အခန်း ၁၉၁

191 01

အပိုင်း (၁၉၁) သူတို့ အတူတူ နေသင့်တယ်။

ဖုန်းခေါ်ဆိုသူ၏ နာမည်နှင့် ရှန်ရန်ချင်း၏ နူးညံ့သိမ်မွေ့သော အသံမှ ဖုန်း၏ တစ်ခြားတစ်ဖက်မှာ ဘယ်သူဆိုတာကို လူတိုင်းသိကြသည်။

လူတိုင်းက သူတို့၏ အသက် ရှူနှုန်းများကို ထိန်းချုပ်ထားပြီး ဖုန်း၏ တစ်ခြား တစ်ဖက်ရှိ လူက ဘာပြောနေလဲ ဆိုတာကို သူတို့ ကြားချင်နေကြသည်။

ရှန်ရန်ချင်း၏ စကားကို ကြားပြီးနောက် အားလုံးက သဘောပေါက်လာကြသည်။ သူမက သူ့ကို စစ်ဆေးဖို့ ခေါ်လိုက်တာ ဖြစ်သည်။

ရှန်ရန်ချင်းက တကယ်ပဲ ဗီဒီယိုကော ခေါ်မှာလား ဆိုတာကို အားလုံးက တွေးနေကြသည်။ အထက်လူကြီးက သူ၏ အဝတ်အစားများကို မြန်မြန် သုတ်လိုက်ပြီး ပြုံးပြလိုက်သည်။ သူတို့ တက်နိုင်သလောက်တော့ ခမ်းနားကြီးကျယ်သည်။

သူတို့ နောက်နေကြတာလား။ လိုင်း၏ တစ်ခြားတစ်ဖက်ရှိ လူမှာ အနာဂတ် သူဌေးကတော် ဖြစ်သည်။

သူတို့ရဲ့ အနာဂတ် ကံကြမ္မာကို သူမက ပြောပြနိုင်တယ်လို့ စဉ်းစားနိုင်သည်။

ကံမကောင်းစွာဖြင့် ရှန်ရန်ချင်းက သူမကို ဗီဒီယိုကော ခေါ်ဖို့ အခွင့်အရေး မရခဲ့ပေ။ သူက ထိုသို့ အကြံပြုပြီးနောက် နန်ကောက ငြင်းဆန်လိုက်သည်။

ဖုန်းထဲတွင် မိန်းကလေးသည် သူမ၏ ဖုန်းနှင့် အလွန် နီးကပ်သော နေရာတွင် ရှိနေပုံပေါ်သည်။ သူမ၏ ပေါ့‌ပါးသော အသက်ရှူသံများက သူ၏ အတွေးကို တုန်လှုပ်သွားစေသည်။ ခဏ အကြာတွင် သူမ၏ အသံအောက်တွင် ပုန်းကွယ်နေသော မိုးသံကို ကြားလိုက်ရသည်။

နွေရာသီတွင် ဟိုင်မြို့၌ မကြာခဏ မိုးရွာတတ်သည်။

ရှန်ရန်ချင်းသည် ညနေက ကားထဲတွင် အပြေးအလွှား ကြည့်လိုက်သော မိုးလေဝသ ခန့်မှန်းချက် အကြောင်းကို တွေးနေသည်။ သူက ကျန်းမြို့၏ မိုးလေဝသကို ဂရုတစိုက် အာရုံစိုက်နေသည်။ ဒီနေ့ မနက်က မိုးအနည်းငယ် ရွာနေပုံ ပေါ်သော်လည်း နေ့လည်ခင်း မတိုင်ခင် ရပ်တန့်သွားခဲ့သည်။

၎င်းမှာ ည‌အထိ မိုးရွာနေတုန်း ဖြစ်ကာ မိုးပိုကြီးလာသည်။ ဟိုင်မြို့မှာ မရပ်တန့်နိုင်သည့် တစ်ခုတည်းသော နေရာဖြစ်သည်။

စိတ်ချင်း ဆက်သွယ်သော အခိုက်အတန့် ရှိနေသလို သူ၏ ဖုန်းကို အုပ်ကာ မတ်တပ်ထရပ်လိုက်သည်။ လူတိုင်း၏ အံ့ဩနေသော အကြည့်အောက်တွင် သူက ရေးရေးလေး ပြုံးကာ ပြောလိုက်သည်။

“ကျွန်တော် ထွက်သွားပြီး သူမကို ခေါ်လိုက်ဦးမယ်။ မင်းတို့တွေ အရင် စားနှင့်လိုက်ကြ”

“အော် ကောင်းပါပြီ ကောင်းပါပြီ”

လက်ထောက်ယွမ်က အမြန်ဆုံး တုံ့ပြန်လိုက်သည်။

သီးသန့်အခန်းမှ ထိုလူ ထွက်သွားတာကို ကြည့်ပြီးနောက် အားလုံးက တစ်ယောက်ကို တစ်ယောက် ကြည့်‌နေကြသည်။ စက္ကန့် အနည်းငယ်ကြာ တိတ်ဆိတ်သွားပြီး နောက်တွင် သူတို့ ပေါက်ကွဲလာသည်။

အထက်လူကြီး အချို့က ခက်ခက်ခဲခဲဖြင့် ထလိုက်ပြီး သူတို့၏ ဝတ်စုံအင်္ကျီကို ထပ်ဝတ်လိုက်သည်။ သူတို့ကို ကြည့်ရတာ အင်တာဗျူးတွင် ပါဝင်တော့မလို အလွန် လေးနက်နေသည်။

ထိုသို့ တွေ့ပြီးနောက် ဥက္ကဌ ရုံးခန်းထဲရှိ လူများက မယုံနိုင် လောက်အောင် ဖြစ်သွားသည်။

သို့သော်လည်း ဒုတိယ အ‌တွေးအနေဖြင့် ထူးဆန်းနေတာကို တွေ့လိုက်ရသည်။ သူတို့က နန်ကောနှင့် အပြန်အလှန် ဆက်ဆံဖူးကြသည်။ သူတို့က ဘာလို့ စိတ်ပူနေကြတာလဲ။

ဖုန်းခေါ်ဆိုမှုမှာ မသိလိုက်ဘဲ ပြီးဆုံးသွားသည်။ ရှန်ရန်ချင်းသည် အချိန်ကို ငုံ့ကြည့်လိုက်ပြီး ဖုန်းမှန်ကို မတော်တဆ ထိမိခြင်း ဖြစ်လိမ့်မည်ဟု ခန့်မှန်းလိုက်သည်။

သူက ပြန်ခေါ်သော်လည်း တစ်ဖက်လူက မကိုင်ခဲ့ပေ။

သူ ထွက်သွားသော အချိန်တွင် သူ၏ မသိစိတ်က အရှိန်မြန်လာသည်။ ထိုစားသောက်ဆိုင်က အတော်လေး တိတ်ဆိတ်သည်။ တရုတ်ပုံစံ စင်္ကြံက ကွေ့ကောက်နေသည်။ သူမ သူ့ကို ရှာမတွေ့မှာ သို့မဟုတ် ဧည့်ကြိုကို ရှင်းပြဖို့ရာ ခက်ခဲမှာ စိုးသော အတွေးဖြင့် သူ၏ ခြေလှမ်းများကို မြန်မြန် လှမ်းလိုက်သည်။ ခြေလှမ်း အနည်းငယ် ဆင်းပြီးနောက် သူက လမ်းလျှောက်နေရာမှ ရွရွလေး‌ ပြေးသွားလိုက်သည်။

မိသားစုထဲက လူကြီးများသာ သူ့ကို ထိုကဲ့သို့ တွေ့ခဲ့လျှင် သူတို့ သေချာပေါက် အံ့ဩသွားလိမ့်မည်။ သူ၏ ဝမ်းကွဲညီများ၏ မဆင်မခြင် ပြုလုပ်တတ်ပြီး ပျော်ပါးတတ်သော စရိုက်မျိုးနှင့် မတူဘဲ ရှန်ရန်ချင်းမှာ အကြီးဆုံး မြေးဖြစ်ကာ နှစ်ပေါင်းများစွာ သူ့အဖိုးနှင့် ကြီးပြင်းလာခဲ့သည်။ သူ၏ ပင်ကိုယ် စရိုက်မှာ သူ့ဝမ်းကွဲ ညီများနှင့် အလွန် ကွဲပြားသည်။

191 02

ကိစ္စများ ကြုံလာသော အခါ အေးအေးဆေးဆေးနှင့် အိမ်တွင် စကားပြောရန် နေရာကို အတော်ကြာ ဆုပ်ကိုင်ထားသည်။

သူ၏ ပါးစပ်ကို ဖွင့်ဖွင့်ချင်းမှာပင် တစ်ခြား အကြီးများက သူ့ကို လွယ်လွယ်နဲ့ ဖြတ်မပြောရဲကြပေ။ နူးညံ့ခြင်းနှင့် အစွမ်းထက်သော ခံစားချက်များကို ပေးစွမ်းနိုင်သောကြောင့် သူ့ကို အဖိုးကြီးရှန်၏ အာဏာများ ရှိသည်ဟု သူတို့က ပြောကြသည်။

ထို့ကြောင့် ထိုနှစ်အားလုံးတွင် ရှန်ရန်ချင်းသည် သူ့ကိုယ်သူ ယုံကြည်မှု ရှိခြင်းနှင့် မိမိကိုယ်ကို ချုပ်ထိန်းခြင်းဖြင့် ချုပ်ကိုင်ထားသည်။ သူ၏ လက်ရှိ တုံ့ပြန်မှုမှာ သူ့အတွက် စိတ်တာ်ငြိမ်ခြင်းများ ပျောက်‌ဆုံးသွားသည်ဟု ယူဆနိုင်သည်။

ဖုန်းကျ သွားတာကို နန်ကော မသိပေ။ သူမသည် ကားထဲက ထွက်ပြီး စားပွဲထိုးက တံခါးဝတွင် သူမအတွက် ထီးကို ကိုင်ထားသည်။ သူမသည် ပြုံးကာ သူ့ကို သော့ပေးလိုက်သည်။

အရှေ့ စားပွဲသို့ သူရောက်သော အချိန်တွင် သူမက လှည့်ပတ်ကြည့်ကာ ခဏတာ စိတ်ရှုပ်သွားသည်။

နေ့လည်ခင်းက ရှန်ရန်ချင်းသည် ဥက္ကဌ ရုံးခန်းရှိ လူများနှင့် အတူ စားချင်သည်ဟု သူမကို ရုတ်တရက် ပြောလိုက်သည်။ သူသည် စားသောက်ဆိုင် တည်နေရာကိုတောင် သူမကို ပို့လိုက်ပြီး သူမအား အစီရင်ခံခြင်းကို အစပျိုးလိုက်သည်။

မက်ဆေ့ကို သူမြင်သော အချိန်မှာ ညရောက်နေပြီ ဖြစ်သည်။ သူက ပုံနှစ်ပုံတောင် ပို့ထားသည်။

ကားက ဟွိုင်တောင်၏ အလယ်လမ်းတွင် ရပ်ထားသည်။ လမ်းသွားလမ်းလာများ ရှုပ်ပြီး မီးပွိုင့်စောင့်နေတာ ဖြစ်‌နိုင်တာကြောင့် ကားပြတင်းပေါက်မှ အပြင်ဘက် မိုးရွာနေတာကို ဓာတ်ပုံရိုက်ဖို့ အခွင့်အရေး ရခဲ့သည်။ သူမက ချဲ့ကြည့်လိုက်ပြီး ပြတင်းပေါက်မှန်မှ ရောင်ပြန်နေသော ပုံရိပ်ကိုသာ သူတွေ့နိုင်သည်။

သူမက မနေနိုင်တော့သော်လည်း မိုးရွာသော ညမျိုးမှာ သူနှင့် တွေ့ချင်သည်။

ထို့ကြောင့် သူမသည် ညစာ စားပွဲမှ ထွက်လာပြီး အိမ်ကို ခေါ်လိုက်သည်။ တုံ့ဆိုင်းမနေတော့ဘဲ ဟိုင်မြို့ကို တည့်တည့်မတ်မတ် ကားမောင်းလာသည်။

ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် ယု သူမကို ဒီနေ့ စားဖို့ ပြောသော နေရာမှာ ဟွိုင်မြို့နှင့် ကျန်းမြို့၏ လမ်းဆုံနှင့် သိပ်မဝေးပေ။ ခါတိုင်း မြို့လယ်ခေါင်မှ ဆင်းသော အချိန်နှင့် နှိုင်းယှဉ်လျှင် နာရီဝက်လောက် သက်သာသည်။

ဧည့်ကြိုနှင့် ချိတ်ဆက်ပြီးနောက် စားပွဲထိုးက သူမကို သီးသန့်ခန်းသို့ ခေါ်သွားသည်။

ထောင့်တစ်ခုတွင် သူမလှည့်လိုက်သည်နှင့် သူမ၏ အမြင်လိုင်းထဲသို့ ပုံရိပ်တစ်ခု ရုတ်တရက် ပေါ်လာသည်။

နန်ကော ကြောင်သွားသော်လည်း သူမက မရပ်တန့်ခဲ့ပေ။ ခဏတာ အော်လိုက်‌ပြီး နွေးထွေးသော လက်တစ်စုံက သူမ၏ ပခုံးကို ဖက်လိုက်သည်။

စားပွဲထိုးက ကြောက်လန့်သွားကာ တိုက်မိသော သူတို့ နှစ်ယောက်ကို ကြည့်လိုက်သည်။

“ခင်ဗျားတို့ နှစ်ယောက် အဆင်ပြေလား”

နန်ကောသည် သူမ၏ ရှေ့ရှိ လူကို ကြောင်တောင်တောင်ဖြင့် ကြည့်လိုက်ပြီး ဘာမှ ပြန်မပြောပေ။

ရှန်ရန်ချင်းက စားပွဲထိုးကို တောင်းတောင်းပန်ပန် ပြုံးပြလိုက်သည်။

“အဆင်ပြေပါတယ်။ ကျွန်တော်က ဒီကို သူမကို လာခေါ်တာပါ။ ဒါပါပဲ”

“အို ကောင်းပါပြီ”

စားပွဲထိုးသည် နန်ကောက ရှန်ရန်ချင်းကို တကယ် သိကြောင်း အတည်ပြုပြီးနောက်တွင် သူက စိတ်အေး လက်အေးဖြင့် ထွက်သွားလိုက်သည်။

စားပွဲထိုးက သူတို့ စိတ်အနှောက်အယှက် ဖြစ်မှာကို စိုးရိမ်ကာ မြန်မြန် ထွက်သွားသည်။

ကော်ရစ်တာတွင် သူတို့နှစ်ယောက်က တိတ်တဆိတ် ရပ်နေကြသည်။ အပေါ်မှ ရွာသွန်းလာသော မိုးက ကော်ရစ်တာ၏ အလယ်ရှိ ရေကန်ထဲသို့ ကျသွားသည်။ Koi ငါးများက အခါအားလျော်စွာ ခေါင်းညိတ်နေကြသည်။

Koi ငါးများက ကြီးပြီး ဝကြသည်။ မိုးမရွာဘူးသာ ဆိုလျှင် သူမသည် လမ်းလျှောက်ကာ Koi ငါးများကို အစာကျွေးချင်သည်ဟု တွေးနေသည်။

“မင်း ကိုယ့်ကို ကြောက်နေတာလား”

ထိုအသံကို ကြားပြီးနောက် နန်ကော ဘယ်ရောက်နေလဲဆိုတာ သတိရသွားသည်။ သူမသည် သူ၏ မျက်လုံးများကို မော့ကြည့်လိုက်ပြီး သူမ၏ ခေါင်းကို ခလောက်ကလေး ကဲ့သို့ ခါလိုက်သည်။

“ကိုယ်ဒီမှာ ရှိတာ မင်း ဘယ်လိုသိလဲ။ ဖုန်းထဲမှာ စားပွဲထိုးရဲ့ အသံကို ကြားလိုက်တာလား”

သူမသည် အလွန် သိချင်စိတ် ဖြစ်သွားပြီး သူ၏ မျက်နှာကို မော့ကြည့်ကာ မနေနိုင်တော့ဘဲ မေးလိုက်သည်။

ရှန်ရန်ချင်းက သူ၏ နှုတ်ခမ်းကို ဖိထားသည်။ သူ၏ လက်သည် သူမ၏ ပခုံးဆီမှ ခါးသို့ လျှောချလိုက်သော်လည်း သူ၏ ထိတွေ့မှုမှာ အပြစ်ကင်းစင်ပြီး သူမကို ကူညီ ထောက်ပံ့ ပေးရန်သာ ဆိုလိုသည်။

“ရှင့်ရဲ့ ဘေးကနေ ကျွန်မ မိုးရွာသံ ကြားလိုက်တယ်လေ”

“အို”

နန်ကော ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

“စောနက အပြင်မှာ မိုးနည်းနည်း ပိုကြီးတယ်လေ”

သူမ၏ မျက်နှာပေါ်သို့ ပဲသီးအရွယ် မိုးစက်များ ကျလုနီးပါး ဖြစ်သည်။

သူမ ကားမောင်းလာရင်းနှင့် မိုး၏ ပြင်းထန်မှုကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မြင်နိုင်သည်။

191 03

မြို့လယ်ခေါင်နှင့် သူမ နီးလာလေလေ မိုးပို ကြီးလာလေလေ ဖြစ်သည်။ သူမက အရှိန်ကို အတင်း လျှော့လိုက်သည်။

“ဒီကို မင်းကိုယ်တိုင် မောင်းလာတာလား”

“ဟုတ်တယ်။ ကျွန်မက ဟွိုင်မြို့နားမှာပဲလေ။ တစ်နာရီလောက်ပဲ မောင်းရတယ်”

“အဲဒါ မဝေးဘူးလား။ မင်းကို လာခေါ်ဖို့ ကိုယ့်ကို ပြောသင့်တယ်လေ”

ရှန်ရန်ချင်းက သူမ၏ ဆံချည်မျှင်ကို သပ်ရပ်အောင် ကူညီရန် သူ၏ လက်ကို မြှောက်လိုက်သည်။

“မိုးအရမ်း ရွာနေပြီးတော့ ညအချိန် ဖြစ်နေပြီလေ။ ကားမောင်းဖို့ မလုံခြုံတော့ဘူးလေ။ မတော်တဆ ဖြစ်ဖို့ လွယ်တယ်လေ”

သူသည် နန်ကော၏ ကားမောင်းစကေးကို အရင်က တွေ့ဖူးသည်။ သူသည် ပြိုင်ကားတစ်စီးကို မောင်းနေတာ ဖြစ်ပြီး သူမ၏ အရှိန်မှာ သတ်မှတ် အရှိန်အတွင်း အမြဲ ရှိနေသော်လည်း သူမက အောက်ခြေ လိုင်းတွင်သာ အမြဲတမ်း ရှိသည်။

ထိုကဲ့သို့ မိုးရွာသော နေ့မှာ အန္တရာယ် အရှိဆုံးဖြစ်သည်။

သူက လုံခြုံရေး အကြောင်းများကို သတိပေးနေသလို သူ၏ စကားလုံးများက တစ်ဖက်ကဝင်ကာ တစ်ဖက်က ပြန်ထွက်နေသည်။ သူမသည် သူ့ကို ပိုကြည့်လေလေ အွန်လိုင်းပေါ်တွင် လူအများ ပြောနေသော ဖခင်နှင့် တူသော ကောင်လေးဟု သူမ ခံစားရလေလေ ဖြစ်သည်။

“အဲလိုပြောမှ ကား‌မတော်တဆ မှုမှာ ငါတို့ တွေ့ခဲ့တာကို သတိရသွားတယ်”

လွန်ခဲ့သော ဆယ်နှစ်ကျော်က သူတို့၏ အပြန်အလှန် ဆက်သွယ်ခြင်းများကို ဘေးချိတ်ထားပြီး အရွယ်ရောက်ပြီး နောက်ပိုင်း သူတို့ ပထမဦးဆုံး အကြိမ် တရားဝင် တွေ့ဆုံသော နေရာမှာ ဟွိုင်တောင်၏ အလယ်လမ်းမှာ မဟုတ်လား။

******