အခန်း ၁၁၆

အခန်း (၁၁၆) နှစ်ခုစလုံးက မီးတွင်းတွေပဲ

နောက်ရက်အနည်းငယ်အတွင်း လျူအာကျူးသည် အလွန်သက်သောင့်သက်သာ နေထိုင်ခဲ့ရသည်။

အိမ်တွင် စားစရာ ကောက်နှံနှင့် အသားများ လုံလောက်စွာ ရှိပေသည်။

သူ အရင်က ရရှိထားသော မျိုးစေ့များကို သူ၏ စိတ်အာရုံနေရာလွတ်ထဲတွင် အကြီးအကျယ် စိုက်ပျိုးထားခဲ့ပြီး ယခုအခါတွင် ကောက်နှံကောင်းများ၊ ပန်းသီးများနှင့် ဖရဲသီးများကို လွတ်လပ်စွာ စားသုံးနိုင်ပြီ ဖြစ်သည်။

ရုတ်တရက် အကြံရသွားသဖြင့် လျူအာကျူးသည် သူ၏မိသားစုအတွက် သကြားကပ်ပန်းသီးများကိုပင် ပြုလုပ်ပေးခဲ့သည်။

ကလေးများသည် ပျော်ရွှင်စွာ စားသောက်ကြပြီး အမြဲတမ်း ငြိမ်သက်နေတတ်သော ရှောင်ဟုလေးပင်လျှင် ပို၍ တက်ကြွလာခဲ့သည်။

ရက်အနည်းငယ်ကြာ အနားယူပြီးနောက် သူ၏အခြေအနေမှာ များစွာ တိုးတက်လာခဲ့ပြီး ယခင်ကဲ့သို့ အားနည်းမနေတော့ပေ။

သူ၊ နျီဇီ၊ လျူလီလီနှင့် လျူလဲ့လဲ့တို့ ကလေးလေးယောက်စလုံး၏ မျက်နှာများသည် ကျန်းမာသော အသွင်အပြင်ကို ပြန်လည်ရရှိလာကြပြီး အငတ်ဘေးကြီးကြောင့် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းလောက်အောင် ပိန်ချုံးမနေကြတော့ပေ။

အထူးသဖြင့် နျီဇီသည် လျူအာကျူးထံမှ သရေစာများကို လျှို့ဝှက်စွာ မကြာခဏ တောင်းစားတတ်သောကြောင့် ပါးဖောင်းဖောင်းလေး ဖြစ်နေသည်။ မျက်နှာလိမ်းခရင်မ် လိမ်းကျံထိန်းသိမ်းမှုကြောင့် သူမ၏အသားအရေမှာ ဖြူဝင်းနူးညံ့နေပြီး ကြွေအရုပ်လေးတစ်ရုပ်ကဲ့သို့ လှပကာ ချစ်စရာကောင်းနေတော့သည်။

နေ့စဉ်နေ့တိုင်း သူမသည် လက်လှည့်ကားလေးကို စီးကာ တင်ပါးလေးကို လှုပ်ယမ်း၍ အပြင်သို့ ထွက်ပြေးတတ်ရာ ရွာထဲရှိ မည်သူမဆို သူမကိုမြင်လျှင် မချစ်ဘဲ မနေနိုင်ကြပေ။

သူမကို ဇနီးလုပ်မည်ဟု အော်ဟစ်နေခဲ့သော နှပ်ထွက်လေးသည် နျီဇီနှင့် ဆက်ကစားချင်နေဆဲ ဖြစ်သော်လည်း ယခင်ကကဲ့သို့ မောက်မာစွာ မပြုမူရဲတော့ပေ။ သူသည် နျီဇီကို ဇနီးဟု မခေါ်တော့ဘဲ သူမ၏နာမည်ကိုသာ ရိုးသားစွာ ခေါ်ဆိုတော့သည်။

ရွာထဲတွင် လျူအာကျူး၏ အဆင့်အတန်းမှာ တစ်နေ့တခြား မြင့်မားလာပြီး လူတိုင်းက သူ့ကို မြင်သည့်အခါတိုင်း တက်ကြွစွာ နှုတ်ဆက်ကြသည်။

နောက်ဆုံးတွင် ဤနံနက်၌ လျူအာကျူးသည် ခရိုင်မှ ဖိတ်ကြားချက်တစ်ခုကို လက်ခံရရှိခဲ့ပြီး အော်ပရာပြဇာတ် ဇာတ်ညွှန်းမှာ အများအားဖြင့် ပြီးစီးနေပြီဖြစ်သဖြင့် သူ့ကို လာကြည့်ရန်နှင့် အကြံပြုချက်အချို့ပေးရန် တောင်းဆိုထားသည်။

ဤသည်မှာ ယဉ်ကျေးမှုဗျူရို ညွှန်ကြားရေးမှူးက ယခင်က ပြောခဲ့သည်နှင့် ကွာခြားနေသည်။ ထိုစဉ်က သူတို့သည် သူ့ကို ဇာတ်ညွှန်းရေးသားခြင်း လုပ်ငန်းတွင် ပါဝင်ရန် တောင်းဆိုခဲ့ကြခြင်း ဖြစ်သည်။

သို့သော် လျူအာကျူးက များများစားစား မပြောခဲ့ပေ။ ထိုဇာတ်ညွှန်းရေးဆရာများသည် အလွန်မောက်မာကြပြီး သူလို ကလေးတစ်ယောက်နှင့် ပြဇာတ်ရေးရန် ဆွေးနွေးမည်မဟုတ်ကြောင်းကို သူ အစကတည်းက သိထားခဲ့သည်။

ထို့အပြင် လျူအာကျူး ကိုယ်တိုင်ကလည်း ဇာတ်ညွှန်းရေးသားခြင်းအကြောင်းကို သိပ်မသိပေ။ မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ သူ၏ နာမည်အမှန်ကို ထုတ်ဖော်မည်မဟုတ်သောကြောင့် သူတို့ရေးချင်ရာ ရေးပါစေဟုသာ သူ လွှတ်ထားလိုက်သည်။

မြို့ထဲသို့ စက်ဘီးစီးသွားပြီးနောက် လျူအာကျူးသည် ထောက်ပံ့ရေးနှင့်သမဝါယမအသင်းတစ်ဝိုက်တွင် အရင်ဆုံး လမ်းလျှောက်ထွက်ခဲ့သည်။

သူသည် ကုန်တိုက်ကိစ္စနှင့် ပတ်သက်၍ ပို၍ စိတ်ဝင်စားနေ၏။

ကုန်တိုက်မှာ ပြီးစီးလုနီးပါးဖြစ်နေပြီး လျူအာကျူး တောင့်တနေခဲ့သော မုယောစပါးနို့မှုန့်၊ နို့မှုန့် အစရှိသည့် ပစ္စည်းများပင် ရောက်ရှိနေပြီဖြစ်ကြောင်း ညွှန်ကြားရေးမှူးကျိုးထံမှ သူ သိရသည်။ သူတို့သည် ဖဲကြိုးဖြတ်ပြီး တံခါးဖွင့်ရန် အတိတ်နိမိတ်ကောင်းသော နေ့တစ်နေ့ကိုသာ စောင့်ဆိုင်းနေကြခြင်းဖြစ်၏။

ညွှန်ကြားရေးမှူးကျိုးသည် လွန်ခဲ့သော နှစ်ရက်အတွင်း ဝမ်းသာပီတိဖြစ်နေခဲ့ပြီး လူတိုင်းကို အပြုံးဖြင့် နှုတ်ဆက်နေခဲ့သည်။

လျူအာကျူးသည်လည်း အလွန်ပျော်ရွှင်နေခဲ့သည်။ ညွှန်ကြားရေးမှူးကျိုးကို နှုတ်ဆက်ပြီးနောက် သူသည် ခရိုင်ပြဇာတ်ရုံသို့ တိုက်ရိုက် ထွက်ခွာသွားလိုက်သည်။

အလုပ်သမားနှင့် တောင်သူလယ်သမား ပြဇာတ်ရုံ။

ဤနေရာရှိ ဗိသုကာလက်ရာမှာ အတော်အတန် ဟောင်းနွမ်းနေသော်လည်း အနောက်တိုင်းပုံစံပါဝင်ပြီး သမ္မတခေတ်ကာလအတွင်းက တည်ဆောက်ခဲ့ခြင်းဖြစ်ကြောင်း ထင်ရှားနေလေသည်။

ဝင်ပေါက်တွင် စက်ဘီးများစွာကို ရပ်နားထားပြီး အဘွားအိုတစ်ဦးက စောင့်ကြည့်ပေးနေသည်။

လျူအာကျူးသည် သူ၏စက်ဘီးကို ရပ်နားလိုက်၏။ သူသည် ပြဇာတ်ရုံ ဝန်ထမ်းမဟုတ်သောကြောင့် ပါကင်ခ တစ်ဆင့် ပေးဆောင်ခဲ့ရသည်။

ပြဇာတ်ရုံ ဝင်ပေါက်သို့ ရောက်သောအခါ လျူအာကျူးသည် သူ့ကို ကြိုဆိုရန် မည်သူ့ကိုမျှ စီစဉ်မထားရခြင်းမှာ အဘယ်ကြောင့်နည်းဟု တွေးကာ ပတ်ဝန်းကျင်ကို ကြည့်ရှုလိုက်သည်။

ဤသည်မှာ သူ ဟန်ရေးပြနေခြင်း မဟုတ်ပေ။ အဓိကအားဖြင့် ပြဇာတ်ရုံမှာ မသေးငယ်သကဲ့သို့ သူလည်း လမ်းမသိသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

ဤအတွေးပေါ်လာချိန်မှာပင် ဆွဲဆောင်မှုရှိသော လူငယ်အမျိုးသမီးတစ်ဦး ပြေးလာသည်ကို သူ မြင်လိုက်ရပြီး သူမ၏ ပြည့်ဖြိုးသော ရင်သားများမှာ တုန်ခါနေသဖြင့် လျူအာကျူး၏ မျက်လုံးများကိုပင် ပြာဝေသွားစေလေသည်။

အရှက်ရဖွယ် တုံ့ပြန်မှုကို ရှောင်ရှားရန် သူသည် အကြည့်ကို အလျင်အမြန် လွှဲဖယ်လိုက်ပြီး စိတ်ထဲတွင် သူမကို တိတ်တဆိတ် အကဲဖြတ်နေမိသည်။

ခရိုင်ပြဇာတ်ရုံပီပီ အပြင်ထွက်လာသော သာမန်လူတစ်ယောက်ပင်လျှင် ဤမျှလှပပြီး ခန္ဓာကိုယ်အချိုးအစား ကောင်းမွန်လှပေသည်။

ထိုရှည်လျားသော ခြေတံများက တစ်စုံတစ်ယောက်၏ ခါးတွင် ရစ်ပတ်ထားပါက လျူအာကျူးကို အရည်ခမ်းသွားအောင် စုပ်ယူနိုင်ပေလိမ့်မည်။ များမကြာမီ ထိုအမျိုးသမီးသည် လျူအာကျူး၏ ရှေ့သို့ ရောက်လာခဲ့ပြီး အနည်းငယ် အမောဆို့နေကာ သူမ၏ အသက်ရှူသံမှာ သစ်ခွပန်းများကဲ့သို့ မွှေးပျံ့နေသည်။

"ရဲဘော်လျူအာကျူး မဟုတ်လား... တောင်းပန်ပါတယ်...ငါ မင်းကို လာကြိုတာပါ... ခုနက ကိစ္စလေးတစ်ခုရှိနေလို့ နောက်ကျသွားပါတယ်..."

လျူအာကျူးသည် အလှအပများနှင့် ပတ်သက်၍ အတော်အတန် သည်းခံတတ်သူဖြစ်သည်။ အထူးသဖြင့် သူမသာ နောက်မကျခဲ့လျှင် ထိုခုန်ပေါက်နေသော ယုန်ဖြူကြီးများကို သူ ဘယ်မှာ သွားငြင်းရမည်နည်း။

"ရပါတယ်... ကျွန်တော်တို့ အထဲဝင်ကြမလား…”

အမျိုးသမီးမှာ မလှုပ်ရှားဘဲ အပြုံးတစ်ပွင့်ကို ဆင်မြန်းကာ လျူအာကျူးကို ခေါင်းအစခြေအဆုံး အကဲခတ်နေမ်သည်။

သူမသည် ဤကဲ့သို့ နူးညံ့သိမ်မွေ့သည်ဟု ခေါ်ဆိုခဲ့သော သူမ၏ ခင်ပွန်းကို တိတ်တဆိတ် မညည်းညူဘဲ မနေနိုင်ခဲ့ပေ။

ဤသည်က ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ချောမောသည်ဟု ခေါ်ရမည်ဖြစ်သည်။

အမျိုးသားများသည် သူတို့ထက် သာလွန်နေသော မည်သူ့ကိုမျှ တကယ့်ကို သည်းမခံနိုင်ကြပေ။ သူက ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ချောမောသော ကောင်လေးတစ်ယောက် ဖြစ်နေသော်လည်း သူကတော့ နူးညံ့သိမ်မွေ့သည်ဟု အတင်းအဖျင်း ပြောဆိုခဲ့လေသည်။

ထို့အပြင် သူ၏ အရပ်အမောင်းမှာလည်း မပုပေ။ ၁၇၅ စင်တီမီတာရှိပြီး ယနေ့ခေတ် လူများမှာ အာဟာရချို့တဲ့ကြသောကြောင့် ကျေးလက်ဒေသတွင် အရပ်ရှည်သည်ဟု သတ်မှတ်နိုင်သည်။

၁၅၀ စင်တီမီတာရှိသော မြေပြင်ခုန်ကောင် တစ်သိုက်က ၁၇၀ စင်တီမီတာအောက်ရှိသော မည်သည့်အမျိုးသားကိုမဆို တတိယအဆင့် မသန်စွမ်းသူဟု အခိုင်အမာ ပြောဆိုတတ်ကြသော နောက်ပိုင်းခေတ်များနှင့် မတူပေ။

လျူအာကျူးသည် အမျိုးသမီး၏ အကြည့်ကြောင့် အနည်းငယ် တွေဝေသွားခဲ့သည်။ သူသည် သူ၏ အဝတ်အစားများကို စစ်ဆေးကာ သတိထား၍ မေးလိုက်သည်။

"တစ်ခုခု မှားနေလို့လား... တစ်ခုခု လွဲချော်နေတာ ရှိလို့လား..."

အမျိုးသမီး၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ဆွဲဆောင်မှုရှိသော အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာသည်။

"ငါ ဘယ်သူလဲဆိုတာ မင်း သိလား..."

"ခင်ဗျားက..."

လျူအာကျူးက သူ့ကို ကြင်ဖက် မိတ်ဆက်ပေးရန် ရောက်လာသော ခေါင်းဆောင်တစ်ဦးဦး၏ ဇနီးဖြစ်နိုင်မည်လားဟု သံသယဝင်သွားသည်။

ဤသည်မှာ သူ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အထင်ကြီးနေခြင်း မဟုတ်ပေ။ အဓိကအားဖြင့် လွန်ခဲ့သော နှစ်ရက်အတွင်း လူများစွာက သူ့ကို ကြင်ဖက် မိတ်ဆက်ပေးနေခဲ့ကြသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

အမျိုးသမီးသည် စကားဝှက်များကို ဆက်မပြောတော့ဘဲ သူမကိုယ်သူမ မိတ်ဆက်လိုက်သည်။

"ငါက စုန့်အန်ရင်းရဲ့မာမီ ကျောက်ချင်းပါ..."

လျူအာကျူးက သဘောပေါက်သွားပြီး အလျင်အမြန် နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။

"မင်္ဂလာပါ အဒေါ်..."

သူ နှုတ်ဆက်လိုက်သော်လည်း စုန့်အန်ရင်း၏ မိခင်က သူ့ကို အဘယ်ကြောင့် လာရှာရသနည်းဟု တွေးကာ သူ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် သံသယများ ရှိနေသည်။

ထို့ပြင်မာမီဟူသော ဝေါဟာရမှာ ကျေးလက်ဒေသတွင် သိပ်မရေပန်းစားလှပေ။ ဤအမျိုးသမီးသည် နိုင်ငံခြားသို့ ရောက်ဖူးသလားဟု သူ တွေးမိသည်။

သူမ၏ မည်သူမည်ဝါဖြစ်ကြောင်း မိတ်ဆက်ပြီးနောက် ကျောက်ချင်းက လျူအာကျူး၏ တုံ့ပြန်မှုကို ဆက်လက် စိုက်ကြည့်နေသည်။

အကယ်၍ လျူအာကျူးသည် ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်ခြင်း၊ စိုးရိမ်ပူပန်ခြင်း သို့မဟုတ် ရှက်ရွံ့ခြင်းတို့ ဖြစ်ပေါ်ပါက သူသည် သူမ၏ သမီးနှင့် တကယ်ပင် မရှင်းမလင်း ဆက်ဆံရေးရှိနေခြင်း သို့မဟုတ် သူမအပေါ် သဘောကျနေခြင်း ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

သို့သော် ယခုအခါတွင် လျူအာကျူးသည် အနည်းငယ် ပို၍ လေးစားမှုကိုသာ ပြသခဲ့ပြီး သူ၏ မျက်လုံးများမှာ ရှုပ်ထွေးမှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသောကြောင့် ကျောက်ချင်း၏ ရင်ထဲတွင် လေးလံသွားစေခဲ့သည်။

သူမ၏ သမီးသည် တစ်ဖက်သတ်အချစ်ဖြင့် ခံစားနေရခြင်း ဖြစ်နိုင်မည်လား။

မဟုတ်ပေ။ သူမ ဆက်လက် ကြည့်ရှုရမည်ဖြစ်သည်။ ဤကလေးသည် စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ကြံ့ခိုင်မှု အားကောင်းနေခြင်းသာ ဖြစ်နိုင်သည်။

ကျောက်ချင်းက ခဏမျှ တွေးတောလိုက်ပြီး ဆက်မေးလိုက်၏။

"ဒီနေ့ အဒေါ်က မင်းကို လာကြိုရုံတင် မဟုတ်ပါဘူး... မင်းကို မေးချင်တဲ့ ကိစ္စလေးတစ်ခုလည်း ရှိနေလို့ပါ..."

လျူအာကျူးက ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

"ကျေးဇူးပြုပြီး ပြောပါဗျ..."

ကျောက်ချင်းက တိုက်ရိုက်မေးလိုက်သည်။

"ရင်းရင်းက နိုင်ငံခြားမှာ ဒဿနိကဗေဒ သွားသင်ချင်နေတယ်ဆိုတာ မင်း သိလား..."

လျူအာကျူး၏ မျက်နှာထားမှာ ထူးဆန်းသွားလးသည်။

"ဗျာ... သူ နိုင်ငံခြားသွားချင်တယ်ဆိုတာတော့ ကျွန်တော် သိပါတယ်... ဒါပေမဲ့ ဒဿနိကဗေဒ သင်ဖို့လား... အဲဒါက နည်းနည်း..."

ဖြစ်နိုင်ခြေမရှိသော မျှော်လင့်ချက်ဟူသော စကားလုံးများမှာ အလွန်ရိုင်းစိုင်းလွန်းသောကြောင့် လျူအာကျူးက ထုတ်မပြောခဲ့ပေ။

သူ၏ တုံ့ပြန်မှုကို မြင်သောအခါ ကျောက်ချင်းက အခြေခံအားဖြင့် သူမ၏ အဖြေကို ရရှိသွားသည်။

သူတို့နှစ်ဦးသည် အချစ်ရေး ဆက်ဆံရေးတွင် တကယ်ပင် မရှိကြပေ။ တကယ်တော့ လျူအာကျူးသည် သူမ၏ သမီးနှင့် ပတ်သက်၍ မည်သည့် အတွေးမျှ ရှိမည်မဟုတ်ပေ။

သို့သော် အခွင့်အရေးရတိုင်း သူ့ကို ချီးမွမ်းတတ်သူမှာ သူမ၏ သမီးသာဖြစ်သည်။ သူမသည် သူ့အပေါ် ခံစားချက်အချို့ ရှိနေနိုင်လေသည်။

ဤအတွေးဖြင့် ကျောက်ချင်းသည် ပြဇာတ်ရုံထဲရှိ တိုင်တစ်တိုင်ဆီသို့ ကြည့်လိုက်ပြီး ခေါင်းကို ဖြည်းညင်းစွာ ခါယမ်းလိုက်မိသည်။

စုန့်ကော်ဝမ်က ထိုနေရာတွင် ပုန်းကွယ်နေသည်။ အတွေ့အကြုံရှိသူတစ်ဦးအနေဖြင့် သူသည်လည်း လျူအာကျူးနှင့် သူ၏ သမီးတို့မှာ တကယ်ပင် ပတ်သက်မှုမရှိကြောင်းကို တစ်ချက်ကြည့်ရုံဖြင့် သိမြင်လိုက်သည်။

အနည်းဆုံးတော့ ဒဿနိကဗေဒ သင်ကြားရန် နိုင်ငံခြားသို့ သွားမည့် စုန့်အန်ရင်း၏ အိပ်မက်သည် လျူအာကျူးနှင့် မည်သို့မျှ မသက်ဆိုင်ပေ။

ဤအရာက သူ့ကို အနည်းငယ် စိတ်ပျက်သွားစေခဲ့သည်။ သူ၏ သမီးမှာ အလွန်လှပပါလျက်နှင့် ဤကလေးက အဘယ်ကြောင့် သူမကို အထင်သေးရသနည်း။

"ဒီလိုပါ... ရင်းရင်းရဲ့ အဖေက သူ့ကို အော်ပရာပြဇာတ်အဖွဲ့ထဲဝင်ဖို့ စီစဉ်ပေးချင်နေတယ်... ဒါပေမဲ့ သူက ဒဿနိကဗေဒ သွားသင်ဖို့ နိုင်ငံခြားကို သွားမယ်လို့ အတင်းအဖျင်း ပြောနေတယ်..."

"မိဘတွေအနေနဲ့ အဒေါ်တို့က သူ့ကို တကယ် နားချလို့ မရဘူး... မင်းတို့နှစ်ယောက်က ရွယ်တူတွေဆိုတော့ တူညီတဲ့ အကြောင်းအရာတွေ အများကြီး ရှိကြတယ်လေ... အဒေါ့်ကို ကူညီတဲ့အနေနဲ့ သူ့ကို နည်းနည်းလောက် စကားပြောကြည့်ပေးနိုင်မလား..."

ကျောက်ချင်းက လေးနက်စွာ တောင်းဆိုလိုက်လေသည်။

လျူအာကျူး၏ စိတ်ထဲတွင် ခါးသီးစွာ ပြုံးလိုက်မိသည်။

သူမကို နားချရမည်လား။ ဘာတွေ လာပြောနေတာလဲ။

ရွေးချယ်စရာ နှစ်ခုစလုံးမှာ မီးတွင်းများသာ ဖြစ်သည်။ စုန့်အန်ရင်း မည်သည့်အရာကို ခုန်ချသည်ဖြစ်စေ သူမ သေချာပေါက် ဒုက္ခရောက်ပေလိမ့်မည်။

အတန်းဖော်များဖြစ်ခြင်းနှင့် သူ၏ ယခင် လရောင်ဖြူလေး ဖြစ်ခဲ့ဖူးခြင်းတို့ကြောင့် လျူအာကျူးက ခဏမျှ စဉ်းစားလိုက်ပြီးနောက် ပြောလိုက်လးသည်။

"ဒဿနိကဗေဒသင်ဖို့ နိုင်ငံခြားကို သွားတာက သေချာပေါက် ယုံကြည်စိတ်ချရမှာ မဟုတ်ပါဘူး... ဒါပေမဲ့ အော်ပရာပြဇာတ်အဖွဲ့ထဲ ဝင်တာကလည်း ရွေးချယ်မှုကောင်းတစ်ခု ဖြစ်ချင်မှဖြစ်မှာပါ... ကျွန်တော့်အကြံပြုချက်ကတော့ သူ့ကို ကောင်းကောင်းမွန်မွန် စာသင်ခိုင်းလိုက်တာပါပဲ... လူငယ်တွေဆိုတာ နေ့တိုင်း အတွေးအခေါ်တစ်မျိုး ပြောင်းနေတတ်တာပဲလေ... သူ အရာရာကို ပိုပြီး ထိတွေ့လာရတဲ့အခါ ဒဿနိကဗေဒ သင်တာက ဘယ်လောက်တောင် စိတ်ကူးယဉ်ဆန်သလဲဆိုတာ သူ သိလာပါလိမ့်မယ်... အဲဒီအချိန်ကျမှ သူ့ကို နားချလည်း နောက်ကျမှာ မဟုတ်ပါဘူး..."

ကျောက်ချင်းသည် ဤစကားများမှာ အဓိပ္ပာယ်ရှိသည်ဟု ခံစားရသဖြင့် ရေနက်နက် တွေးတောခန်းထဲသို့ ရောက်သွားသည်။

သို့သော် စုန့်ကော်ဝမ်ကမူ မပျော်ရွှင်ပေ။ သူသည် အရိပ်ထဲမှ ထွက်လာပြီး ပြောလိုက်သည်။

"ဒါက ဘယ်လိုစကားမျိုးလဲ... ပြဇာတ်ရုံထဲ ဝင်တာ ဘာမှားနေလို့လဲ... မင်းက ငါတို့လို စာပေနဲ့ အနုပညာ အလုပ်သမားတွေကို အထင်သေးနေတာလား..."