အခန်း ၁၉၅

195 01

အပိုင်း (၁၉၅) တစ်ခြား တစ်ခုခုများ လုပ်ချက်သလား။

သူမကို ချော့ပြီးနောက် ရှန်ရန်ချင်းက သိပ်အကြာကြီး မနေနိုင်တော့ပေ။

ကံအားလျော်စွာ သူနေသော နေရာနှင့် မလှမ်းမကမ်းတွင် ရှိသည်။

ကားက မြေအောက်ခန်းထဲသို့ ဝင်လာသည်။ ရှန်ရန်ချင်းက သူ၏ ထိုင်ခုံ ခါးပတ်ကို ဖြုတ်ပြီး ခရီးသည် ထိုင်ခုံကို ကြည့်လိုက်သည်။

“မင်း မူးနေတုန်းပဲလား။ ကိုယ် မင်းကို အောက်ချပေးရမလား”

နန်ကောက သူမခေါင်းကို တိတ်တဆိတ် ခါလိုက်သည်။

“ကျွန်မ ဘာသာ လမ်းလျှောက်နိုင်တယ်”

သူမ၏ ထိုင်ခုံ ခါးပတ်ကို လက်တစ်ဖက်ဖြင့် မြန်မြန် ဖြုတ်လိုက်ကာ တစ်ခြားတစ်ဖက်ဖြင့် သူမ၏ အိတ်ကို ဆွဲလိုက်သည်။ သူမသည် တံခါးကို ဖွင့်ကာ ကားထဲမှ ထွက်တော့မည်။ ၎င်းကို မြင်ပြီး ရှန်ရန်ချင်းလည်းပဲ ဘေးမှ တံခါးကို ဖွင့်ကာ ထွက်လိုက်သည်။

နန်ကောက မြေကြီးပေါ်သို့ ခြေတစ်လှမ်း ချလိုက်သည်။ တစ်ခြားတစ်ဖက်ကို မချနိုင်ခင်မှာပင် သူမက ၎င်းကို ပြန်လည် ရုတ်သိမ်းလိုက်သည်။

သူမက လှည့်လိုက်ပြီး ကားပါကင်ရှိ အလင်းရောင်၏ အကူအညီဖြင့် အလယ်ခေါင် ခလုတ်ခုံကို ရှာလိုက်သည်။

၎င်းကို တွေ့ပြီးနောက် သူမနှင့် အတူ ယူဆောင်သွားဖို့ရာကို တုံ့ဆိုင်းနေသည်။

“ဘာဖြစ်လို့လဲ”

ရှန်ရန်ချင်းက သူမဘေးသို့ လမ်းလျှောက်သွားနေပြီ ဖြစ်သည်။ ၎င်းကို တွေ့ပြီးနောက်သူမနှင့် အတူ ယူသွားဖို့ရာ တုံ့ဆိုင်း‌နေသည်။ သူမ ကားထဲ၌ မလှုပ်မယှက် ရှိနေတာကို မြင်ပြီး သူမ မူးနေတာဟု သူက တွေးလိုက်သည်။

“ဘာ ဘာမှ မဟုတ်ဘူး”

နန်ကောက ဗူးကို ကိုင်လိုက်ကာ သူမ၏ အိတ်ထဲသို့ ထည့်လိုက်သည်။

သူမ အလွန် အဆင်မပြေ ဖြစ်နေသောကြောင့် သူ့ကို လုံးဝ မကြည့်ရဲပေ။ သူမ ကားတံခါးကို ပိတ်လိုက်သည်နှင့် ဓာတ်လှေကား တံခါးကို တိုက်မိသွားသည်။

“ဖြည်းဖြည်း”

သူတို့က ခိုင်မာသော ကွန်ကရစ် ကြမ်းခင်းပေါ်တွင် လမ်းလျှောက်နေကြသည်။ ၎င်းမှာ နွေရာသီ ဖြစ်သောကြောင့် သူတို့သည် ပါးလွှာသော အဝတ်အစားများကို ဝတ်ဆင်ကြသည်။ သူမသာ ပြုတ်ကျလျှင် နာကျင်လိမ့်မည်။

နန်ကောက သူ ပြောတာကို မကြားသလို သရုပ်ဆောင်လိုက်ပြီး ဓာတ်လှေကားထဲသို့ အရင်ဝင်သွားလိုက်သည်။

ဘေးဘက်ကို မှီကာ သူမ၏ ဖောင်းနေသော အိပ်ကပ်ကို ထိလိုက်ပြီး သူမ၏ စိတ်များ တရိပ်ရိပ် ပြေးနေသည်။

ရှန်ရန်ချင်း ဝင်မလာခင်မှာပင် ပစ္စည်းကို သူမ၏ အိတ်ထဲသို့ ပြန်ထည့်လိုက်သည်။

“အိမ်မှာ ဘာ အရက်နာ ကျဆေးမှ ရှိမယ်လို့ ကိုယ် မထင်ဘူး”

ရှန်ရန်ချင်းက ရှေးဦး သူနာပြုနည်းကို ဂရုတစိုက်ဖြင့် လှန်လှော ရှာဖွေလိုက်သည်။ သူ၏ အရက်နှင့် ဓာတ်မတည့်ခြင်း ပိုမို ပြင်းထန်လာပြီးနောက် ထိုကဲ့သို့ ဆေးဝါးမျိုးကို သူ ထပ်မပြင်ဆင် ထားတော့ပေ။

သူက အချိန်ကို ကြည့်လိုက်သည်။ ၁၁နာရီ ရှိနေပြီ ဖြစ်သည်။

“ကျွန်မ မဖျားပါဘူး။ ဆေးလဲ မလိုပါဘူး”

သူမတွင် အကြံ အနည်းငယ် ရှိနေသေးသော်လည်း နန်ကော၏ စိတ်မှာ တည်ငြိမ်နေသည်။

ရှန်ရန်ချင်းက လှည့်ကာ သူမကို အကဲဖြတ်လိုက်သည်။ သူက အနည်းငယ် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

“ကိုယ်မင်းကို ပျားရည်လေး တစ်‌ခွက် လုပ်ပေးမယ်လေ”

“ကောင်းပြီလေ”

သူက လှည့်ကာ မီးဖိုချောင်ထဲသို့ လမ်းလျှောက်သွားသည်။ သူသွားတာ သေချာပြီးနောက်တွင် နန်ကောက သူမ၏ အိတ်ကို ဖွင့်ကာ ဂရုတစိုက်ဖြင့် ရှာဖို့ရာ ငုံလိုက်သည်။

အောက်ခြေရှိ လက်စွပ်ဗူးကို သူမ တွေ့သော အချိန်တွင် သူမသည် စိတ်သက်သာကာ သက်ပြင်း ချလိုက်သည်။

အစကတော့ သူမ၏ အစ်ကိုနှင့် ဖုန်းပြောနေပြီး ရှန်ရန်ချင်း၏ လှုပ်ရှားမှုကြောင့် ထိတ်ခန့်သွားသည်။ သူမ အိတ်ထဲတွင် လက်စွပ် ရှိနေတာကို အချိန် အတော်ကြာ မေ့နေခဲ့သည်။

ရှန်ရန်ချင်းကို အံ့အားသင့်စေရန် သူမက ၎င်းကို ဝယ်လာခဲ့သည်။ သူမက သူ့ကို ညသန်းခေါင် ရောက်မှ ပေးလိမ့်မည်။

ကားထဲတွင် ရှိနေသော အချိန်က သူသည် ၎င်းကို မထိသည်မှာ ကံကောင်းသည်။

သို့သော်လည်း ကွန်ဒုံးဗူးကို ထိမိခြင်းက ပိုကောင်းပုံတော့ မပေါ်ပေ။

195 02

ရှန်ရန်ချင်း ပျားရည် ယူပြီး ပြန်လာသော အချိန်တွင် နန်ကော အပြစ်ရှိကြောင်း တစ်ချက်ကြည့်ရုံဖြင့် သူ ပြောနိုင်သည်။

သူမက ခွက်ကို ကိုင်ကာ တစ်ငုံ ငုံလိုက်သည်။ သူမ၏ မျက်လုံးများက သူ့ကို ရှောင်ရှားလိုက်ပြီး သူရှိရာ ဘက်ကို မကြည့်ရဲပေ။

အရင်က ဖြစ်ပျက်ခဲ့သော အရာများကို သူမ တွေးနေသေးသလား မသိပေ။

သူမ သောက်ပြီးသွားတာကို ကြည့်ကာ ရှန်ရန်ချင်းက ပြောလိုက်သည်။

“နောက်ကျနေပြီ။ အိပ်ခန်းကြီးထဲမှာ ရေသွားချိုးလိုက်တော့။ ကိုယ်က ဧည့်သည်ခန်းထဲကို သွားလိုက်မယ်”

“ဟုတ် ဟုတ်”

နန်ကောက အားကြိုးမာန်တက်ဖြင့် ခေါင်းညိတ်ကာ သူမ၏ အိတ်ဖြင့် ထွက်သွားလိုက်သည်။

သိပ်မကြာခင်က သူမသည် စာလေ့လာနေသောကြောင့် ထိုနေရာတွင် အမြဲနေခဲ့သည်။ သူတို့ နှစ်ယောက်လုံးက အိပ်ခန်းထဲတွင် အိပ်ကြသည်။

အစကတော့ သူမက အနည်းငယ် ရှက်ပေမဲ့လည်း နောက်ပိုင်းတွင် သူမ နေသားကျသွားသည်။ သူတို့နှစ်ယောက်လုံးက သမီးရည်းစားတွေ ဖြစ်သောကြောင့် ဟန်ဆောင်နေဖို့ရာ ဘာအကြောင်းပြချက်မှ မရှိပေ။

ရေချိုးကန်ထဲတွင် ရေချိုးနေရင်း နန်ကောက ယုယုကို မက်ဆေ့ ပို့လိုက်သည်။

သူမ၏ လက်ချောင်းများက ကီးဘုတ် တစ်ဖက်ကို သွက်သွက်လက်လက် ရွှေ့ကာ သူမ ပို့ထားသော မက်ဆေ့ အရေအတွက်နှင့် ပတ်သက်သော တစ်ခြားတစ်ဖက်ကို ပို့လိုက်သည်။

တစ်ခြားတစ်ဖက်တွင် ဖန်သားပြင်ပေါ်၌ ပေါ်လာသော စူးရှသည့် စကားလုံးများကို ကြည့်ကာ ယုယုက ထူးထူးခြားခြား ပြုံးလိုက်ပြီး ၎င်းကို လုံးဝ အလေးအနက် မထားပေ။

ဝိုင်သောက်နေရာမှ သူ့ဘေးနားရှိ သူငယ်ချင်းကို တားလိုက်သည်။

“မင်းတို့ကောင်တွေ သောက်နေဦး။ ငါ ဒါကို ပြန်ပြောလိုက်ဦးမယ်”

သူ၏ ဖုန်းကို ယူကာ ဘေးကို မှီလိုက်သည်။ သူက ဆိုဖာပေါ်ကို မှီကာ ဖြေညှင်းစွာ စာရိုက်နေသည်။

{ငါ မင်းကို ကူညီချင်လို့ပါ။ မင်းက ဒီအချိန်မှာ ငါနဲ့ ရမှတ်တွေကို ဖလှယ်ဖို့ လာခဲ့တာပဲ။ ပြီးသွားပြီလား}

သူ ဆိုလိုသော ပြီးသွားပြီလားကို နန်ကော နားမလည်ပေ။

သို့သော်လည်း သူ သူမကို ပေးလိုက်သော ပစ္စည်းကို သူမ တွေးကြည့်လိုက်သော အချိန်တွင် သူမသည် ရှက်‌သွားကာ သူမသိသော ယုတ်မာမှု အားလုံးကို အသုံးချကာ သူ့ကို ဆူလိုက်သည်။ ယုလို အရှက်မရှိသော လူအတွက် ထိုစကားလုံးက အန္တရာယ် ကင်းသည်။

နာလည်း မနာသလို ယားလဲ မယားပေ။

ယု:

[မင်း အဲဒါကို အခုထိ မသုံးရသေးတဲ့ ပုံပဲ။ ဒါပေါ့ အဲဒါက မင်းအတွက် အဆင်မပြေဘူး ဆိုတာ ငါ သိတယ်။ ငါ တောင်းပန်ပါတယ်]

နန်ကောက သူမ၏ မျက်လုံးများကို လှည့်ကာ ထိုလူ ဘာကြောင့် သရဲဘော ကြောင်သလဲ ဆိုတာကို အံ့ဩနေမိသည်။

သူပြောဖို့ မစဉ်းစားရသေးခင်မှာပင် ဒိုင်ယာလော့ နေရာတွင် မက်ဆေ့ အသစ်တစ်ခု ရောက်လာသည်။

ယု:[ဒါပေမဲ့ ဥက္ကဌရှန်နဲ့ နောက်ထပ် ဖွံ့ဖြိုးတဲ့ အချစ်ရေးမျိုးကို မင်းဘယ်တုန်းကမှ မတွေးခဲ့ဖူးဘူးလား။ မင်းတို့ အတူတူ ရှိတာ ကြာနေတာတောင် မင်းတို့ လက်ပဲ ကိုင်ကြသေးတာ။ မင်းမှာ အပြစ်မရှိဘူးလား။ ဥက္ကဌရှန်က မင်းကို ဘယ်တုန်းကမှ အရိပ်အမြွက် မပေးခဲ့ဘူးလား။ သူက အဲ့လို မဖြစ်နိုင်ဘူးဆိုတာ ဖြစ်နိုင်ပါ့မလား]

[မင်း နားမလည်ပါဘူး။ သူတို့ရဲ့ အောက်ပိုင်း ခန္ဓာကိုယ်နဲ့ ဘယ်လို တွေးရမလဲ ဆိုတာကိုသာ သိရင် လူတိုင်းက မင်းလိုပဲလို့ မင်းတွေးနေတာလား]

နန်ကော ဒေါသထွက်သွားသည်။

ယုယုက ရှက်ကိုး ရှက်ကန်းဖြင့် သူ၏ နှာခေါင်းကို ထိလိုက်သည်။ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ် အောက်ပိုင်းကို သူ တွေးနေတာလား။ ကောင်းပြီ အဲဒါက မမှားဘူး။

195 03

ယု: [ဒါဆို အဲ့လိုမျိုး ဆက်သွားဖို့ မင်းမှာ အစီအစဉ် ရှိလား။ မင်းရဲ့ အပျိုစင် ဘဝကို မင်္ဂလာဦးညထိ ထိန်းထား ချင်တာလား။ တောက်။ နန်ရော့ရော့ ငါ နောက်ဆုံး စစ်ဆေး ကြည့်လိုက်တော့ ပဒေသရာဇ် ခေတ်က ကုန်သွားပြီ]

[ဥက္ကဌရှန်က မင်းနဲ့ တစ်နေ့လုံး ရင်ဆိုင်နေရတာ အဆင်မပြေ မဖြစ်ဘူးလား။ သူက ယောက်ျားလေးလေ။ မင်း သူ့ကို နားလည်သင့်တယ်။ အဲဒီလိုမျိုးကို အချိန် အကြာကြီး ထိန်းချုပ်ထားရတာ သူ့အတွက် မကောင်းဘူး]

[ဒါမှမဟုတ် သူမဟုတ်ဘဲ မင်းနဲ့ ပြဿနာကို လိမ်လည်ထားတာလား။ မင်း သူ့အတွက် ဒီလို အတွေးမျိုး မရှိဘူးလား။ သူနဲ့ တကယ်ကို အိပ်ချင်စိတ် မရှိဘူးလား။ ဒီလိုမျိုး မဖြစ်သင့်ဘူးလေ]

နန်ကော။

ဘဲဥ ပုံသဏ္ဌာန် ကြိုးကို မြင်ပြီး ယုယုက မြန်မြန် မလုပ်နိုင်တော့ပဲ တိတ်တဆိတ် စောင့်နေလိုက်သည်။

မျှော်လင့်ထားသလို စက္ကန့် အနည်းငယ် ကြာပြီးနောက် နန်ကောက မေးဖို့ရာ အစပျိုးမှု ယူလိုက်သည်။

[အဲဒါ တကယ်လား]

ယု: [ ဘယ်အပိုင်းလဲ]

နန်ကော: [အဲဒါ သူ့ကျန်းမာရေး အတွက် မကောင်းဘူး ဆိုတာလေ]

ယု : [အဲဒါ ဟုတ်တယ်။ စဉ်းစားကြည့်လေ။ ဥက္ကဌရှန်က အသက်၃၀နီးပါး ရှိနေပြီးတော့ အခုချိန်ထိ ကာမ ကိစ္စ မရှိသေးဘူး။ သူက မင်းကို စောင့်နေတာလေ။ သူ့ရဲ့ စိတ်ဆင်းရဲမှုကို မင်း မတွေးမိဘူးလား]

နန်ကော :

ယု : [ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် ငါကတော့ အဲဒါကို ဝယ်ပေးပြီးပြီ။ မဖြုန်းတီးနဲ့နော်။ ဒီနေ့ည ရာသီဥတုကလည်း ကောင်းနေတယ် သူ့မွေးနေ့လဲ ဖြစ်ပြီး လေထုကလည်း အရမ်းမိုက်နေတာပဲ။ အဲဒါက ကိစ္စ ကြီးကြီးမားမားတော့ မဟုတ်ပါဘူး]

နန်ကောက အစက်တစ်ကြောင်းဖြင့်သာ ပြန်လိုက်သည်။

ယုယုက စာဆက်ရိုက်နေသည်။

[ငါသူ့အတွက် အကျိုးအမြတ်တွေ မရှာပေးချင်ဘူး။ နန်ရော့ရော့ ကိုယ့်ဘာသာကို ရိုးရိုးသားသားနဲ့ မေး။ သူ့ ရုပ်ရည် သွင်ပြင် တစ်ခုခုနဲ့ ရင်ဆိုင်ရတဲ့ အချိန် မင်းမှာ တကယ်ကို ဘယ်တုန်းကမှ မသန့်ရှင်းတဲ့ အတွေးမျိုး မရှိဖူးဘူးလား]

[ငါက မင်းကို ကူညီနေတာပါ]

ထိုစာကြောင်းကို ကြည့်ကာ နန်ကော၏ အသက်ရှူနှုန်းများ တုန့်ဆိုင်းသွားသည်။

သူမ၏ ဖုန်းကို ကိုင်ကာ မျက်တောင် မခတ်ဘဲနှင့် စိုက်ကြည့်နေခဲ့သည်။ သေသေချာချာ ကြည့်လိုက်သော အချိန်တွင် သူမ၏ မျက်လုံးများ အာရုံ မစိုက်နိုင်တော့ဘဲ သူမ၏ အတွေးများ အဝေးသို့ လွင့်စင်သွားသည်။

သိပ်မကြာခင်မှာပင် သူမတွင် အတွေး‌တစ်ခုခု ရှိသွားပုံ ပေါ်သည်။ သူမ၏ ပါး၊ နားနှင့် လည်ပင်းများ နီမြန်းလာသည်။

ရေချိုးခန်းထဲမှ သူမ ထွက်လာသော အချိန်တွင် ရှန်ရန်ချင်းသည် ကုတင် ခေါင်းရင်းကို မှီရင်း ဖုန်းကြည့်ကာ မက်ဆေ့ကို အကြောင်းပြန်နေတာ ဖြစ်နိုင်သည်။

ရှာတွေ့သွားမှာကို စိုးရိမ်သောကြောင့် သူမသည် ပြေးသွားကာ စောင်ကို မလိုက်ပြီး သူမကိုယ်တိုင် ဖုန်းကွယ်ဖို့ရာ တင်းတင်းကြပ်ကြပ် ပြေးဝင်သွားသည်။ ထို့နောက် စောင် အစွန်းတစ်လျှောက်တွင် လက်စွပ်ကို ယူကာ ခေါင်းအုံးအောက်တွင် ထားလိုက်သည်။

သူမ၏ လှုပ်ရှားမှု သေးသေးလေးကို ရှန်ရန်ချင်းက သတိမပြုမိပေ။ သူ့ဘေးရှိ ရွှဲနစ်နေသော ဘောလုံးလေးကို ကြည့်ကာ ကားထဲတွင် ဖြစ်ပျက်ခဲ့တာကို ရှက်နေတုန်းဟု တွေးခဲ့သည်။

သူမက မီးမှိတ်ပြီးနောက်မှ တက်လာတာ ဖြစ်နိုင်သည်။

အထဲတွင် သူမ ပျင်းနေမှာကို စိုးရိမ်သောကြောင့် သူက ဖုန်းကို ချကာ ရီမု ခလုတ်ကို နှိပ်လိုက်သည်။

အခန်းထဲတွင် မီးမိတ်ထားပြီး ချက်ချင်းပင် မှောင်မိုက်သွားသည်။

သူ လဲချလိုက်သည်နှင့် သူ့ဘေးရှိ ဘောလုံးလေးက ၎င်းကို အာရုံ ခံမိပုံ ပေါ်ကာ လှုပ်ရှားနေတာကို ရပ်လိုက်သည်။

သူ၏ ရင်ခွင်ထဲသို့ ဖြေးညှင်းစွာ တိုးမဝင်လာခင် တစ်ဖက်လူက ဆယ်မိနစ်လောက် ရပ်တန့်သွားတာကို သူ ခံစားနိုင်သည်။

သူမ၏ အသံမှာ စောင်အောက်တွင် တိုးတိုးလေး ရေရွတ်နေသော်လည်း ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မကြားရပေ။

“ရှန်ရန်ချင်း ရှင် အခု တစ်ခြားတစ်ခုခုများ လုပ်ချင်နေလား”

သူ့ကို ဖြေဖို့ရာ အခွင့်အရေး မပေးဘဲ ဖုံးကွယ်နေရာမှ သူမ၏ ခေါင်း ထွက်လာသည်။

“ကျွန်မ …..”

******