အခန်း ၁၈၄

184 01

အပိုင်း (၁၈၄) ဝေးကွာနေသော ဆက်ဆံရေး

နန်ကောသည် သူမလက်ထဲတွင် ကဒ်ကို ကိုင်ထားပြီး စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် သူတို့ သုံးယောက်လုံးကို ကြည့်လိုက်သည်။

သူမ၏ ဘေးရှိ ပရိုဂျက်တာမှာ ရုပ်ရှင်ဟောင်း တစ်ခုကို ပြသနေဆဲဖြစ်သည်။ နန်ကောက အထွတ်အထိပ် မြင်ကွင်း၏ အတန်းများကို ဇာတ်လိုက်က ရွတ်နေတာကို ကြားသော်လည်း သူမက လှည့်မကြည့်ရဲပေ။

စက္ကန့် အနည်းငယ် တိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက် သူမ၏ ခေါင်းကို ငုံ့ကာ သူမ၏ အတွေးများကို တိုးတိုးလေး ပြောနေသည်။

နန်ကျဲ့က ဒါကို အစကတည်းက သဘောမတူဘူးလို့ တွေးခဲ့ပေမဲ့ သူမက သူ့ကို စည်းရုံး သိမ်းသွင်းနိုင်လိမ့်မည်ဟု ယုံကြည်ထားသည်။

ယနေ့ လေထုမှာ အလွန်ကောင်းမွန်နေသည်။ ပြောဖို့ အခွင့်အလမ်းကို သူမ ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။

ထို့အပြင် ရှန်ရန်ချင်း ယနေ့ ဒီနေရာမှာ ရှိတာကို ထည့်မပြောဘဲ ယွမ်ချီသည် သူမအတွက် စကားလုံး ကောင်းလေးများ ချန်ထားရတာကို အမြဲတမ်းလိုလို နှစ်သက်သည်။

အချိန်၊ နေရာ၊ လူတွေက မှန်သည်။

သို့သော်လည်း သူမ၏ ဗိုလ်ချုပ်ကြီး နှစ်ယောက်က သူမကို အမှန်တကယ် သစ္စာဖောက်လိမ့်မည်ဟု ဘယ်သူက သိမှာလဲ။

“နန်ကော မင်းတစ်နေ့လုံး ဘာတွေ စဉ်းစားနေတာလဲ”

နန်ကျဲ့သည် သူ၏ ဘဝတွင် ထိုကဲ့သို့ ခေါင်းကိုက်ခြင်းမျိုး ဘယ်တုန်းကမှ မရှိဖူးပေ။

“ငါ့ညီမလေး အဖြစ် ရှိနေဖို့ ငါတကယ်ကို တောင်းဆိုတာပါ”

“.....”

နန်ကောက သူ့ကို မကြည့်‌ရဲတော့ပဲ သူမ၏ နှာခေါင်းကို ကိုးရိုး ကားယားဖြင့် ထိလိုက်သည်။

“စိတ်မဆိုးပါနဲ့”

ယွမ်ချီက နန်ကျဲ့ကို ပုတ်လိုက်ပြီး သိပ်အလေး အနက် မထားဖို့ သူ့ကို ညွှန်ပြလိုက်သည်။

“ကလေးတွေရဲ့ စိတ်က အချိန်တိုင်း ပြောင်းလဲနိုင်တယ်။ ပိုပြီးနားလည်ပေးရမယ် မလား”

“ဘာကလေးလဲ။ မင်းအသက် ၂၀ကျော်နေပြီ။ ဆုံးဖြတ်ချက် မချခင် မင်းရဲ့ ဦးနှောက်ကို ဘာလို့ မသုံးတာလဲ။ မင်းရဲ့ အဲ့ဒီ လည်ပင်းထဲမှာ ဘာတွေရှိနေတာလဲ”

“နန်ကော ငါ့ကို အသက်ရှည်ရှည် နေခိုင်းဖို့ ပြဿနာ ရှိနေတာလား။ ငါ့ကို တစ်ချိန်လုံး စိတ်အနှောက်အယှက် ပေးနေမှ ရမှာလား”

နန်ကျဲ့ စိတ်တိုနေသော အချိန်တွင် တစ်ဖက်လူက သူ့ကို တိတ်သွားအောင် အဆိပ်ခတ်ဖို့ရာ မစောင့်နိုင်တော့ပေ။

သို့သော်လည်း ထိုအချိန်တွင် ကြမ်းကြမ်းတမ်းတမ်း ပြောဆိုသည့်အတွက် သူ့ကို အပြစ် မတင်နိုင်တော့ပေ။

“ငါ ဒီနေ့ ပြောပြမယ်။ အိမ်ကိုပြန်ပြီး အဖေနဲ့ အမေကို မေးနေစရာ မလိုဘူး။ အဲဒါကို ငါ သဘောမတူဘူး။ ဘွဲ့လွန် သင်ကြားရေးကို မလိုချင်ဘူးဆိုရင် မြန်မြန်တက်ပြီး ဘွဲ့ရရင် ပြန်လာခဲ့။ တခြား ဘာအကြောင်းမှ မစဉ်းစားနဲ့”

သူ၏ မျက်နှာချင်းဆိုင်ရှိ နန်ကောမှာ ယုန်လေးနှင့် တူသည်။ သူမ၏ နားရွက်များက ညှိုးကျလာပြီး သူမ၏ မျက်လုံးများက အနည်းငယ် နီလာသည်။ သူမ၏ လက်ချောင်းများက သူမ လက်ထဲရှိ ကဒ်ကို ကုတ်ခြစ်နေသည်။

သူမ၏ ယုံကြည်ချက်များ ပျောက်ဆုံးသွားတာကို မြင်ရပြီး ဘေးနားမှ လက်တစ်ဖက် ဆန့်ထွက်လာကာ သူမ၏ လက်ကို တင်းတင်းကြပ်ကြပ် ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။

နန်ကော ကြောင်သွားသည်။ သူမ၏ အကြည့်များသည် တစ်ဖက်လူ၏ လက်ချောင်းများထံမှ သူ၏ လက်ကောက်ဝတ်ရှိ ရင်းနှီးသော နာရီဆီသို့ ရောက်သွားသည်။

ရှန်ရန်ချင်းက သူမ၏ လက်ကို တင်းတင်းကြပ်ကြပ် ဆုပ်ကိုင်ထားပြီး အသံတိုးတိုးလေးဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

“အဲဒါက တကယ်တော့ ကိစ္စ သေးသေးလေး မဟုတ်ဘူး။ မေဂျာတွေကို ကျော်ဖြတ်ဖို့ဆိုတာ မလွယ်ဘူး။ ကျွန်တော့်ရဲ့ အမြင်အရဆိုရင် အဲဒါက ပညာရှိ အထူး ရွေးချယ်မှုလို့ ကျွန်တော် မထင်ဘူး။ ဒါပေမဲ့ အဆုံးသတ်ကတော့ နန်ကောလည်း မဟုတ်သလို မင်းလဲ မဟုတ်ဘူး”

သူ့စကားက သူ၏ အဓိပ္ပာယ်ကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ဖြစ်စေပြီး နန်ကျဲ့၏ မျက်လုံး နက်များကို နက်မှောင်သွားစေသည်။

တစ်ခဏတွင်းမှာပင် စစ်မြေပြင်ကို သုံးယောက်တစ်ဖွဲ့မှ နှစ်ယောက်တစ်ဖွဲ့သို့ ပြောင်းလဲ ဖွဲ့စည်းလိုက်သည်။

နန်ကျဲ့သည် ထိုငယ်ရွယ်သော ဇနီးမောင်နှံနှင့် အချိန်အတော်ကြာ မပျော်မရွှင် ဖြစ်ခဲ့သည်။ သူ၏ အင်္ကျီလက်ကို တင်ကာ ပထဦးဆုံး ရှန်ရန်ချင်းကို တိုက်ခိုက်ရန် ပြင်လိုက်သည်။

“ငါက သူမရဲ့ အစ်ကိုပါ။ အစ်ကို အရင်းပါ။ သူ၏ ကိုယ်ပိုင် လက္ခဏာကို အလေးပေးခဲ့သည်။ သူမကို ဘယ်ဟာ မှန်တယ် ဘယ်ဟာ မှားတယ် ပြောပြဖို့က ငါ့ရဲ့တာဝန်ပဲ။ အဓိပ္ပာယ် မရှိတာတွေ လုပ်ပြီး သူမရဲ့ အချိန်တွေ ဖြုန်းတီးနေတာကို ငါကြည့်မနေနိုင်ဘူး။ အဲဒါကလည်း မင်းအတွက်ပဲ။ မင်းက သူမထက် နှစ်အနည်းငယ် ကြီးတယ်။ ဒီအရာတွေကို ဘယ်လိုလုပ်ရမလဲ ဆိုတာကို မင်းနားလည်သင့်တယ်။ မင်း သူမဘက်က ရပ်တည်နေဦးမယ် ဆိုရင် မင်း သူမကို ဘာအကူအညီမှ ပေးနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး”

“ဒီအချိန်မှာ မင်းက ရဲကောင်းတစ်ယောက်လို ကစားနေပြီး သူ့အစ်ကို ဖြစ်တဲ့ ငါ့ကိုတောင် လူဆိုး တစ်ယောက်လို ဖြစ်အောင် လုပ်နေတယ်”

နန်ကျဲ့က ထိုအကြောင်းကို တွေးလေလေ ပိုဒေါသ ထွက်လေလေ ဖြစ်သည်။ သူသည် အကြီးတစ်ယောက်ဆိုဒ် ဖမ်းကာ တစ်ဖက်လူကို ပြောပြနေသည်။

“ရှန်ရန်ချင်း ဒီလို အချိန်မျိုးမှာ ရည်မှန်းချက် ရှိသင့်တယ်”

စကားရည် လုပွဲက မမျှော်လင့်ပဲ စတင်လာသည်။

သို့သော်လည်း နန်ကျဲ့ကို ယခုအချိန် တိုက်ခိုက်နိုင်သည့် တစ်ယောက်တည်းသော လူမှာ ရှန်ရန်ချင်း ဖြစ်သည်။

184 02

ပထမဦးစွာ သူသည် နန်ကျဲ့နှင့် ယှဉ်ပြိုင်နိုင်စွမ်းရှိသည့် တစ်ခုတည်းသော လက်ဆောင်ဖြစ်သည်။ ဒုတိယ အနေဖြင့် သူက အရိုက်ခံရမှာကို မကြောက်သည့် တစ်ဦးတည်းသော သူလဲဖြစ်သည်။

“ငါက ရဲကောင်းတစ်ယောက်အဖြစ် မကစားချင်ပါဘူး။ ငါရုတ်တရက် သတိရသွားတာက ဒီနေ့ သူမ ကြိုက်တာကို ငါတို့ ငြင်းလိုက်မယ် ဆိုရင် နောက်နှစ်ပေါင်းများစွာကျရင် သူမရဲ့ ရင်ထဲမှာ နောင်တတွေ ကျန်နေသေးလိမ့်မယ်။ သူမအတွက်တော့ အဲအကြောင်းကို တွေးတဲ့ အချိန်တိုင်းမှာ သနားစရာပဲ”

“သူမရဲ့ ဆုံးဖြတ်ချက်ကို ငါပထမဦးဆုံး ကြားတုန်းက ငါလည်း မင်းလိုပဲ တွေးခဲ့တာ။ ဒါပေမဲ့ ဒုတိယ အတွေးအနေနဲ့ သူမရဲ့ ဆုံးဖြတ်ချက် မှန် မမှန်ကို တွေးပြီး သူမဘက် လိုက်သင့်တယ်လို့ ထင်တယ်။ ငါတို့က အကြံပြုချက် ပေးနိုင်ပေမဲ့ သူမအတွက် ဆုံးဖြတ်ချက်တော့ မချပေးနိုင်ဘူးလေ”

“သူမက အသက် ၂၀တောင် ရှိနေပြီ။ သူမရဲ့ ငယ်ရွယ်မှုက သူမရဲ့ အကြီးမားဆုံး ပိုင်ဆိုင်မှုပဲ။ သူမ မှားနေတယ် ဆိုရင် သူမ နောင်တစ်ချိန် အမှတ်ရနေရင်တောင် သူမ နောင်တရမှာ မဟုတ်ဘူးလို့ ငါထင်တယ်။ သူမ အဲဒါကို ထပ်လုပ်မယ် ဆိုရင်တောင် တူညီတဲ့ အရာကိုပဲ သူမ ရွေးချယ် နေလိမ့်မယ်”

“သူမ အဲဒါကို လိုချင်နေသေးသ၍ ငါကတော့ ထောက်ပံ့နေမှာပဲ”

“နောက်ပြီး ကျန်တာတွေကိုလည်း မင်းစိတ်ပူဖို့ မလိုပါဘူး။ ငါ့မှာ အချိန်တွေ အများကြီး ရှိပြီး သူ့ကို ကျူရှင်သင်ပေးနိုင်တယ်။ ရလဒ်အနေနဲ့ ငါတို့ ကြိုးစားကြည့်မှ ငါတို့သိနိုင်မှာလေ”

ရှန်ရန်ချင်းနှင့် နန်ကျဲ့က အစကတော့ တစ်ဖက်တည်းတွေ ရှိနေသောကြောင့် သူက နန်ကျဲ့၏ ခံစားချက်ကို လုံးဝ နားလည်နိုင်ပြီး သူဘာအကြောင်းကို စိတ်ပူနေလဲ ဆိုတာကို သူ နားလည်သည်။

နန်ကော အဲဒါကို မလုပ်နိုင်ဘူးဟု သူတို့ ထင်နေကြသော်လည်း ထိုဆုံးဖြတ်ချက်ကို ချပြီးနောက်တွင် နန်ကော သေချာပေါက် အလုပ် ကြိုးစားလိမ့်မည်ဟု သူတို့ အားလုံး ကောင်းကောင်းသိကြသည်။ ထို့အပြင် တစ်ခါတရံ သူမ အလုပ်ကြိုးစားပြီးနောက်တွင် သူမ ဆန္ဒရှိသလို ရလဒ် ထွက်မလာနိုင်ပေ။

အဆုံးတွင် ရှန်ရန်ချင်းက နန်ကျဲ့ကို လုံးဝ မစည်းရုံးနိုင်ခဲ့ပေ။ သူတို့ ကဒ်ကစားလို့ မပြီးခင် ရုပ်ရှင် ပြီးသွားပြီး နန်ကျဲ့က သူ၏ တဲသို့ ပြန်လာလိုက်သည်။

ယွမ်ချီက ဝိုင်ပုလင်းကို ဖွင့်ပြီး နန်ကော အတွက် ဝိုင်ခွက်တစ်ဝက်ကို လောင်းထည့်လိုက်သည်။

“ယွမ်ယွမ် မင်း အဲအကြောင်းကို တကယ် စဉ်းစားပြီးပြီလား”

သစ်သီးဝိုင်တွင် အသီးအနှံ ပါဝင်မှု မမြင့်မားသောကြောင့် ပုံမှန် အရက်အဖြစ် သောက်သုံးနိုင်သည်။

ရှန်ရန်ချင်းက သူမကို မတားခဲ့ပေ။

“ဥက္ကဌရှန် နည်းနည်းလောက် လိုချင်လား”

ရှန်ရန်ချင်းက သူ၏ ခေါင်းကို ခါလိုက်သည်။

“အရက် ပါဝင်မှု သိပ်မများပေမဲ့ မင်း ဘယ်လိုပဲ ဖြစ်ဖြစ် သောက်လို့ မရဘူးလားဟင်”

ယွမ်ချီက သူ့လက်ကို ပြန်ယုတ်လိုက်ပြီး သူ့ကို ဖိအားမပေးတော့ပေ။ အခုပဲ အကြောင်းအရင်းကို ပြန်ရောက်သွားပြီး သူက နန်ကောကို ထပ်မေးလိုက်သည်။

ရှန်ရန်ချင်း ပြောသလို နန်ကောက အသက်၂၀ သာ ရှိသေးသည်။ သူမသည် အမှန်တရားကို ကြိုးစားရင်း မှားနိုင်သည်။

ထိုအတွေး ပေါ်လာပြီးနောက် နောက်ပြန်လှည့်ဖို့ မစဉ်းစားတော့ပေ။

သူမ၏ တုံ့ပြန်မှုကို ကြားပြီး ယွမ်ချီက ပြုံးလိုက်သည်။

“ဝမ်းနည်းနေဖို့ မလိုပါဘူး။ အစ်ကိုနန်က မင်းကို နည်းနည်းလေးပဲ ဆူမှာပါ။ မကြာခင်မှာ သူ သိသွားလိမ့်မယ်။ အဲဒါအပြင် အဲဒါက ဘဏ္ဍာရေးလေ ဟုတ်တယ်မလား။ ယုယုလည်း အဲဒါကို ယူတာမလား ငါမှတ်မိသေးတယ်”

“ဒါပေမဲ့ အခု ပြဿနာက မင်းတက်ချင်တဲ့ ကျောင်းက လွယ်လွယ်နဲ့ တက်လို့ မရနိုင်ဘူး။ အဲ့ဒီ အချက်ပဲ”

ပရော်ဖက်ရှင်နယ် အဆင့်များကို ကြည့်ရုံဖြင့် ၎င်းမှာ နိုင်ငံ၏ ထိပ်တန်း သုံးခု ဖြစ်သောကြောင့် တက်‌ဖို့ရန် မလွယ်ကူပေ။

“အဲဒါအပြင် မင်း မြို့တော်ကို တကယ်သွားမှာလား။ နင်….”

ယွမ်ချီသည် ရှန်ရန်ချင်းကို ညွှန်ပြလိုက်ပြီး နန်ကောကို ကြည့်ကာ သိသိသာသာ ပြောလိုက်သည်။

သူတို့က အနာဂတ်မှာ ဝေးကွာတဲ့ ဆက်ဆံရေးတွေ ဖြစ်ကြတော့မှာလား။

နန်ကော မပြောနိုင်ခင်မှာပင် သူမ၏ ဘေးရှိ လူက သူမကို ပြောလိုက်သည်။

“အဲဒါက ကိစ္စမရှိပါဘူး။ ဝေးလည်း မဝေးဘူးလေ”

သူ ပြောပြီးပြီးချင်းမှာပင် ရှန်ရန်ချင်းက ငုံ့ကြည့်လိုက်ကာ သူမကို ဂရုတစိုက်နှင့် စိုက်ကြည့်နေသော နန်ကောကို တွေ့လိုက်သည်။ သူမ၏ အကြည့်ကို ကြည့်ရတာ သူတို့တွင် ဝေးကွာသော ဆက်ဆံရေး ရှိမှာကို သဘောပေါက်သွားပုံ ပေါ်သည်။

သူက ညင်သာစွာ ပြုံးလိုက်ပြီး သူမကို နှစ်သိမ့်ဖို့ရာ သူမ၏ လက်ကို ညင်သာစွာ ကိုင်လိုက်သည်။

“အဆင်ပြေပါတယ်”

“အို ကျွန်မ ပြန်စဉ်းစား ကြည့်လိုက်ဦးမယ်”

နန်ကော စိတ်ညစ်သွားသည်။

တဲထဲတွင် နန်ကောသည် သူမ၏ ခေါင်းကို လက်မောင်းပေါ် တင်ကာ သူမ၏ မျက်လုံးကို ဖွင့်လိုက်သည်။ သူမ လုံးဝ အိပ်မပျော်ခဲ့ပေ။

အချိန်ကို ကြည့်ပြီး ယုယုဆီကို အားလား မေးဖို့ရာ မက်ဆေ့ပို့လိုက်သည်။

ယုယုက နိုးနေဆဲ ဖြစ်သည်။ သူမက်ဆေ့ကို မြင်သော အချိန်တွင် သူမကို ပြန်ခေါ်လိုက်သည်။

နန်ကော၏ အတွေးကို ကြားပြီးနောက် ယုယုသည် ဘာမှ မပြောတော့ဘဲ သူ၏ ခြေထောက် နှစ်ဖက်နှင့် လက်နှစ်ဖက်ကို ဖော်ပြလိုက်သည်။

184 03

“မင်း စာမေးပွဲ ဖြေချင်တယ် ဆိုရင်တော့ ဖြေလိုက်ပေါ့။ ဘာ‌များတုံ့ဆိုင်းနေစရာ ရှိလို့လဲ သူငယ်ချင်းရယ်”

မျှော်လင့်ထားသလို လူတိုင်းက ရှေ့ခရီးဝေးကို ကြိုမတွေးထားသောကြောင့် အသက်အရွယ်တူသော လူများနှင့် ချိတ်ဆက်ဖို့ရာ လွယ်ကူသည်။

သူတို့၏ စွဲလန်းခြင်းကို ချက်ချင်း ကျေနပ်စေခြင်း ဖြင့်သာ တွန်းအားပေးခဲ့သည်။

“နင်က ဘာလို့ ငါတို့ကျောင်းကို မလာတာလဲ”

အမြဲတမ်းလိုလို သိမ်ဖျင်းနေသော ယုယုက သူ၏ ကျောင်းကို လေးလေးနက်နက် ထောက်ခံခဲ့သည်။

“ငါတို့ အိမ်နဲ့ ပိုနီးပြီး ငါတို့နဲ့ အတူလိုက်လို့ရတယ်။ ကန်တင်း ဒါမှ မဟုတ် အိပ်ဆောင် အရဆိုရင် ငါတို့ကျောင်းက သေချာပေါက် ဟိုင်မြို့ထက် ပိုကောင်းမှာပဲ”

******