အခန်း ၁၁၄

အခန်း (၁၁၄) မိဘများကသာ အချစ်စစ်ဖြစ်ပြီး သားသမီးများမှာ မတော်တဆမှုများသာ ဖြစ်၏

သက်ဝင်လှုပ်ရှားနေသော လူအုပ်ကြီးကြားတွင် ချွန်းအာက ပျော်ရွှင်နေသလို ဝမ်းနည်းနေပုံလည်း ရသည်။

လျူအာကျူးသည် ချီးကျူးခံရပြီး လူအများ၏ ဝမ်းပန်းတသာ ကြိုဆိုခံရသည်ကို မြင်တွေ့ရသောအခါ သူမ၏ ရင်တွင်းအနက်ရှိုင်းဆုံးမှနေ၍ အမှန်တကယ် ပျော်ရွှင်မိသည်။

သူမ၏ ဝမ်းနည်းမှုမှာ သူမသည် လျူအာကျူးနှင့် မထိုက်တန်ကြောင်း သိနေခြင်းကြောင့် ဖြစ်သည်။

အခြားသူများက သူ့အတွက် ဇနီးတစ်ယောက် ရှာပေးရန် ပြောဆိုနေကြသည်ကို ကြားရသောအခါ သူမ၏ နှလုံးသားမှာ နာကျင်ရသော်လည်း ဝင်ရောက်ပြောဆိုခွင့် မရှိကြောင်းကို သူမ သိထားသည်။ သူမသည် လူအုပ်ကြီးထဲမှ တိတ်တဆိတ် ထွက်ခွာလာခဲ့ပြီး လျူအာကျူး၏ အိမ်သို့သွားကာ သူမ၏ အလုပ်များကို ဆက်လုပ်ရန်သာ တတ်နိုင်တော့သည်။

လူအုပ်ကြီးက ဝန်းရံထားသော လျူအာကျူးနှင့် သူမ၏ အထီးကျန်နေသော ပုံရိပ်မှာ လုံးဝကို ဆန့်ကျင်ဘက်ဖြစ်နေပြီး သူမကို အလွန်သနားဖွယ်ကောင်းအောင် ဖြစ်စေသည်။

လျူအာကျူးသည် ချွန်းအာကို သတိမထားမိခဲ့ပေ။ သူ၏ စိတ်ထဲတွင် မည်သို့ ထွက်ပြေးရမည်ကိုသာ အပြည့်အဝ တွေးတောနေမိသည်။

ဤရွာသားများမှာ အလွန်တက်ကြွလွန်းနေကြပြီး ချိန်းဆိုမှုများကိုပင် စတင်လုပ်ဆောင်နေကြပြီ ဖြစ်သည်။

ဆယ်ရက်နေ့တွင် ဤမိန်းကလေးနှင့် တွေ့ရန်၊ ဆယ့်တစ်ရက်နေ့တွင် ထိုမိသားစုမှ သမီးနှင့် တွေ့ရန်၊ ဆယ့်နှစ်ရက်နေ့တွင် ခရိုင်မြို့သို့ သွား၍ မိန်းကလေးတစ်ယောက်နှင့် ပြဇာတ်ကြည့်ရန် စသည်ဖြင့် ဖြစ်သည်။ လျူအာကျူးသည် ဤမျှစောစော အိမ်ထောင်ပြုရန် ဆန္ဒမရှိပေ။ တစ်ယောက်ယောက်နှင့် အတူအိပ်ပြီးနောက် တာဝန်ယူရန် ငြင်းဆန်ခြင်းနှင့် ပတ်သက်၍မူ…

ပြင်းပြင်းထန်ထန် နှိမ်နင်းရေးကာလ မရောက်သေးသော်လည်း ထိုကဲ့သို့သော အပြုအမူမျိုးမှာ လူဆိုးလူမိုက်လုပ်ရပ်အဖြစ် သတ်မှတ်ခံရဆဲဖြစ်ပြီး ထောင်ကျနိုင်သည်။

ထို့ပြင် လူတိုင်းမှာ မျိုးနွယ်စုတစ်ခုတည်းမှ ဖြစ်ကြသည်။ အကယ်၍ ထိုကဲ့သို့သော ကိစ္စမျိုးကို ကျူးလွန်မိပါက ရွာသားများက မည်မျှပင် သဘောကျနေပါစေ မျိုးနွယ်စုမှ နှင်ထုတ်ခံရမည်ဖြစ်ပြီး မိသားစုမှတ်တမ်းမှ အမည်ကို ပယ်ဖျက်ခံရမည် ဖြစ်သည်။

မျိုးနွယ်စုတစ်ခု၏ အကာအကွယ်မရှိပါက ဤကာလအတွင်း ဘဝရပ်တည်ရန် အလွန်ခက်ခဲပေလိမ့်မည်။

လျူအာကျူးသည် အထိတ်တလန့် ထွက်ပြေးသွားသော်လည်း နျူဟုန်ဟွာမှာမူ ထွက်မသွားခဲ့ပေ။ သူမသည် မြှောက်ပင့်ပြောဆိုမှုများကြောင့် ပြုံးရွှင်နေပြီး မည်သည့်မိသားစုမှ မိန်းကလေးက သူမ၏ သားနှင့် လိုက်ဖက်မှုရှိမည်ကို စဉ်းစားနေတော့သည်။

အိမ်သို့ ပြန်ရောက်ပြီးမှသာ လျူအာကျူးက ဂုဏ်ပြုမှတ်တမ်းလွှာကို မေ့ကျန်ရစ်ခဲ့ကြောင်း သတိရသွားသည်။

သို့သော် ကိစ္စမရှိပေ။ လုံခြုံရေးတပ်မှူးသည် ၎င်းကို ပျောက်ပျက်သွားအောင် လုပ်ရဲမည် မဟုတ်သည်မှာ သေချာသည်။

ထင်ထားသည့်အတိုင်းပင် သူ အိမ်ထဲသို့ ဝင်လိုက်သည်နှင့် လုံခြုံရေးတပ်မှူးက ကပျာကယာ အမီလိုက်လာသည်။

"မင်း ဘာလို့ ပြေးနေတာလဲ ကလေးရ... ဒီဂုဏ်ပြုမှတ်တမ်းလွှာ ပျောက်သွားရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ..."

လျူအာကျူးသည် သူ့အား စီးကရက်တစ်လိပ် ကမ်းပေးလိုက်ပြီး ဂုဏ်ပြုမှတ်တမ်းလွှာကို ယူကာ ပြောလိုက်သည်။

"ပြည်သူ့ကွန်မြူနစ်အဖွဲ့က ကျွန်တော်တို့ကို အရေးတကြီး ခေါ်လိုက်လို့ပါ... ဦးလေးဟိုင်နဲ့ ကျွန်တော်က ခင်ဗျားကို အသိပေးဖို့ အချိန်မရလိုက်ဘူးလေ... ဒါပေမဲ့ ပြည်သူ့ကွန်မြူနစ်အဖွဲ့မှာ ခင်ဗျားအတွက် ကျွန်တော် စကားကောင်း ပြောပေးခဲ့ပါတယ်... ပြည်သူ့ကွန်မြူနစ်အဖွဲ့ လက်နက်ကိုင်တပ်ဖွဲ့ ဌာနမှူးကတောင် ခင်ဗျားရဲ့ နာမည်ကို ကျွန်တော့်ဆီမှာ မေးသွားသေးတယ်..."

ဤစကားကို ကြားသောအခါ လုံခြုံရေးတပ်မှူးမှာ ချက်ချင်းပင် အလွန်အမင်း ဝမ်းသာသွားသည်။

ထိုမနက်ပိုင်းက လျူအာကျူးနှင့် ချန်ဟိုင်တို့သည် သူ မပါဘဲ ပြည်သူ့ကွန်မြူနစ်အဖွဲ့သို့ ဆုသွားယူကြောင်း ကြားရသောအခါ ထိုနှစ်ယောက်သည် သူ့အား တမင်သက်သက် လှည့်စားခဲ့သည်ဟု ထင်ကာ အလွန်စိတ်ဆိုးနေခဲ့သည်။

ယခုမူ သူသည် ငြိမ်ငြိမ်မနေနိုင်လောက်အောင် ပျော်ရွှင်နေပြီး လက်များကို ပွတ်သပ်ကာ စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် ထပ်ခါတလဲလဲ အတည်ပြုမေးမြန်းနေသည်။

"တကယ်လား... လက်နက်ကိုင်တပ်ဖွဲ့ ဌာနမှူးက ငါ့အကြောင်းကို သိတယ်ပေါ့..."

"ခင်ဗျားကို သိရုံတင်မကဘူး ခရိုင်ခေါင်းဆောင်တွေကလည်း ခင်ဗျားရဲ့ လွှမ်းမိုးမှုကြောင့်သာ ကျွန်တော် သူလျှိုကို ဖမ်းနိုင်တဲ့ အရည်အချင်းတွေ ရလာတယ်ဆိုတာ သိကြတယ်..."

လျူအာကျူးက ရယ်မောကာ ပြောလိုက်သည်။

လုံခြုံရေးတပ်မှူး၏ မျက်နှာတွင် အံ့အားသင့်မှုများ ပြည့်နှက်သွားပြီး တုန်ယင်နေသော အသံဖြင့် ပြောလေ၏။

"ခရိုင်ခေါင်းဆောင်တွေ... သူတို့လည်း သိတယ်ပေါ့... ဒါဆို... ဒါဆို ခေါင်းဆောင်တွေရဲ့ ပြုစုပျိုးထောင်မှုအတွက် ကျေးဇူးတင်တဲ့အနေနဲ့ ငါ လက်ဆောင်တွေ ဘာတွေ သွားပေးသင့်သလား... ဒါပေမဲ့ ငါ့ဆီမှာ ပိုက်ဆံသိပ်မရှိဘူး... ကျူးဇီ... မင်း ငါ့ကို နည်းနည်းလောက် ချေးပေးလို့ ရမလား..."

လျူအာကျူးက လက်ကာပြလိုက်သည်။

"ကျွန်တော် နှမြောပြီး ပိုက်ဆံ မချေးပေးချင်တာ မဟုတ်ပါဘူး... ဒါပေမဲ့ အခုချိန်မှာ လက်ဆောင်ပေးတာက မသင့်တော်ဘူးလို့ ထင်တယ်... ခေါင်းဆောင်တွေကို ခင်ဗျားရဲ့ ကြိုးစားအားထုတ်မှုနဲ့ ချွေတာတတ်တဲ့ ပုံစံကို မြင်တွေ့ပါစေ..."

"ဟုတ်တယ်... ဟုတ်တယ်... ဟုတ်တယ်... အဲဒါ ယုတ္တိရှိတယ်..."

လုံခြုံရေးတပ်မှူးသည် ယခုအခါ လျူအာကျူးအား အကြွင်းမဲ့ ယုံကြည်နေပြီ ဖြစ်သည်။

မည်သို့ပင်ဆိုစေကာမူ ဤသူမှာ သူလျှိုများကို ဖမ်းဆီးနိုင်ပြီး ခရိုင်ခေါင်းဆောင်များ၏ လက်ခံတွေ့ဆုံမှုကို ရရှိကာ ပြည်နယ်ခေါင်းဆောင်များ၏ ချီးကျူးမှုကိုပါ ခံရသူ မဟုတ်ပါလော။

လုံခြုံရေးတပ်မှူးတစ်ယောက် ဂနာမငြိမ်ဖြစ်နေသည်ကို ကြည့်ရင်း လျူအာကျူးသည် ခေါင်းခါကာ ပြုံးလိုက်ပြီး အိမ်ထဲသို့ ဝင်ရန် လှည့်ထွက်သွားလိုက်သည်။

သူ၏ ဖခင်ဖြစ်သူသည်လည်း စိတ်အားထက်သန်စွာ စောင့်ဆိုင်းနေခဲ့သည်။ လျူအာကျူးက ကုတင်ပေါ်မှ ဆင်းရန် အချိန်မကျသေးကြောင်း မပြောခဲ့ပါက သူသည် ချိုင်းထောက်ကို အသုံးပြု၍ ရွာအဝင်ဝသို့ ယက်ကန်ယက်ကန် သွားနေမည်မှာ ကြာလှပြီ ဖြစ်သည်။

လျူအာကျူးကို မြင်သည်နှင့် လျူဖူရှန့်က အလျင်အမြန် ပြောလိုက်လေသည်။

"မြန်မြန်... မင်းရဲ့ ဂုဏ်ပြုမှတ်တမ်းလွှာကို ငါ့ကို ပြစမ်းပါဦး..."

လျူအာကျူးသည် ဂုဏ်ပြုမှတ်တမ်းလွှာကို ကမ်းပေးလိုက်ပြီး သိချင်စိတ်ဖြင့် မေးလိုက်လေသည်။

"အဖေ... အရင်တုန်းက အဘိုးလည်း ဆုတွေ အများကြီးရခဲ့တယ် မဟုတ်လား... အဖေက ဘာလို့ အမေတို့လိုမျိုး တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးသလိုတွေ ဖြစ်နေရတာလဲ..."

"မင်း အဘိုးရဲ့ ဆုတွေက ကျောင်းကပေးတဲ့ လက်မှတ်တွေချည်းပဲလေ... အခြေခံအားဖြင့်ကတော့ အပေါ်ယံ အလှဆင်ထားရုံပဲ..."

"ဒါပေမဲ့ ဒီဟာက နိုင်ငံတော်က ချီးမြှင့်တဲ့ ဂုဏ်ပြုမှတ်တမ်းလွှာလေ... ဒါက မင်းအဘိုးရဲ့ ဆုတွေထက် အများကြီး ပိုပြီး လေးနက်ပြီး အရေးကြီးတယ်..."

ကန်းပေါ်တွင်ထိုင်ရင်း လျူဖူရှန့်သည် ဂုဏ်ပြုမှတ်တမ်းလွှာကို ကိုင်ထားကာ အဖန်ဖန်အထပ်ထပ် ကြည့်ရှုနေပြီး သူ၏ မျက်နှာတွင် ပျော်ရွှင်မှုများ ပြည့်နှက်နေသည်။

အရင်က သူသည် သူတို့မိသားစု၏ လူတန်းစားအဆင့်အတန်းမှာ လတ်တလောတွင် ပြဿနာမရှိနိုင်ကြောင်း လျူအာကျူးအား စိတ်အေးစေရန် ကြိုးစားပြောဆိုခဲ့သော်လည်း သူ၏ ရင်တွင်းအနက်ရှိုင်းဆုံးတွင်မူ အမှန်တကယ် စိုးရိမ်ပူပန်နေခဲ့ရသည်။

ယခုအခါ ဤဂုဏ်ပြုမှတ်တမ်းလွှာမှာ သူ့အတွက် တည်ငြိမ်စေသော ထောက်တိုင်တစ်ခုကဲ့သို့ ဖြစ်နေပြီး သူ၏ စိတ်နှလုံးကို အပြည့်အဝ တည်ငြိမ်သွားစေခဲ့လေပြီ။

"သား... ဓာတ်ပုံဘောင်တစ်ခုရှာပြီး အဲဒါကို တပ်ထားလိုက်..."

လျူဖူရှန့်က လေးနက်စွာ ပြောလိုက်လေသည်။

"ကျွန်တော် မနက်ဖြန် ခရိုင်မြို့ကို သွားပြီး ဓာတ်ပုံဘောင် သွားဝယ်လိုက်ပါ့မယ်... ဒီနေ့ နေ့လယ်ပဲ ရောက်နေပြီဆိုတော့ အခုမြို့ကိုသွားရင် ညနေမှ ပြန်ရောက်လိမ့်မယ်..."

လျူအာကျူးက ရှင်းပြလိုက်သည်။

သူသည် အမှောင်ကို မကြောက်ပေ။ အတိတ်ကဆိုလျှင် သူသည် ခရိုင်မြို့သို့ ချက်ချင်းသွားမည်ဖြစ်ပြီး အမှောင်ကျပြီးနောက် အပြန်လမ်းတွင် မှောင်ခိုဈေးကွက်သို့ ဝင်သွားမည် ဖြစ်သည်။

သို့သော် သူလျှိုကို ရှင်းလင်းပြီးစဖြစ်သဖြင့် ခရိုင်မြို့နှင့် အခြားသော ပြည်သူ့ကွန်မြူနစ်အဖွဲ့ အသီးသီးတို့တွင် လုံခြုံရေး တင်းကျပ်ထားနိုင်သည်။

အထူးသဖြင့် အဆင့်အသီးသီးသော အာဏာပိုင်များက ယခင်က မျက်ကွယ်ပြုထားခဲ့သော မှောင်ခိုဈေးကွက်မှာ သေချာပေါက် စုံစမ်းစစ်ဆေးရေးအတွက် အဓိကပစ်မှတ် ဖြစ်လာပေလိမ့်မည်။

အကယ်၍ သူသည် အမှောင်ထဲတွင် လျှောက်သွားနေမည်ဆိုပါက လူအများ၏ ဖမ်းဆီးထိန်းသိမ်းခြင်းကို အမှန်တကယ် ခံရနိုင်လေသည်။ ကြီးကြီးမားမား ပြဿနာတော့ မရှိနိုင်သော်လည်း သူသည် အချိန်ကြာမြင့်စွာ လှောင်ပြောင်ခံရဖွယ် ရှိလေသည်။

"ကောင်းပြီ... ဒါဆိုရင်လည်း ဂုဏ်ပြုမှတ်တမ်းလွှာကို မြန်မြန်သိမ်းပြီး ဘီရိုထဲမှာ သော့ခတ်ထားလိုက်..."

လျူဖူရှန့်က အလေးအနက် မှာကြားလိုက်သည်။

လျူအာကျူးသည် ပစ္စည်းကို သော့ခတ်၍ သိမ်းဆည်းလိုက်ပြီးနောက် သူ၏ ဖခင်ဖြစ်သူ၏ ခြေထောက်ကို စစ်ဆေးကြည့်လိုက်သည်။

"အဖေ... ကျွန်တော် ခန့်မှန်းကြည့်ရသလောက်ဆိုရင် နောက်နှစ်ရက်သုံးရက်နေရင် အဖေ ချိုင်းထောက်နဲ့ ကုတင်ပေါ်ကနေ ဆင်းနိုင်လောက်ပြီ..."

အရိုးဒဏ်ရာတစ်ခု ကုသရန်အတွက် ရက်ပေါင်းတစ်ရာ ကြာတတ်သည်။ လျူအာကျူး၏ ဆေးပညာစွမ်းရည်မှာ ကောင်းမွန်သော်လည်း သူသည် အံ့ဖွယ်ဆေးဆရာတစ်ဦး မဟုတ်ပေ။ ထို့ကြောင့် ဖခင်ဖြစ်သူအား ချက်ချင်း ပြန်လည်ကောင်းမွန်လာအောင် မလုပ်ပေးနိုင်ပေ။

နောက်ထပ် ရက်အနည်းငယ်ခန့် အနားယူပြီးနောက်တွင် သူသည် ချိုင်းထောက်ဖြင့် ကုတင်ပေါ်မှ ဆင်းနိုင်မည် ဖြစ်သည်။

"တကယ်လား..."

လျူဖူရှန့်မှာ ချက်ချင်းပင် ဝမ်းသာသွားသည်။

လွန်ခဲ့သော ရက်အနည်းငယ်ကတည်းက သူသည် အိမ်ထဲတွင်သာ ပိတ်မိနေခဲ့သဖြင့် လုံးဝကို ပျင်းရိနေခဲ့သည်။

မည်သည့်ယောကျာ်းက တစ်နေကုန် အိမ်မှာ အိပ်နေချင်မည်နည်း။ ကျန်းမာနေသူတစ်ယောက်ပင်လျှင် ပျော့ညံ့သွားပေလိမ့်မည်။

သူ၏ ပျော်ရွှင်နေသော မျက်နှာထားကို မြင်သောအခါ လျူအာကျူးက မေးလိုက်သည်။

"အဖေ့ကို ဘီးတပ်ကုလားထိုင်တစ်လုံး ဝယ်ပေးရမလား... အဲဒါက ချိုင်းထောက်ထက် ပိုပြီး အဆင်ပြေတယ်..."

"နေပါစေ... ငါတို့မိသားစုရဲ့ လူတန်းစားအဆင့်အတန်းက အခုလေးတင် နည်းနည်းတိုးတက်လာရုံရှိသေးတယ်... အဲဒါကို မင်းက အရင်းရှင်တွေသုံးတဲ့ ပစ္စည်းမျိုးကို ဝယ်ပေးချင်နေတယ်... မင်းက ဂုဏ်ပြုမှတ်တမ်းလွှာကို အပြစ်လွတ်ခွင့်လက်မှတ်လို့ တကယ်ထင်နေတာလား..."

လျူဖူရှန့်က စိတ်ဆိုးမာန်ဆိုးဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

လျူအာကျူးသည် သူ သေချာပေါက် ငြင်းဆန်မည်ကို သိထားသည်။ သို့မဟုတ်ပါက သူ ဝယ်လာပြီးနေပြီ ဖြစ်၏။ သူက အလွတ်သဘော ပြောကြည့်ရုံသာ ဖြစ်သည်။

"အဖေ... အိမ်မှာနေပြီး နားလိုက်ပါ... ကျွန်တော် တောင်ပေါ်တက်ပြီး အဖေ့အတွက် ချိုင်းထောက်လုပ်ဖို့ သင့်တော်တဲ့ သစ်သားရှိမရှိ သွားကြည့်လိုက်ဦးမယ်..."

လျူအာကျူးက ထွက်သွားရန် လှည့်လိုက်ရင်း ပြောလိုက်သည်။

"ဟေ့... ကျူးဇီ... အဲဒါကို မင်းအစ်ကို့ကို လုပ်ခိုင်းလိုက်ပါလား..."

လျူဖူရှန့်က အလျင်အမြန် လှမ်းခေါ်လိုက်သည်။

"အစ်ကိုက လက်လှည့်ကားလေးတွေ လုပ်ဖို့ အလုပ်များနေတယ်... သူက အဖေ့အတွက် ချိုင်းထောက်လုပ်ပေးဖို့ အချိန်မရှိဘူးလေ... ပြီးတော့ အဖေက သူ့ရဲ့ လက်ရာကို ယုံလို့လား..."

လျူအာကျူးက နောက်သို့လှည့်မကြည့်ဘဲ ပြောလိုက်သည်။

လျူတာ့လျန်၏ ရှေ့တွင် ညီတစ်ယောက်အနေဖြင့် သူ၏ ယုံကြည်မှုကို မြှင့်တင်ပေးရန် စကားကောင်းများ ပြောရမည် ဖြစ်သည်။

သို့သော် ကိုယ့်ဖခင်အရင်းရှေ့တွင်မူ လျူအာကျူးသည် သူ၏ အစ်ကိုကြီးအား လှောင်ပြောင်ရန် မည်သည့်အခွင့်အရေးကိုမျှ အလွတ်မပေးခဲ့ပေ။

မည်သို့ပင်ဆိုစေကာမူ သူတို့ ကလေးဘဝတုန်းက သူသည် လျူအာကျူးကို အမြဲတမ်း ရိုက်နှက်တတ်သည် မဟုတ်ပါလော။

လျူအာကျူး ထွက်သွားသည်ကိုကြည့်ရင်း လျူဖူရှန့်၏ မျက်နှာတွင် ခံစားချက်များ ပြည့်နှက်နေသည်။

ပြဿနာတစ်ခုခုဖြစ်တိုင်း သူ၏ နောက်ကျောတွင် ကြောက်ရွံ့တုန်လှုပ်စွာ ပုန်းအောင်းတတ်သော ထိုကလေးငယ်လေးမှာ ယခုအခါ အမှန်တကယ်ပင် ကြီးပြင်းလာခဲ့လေပြီ။

တစ်ချိန်တည်းတွင် ခရိုင်မြို့၌...

ကျယ်ဝန်းသော ခြံဝင်းကြီးတစ်ခုထဲတွင် ယဉ်ကျေးမှုဗျူရိုမှ ဌာနမှူး စုန့်ကော်ဝမ်သည် အလျင်စလို အိမ်ပြန်ရောက်လာရာ သူ၏ ဇနီးနှင့် သမီးဖြစ်သူတို့မှာ အခန်းထဲတွင် ထိုင်ကာ သေတ္တာတစ်လုံးထဲမှ အဖြူရောင်အရာတစ်ခုကို စားနေကြသည်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။ အခန်းတစ်ခုလုံး ပြည့်နှက်နေသော ချိုမြိန်သော ရနံ့ကြောင့် သူ၏ ဗိုက်မှာ တဂွီဂွီ မြည်လာလေတော့သည်။

ဆူညံသံကို ကြားလိုက်ရသောအခါ သူ၏ ဇနီးဖြစ်သူ ကျောက်ချင်းက ပြုံးလိုက်ပြီး…

"ရှင်ကတော့လေ အနံ့ခံကောင်းလိုက်တာ... ငါတို့သမီးလေးက ငါ့အတွက် အရသာရှိတာလေးကို ခိုးပြီး လုပ်ပေးနေတုန်း ရှင့်မှာ အိမ်ကိုအပြေးလေး ပြန်ရောက်လာတယ်... ကဲ... ဒီမှာ ရှင့်အတွက် ကိတ်မုန့်တစ်ဖဲ့... ပါးစပ်ဟလိုက်... အာ..."

ခရိုင်ပြဇာတ်အဖွဲ့၏ ယခင် ခေါင်းဆောင်မင်းသမီးဟောင်း တစ်ဦးအနေဖြင့် ကျောက်ချင်းသည် ခန္ဓာကိုယ်အချိုးအစားနှင့် အလှအပတွင် ပြိုင်ဘက်ကင်းသည်။ အထူးသဖြင့် ခင်ပွန်းဖြစ်သူ၏ နှစ်ပေါင်းများစွာ ပြုစုပျိုးထောင်မှုနှင့် ကလေးမွေးဖွားပြီးနောက်တွင် သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ မှည့်ဝင်းပြီး အရည်ရွှမ်းသော မက်မွန်သီးတစ်လုံးကဲ့သို့ ပြည့်ဖြိုးကာ ဆွဲဆောင်မှု ရှိလာခဲ့သည်။

သူမသည် မိုးမခပင်စည်ကဲ့သို့ သွယ်လျသော ခါးလေးကို လှုပ်ယမ်းကာ ညှို့ငင်ဖမ်းစားနိုင်သော ကျက်သရေဖြင့် လျှောက်လာသည်ကိုကြည့်ရင်း စုန့်ကော်ဝမ်မှာ သူ၏ ဇနီးဖြစ်သူကို နေ့စဉ်မြင်တွေ့နေရသော်လည်း မည်သည့်အခါမျှ ရိုးအီသွားခြင်း မရှိပေ။ သူသည် သူမ၏ ချစ်စဖွယ် နှုတ်ခမ်းစူကာ ချွဲနွဲ့မှုများကို လုံးဝ မတွန်းလှန်နိုင်ခဲ့ပေ။ အိမ်သို့ ပြန်လာရသည့် အရေးတကြီး ကိစ္စရှိနေသော်လည်း သူသည် လိမ္မာရေးခြားရှိစွာဖြင့် ကိတ်မုန့်ကို ကိုက်စားလိုက်ရာ သူ၏ ပါးစပ်တစ်ခုလုံး ချိုမြိန်မှုများ ပြည့်နှက်သွားသည်။

ဤမြင်ကွင်းကို မြင်လိုက်ရသောအခါ အနီးတွင် ရပ်နေသော စုန့်အန်ရင်းက သူမ၏ လှပသော မျက်လုံးများကို လှန်ပြလိုက်သည်။

ထို့ကြောင့် အတိတ်က သူမသည် အမှန်တကယ်ပင် မတော်တဆမှုတစ်ခုမျှသာဖြစ်ခဲ့သည် မဟုတ်ပါလော။

သို့မဟုတ်ပါက သူမ၏ မိဘများသည် သူမကို မွေးပြီးနောက်တွင် ကလေးထပ်မယူတော့ဘဲ ယခုတိုင် အလွန်ချစ်ခင်ကြည်နူးနေကြသည်ကို မည်သို့ ရှင်းပြနိုင်မည်နည်း။