အခန်း ၁၁၁

အခန်း (၁၁၁) ခေါင်းဆောင်များ စုဝေးရောက်ရှိလာခြင်း၊ မင်းက ငါတို့ရဲ့ သူရဲကောင်းလေးပဲ

ပြည်သူ့ကွန်မြူနစ်အဖွဲ့သို့ အကြောင်းကြားကာ မှတ်တမ်းများတွင် ရေးသွင်းပြီးနောက် ထူးချွန်ပုဂ္ဂိုလ်ဆုကို သေချာပေါက် ပေးအပ်ရမည်ဖြစ်၏။

ငွေသားနှင့် ခွဲတမ်းလက်မှတ် ထောက်ပံ့ကြေးများကိုလည်း သေချာပေါက် ပေးအပ်သွားမည် ဖြစ်သည်။

တစ်ခုတည်းသော ပြဿနာမှာ ဤကိစ္စကို လူသိရှင်ကြား ကြေညာသင့်၊ မသင့် ဆိုသည်ပင်ဖြစ်၏။

အထက်အရာရှိအချို့က ရန်သူ့သူလျှိုများကို ဆန့်ကျင်သည့် အသိစိတ်ဓာတ်များ မြင့်မားလာစေရန်အတွက် လျူအာကျူးကို စံပြပုဂ္ဂိုလ်အဖြစ် အသုံးပြု၍ ဝါဒဖြန့်ချင်ကြသည်။

သို့သော် အချို့ကမူ လျူအာကျူးအနေဖြင့် သူလျှိုများ၏ လက်စားချေမှုနှင့် ရင်ဆိုင်ရနိုင်ပြီး အစိုးရအပေါ်ထားရှိသော ပြည်သူတို့၏ ယုံကြည်မှုကိုပါ ထိခိုက်စေမည်ကို စိုးရိမ်နေကြ၏။

ပြင်းထန်စွာ ဆွေးနွေးပြီးနောက် ပြည်သူ့လုံခြုံရေးဗျူရိုမှ အဆင့်မြင့်အရာရှိကြီးများသည် နောက်ဆုံးတွင် ဆုံးဖြတ်ချက်တစ်ခုကို ချမှတ်နိုင်ခဲ့သည်။

ဂုဏ်ပြုချီးကျူးမှုများကို မဖြစ်မနေ လုပ်ဆောင်ရမည်ဖြစ်သည်။

ဝါဒဖြန့်ချိရေး လုပ်ဆောင်ရန်လည်း လိုအပ်ပေသည်။

သို့ရာတွင် ထိုသို့ကြေညာရာ၌ လျူအာကျူး၏အမည်ကို ထည့်သွင်းမည်မဟုတ်ဘဲ ရန်သူ့သူလျှိုများကို တိုက်ခိုက်သည့် သူရဲကောင်းစိတ်ဓာတ်ကို ချီးကျူးဂုဏ်ပြုရန်နှင့် သူလျှိုများကို မည်သို့မည်ပုံ ပိုမိုကောင်းမွန်စွာ ကာကွယ်နိုင်ကြောင်း အသိပညာပေးနိုင်ရန်အတွက် ရိုးရာအော်ပရာပြဇာတ်တစ်ခုကိုသာ တင်ဆက်ပြသသွားမည်ဖြစ်သည်။

ပြည်သူများအနေဖြင့် ထိုပြဇာတ်ကို ကြည့်ရှုပြီးသောအခါ ရန်သူ့သူလျှိုများကို ဖမ်းဆီးရန်အတွက် သေချာပေါက် အတုယူလုပ်ဆောင်ချင်လာကြမည်ဖြစ်သည်။

အကယ်၍ တစ်စုံတစ်ယောက်က ထိုအရာကြောင့် ထိတ်လန့်သွားမည်ဆိုပါက သို့မဟုတ် အများပြည်သူအကြား ထင်မြင်ချက်များ ပြန့်နှံ့သွားကာ နိုင်ငံ၏လုံခြုံရေးကို သံသယဝင်လာမည်ဆိုပါက ထိုအရာသည် အော်ပရာပြဇာတ်တစ်ခု၊ အနုပညာဖန်တီးမှုတစ်ခုနှင့် ဘဝထက်ပိုမိုမြင့်မားသည့် တင်ဆက်မှုပုံစံတစ်ခုအဖြစ်သာ သူတို့က ပြောဆိုကြမည်ဖြစ်သည်။ အထက်လူကြီးများက ဆုံးဖြတ်ချက်ချပြီးသည်နှင့် ကျန်သည့်အရာများမှာ ရိုးရှင်းသွားလေပြီ။

နောက်တစ်နေ့ နံနက်စောစောတွင် လျူအာကျူးသည် မျက်နှာသစ်ပြီးကာစဖြစ်ပြီး ချွန်းအာ ကမ်းပေးသော မျက်နှာသုတ်ပုဝါပူပူလေးဖြင့် မျက်နှာကို သုတ်နေလိုက်သည်။

လျူဟိုင်သည် ခြံဝင်းထဲသို့ အလောတကြီး ပြေးဝင်လာပြီး လျူအာကျူးကို အော်ပြောလိုက်၏။

"မင်းက ဘာလို့ မျက်နှာသစ်နေသေးတာလဲ..."

"ဘာတွေပြောနေတာလဲ လူတိုင်းက မျက်နှာသစ်ရတာပဲလေ..."

လျူအာကျူးက တည်ငြိမ်စွာပင် ပြောလိုက်သည်။

"အိုး အခု ဘယ်အချိန်ရှိနေပြီလဲဆိုတာကို ကြည့်ပါဦး အဲဒီ‌သောက်မျက်နှာကို သစ်ဖို့ အချိန်မရှိတော့ဘူးကွ..."

လျူဟိုင်က သူ၏ပေါင်ကို ရိုက်ကာ အော်ပြောလိုက်သည်။

လျူအာကျူးသည် သူ့ကို စော်ကားခံလိုက်ရသည်ဟု သံသယဝင်သွားသော်လည်း အမှန်တကယ်ပင် အထောက်အထား ရှိနေသည်။

လျူဟိုင်သည် သူ့ကို ထပ်ပြောခွင့်မပေးတော့ဘဲ အတင်းဆွဲခေါ်သွားတော့သည်။

"ပြည်သူ့ကွန်မြူနစ်အဖွဲ့ကလူတွေ ရောက်နေပြီ အထက်လူကြီးတွေက မင်းကို ချီးကျူးဂုဏ်ပြုချင်နေတယ်တဲ့ ခရိုင်က ခေါင်းဆောင်တွေ အများကြီးလည်း စောင့်နေကြတယ်..."

"တော်တော်မြန်တာပဲ နှစ်ရက်ပဲ ရှိသေးတာ မဟုတ်ဘူးလား..."

လျူအာကျူးက အိမ်တံခါးအပြင်ဘက်သို့ ဆွဲခေါ်ခံရရင်း အံ့သြစွာဖြင့် ပြောလိုက်၏။

လျူဟိုင်က သူ့ကို ပြည်သူ့ကွန်မြူနစ်အဖွဲ့ထံသို့ နွားလှည်းဖြင့် ခေါ်သွားမည်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ။

သူသည် စက်ဘီးကို ပြန်ယူရန် တွန့်ဆုတ်မနေခဲ့ပေ။ သူ့လက်နှစ်ဖက်က စက်ဘီးလက်ကိုင်ကို ကိုင်ထားပြီး ခြေတစ်ဖက်ကို မြေကြီးပေါ်တွင် ထောက်ထားကာ လျူဟိုင်ကို အော်ပြောလိုက်သည်။

"ဦးလေး တက်လိုက်လေ ဦးလေးရဲ့တူက စက်ဘီးနင်းပြီး ခေါ်သွားပေးမယ်..."

လျူဟိုင်က သူ၏နဖူးကို ရိုက်လိုက်သည်။

"ငါ စိတ်လောနေလို့ မင်းမှာ စက်ဘီးရှိတာကိုတောင် မေ့သွားတယ်..."

သူသည် နောက်ခုံပေါ်သို့ အမြန်ထိုင်လိုက်ပြီး လျူအာကျူးကို ပြောလိုက်၏။

"ခပ်မြန်မြန်လေး နင်းကွာ..."

လျူအာကျူးက သဘောတူလိုက်သော်လည်း ဤအရာသည် သူ၏အိပ်မက်ဆိုးအစဖြစ်ကြောင်းကို သတိမပြုမိခဲ့ပေ။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် လမ်းတစ်လျှောက်လုံးတွင် သူသည် စက်ဘီးကို ဆက်တိုက်နင်းနေခဲ့ရသောကြောင့်ဖြစ်သည်။ အကယ်၍ သူက အနည်းငယ် အရှိန်လျှော့လိုက်ပါက လျူဟိုင်သည် သူ့ကို အမြန်နင်းရန် အတင်းအကျပ် တိုက်တွန်းရုံသာမက သူ၏ခါးအောက်ပိုင်းရှိ ယားတတ်သောနေရာကိုပင် လာထိုးနေသည်။

လျူအာကျူးသည် သူ၏ခြေထောက်များကို လေမီးဘီးများတပ်ထားသည့်အလား နင်းနေခဲ့ရပြီး စက်ဘီးကို အတင်းအကျပ်နင်းခဲ့ရသည့် ထိုသူလျှို မည်သို့ခံစားခဲ့ရမည်ကို နောက်ဆုံးတွင် နားလည်သွားတော့သည်။

"ဒါပေမဲ့ ငါက အဓိကဇာတ်ကောင်လေ..."

လျူကျေးရွာမှ ပြည်သူ့ကွန်မြူနစ်အဖွဲ့ထံသို့ စက်ဘီးဖြင့် နာရီဝက်ခန့် သွားရသော ခရီးစဉ်မှာ ဆယ့်ငါးမိနစ်အထိ တိုတောင်းသွားခဲ့သည်။ လျူအာကျူးမှာ ခွေးတစ်ကောင်ကဲ့သို့ မောပန်းနွမ်းနယ်နေလေပြီ။

သူ စက်ဘီးပေါ်မှ ဆင်းလိုက်သောအခါ ခြေထောက်များပင် ယိုင်နဲ့‌နေ၏။

တစ်ဖက်တွင်မူ လျူဟိုင်သည် သူ၏အဝတ်အစားနှင့် ဆံပင်များကို သပ်ရပ်စွာ ပြင်ဆင်နေပြီး လျူအာကျူးကို အဆက်မပြတ် မေးနေခဲ့၏။

"ငါ့ဆံပင်တွေ ရှုပ်ပွနေလား ငါ့အဝတ်အစားတွေကော အဆင်ပြေရဲ့လား..."

လျူအာကျူးသည် အမောတကော အသက်ရှူရင်း လျူဟိုင်ကို စူးရဲစွာ စိုက်ကြည့်လိုက်ပြီး ဤဘဝတွင် နောက်ထပ်တစ်ကြိမ် သူ၏စက်ဘီးပေါ်သို့ ဘယ်တော့မှ တင်မခေါ်တော့ဟု ကျိန်ဆိုလိုက်သည်။

"ဘာလို့ အဲဒီလိုကြည့်နေတာလဲ ငါ့မှာ တစ်ခုခု မှားနေလို့လား..."

လျူဟိုင်က စိုးရိမ်တကြီး မေးလိုက်ပြီး လျူအာကျူးကို ပြန်လည်စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။

“မင်းက ဘာလို့ သပ်သပ်ရပ်ရပ် မဝတ်လာရတာလဲ အဝတ်အစားက အရမ်းစုတ်ပြတ်နေတာပဲ ပြီးရင် ငါတို့ ဓာတ်ပုံရိုက်ရဦးမှာကို..."

"ကျွန်တော်လည်း သပ်သပ်ရပ်ရပ် ဝတ်လာချင်တာပဲ ဒါပေမဲ့ ဦးလေးက ကျွန်တော့်ကို အချိန်မှ မပေးတာ..."

လျူအာကျူးက နောက်ဆုံးတွင် အသက်ရှူမှန်သွားပြီး စိတ်ဆိုးမာန်ဆိုးဖြင့် ပြန်ပြောလိုက်၏။

"အင်း ငါက အရမ်းစိတ်လောသွားလို့ပါ ဒါပေမဲ့ ဒါက ပြည်သူ့ကွန်မြူနစ်အဖွဲ့က ငါတို့ကို ပထမဆုံးအကြိမ် ချီးကျူးဂုဏ်ပြုတာလေ... ဟီးဟီး ပြီးရင် မင်းကို အရက်ဝယ်တိုက်ပါ့မယ် ဦးလေး ဒကာခံမယ်..."

လျူဟိုင်က အနေခက်စွာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

လျူအာကျူးသည် နှုတ်ခမ်းကို တွန့်လိုက်ပြီးနောက် သူ့ကိုယ်သူ သပ်ရပ်အောင် ပြင်ဆင်ရန်အတွက် မှန်တစ်ချပ်ကို ရှာချင်သွားသည်။

မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ သူတို့သည် အမှတ်တရအနေဖြင့် ဓာတ်ပုံရိုက်ကြမည်ဖြစ်ပြီး သတင်းထဲတွင် ပါလာနိုင်ခြေများကာ အစိုးရမှတ်တမ်းများတွင်ပင် မှတ်တမ်းတင်ထားနိုင်သည်။ သူသည် သမိုင်းစင်မြင့်ထက်တွင် ဤသို့စုတ်ပြတ်နေသည့် ပုံရိပ်မျိုးကို မချန်ထားခဲ့ချင်ပေ။

သို့သော် သူ၏အနီးတွင် မှန်မရှိသလို လျူဟိုင်တွင်လည်း မရှိပေ။ ဤခေတ်ဤအခါတွင် အလင်းပြန်နိုင်သောအရာတစ်ခုကို ရှာဖွေရန်မှာ မလွယ်ကူလှချေ။

လျူအာကျူး ဟိုဟိုဒီဒီ ရှာဖွေနေသည်ကို မြင်သောအခါ လျူဟိုင်က မေးလိုက်သည်။

"ငါ သေးတစ်ပေါက်လောက် ပန်းချလိုက်ပြီး အဲဒါကို မှန်အဖြစ် သုံးရင်ကော ဘယ်လိုလဲ..."

ရေသည် အမှန်တကယ်ပင် အလင်းပြန်နိုင်စွမ်း ရှိသည်။

"တော်ပါပြီ ဦးလေးပါးစပ်ထောင့်က အဖုတွေကိုကြည့်ပါဦး ဦးလေးရဲ့ ဆီးက တော်တော်လေးကို ဝါနေမှာ သေချာတယ်..."

"အဲဒါကို မှန်လိုသုံးမယ့်အစား ကျွန်တော်တို့နှစ်ယောက်စလုံး အနံ့ကြောင့် မူးမေ့သွားနိုင်တယ်..."

လျူအာကျူးက ပြတ်သားစွာ ငြင်းဆန်လိုက်ပြီး ပြည်သူ့ကွန်မြူနစ်အဖွဲ့ ရုံးခန်းထဲသို့ တန်းတန်းမတ်မတ် လျှောက်သွားလိုက်သည်။

သူသည် ရုံးခန်းတစ်ခန်းကို ကျပန်းရွေးချယ် ဝင်ရောက်လိုက်ပြီး သူမည်သူဖြစ်ကြောင်း ပြောပြပြီးနောက်တွင် မှန်တစ်ချပ်ကို အလွယ်တကူ ငှားရမ်းနိုင်ခဲ့သည်။

တစ်စုံတစ်ယောက်က သူ့ကို အဝတ်အစားတစ်စုံ ငှားချင်သလားဟုပင် နွေးထွေးစွာ မေးလာခဲ့သေးသည်။ ထိုအရာမှာ သေသပ်လှပသော ထျန်းစန်းဝတ်စုံပင် ဖြစ်သည်။

လျူအာကျူးသည် ထိုအရာကို ငြင်းပယ်လိုက်ပြီးနောက် ပြည်သူ့ကွန်မြူနစ်အဖွဲ့မှ အသုံးပြုသော အစည်းအဝေးခန်းမကြီးဆီသို့ တန်းတန်းမတ်မတ် လျှောက်သွားလိုက်သည်။

ခန်းမတံခါးဝသို့ ရောက်သောအခါ လျူအာကျူးသည် တံခါးကို တွန်းဖွင့်တော့မည့်ဆဲဆဲတွင် လျူဟိုင်က သူ့ကို ဆွဲဖမ်းလိုက်ပြီး စိုးရိမ်ထိတ်လန့်နေသော မျက်နှာဖြင့် ပြောလိုက်၏။

"ကျူးဇီ ငါ... ငါ့ခြေထောက်တွေ နည်းနည်း ယိုင်နေသလိုပဲ..."

"ဦးလေးကိုယ်ဦးလေးလည်း ကြည့်ပါဦး ကျွန်တော်ကပဲ အထဲကို တွဲခေါ်သွားပေးရမလား..."

လျူအာကျူးက လက်မှိုင်ချစွာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"အာ မလုပ်ပါနဲ့ တွဲခေါ်ခံရတာက အရမ်းရှက်စရာကောင်းတယ်..."

လျူဟိုင်က အလျင်အမြန် ငြင်းဆန်လိုက်၏။

လျူအာကျူးက လျူဟိုင်၏ ခန္ဓာကိုယ်အောက်ပိုင်းကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။

"ဒါပေမဲ့ ဦးလေးက အရမ်းကြောက်နေတော့ ခြေထောက်တွေတောင် ကွတတဖြစ်နေပြီ အဲဒီလို လမ်းလျှောက်ဝင်သွားရင် ပိုပြီး ရှက်စရာကောင်းလိမ့်မယ်..."

"ငါ စိတ်ငြိမ်သွားတဲ့အထိ ခဏစောင့်ပေး..."

လျူဟိုင်က အသက်ပြင်းပြင်းတစ်ချက်ရှူလိုက်ပြီး သူ့ကိုယ်သူ တိုးတိုးလေး ရေရွတ်နေလေသည်။

"အထဲမှာရှိနေတဲ့သူတွေက ဝက်တွေချည်းပဲ သူတို့က ဝက်တွေချည်းပဲ သူတို့က ဝက်တွေချည်းပဲ..."

အကြိမ်ဆယ်ဂဏန်းခန့် ထပ်ခါတလဲလဲ ရေရွတ်ပြီးနောက်တွင် လျူဟိုင်သည် တကယ်ပင် စိတ်အားထက်သန်လာခဲ့သည်။ သူ၏မျက်လုံးများမှာ ယမန်နေ့ညက ဝက်သားဝေသည့်အချိန်သို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိသွားသည့်အလား တောက်ပနေသည်။

လျူအာကျူးသည် သူ၏ စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ အောင်နိုင်မှုနည်းလမ်းကို တော်တော်လေး သဘောကျသွားပြီး နောက်ဆုံးတွင် သူတို့နှစ်ယောက် အထဲသို့ ဝင်ရောက်နိုင်ခဲ့သည်။

ခန်းမတံခါး ပွင့်သွားသည်နှင့် အထဲရှိ လူတစ်စုသည် တပြိုင်နက်တည်း လှမ်းကြည့်လာကြပြီး အားလုံးမှာ အလွန်သပ်ရပ်စွာ ဝတ်ဆင်ထားကြသည်။

အချို့က ထျန်းစန်းဝတ်စုံများကို ဝတ်ဆင်ထားကြပြီး အချို့မှာ ရဲဝတ်စုံများကို ဝတ်ဆင်ထားကြသည်။

လျူဟိုင်သည် ထိုလူများထဲမှ လူအနည်းငယ်ကို မှတ်မိနေ၏။ ပြည်သူ့ကွန်မြူနစ်အဖွဲ့ ညွှန်ကြားရေးမှူး၊ ပြည်သူ့ကွန်မြူနစ်အဖွဲ့ အတွင်းရေးမှူး၊ ဒုတိယညွှန်ကြားရေးမှူး၊ ဒုတိယအတွင်းရေးမှူးနှင့် လက်နက်ကိုင်တပ်ဖွဲ့ ဝန်ကြီးတို့ပင်ဖြစ်သည်။

လျူဟိုင်ကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ ပြည်သူ့ကွန်မြူနစ်အဖွဲ့ ညွှန်ကြားရေးမှူးသည် အလျင်စလို လျှောက်လာသည်။

လျူဟိုင်ကလည်း စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် သူ၏လက်ကို ကမ်းပေးကာ ပြောလိုက်၏။

"ညွှန်ကြားရေးမှူးကြီး ကျွန်တော် လူခေါ်လာခဲ့ပါပြီ..."

ပြည်သူ့ကွန်မြူနစ်အဖွဲ့ ညွှန်ကြားရေးမှူးသည် လျူဟိုင်ကို ကျော်သွားကာ လျူအာကျူး၏လက်ကို စိတ်လှုပ်ရှားစွာ ဆုပ်ကိုင်လိုက်၏။

"သူရဲကောင်းလေး နောက်ဆုံးတော့ မင်း ရောက်လာပြီပဲ..."

ပြည်သူ့ကွန်မြူနစ်အဖွဲ့ ညွှန်ကြားရေးမှူးသည် ချက်ချင်း လှည့်လိုက်ပြီး အားလုံးကို ပြောလိုက်သည်။

"အားလုံးပဲ သူကတော့ သူလျှိုတွေကို ဖမ်းဆီးပြီး သူတို့ရဲ့အသိုက်အမြုံကို စစ်ကြောမေးမြန်းရာမှာ ကူညီပေးခဲ့တဲ့ သူရဲကောင်းလေး လျူအာကျူးပါပဲ..."

"ရဲဘော်လျူအာကျူး မင်းကို မိတ်ဆက်ပေးပါရစေ ဒါကတော့ ခရိုင်ပါတီအတွင်းရေးမှူး ဟိုတစ်ယောက်ကတော့ ခရိုင်အုပ်ချုပ်ရေးမှူး၊ ခရိုင်ပြည်သူ့လုံခြုံရေးဗျူရို ညွှန်ကြားရေးမှူးနဲ့ ခရိုင်ယဉ်ကျေးမှုဗျူရို ညွှန်ကြားရေးမှူးတို့ပါပဲ..."

ခန်းမကြီးတစ်ခုလုံးတွင် ဓာတ်ပုံဆရာများနှင့် ထောင့်များရှိ ကြွက်များမှလွဲ၍ လူတိုင်းမှာ ခေါင်းဆောင်များ ဖြစ်ကြသည်။

ခရိုင်နှင့် ပြည်သူ့ကွန်မြူနစ်အဖွဲ့မှ လူအားလုံးသည် လျူအာကျူးကို ခေါင်းညိတ်ပြကာ ပြုံးပြလိုက်ကြ၏။

လျူအာကျူးသည် ကြိုတင်ပြင်ဆင်ထားသော်လည်း ဤမြင်ကွင်းကြောင့် အနည်းငယ် ကြောင်အမ်းအမ်းဖြစ်သွားခဲ့ပြီး ပြည်သူ့ကွန်မြူနစ်အဖွဲ့ ညွှန်ကြားရေးမှူးကို တိုးတိုးလေး မေးလိုက်သည်။

"သူလျှိုတစ်ယောက်တည်းကို ဖမ်းမိတာလေးနဲ့ ဒီလောက်ကြီးတောင် လုပ်ဖို့လိုလို့လား..."

ပြည်သူ့ကွန်မြူနစ်အဖွဲ့ ညွှန်ကြားရေးမှူးက အလျင်အမြန် ပြောလိုက်သည်။

"ဟေ့ အဲဒါက ဘယ်လိုစကားမျိုးလဲ မင်းက နိုင်ငံကို ခြိမ်းခြောက်နေတဲ့ ရန်သူ့သူလျှိုအုပ်စုကို ဖမ်းဆီးရာမှာ ကူညီပေးခဲ့တာလေ အဲ့တာက အရမ်းကို ဂုဏ်ယူစရာကောင်းပြီး ကြီးမားတဲ့ အန္တရာယ်များတဲ့ စွမ်းဆောင်မှုတစ်ခုပဲ..."

ခရိုင်ပါတီအတွင်းရေးမှူးနှင့် ခရိုင်အုပ်ချုပ်ရေးမှူးတို့သည်လည်း အပြုံးမျက်နှာများဖြင့် အတူတကွ လျှောက်လာကြသည်။

"ဟုတ်ပါတယ် ရဲဘော်လျူအာကျူး မင်းက မင်းရဲ့စွမ်းဆောင်မှုတွေအတွက် မကြွားဝါတာက ကောင်းပေမဲ့ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ်လည်း အထင်မသေးပါနဲ့..."

"မင်းက လူကောင်းတစ်ယောက်ပါ ငါတို့ရဲ့ ရဲဘော်ကောင်းတစ်ယောက် နိုင်ငံသားကောင်းတစ်ယောက်နဲ့ လူငယ်ကောင်းတစ်ယောက်ပဲ နောက်ပိုင်းမှာ ငါတို့က မင်းကို ခရိုင်ထဲက လူငယ်အားလုံးအတွက် စံပြပုဂ္ဂိုလ်အဖြစ် သတ်မှတ်သွားမှာ... မင်း အရမ်းကြီး နှိမ့်ချနေလို့ မရဘူး အဲဒီလိုဆိုရင် ငါတို့အလုပ်လုပ်ရတာ ခက်ခဲသွားလိမ့်မယ်..."