အခန်း ၁၁၃

အခန်း (၁၁၃) သူတစ်ပါး၏ ကလေးများ၊ တစ်ရွာလုံး၏ မျှော်လင့်ချက်

လျူအာကျူးသည် ဂုဏ်ပြုမှတ်တမ်းလွှာကို ယူကာ ခေါင်းဆောင်များအားလုံးနှင့် ဓာတ်ပုံရိုက်ပြီးနောက် ကျန်သည့်ကိစ္စများမှာ ရိုးရှင်းသွားသည်။

ယဉ်ကျေးမှုဗျူရိုက သူ့အား အရင်ပြန်နှင့်ရန် ပြောခဲ့ပြီး ရက်အနည်းငယ်ကြာလျှင် သူ၏အိမ်သို့ ဓာတ်ပုံတစ်ပုံကို လူကြုံဖြင့် ပေးပို့မည်ဟု ဆိုလေသည်။ ထို့အပြင် နောက်ပိုင်းတွင် ဇာတ်လမ်းကို ပြဇာတ်အဖြစ် ပြောင်းလဲရေးဆွဲရာ၌ လျူအာကျူး၏ စကားပြောစွမ်းရည်မှာ အလွန်ကောင်းမွန်လှသဖြင့် လာရောက်၍ လမ်းညွှန်ကူညီပေးရန် မျှော်လင့်ကြောင်း ပြောကြားခဲ့သည်။

စောစောက သူပြောပြခဲ့သော ဇာတ်လမ်းမှာ ချက်ချင်းဖန်တီးထားခြင်းဖြစ်သော်လည်း သူ၏စွမ်းရည်မှာ ခရိုင်ပြဇာတ်အဖွဲ့ရှိ ဇာတ်ညွှန်းရေးဆရာအချို့ထက်ပင် မညံ့ကြောင်း ထင်ရှားလေသည်။

ယဉ်ကျေးမှုဗျူရို ညွှန်ကြားရေးမှူးသည် သူကဲ့သို့သော လူမျိုးကို သဘောကျသည်။ ခရိုင်ပါတီအတွင်းရေးမှူးက လျူအာကျူးအပေါ် သဘောကျခြင်းနှင့်အတူ ပိုမိုရင်းနှီးသော ဆက်ဆံရေးတစ်ခု တည်ဆောက်ရန်အတွက် ပြဇာတ်ရေးဆွဲရာတွင် ပါဝင်ရန် ဖိတ်ခေါ်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

လျူအာကျူးသည် ခရိုင်ပြဇာတ်အဖွဲ့တွင် ကူညီရန် အသင့်ပင် သဘောတူလိုက်သည်။

ဤကိစ္စများအားလုံး ပြီးဆုံးသွားပြီးနောက် နံနက်ခင်းအချိန် ကုန်လွန်သွားခဲ့လေပြီ။

မွန်းတည့်ချိန်တွင် ပြည်သူ့ကွန်မြူနစ်အဖွဲ့သည် ခရိုင်ခေါင်းဆောင်များကို စားသောက်ဆောင်ငယ်လေးထဲ၌ ဧည့်ခံလေသည်။

သို့သော် ခရိုင်ခေါင်းဆောင်များက ထိုအရာကို ဂရုမစိုက်ကြပေ။ သူတို့သည် အဆီအနှစ်နှင့် အသားအနည်းငယ်မျှ ပိုရှိမည့် ခရိုင်အစိုးရစားသောက်ဆောင်သို့ ပြန်သွား၍ စားသုံးလိုကြသည်။

ပြည်သူ့ကွန်မြူနစ်အဖွဲ့၏ အပြင်ဘက်တွင် တံခါးနှစ်ပေါက်နှင့် ခုံရှစ်ခုံပါသော ဂျီအေဇက်-၆၉ ကားတစ်စီး ရပ်ထားသည်။ ခရိုင်ပါတီအတွင်းရေးမှူးက ကားထဲသို့ အရင်ဝင်သွားပြီး အခြားခေါင်းဆောင်များမှာ အနည်းငယ်လှမ်းသောနေရာတွင် ဆေးလိပ်သောက်ကာ စကားစမြည်ပြောဆိုနေကြ၏။

လျူအာကျူးသည် စူးစမ်းလိုစိတ်ဖြင့် ကြည့်နေစဉ် အတွင်းရေးမှူးက သူ့အား လှမ်းခေါ်နေသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။

သူသည် အနီးသို့သွားကာ မေးလိုက်၏။

"အတွင်းရေးမှူး... ကျွန်တော် ဘာများလုပ်ပေးရမလဲ..."

ခရိုင်ပါတီအတွင်းရေးမှူးသည် ကားဆရာကို ကြည့်လိုက်ရာ ကားဆရာမှာ ချက်ချင်းပင် ကားထဲမှ ထွက်သွားပြီး အခြားသူများနှင့်အတူ ဆေးလိပ်သောက်ရန် ပြေးသွားသည်။

ထိုအခါ အတွင်းရေးမှူးသည် လည်ချောင်းရှင်းလိုက်ပြီး တီးတိုးပြောလာသည်။

"ကျူးဇီ... ငါလည်း အသက်ကြီးလာပြီ... အလုပ်ကလည်း ပင်ပန်းတယ်... နှစ်ပေါင်းများစွာ အချိန်ပိုအလုပ်ဆင်းရတာကြောင့် ခါးနာပြီး တစ်ကိုယ်လုံး နာကျင်ကိုက်ခဲနေတာပဲ... အထည်အလိပ်စက်ရုံ ညွှန်ကြားရေးမှူးဆီက ကြားတာတော့ မင်းဆီမှာ ခန္ဓာကိုယ်ကို သန်စွမ်းစေနိုင်တဲ့ နတ်ဆေးတစ်မျိုး ရှိတယ်ဆို..."

လျူအာကျူးက ချက်ချင်းပင် နားလည်သွားသည်။ သူသည် ခါးပတ်အိတ်ထဲသို့ လက်နှိုက်ကာ အရွတ်သန်မာ အရိုးခိုင်မာဆေး အထုပ်ငယ်တစ်ထုပ်ကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။

"ဟုတ်ကဲ့ ရှိပါတယ်... အတွင်းရေးမှူးရဲ့ ကျန်းမာရေးကို တကယ်ဂရုစိုက်သင့်တယ်... ပြည်သူတွေက ခင်ဗျားဆီကနေ အကျိုးခံစားခွင့်တွေ ရဖို့ စောင့်မျှော်နေကြတုန်းပဲ... ဒီအရွတ်သန်မာ အရိုးခိုင်မာဆေးက ခင်ဗျားရဲ့ နာကျင်ကိုက်ခဲမှုတွေကို အနည်းငယ် သက်သာစေနိုင်ပါတယ်... စမ်းကြည့်ဖို့ တစ်ထုပ်ပေးလိုက်မယ်..."

ထိုအမည်ကို ကြားသည်နှင့် ခရိုင်ပါတီအတွင်းရေးမှူး၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ဝမ်းသာအားရဖြစ်သွားသော အမူအရာ ပေါ်လာသည်။

"ဟုတ်တယ်... ဟုတ်တယ်... အဲဒါပဲ... ကျေးဇူးအများကြီးတင်ပါတယ် ကျူးဇီ..."

"ကိစ္စမရှိပါဘူး... ဒါက လုပ်သင့်လုပ်ထိုက်တာပါပဲ..."

လျူအာကျူးသည် မိမိ၏ ဟန်ဆောင်ကောင်းမှုကို အနည်းငယ် သဘောကျသွားသော်လည်း သူ့အား သတိပေးရန် မမေ့လျော့ခဲ့ပေ။

"မှတ်ထားနော်... ဒီဆေးကို တစ်နေ့ နှစ်လုံးထက် ပိုမသောက်နဲ့... ဆေးလိပ်တစ်လိပ်သောက်တဲ့ အချိန်လောက်ဆိုရင်ပဲ သက်သာသွားတာကို ခံစားရပါလိမ့်မယ်..."

ခရိုင်ပါတီအတွင်းရေးမှူးသည် နားလည်ကြောင်း ပြသသည့်အနေဖြင့် ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး ဆေးကို အမြန်သိမ်းဆည်းလိုက်သည်။ ထို့နောက် လျူအာကျူး၏ ပခုံးကို ပုတ်ကာ ပြောလိုက်၏။

"ဒီတစ်ခေါက် ငါလာတုန်းက အစိုးရအဖွဲ့ထဲက အဘိုးကြီးတချို့က မင်းရဲ့ နောက်ခံသမိုင်း မကောင်းဘူးလို့ ပြောကြတယ်... အဲဒါတွေ အားလုံးက အဓိပ္ပာယ်မရှိဘူးလို့ ငါထင်တယ်... ငါစုံစမ်းကြည့်ပြီးပြီ... မင်းအဖေက သာမန်ပြည်သူတွေကို ဘယ်တုန်းကမှ အနိုင်မကျင့်ခဲ့ဘူး... ပြီးတော့ အဲဒီတုန်းက ပစ္စည်းတွေ လွှဲပြောင်းပေးတဲ့နေရာမှာလည်း သူက အရမ်းပူးပေါင်းပါဝင်ခဲ့တယ်... သူ့ကို နိုင်ငံတော်က ဆင်းရဲသားလယ်သမားအဖြစ် အသိအမှတ်ပြုထားတယ်... ရွာအတွက် အလုပ်လုပ်ပေးရင်း သူ့ခြေထောက်တောင် ကျိုးသွားခဲ့တာပဲ... မင်းက ခရိုင်ရဲ့ သူရဲကောင်းလေးတောင် ဖြစ်နေသေးတာဆိုတော့ မင်းရဲ့ နောက်ခံသမိုင်းကြောင့် ထိခိုက်မှုမရှိသင့်ဘူး..."

လျူအာကျူး၏ မျက်လုံးများ အရောင်လက်သွားသည်။ တစ်မနက်လုံး ကြိုးစားအားထုတ်ခဲ့ရသမျှတွင် ဤစကားတစ်ခွန်းက သူ့ကို အပျော်ရွှင်ဆုံး ဖြစ်စေခဲ့သည်။

"ခေါင်းဆောင်တွေရဲ့ နားလည်ပေးမှုအတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်..."

ခရိုင်ပါတီအတွင်းရေးမှူးသည် ပြုံးလိုက်ပြီး အဝေးသို့ လက်လှမ်းပြလိုက်သည်။

"သွားကြစို့..."

ထိုအခါမှသာ ခရိုင်ခေါင်းဆောင်များသည် ကားများထဲသို့ တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် ဝင်ရောက်သွားကြပြီး အင်ဂျင်သံများ ဆူညံစွာဖြင့် ထွက်ခွာသွားကြသည်။

ခေါင်းဆောင်များ ကားများဖြင့် ထွက်ခွာသွားသည်ကို ကြည့်ရင်း ပြည်သူ့ကွန်မြူနစ်အဖွဲ့မှ လူများသည် အတော်လေး မနာလိုဖြစ်နေကြပြီး ပြည်သူ့ကွန်မြူနစ်အဖွဲ့အတွက် ကိုယ်ပိုင်ကားတစ်စီး ဘယ်အချိန်မှ ရရှိမည်နည်းဟု တွေးတောနေကြသည်။

သူတို့ ထွက်ခွာသွားပြီးနောက် ပြည်သူ့ကွန်မြူနစ်အဖွဲ့ အတွင်းရေးမှူးက လျူအာကျူးကို ကြည့်လိုက်သည်။

"ကျူးဇီ... မွန်းတည့်နေပြီဆိုတော့ အခုချက်ချင်း မပြန်နဲ့ဦး... ဒီနေရာမှာပဲထမင်းစားသွားဦးလေ..."

လျူအာကျူးသည် မျှော်လင့်ချက်များ အပြည့်ရှိနေသော လျူဟိုင်၏ မျက်နှာကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး ပါးနပ်စွာဖြင့် သဘောတူလိုက်သည်။

ထိုအဖွဲ့သည် ပျော်ရွှင်စွာဖြင့် ထမင်းသွားစားကြ၏။

အသားမပါသော်လည်း အစားအသောက်များမှာ စုပေါင်းထမင်းစားဆောင်များထက် များစွာ ပိုမိုပြည့်စုံပြီး အရက်လည်း ပါဝင်လေသည်။

သူတို့အဖွဲ့သည် တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် အရက်ခွက်များ တိုက်ကြရင်း အပြန်အလှန် ရင်းနှီးကျွမ်းဝင်လာကြသည်။

အဆုံးတွင် လျူအာကျူးသည် ပြည်သူ့ကွန်မြူနစ်အဖွဲ့ ခေါင်းဆောင်များအားလုံး၏ တူလေးအဖြစ် အောင်မြင်စွာ ဖြစ်လာခဲ့သည်။ သူတို့က သူ့အား မကြာခဏ လာလည်ရန် တိုက်တွန်းကြပြီး ပြည်သူ့ကွန်မြူနစ်အဖွဲ့၌ သူ့အတွက် ရာထူးတစ်ခု စီစဉ်ပေးလိုကြသည်။

လျူအာကျူးသည် သဘာဝကျစွာပင် ထိုအလုပ်ကမ်းလှမ်းမှုကို ငြင်းပယ်လိုက်သည်။ ဤနေရာတွင် ရာထူးများ အကန့်အသတ်ရှိကြောင်းနှင့် သူ့အတွက် တစ်ခုစီစဉ်ပေးလျှင်တောင်မှ အရေးပါသော ရာထူးတစ်ခု ဖြစ်လာမည်မဟုတ်ကြောင်း သူသိနေသည်။

သူသာ တကယ်ဝင်ရောက်လုပ်ကိုင်ခဲ့လျှင် ပြည်သူ့ကွန်မြူနစ်အဖွဲ့၏ ကန့်သတ်ချုပ်ချယ်မှုကို ခံရမည်ဖြစ်ပြီး ရာထူးတိုးရန်မှာ အလွန်ခက်ခဲသွားမည် ဖြစ်၏။

ပိုမိုသင့်လျော်သော အခွင့်အရေးနှင့် ပိုကောင်းသော ရာထူးတစ်ခုအတွက် နောက်မှ စောင့်ဆိုင်းခြင်းက ပိုကောင်းပေသည်။

အကောင်းဆုံးမှာ တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ရုံဖြင့် အနီရောင်လက်ပတ်များက သူ့အား ထိခိုက်ရန် ကြောက်ရွံ့သွားစေမည့် ရာထူးမျိုး ဖြစ်လေသည်။

ထမင်းစားပြီးနောက် ဧည့်သည်များနှင့် အိမ်ရှင်များ နှစ်ဦးစလုံး အလွန်ကျေနပ်သွားကြ၏။

လျူအာကျူးသည် တကယ်တမ်းတွင် အများဆုံးသောက်ခဲ့သူ ဖြစ်သော်လည်း သူက အရက်များကို သူ၏ နေရာလွတ်ထဲသို့ တိတ်တဆိတ် လောင်းချခဲ့သောကြောင့် အမှန်တကယ်တွင် အကောင်းဆုံးအခြေအနေ၌ ရှိနေသည်။

လျူဟိုင်မှာ အရက်မူးနေပြီး စကားပြောရာတွင် လျှာလေးနေသည်။ လျူအာကျူးသည် လေမီးဘီးများကို နင်းရသော ခံစားချက်ကို တွေ့ကြုံခံစားနိုင်ရန်အတွက် မူလက လျူဟိုင်ကို စက်ဘီးဖြင့် ပြန်ပို့ပေးစေလိုခဲ့လေသည်။

သို့သော် လမ်းလျှောက်နေစဉ်ပင် ယိမ်းယိုင်နေသည်ကို မြင်ရသဖြင့် သူသာ စက်ဘီးနင်းရန် ကြိုးစားခဲ့ပါက သူတို့နှစ်ယောက်စလုံး မြောင်းထဲသို့ ကျသွားမည်မှာ သေချာလှသည်။

အကူအညီမဲ့စွာဖြင့် လျူအာကျူးသည် လျူဟိုင်ကို ပြန်ပို့ပေးရန် ပြည်သူ့ကွန်မြူနစ်အဖွဲ့အား လူတစ်ယောက် စီစဉ်ပေးရန်သာ တောင်းဆိုနိုင်ခဲ့ပြီး သူကိုယ်တိုင်မူ စက်ဘီးကို အေးအေးလူလူ နင်းကာ အိမ်သို့ ပြန်လာခဲ့လေသည်။

လျူကျေးရွာ။

လျူအာကျူး၏ မိသားစုသည် အစားအသောက်စားချင်စိတ်မရှိဘဲ ရွာအဝင်ဝတွင် စောင့်ဆိုင်းနေခဲ့ကြသည်။

လုံခြုံရေးတပ်မှူးနှင့် ရွာသားအများအပြားလည်း ထိုနေရာတွင် ရှိနေကြသည်။

လျူအာကျူးသည် ဂုဏ်ပြုဆု လက်ခံရယူရန်အတွက် မနက်စောစောက ပြည်သူ့ကွန်မြူနစ်အဖွဲ့သို့ သွားခဲ့ကြောင်း လူတိုင်းကြားသိထားကြသဖြင့် သူမည်သို့သော ဆုကို ရရှိခဲ့သည်ကို အားလုံးက မြင်တွေ့လိုကြသည်။

မည်သို့ပင်ဆိုစေကာမူ ယခုခေတ်လူများသည် ဂုဏ်ထူးဆောင်ဆုများကို အလွန်အရေးကြီးသော အရာအဖြစ် သတ်မှတ်ထားကြသည်။ လျူအာကျူးနှင့် သူတို့၏ ကောင်းမွန်သော ဆက်ဆံရေးကြောင့် အားလုံးက စိတ်လှုပ်ရှားဖွယ်ရာများကို လာရောက်ကြည့်ရှုကြခြင်းဖြစ်သည်။

လီလီက မျက်စိရှင်၏။ လျူအာကျူး စက်ဘီးဖြင့် ပြန်လာသည်ကို မြင်သောအခါ သူမသည် ဝမ်းသာအားရ ခုန်ပေါက်ကာ အော်ဟစ်လိုက်သည်။

"အစ်ကိုကျူးဇီ ပြန်လာပြီ... အစ်ကိုကျူးဇီ ပြန်လာပြီ..."

ရွာသားအားလုံး ချက်ချင်း မတ်တတ်ရပ်လိုက်ကြပြီး မျှော်လင့်တကြီးဖြင့် ရှေ့သို့ လှမ်းကြည့်လိုက်ကြသည်။

ရွာအဝင်ဝတွင် လူအုပ်ကြီးကို အဝေးမှမြင်လိုက်ရသဖြင့် လျူအာကျူးမှာ လန့်သွားမိသည်။

"ဘာဖြစ်လို့လဲ... တစ်ခုခုများ ဖြစ်လို့လား..."

လုံခြုံရေးတပ်မှူးက အရင်ဆုံး ပြေးလာပြီး စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် ပြောလာသည်။

"ကျူးဇီ... ဂုဏ်ပြုမှတ်တမ်းလွှာက ဘယ်မှာလဲ..."

လူတိုင်း၏ မျက်နှာပေါ်ရှိ မျှော်လင့်နေသော အမူအရာများကို မြင်လိုက်ရသောအခါ လျူအာကျူးက ချက်ချင်း သဘောပေါက်သွားသည်။

"အဲဒါက တကယ်ပဲ အဲဒီလောက် အရေးကြီးလို့လား... ခင်ဗျားတို့ အားလုံးက ဂုဏ်ပြုမှတ်တမ်းလွှာအတွက် ဒီနေရာမှာ စောင့်နေကြတာလား... ရော့ ဒီမှာ..."

သူသည် အိတ်ထဲသို့ လက်နှိုက်ကာ ဂုဏ်ပြုမှတ်တမ်းလွှာကို ဆွဲထုတ်လိုက်သည်။

ဧကရာဇ်မင်း၏ အမိန့်တော်ကို ကိုင်တွယ်ရသကဲ့သို့ လုံခြုံရေးတပ်မှူးသည် သူ၏ သန့်ရှင်းပြီးသား လက်များကို သူ၏ အင်္ကျီဖြင့် နှစ်ချက်ခန့် ပြင်းပြင်းထန်ထန် ပွတ်သပ်လိုက်ပြီးမှ ဂရုတစိုက် ကိုင်တွယ်ကာ ဖတ်ရှုလေသည်။

ယင်းအပေါ်တွင် လျူအာကျူးအတွက် ချီးကျူးစကားများနှင့်အတူ အဆင့်အမျိုးမျိုးသော အစိုးရအဖွဲ့အစည်းများ၏ တရားဝင်တံဆိပ်တုံးများကိုကြည့်ရင်း လုံခြုံရေးတပ်မှူးမှာ မယုံနိုင်လောက်အောင် စိတ်လှုပ်ရှားနေမိသည်။

ဤသည်မှာ နိုင်ငံတော်မှ ထုတ်ပေးသော ဂုဏ်ပြုမှတ်တမ်းလွှာဖြစ်ပြီး စက်ရုံများ သို့မဟုတ် ပြည်သူ့ကွန်မြူနစ်အဖွဲ့များမှ ထုတ်ပေးသော မှတ်တမ်းလွှာများထက် ပိုမိုတရားဝင်ကာ တန်ဖိုးရှိကြောင်း သိထားရမည် ဖြစ်သည်။

ထို့အပြင် ဤသည်မှာ လျူကျေးရွာ၏ သမိုင်းတစ်လျှောက် ပထမဆုံးသော ဂုဏ်ပြုမှတ်တမ်းလွှာဖြစ်သောကြောင့် ပို၍ပင် အရေးပါလှသည်။

လုံခြုံရေးတပ်မှူးမှာ ဖတ်နေရင်း အလွန်ဝမ်းသာပီတိဖြစ်နေပြီး အခြားသူများကလည်း ကြည့်ရှုနိုင်ရန် ရှေ့သို့ တိုးဝှေ့နေကြသည်။

တပ်မှူးမှာ မတ်မတ်မရပ်နိုင်လောက်အောင် အတိုးအဝှေ့ ခံနေရသည်ကို မြင်သောအခါ အခြားအဖွဲ့ဝင်များသည် စည်းကမ်းထိန်းသိမ်းရန် အလျင်အမြန် လှုပ်ရှားလိုက်ကြသည်။

"ခင်ဗျားတို့ ဘာတွေလုပ်နေကြတာလဲ... မတွန်းကြနဲ့လေ..."

"ခင်ဗျားတို့က စာရော ဖတ်တတ်လို့လား... ဘာလို့ ရှေ့ကို တိုးနေကြတာလဲ..."

"ဂုဏ်ပြုမှတ်တမ်းလွှာကို မပျက်စီးစေနဲ့နော်... အဲဒါက ကြီးလေးတဲ့ပြစ်မှုပဲ..."

ထိုသို့ခြောက်လှန့်လိုက်သောအခါ လူအုပ်ကြီးသည် အလျင်အမြန် နောက်ဆုတ်သွားကြပြီး လျူအာကျူးကို ဝိုင်းရံလိုက်ကြသည်။ ဂုဏ်ပြုမှတ်တမ်းလွှာတွင် မည်သည့်အရာများ ရေးသားထားကြောင်း သို့မဟုတ် သူ မည်သည့်အတွက်ကြောင့် ချီးကျူးခံရကြောင်းကို မသိကြသော်လည်း သူတို့၏ ချီးမွမ်းစကားများ ပြောဆိုခြင်းကိုမူ မတားဆီးနိုင်ခဲ့ပေ။

အမျိုးသားများသည် လျူအာကျူးအား ဆက်တိုက် ချီးကျူးနေကြပြီး သူတို့၏ ကလေးများကိုပင် သင်ကြားပေးရန် တောင်းဆိုခဲ့ကြသည်။

ယခုအချိန်တွင် လျူအာကျူးသည် တစ်ရွာလုံးအတွက် စံပြပုဂ္ဂိုလ်ဖြစ်သော သူတစ်ပါး၏ ကလေးများအဖြစ်သို့ အမှန်တကယ် ရောက်ရှိသွားခဲ့လေပြီ။

နျူဟုန်ဟွာသည်လည်း အမျိုးသမီးတစ်စု၏ ဝိုင်းရံခြင်းကို ခံနေရပြီး သူတို့က သူမအား မနာလိုစွာဖြင့် ချီးကျူးကာ ကလေးကို မည်သို့ ပြုစုပျိုးထောင်ခဲ့ကြောင်း မေးမြန်းကြသည်။ အချို့က လျူအာကျူးအတွက် ဇနီးလောင်းတစ်ဦး မိတ်ဆက်ပေးလိုကြသေးသည်။

လျူအာကျူးအတွက် ဇနီးလောင်း မိတ်ဆက်ပေးမည်ဟု ပထမဆုံးလူက အော်ဟစ်လိုက်သောအခါ အခြေအနေများမှာ ထိန်းမနိုင်သိမ်းမရ ဖြစ်သွားခဲ့သည်။

စကားဝိုင်း၏ အကြောင်းအရာသည် လျူအာကျူးအား ချီးကျူးနေရာမှ ကြင်ဖက်တွေ့ဆုံရေးပွဲအဖြစ်သို့ ချက်ချင်း ပြောင်းလဲသွားလေသည်။

လူတိုင်းက ဤရွှေသားမက်ကို အခြားသူများ လုယူသွားမည်ကို စိုးရိမ်သဖြင့် သူတို့၏ သမီးများနှင့် ဆွေမျိုးများကို အလုအယက် မိတ်ဆက်ပေးနေကြတော့သည်။