို လေးလေးနက်နက် ကြည့်လိုက်သည်။

“တကယ်လား”

“အမ် ဟမ်”

“ဘုရားသခင်”

တစ်စုံတစ်ယောက်က အသက်ကို ပြင်းပြင်း ရှူလိုက်သည်။ နန်ကောနှင့် ရှန်ရန်ချင်းက သူအံ့ဩသွားသည်ဟု တွေးလိုက်သည်။ ကံမကောင်းစွာဖြင့် သူက ထပ်ပြီး

“ကံကောင်း ထောက်မစွာနဲ့ အိမ်အကူကြီးက အချိန်မှီ ရောက်ခဲ့တယ်။ မဟုတ်ရင် မိန်းကလေးက မင်းနဲ့ အတူ အခိုးခံရလိမ့်မယ်”

နန်ကျဲ့၏ အမူအရာထဲတွင် တကယ်ကို တစ်ခုခု ရှိနေသည်။

ထိုအချိန်ကတည်းက သူသည် နန်ကောကို အဘိုးကြီးနန် ၏ နေရာသို့ ခေါ်လာခဲ့သည်။ သူလုပ်ခဲ့လျှင်တောင် နန်ကောကို တစ်ယောက်တည်း မထားခဲ့နိုင်ပေ။

170 02

သူငယ်ချင်းတွေဆီ သွားတာတောင် နန်ကောကို တစ်လျှောက်လုံးခေါ်သွားခဲ့တယ်။ သူတို့ ဘတ်စကတ်ဘော ကစားတဲ့ အချိန်မှာ နန်ကောက သူ့ဘေးမှာထိုင်ပြီး စားနေခဲ့တယ်။

ကလေးတွေက ချော့ရတာ လွယ်ကူပြီး သူမက သူ့ကို တွယ်ကပ်နေရတာကို သဘောကျသည်။အဆာပြေ မုန့် အချို့ဖြင့် သူမသည် တစ်နေ့လည်လုံး ထိုနေရာတွင် နာခံစွာ ထိုင်နေနိုင်သည်။ သူအနားမှာ ရှိနေသ၍ သူမ ထွက်မပြေးနိုင်ပေ။

“အဲ့အကြောင်းကို ဂရုတစိုက် တွေးကြည့်။ မင်း အခု နန်ကောနဲ့ အတူ ရှိနေနိုင်တာ လူကြီးတွေကို ကျေးဇူးတင်ရမှာ”

ထိုအရာက မှန်သည်။ ရှန်ရန်ချင်းက သဘောတူကာ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

သူ နန်ကောကို ထိုအချိန်ကသာ မတွေ့ခဲ့လျှင် နန်ကော ဘယ်ကို ပြေးသွားမလဲ ဆိုတာကို သူမသိပေ။

“ဒါပေမဲ့ ငါက သူ့လို မဟုတ်ဘူး။ တစ်ခြားတစ်ယောက်အတွက် ဘယ်လိုလုပ် ငါ့ကို အမှားလုပ်နိုင်ရတာလဲ”

နန်ကျဲ့က သူ၏ လက်ကို မြှောက်ကာ နန်ကော၏ ခေါင်းကို ပုတ်လိုက်သည်။

အရေးကြီးဆုံးမှာ ထိုအချိန်တုန်းက ရှန်ရန်ချင်းက အထက်တန်း ကျောင်းသားဖြစ်သည်။ သူက အလယ်တန်း ကျောင်းသားသာ ဖြစ်လိမ့်မည်။ တခြားဆိုတာ မပြောနဲ့ သူ့အရပ်ကတောင်……

“ငါက ဘယ်လိုလုပ် သိနိုင်မှာလဲ”

နန်ကောက မမှတ်မိပေ။ သူမက ရှန်ရန်ချင်း၏ စကားကိုသာ လက်ခံနိုင်သည်။

“ကိုယ့်အဝတ်အစားတွေက ဖြစ်နိုင်မလား။ အဲ့နေ့က ကျောင်းကနေ လာတဲ့ အချိန် ဝတ်စုံလဲဖို့ အချိန်မရှိခဲ့ဘူး။ ကိုယ်တို့ ကျောင်းဝတ်စုံ အရောင်က အဖြူနဲ့ အပြာ”

နန်ကော မတ်မတ်ထိုင်လိုက်ကာ မြန်မြန် ဖြေလိုက်သည်။

“ဟုတ်တယ်။ ကျွန်မ အစ်ကိုရဲ့ အလယ်တန်း ကျောင်းဝတ်စုံနဲ့ တစ်ရောင်တည်းပဲ”

သူမ အလယ်တန်း ကျောင်းတက်ကတည်းက နန်ကျဲ့ အရင်က တက်‌ခဲ့သော ကျောင်းနှင့် တစ်တန်းတည်း ဖြစ်သည်။

လွန်ခဲ့သော ဆယ်နှစ်ကျော်လောက်က ထိုလူယုတ်မာ၏ ပြန်ပေးဆွဲ ခံရလုနီးပါး ဖြစ်ခဲ့သော သူ့ညီမ အကြောင်း ကို တွေးရင်း နန်ကျဲ့သည် သစ်ကြားသီးကို ခွဲရန် အားအချို့ကို သုံးလိုက်သည်။ ထိုကိစ္စကို မသိသော သူများက ရှန်ရန်ချင်း၏ ခေါင်းကို ခွဲလိုက်သည်ဟု ပိုတွေးကြလိမ့်မည်။

စားပွဲပေါ်ရှိ နန်ကျဲ့၏ ဖုန်း ရုန်တရက် လင်းလာသော အချိန်တွင် နန်ကော၏ လေထုမှာ သက်တောင့် သက်သာ ဖြစ်သွားသည်။

သူမ၏ မသိစိတ်က ၎င်းကို စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။

ခေါ်ဆိုသူ နေရာရှိ ချီယန်ဟူသော စကားလုံးနှစ်ခုက အထူးသဖြင့် အာရုံ ဖမ်းစားလိုက်သည်။

သူမ၏ သားငယ်အိမ်များကို ကျဉ်းလိုက်သည်။ သူအဝေးကို မကြည့်နိုင်ခင်မှာပင် နန်ကျဲ့က သူ၏ ဖုန်းကို ဆွဲကာ မတ်တပ်ရပ်လိုက်သည်။ သူလတ်လတ်ဆတ်ဆတ် အခွံခွါထားသော သစ်ကြားသီးများကို နန်ကောကို ပစ်ပေးလိုက်သည်။

“မင်းတို့ နှစ်ယောက်ပဲ ဒီမှာ ဆက်နေလိုက်တော့။ သွားပြီ”

ပြောရင်းနှင့် သူ၏ ဖုန်းကို ကောက်ကာ မြန်မြန် လှည့်ထွက်သွားသည်။

သူတို့နှစ်ယောက် တစ်ခုခု ကြားသွားမှာကို သူကြောက်နေသလို ဖြစ်သည်။ နန်ကောသည် သူမ၏ ပါးစပ်ထဲသို့ သစ်ကြားသီးကို ထည့်ကာ ဂရုတစိုက်နှင့် အရသာ ခံလိုက်သည်။

“သူနဲ့ တစ်ခုခု မှားနေသလို ခံစားရတယ်”

သူဘာလို့ ပြေးသွားရတာလဲ။

သူတို့ နားထောင်လို့ မရနိုင်တဲ့ အကြောင်းအရာက ဘာလဲ။ ခါတိုင်း အခြေအနေနှင့် အတူတူပြလို့ သူခံစားနေရသည်။

သူနားမလည်ဘူးဟု ‌နန်ကောက ပြောသောကြောင့် မနေ့ညက နန်ကျဲ့၏ ရူးသွပ်မှု အကြောင်းကို သူ့ကို ပြောပြလိုက်သည်။

“မနေ့ညက တစ်မိသားစုလုံး မဟုတ်ဘူး ဝန်းထဲက ခွေးတွေ ကြောင်တွေကအစ သူပုံမှန် မဟုတ်ဘူးဆိုတာ သဘောပေါက်သွားတယ်”

“သူတစ်ညလုံး မအိပ်ဘူး။ နေ့လည်ခင်း အိပ်ဖို့သွားခဲ့ပေမဲ့ နှစ်နာရီတောင် မကြာဘူး ပြန်ဆင်းလာခဲ့တယ်။ သူက တစ်ချိန်လုံး စိတ်အား ထက်သန်နေခဲ့တာ။ သူက နည်းနည်းလေး စိတ်လှုပ်ရှားမှု လွန်ကဲနေတဲ့ပုံ ပေါ်ပေမဲ့ ဘာကြောင့်လဲ ဆိုတာတော့ ကျွန်မ မသိဘူး”

ခဏတာ စဉ်းစား‌ပြီးနောက် ရှန်ရန်ချင်းသည် သူမ၏ ကိစ္စကို ကူညီ ဖြေရှင်းပေးကာ ဖြေးဖြေးချင်း သုံးသပ်ကြည့်လိုက်သည်။

170 03

“ဒါဆို ‌နောက်ပြန်ဆုတ်ကြည့်ရအောင်။ မနေ့ကရဲ့ အရင်နေ့က သူ့မှာ ပျော်ရွှင်စရာတွေ ရှိလား”

မစဉ်းစားဘဲ နန်ကောက ပြောလိုက်သည်။

“ရှင့်ရဲ့ အမေနဲ့ အငြင်းပွားခဲ့သေးတယ်။ အဲဒါကော ပါလား”

ရှန်ရန်ချင်း ပြောစရာ စကားမဲ့သွားသည်။

“စိတ်လှုပ်ရှားဖို့ ဖြစ်သင့်တယ်လို့ သံသယရှိတယ်”

အဲဒါ ဟုတ်တယ်။ နန်ကောက သူမ၏ မေးစေ့ကို ကိုင်ကာ ခဏတာ တွေးတောလိုက်သည်။

“အဲ့ဒီနောက် တစ်ခြား ဘာမှ ဖြစ်မလာဘူးလို့ ကျွန်မ မထင်ဘူး။ အဲ့ဒီညက ကြောင်ကို လမ်းလျှောက်ပေးဖို့ သူနဲ့ ကျွန်မ ထွက်လာခဲ့တယ်။ ကျွန်မတို့ ပြန်လာပြီးတဲ့ အချိန်မှာ သူက ‌အပေါ်ထပ်မှာ နားနေခဲ့တယ်။ ရှင့်အမေနဲ့ တိုက်မိတာက တစ်ခုတည်းသော အသေးအဖွဲ အပိုင်းလေးပဲ။ ဒါပေမဲ့ အဲ့ဒီညက အစ်မ ချီယန်ကို တွေ့ဖို့ ကျွန်မ တိတ်တဆိတ် ထွက်သွားလိုက်သေးတယ်။ အဲ့ဒီ နောက်နေ့ မနက် စောစောမှာတော့ သူရူးသွားပြီ”

“ခိုးထွက်တာလား”

ရှန်ရန်ချင်းက ထိုစကားကို ရေရွတ်နေသည်။ အကြောင်းပြချက် အချို့အတွက် ထိုအရာကြောင့် ဖြစ်နိုင်သည်ဟု သူထင်နေသည်။

“သူမသိဘူး ဆိုတာ သေချာလား”

နန်ကောက ခေါင်းညိတ်ကာ ‌သူမ၏ ခေါင်းကို မြန်မြန် ခါလိုက်သည်။

“အဲဒီလို မထင်ဘူး။ ထပ်ပြောရရင် လုံးဝ သေချာတယ်လို့ ကျွန်မ မထင်ဘူး။ အဲ့ဒီညက ကျွန်မ အစ်ကိုကို တွေ့ခဲ့တယ်လို့ ကျွန်မ ထင်တယ်”

ထိုညက ရင်းနီးသော ပုံရိပ်တစ်ခုနှင့် သူမ အစ်ကို၏ ဖုန်းအဝင်ကောလ်များကို သူမ ရုတ်တရက် သတိရလာသည်။

ပုံမှန် ဆိုလျှင် ဖုန်းမကိုင်တာကို သူမ အစ်ကို သိသွားလျှင် သူမကို သေချာပေါက် လွှတ်ပေးမည် မဟုတ်ပေ။

အနည်းဆုံး သူမ ပြန်ဖြေလိုက်ရင်တောင် သူမကို လွယ်လွယ်နဲ့ လွှတ်ပေးမှာ မဟုတ်ပေ။

သို့သော်လည်း ထိုညတွင် သူမ၏ အစ်ကိုက ဝတ်ကျေ တမ်းကျေ စကားအနည်းငယ်သာ ပြောပြီး တစ်ခြား ဘာမှ မပြောခဲ့ပေ။ နောက်နေ့ မနက်အထိ မနေ့ညက အကြောင်းကို သူဘာမှ မပြောခဲ့ပေ။ ပုံမှန်ဆို ဘယ်အတန်းဖော်နဲ့ သွားတွေ့လဲဆိုတာကို မေးလေ့ရှိသည်။ အလယ်တန်း ကျောင်းလား အထက်တန်း ကျောင်းလား ဆိုတာပေါ့။ တွေ့ဆုံမှု ကြီးကြီး‌ သေးသေးပေါ့။

ဒါပေမဲ့

နန်ကောသည် သူမ၏ လက်ချောင်းများကို ကိုက်ကာ နားလည်သွားသည်။

နန်ကျဲ့သည် မနက်ကတည်းက မူမမှန် သော်လည်း ထို ညက ဖြစ်သည်။ အထူးသဖြင့် သူမ ချီယန်နှင့် သွားတွေ့ပြီး နောက်ပိုင်း သူက မူမမှန်တော့ပေ။

“ဒါဆို မင်းရဲ့ အစ်ကိုက ချီယန်နဲ့ သွားတွေ့တာ သိသွားတာလား”

ဟုတ်တယ်။ ကိစ္စကတော့ ပြေလည်သွားပြီ။

သို့သော်လည်း နန်ကောတွင် တခြားမေးခွန်းရှိနေသေးသည်။

“ဒါဆို သူသိရင် အဲဒီလို ဖြစ်မှာပေါ့။ သူက ဘာလို့ မူမမှန် ဖြစ်နေရတာလဲ”

“အဲ့ဒီညက သူ့ကို အဲ့နားမှာ တွေ့တယ်လို့ မင်းပြောတယ်မလား။ သူတို့လည်း တွေ့တာကော မဖြစ်နိုင်ဘူးလား”

“ဟမ်”

ဒါက ဘာကို ဆိုလိုတာလဲ။

******