အခန်း ၁၁၇

အခန်း (၁၁၇) ယောက္ခမသည် သားမက်ကို ကြည့်လေ ပို၍သဘောကျလေ ဖြစ်လာခြင်း

သူမ၏ ခင်ပွန်းဖြစ်သူသည် သူတို့အား ရင်ဆိုင်ရန် အလျင်အမြန် ထွက်လာသည်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ကျောက်ချင်း၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ အနည်းငယ် ပြောင်းလဲသွားသည်။

လျူအာကျူးသည်လည်း မကျေမနပ်ဖြင့် ပြန်မေးလိုက်သည်။

"ခင်ဗျားက ဘယ်သူမို့လို့ တွေ့တွေ့ချင်း လူကို လာပြီး စွပ်စွဲနေရတာလဲ..."

"ငါက စုန့်အန်ရင်းရဲ့ အဖေပဲ... ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ပြောစမ်းပါဦး သူမက ပြဇာတ်အဖွဲ့ထဲ ဝင်တာ ဘာဖြစ်လို့ အဆင်မပြေရမှာလဲ..."

စုန့်ကော်ဝမ်က မေးခွန်းထုတ်လေသည်။

ထိုအခါမှ ဤလူသည် မည်သည့်နေရာမှ ရောက်လာကြောင်းကို လျူအာကျူး သဘောပေါက်သွားသည်။

သို့သော်လည်း သူသည် နူးညံ့သိမ်မွေ့သော ကျောက်ချင်းကို ကြည့်ကာ လိမ္မာရေးခြားရှိသည့် စုန့်အန်ရင်း၏ အသွင်အပြင်ကို တွေးတောမိပြီးနောက် သူ၏အကြည့်များကို စုန့်ကော်ဝမ်ထံသို့ ရွှေ့လိုက်ပြီး ခေါင်းကို ဖြည်းညင်းစွာ ခါရမ်းလိုက်သည်။

ဤလူသည် ဤမိသားစုနှင့် သက်ဆိုင်သူဟု တကယ်ပင် မထင်ရပေ။

သို့ရာတွင် မည်သည့်မိသားစု၌မဆို ဒုက္ခပေးတတ်သောသူ တစ်ယောက်တော့ ရှိစမြဲပင်ဖြစ်သည်။

လျူအာကျူးသည် မည်သည့်စကားမျှ မဆိုသော်လည်း သူ၏ စူးစမ်းနေသော အကြည့်များ စိတ်ပျက်နေသော မျက်နှာအမူအရာနှင့် ဖြည်းညင်းစွာ ခေါင်းခါရမ်းလိုက်သော အပြုအမူတို့က စုန့်ကော်ဝမ်ကို ပို၍ ဒေါသထွက်စေခဲ့သည်။

"မင်းက ဘာအကြောင်းပြချက်နဲ့ ငါ့ကို အထင်သေးရတာလဲ... သူရဲကောင်းလေး ဖြစ်ရုံနဲ့လား... ငါက စာပေနှင့် ယဉ်ကျေးမှုဌာနမှူးပဲကွ..."

"အာ..."

လျူအာကျူး၏ မျက်နှာပေါ်ရှိ စိတ်ပျက်မှုများမှာ ပို၍ နက်ရှိုင်းသွားသည်။

ဤလူသည် တကယ်ပင် ဌာနမှူးတစ်ယောက် ဖြစ်နေသည်ဆိုလျှင် ယဉ်ကျေးမှုဗျူရိုတော့ ပြီးဆုံးသွားပြီဟု တွေးမိလိုက်သည်။

လျူအာကျူး၏ ရိုးရှင်းသော အာမေဍိတ်သံလေးသည် စုန့်ကော်ဝမ်အား အလွန်ဆိုးရွားသော နည်းလမ်းဖြင့် စော်ကားခံလိုက်ရသကဲ့သို့ ခံစားသွားစေခဲ့သည်။

သူသည် ချက်ချင်းပင် ထိန်းချုပ်နိုင်စွမ်းမဲ့သွားပြီး စိတ်တိုစွာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"ဒီနေ့ကစပြီး ငါ့သမီးနဲ့ ဝေးဝေးနေစမ်း..."

ကျောက်ချင်းသည် သူမ၏ ခင်ပွန်းဖြစ်သူကို အလျင်အမြန် စိုက်ကြည့်လိုက်ပြီး အသံတိုးတိုးဖြင့် မေးလိုက်သည်။

“ရှင့် ဒီနေ့ ဘာဖြစ်နေတာလဲ... သူက ကောင်းကောင်းမွန်မွန် ပြောနေတာကို ရှင်က ဘာဖြစ်လို့ ခုလိုပြုမူနေရတာလဲ..."

"ဒီကောင်လေးက ဘယ်လောက်တောင် ဒေါသထွက်ဖို့ ကောင်းလဲဆိုတာ မင်း မမြင်ဘူးလား..."

စုန့်ကော်ဝမ်က မျက်လုံးပြူးကာ မေးလိုက်သည်။

"ရှင်က အရင်ဆုံး ပြဿနာစရှာခဲ့တာ မဟုတ်ဘူးလား..."

ကျောက်ချင်းက အလိုအလျောက်ပင် ပြန်လည်ချေပလိုက်သည်။

စုန့်ကော်ဝမ်၏ မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားသည်။ သူ၏ အမြဲတမ်း နူးညံ့သိမ်မွေ့ကာ ကိုယ်ကျင့်တရားကောင်းမွန်သော ဇနီးဖြစ်သူက သူ့အား ပြန်ပြောကာ စွပ်စွဲလိမ့်မည်ဟု ယနေ့တွင် လုံးဝ မျှော်လင့်မထားခဲ့ပေ။

"ချင်းချင်း မင်း... မင်း..."

ကျောက်ချင်းသည်လည်း သူမက စုန့်ကော်ဝမ်အား ဒေါသတကြီး အော်ငေါက်မိသွားသကဲ့သို့ ဖြစ်သွားကြောင်းကို သဘောပေါက်လိုက်သည်။

သို့သော်လည်း ဘာများဖြစ်သွားမည်နည်းဟု တွေးလိုက်သည်။

အတိတ်ကာလတွင်မူ သူမသည် စုန့်ကော်ဝမ်အား ဤကဲ့သို့ တကယ်ပင် ဆက်ဆံခဲ့မည် မဟုတ်ပေ။

သို့ရာတွင် လျူအာကျူးနှင့် ဆက်ဆံကြည့်ပြီးနောက် သူသည် တကယ်ပင် ကောင်လေးကောင်းတစ်ယောက်ဖြစ်ကြောင်း သူမ တွေ့ရှိခဲ့ရသည်။ အကယ်၍ သူမ၏ သမီးဖြစ်သူက သူ့ကို တကယ် ဂရုစိုက်ပြီး သံယောဇဉ်ရှိနေပါက သူတို့နှစ်ဦး အတူတကွ အချိန်ဖြုန်းခြင်းသည် မည်သို့မျှ ဆိုးရွားမည်မဟုတ်ဟု တွေးမိသည်။

ထို့ကြောင့် ကျောက်ချင်းသည် လျူအာကျူးအား ကြည့်လိုက်သည့်အခါ ယောက္ခမတစ်ဦးက သူမ၏ သားမက်ကို ကြည့်နေသကဲ့သို့ ခံစားချက်မျိုး တကယ်ပင် ဖြစ်ပေါ်လာပြီး ကြည့်လေ ပို၍ သဘောကျလေ ဖြစ်လာတော့သည်။

စုန့်ကော်ဝမ်၏ အကျိုးအကြောင်းမဲ့ အော်ငေါက်ပြီးနောက် သူမသည် သားသမီးကို ကာကွယ်သော ကြက်မကြီးတစ်ကောင်ပမာ ပြန်လည်အော်ငေါက်လိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။

ကျောက်ချင်းသည် စကားတစ်ခွန်းမျှ မဆိုနိုင်တော့သော စုန့်ကော်ဝမ်အား ကြည့်ကာ စိတ်တိုစွာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"ရှင် လုပ်စရာရှိတာ သွားလုပ်ပါ... ကျွန်မ ကျူးဇီနဲ့ စကားပြောနေတယ် ဝင်မရှုပ်ပါနဲ့..."

ဇနီးဖြစ်သူက ရဲဘော်လျူအာကျူးဟူသော အခေါ်အဝေါ်မှ ရင်းနှီးသော ကျူးဇီ ဟူသည့် အခေါ်အဝေါ်သို့ ပြောင်းလဲသွားသည်ကို ကြားလိုက်ရသောအခါ စုန့်ကော်ဝမ်မှာ ပို၍ပင် နာကြည်းသွားမိသည်။

သူ၏သမီးက လျူအာကျူးကို အဘယ်ကြောင့် ဤမျှသဘောကျနေရသနည်း။ ယခု သူ၏ ဇနီးဖြစ်သူကပါ အဘယ်ကြောင့် ကျရှုံးသွားရသနည်း။ ဤကောင်လေး၌ မည်သည့်အရာများက ထိုမျှလောက် ကောင်းမွန်နေသနည်းဟု တွေးမိလိုက်သည်။

"ရှင်က သူတို့ရေးထားတဲ့ ဇာတ်ညွှန်းအသစ်ကို သွားကြည့်မလို့ မဟုတ်ဘူးလား... ဘာဖြစ်လို့ မသွားသေးတာလဲ..."

ကျောက်ချင်းက ထပ်မံ၍ တိုက်တွန်းလိုက်၏။

သူတို့နှစ်ဦး၏ အော်ငေါက်ခြင်းကို အကြိမ်ကြိမ် ခံရပြီးနောက် စုန့်ကော်ဝမ်သည် တကယ်ပင် ဆက်၍ မနေနိုင်တော့ပေ။ သူသည် လျူအာကျူးအား စူးရဲစွာ စိုက်ကြည့်ပြီးနောက် ထွက်ခွာသွားလေသည်။

လျူအာကျူးသည် ထိုအကြည့်ကြောင့် ဇဝေဇဝါဖြစ်သွားပြီး မေးလိုက်သည်။

"သူက ဘာဖြစ်နေတာလဲ..."

ကျောက်ချင်းက အလျင်အမြန် တောင်းပန်လိုက်သည်။

"တောင်းပန်ပါတယ် ကျူးဇီရယ်... သူက ပုံမှန်ဆိုရင် ခုလိုမဟုတ်ပါဘူး..."

"ဒါဆို ယနေ့မှာ ဘာဖြစ်သွားတာလဲ... ကျွန်တော်က သူ့ကို တစ်နေရာရာမှာ စော်ကားမိသွားလို့လား..."

လျူအာကျူးမှာ နားမလည်နိုင်အောင် ဖြစ်နေသည်။

"မဟုတ်ပါဘူး... သူက မင်းအပေါ် နည်းနည်းလေး နားလည်မှုလွဲနေတာ ဖြစ်နိုင်တယ်..."

ကျောက်ချင်းက ရှင်းပြလေသည်။

“ရင်းရင်းက အရင်တုန်းက အိမ်မှာ မင်းရဲ့ ဒဿနိကဗေဒအပေါ် နားလည်မှုကို ချီးကျူးဖူးတယ်... ဒါကြောင့် သူက ဒဿနိကဗေဒကို လေ့လာဖို့ နိုင်ငံခြားကို သွားချင်တယ်ဆိုတာ မင်းက သူ့ကို သင်ပေးခဲ့တာလို့ ထင်နေတာပါ..."

လျူအာကျူး သဘောပေါက်သွားသည်။

"ကျွန်တော်က ဒဿနိကဗေဒအကြောင်း ဘာမှ မသိပါဘူး... အနှစ်သာရမရှိတဲ့ ကြွေးကြော်သံ တစ်ခုနှစ်ခုလောက်ပဲ သိတာပါ..."

ကျောက်ချင်းက ရယ်မောလိုက်သည်။

“ငါတို့ရဲ့ အမြင်က တူတူပဲ... အမြင့်ဆုံးက လူတွေကလွဲရင် ဒဿနိကဗေဒဆိုတာ အနှစ်သာရမရှိတဲ့ စကားတွေချည်းပဲလို့ ငါ အမြဲတမ်း ခံစားရတယ်..."

စုန့်ကော်ဝမ်နှင့် စကားပြောရသည်မှာ ဒေါသထွက်စရာကောင်းသော်လည်း ကျောက်ချင်းမှာမူ စကားပြောရာတွင် အလွန်ကောင်းမွန်ပြီး သူမ၏ အသံမှာလည်း သာယာနာပျော်ဖွယ်ကောင်းကာ ကြည့်ရှုရသည်မှာလည်း မျက်စိပသာဒဖြစ်သောကြောင့် လျူအာကျူးသည် သူမနှင့် စကားပြောရခြင်းကို အတော်လေး နှစ်သက်နေဆဲ ဖြစ်သည်။

သူတို့နှစ်ဦးသည် စကားပြောရင်း ပြဇာတ်ရုံထဲသို့ ဝင်ရောက်လာခဲ့ကြပြီး နောက်ကွယ်ရှိ ဧရိယာသို့ ရောက်ရှိလာကြ၏။

ဤနေရာတွင် ဖျော်ဖြေသူများအတွက် သီးသန့်နားနေခန်းတစ်ခု ရှိသည်။

ထိုနေရာ၌ လူများစွာ ထိုင်နေကြပြီး အချို့က အော်ပရာသီချင်းများကို ဆိုနေကြကာ အချို့က ခြေထောက်များကို ဆန့်ထုတ်လျက် ရှိပြီး အခြားသူများကမူ မိတ်ကပ်လိမ်းခြယ်ခြင်းကို လေ့ကျင့်နေကြသည်။

ဖျော်ဖြေပွဲမရှိသည့်အချိန်များတွင်လည်း ဤလူများသည် အလုပ်သို့ လာရောက်ရဆဲဖြစ်သော်လည်း အဆုံးတွင်မူ ပျင်းစရာကောင်းသောကြောင့် သူတို့တစ်ဦးစီသည် ပြုလုပ်စရာ အလုပ်များကို ရှာဖွေနေကြခြင်း ဖြစ်သည်။

စုန့်ကော်ဝမ်နှင့် အသက်ငါးဆယ်ကျော်အရွယ် အော်ပရာပြဇာတ်ရေးဆရာကြီး တစ်ဦးတို့သည် နားနေခန်း၏ ထောင့်တစ်နေရာတွင် ထိုင်နေကြသည်။

ထိုအော်ပရာပြဇာတ်ရေးဆရာကြီးသည် သမ္မတခေတ်ကာလက ပညာတတ်များ နှစ်သက်လေ့ရှိသော ပြုပြင်မွမ်းမံထားသည့် ဝတ်ရုံရှည်မျိုးကို ဝတ်ဆင်ထားသည်။ သူသည် မျက်မှန်တစ်လက်ကို တပ်ဆင်ထားပြီး ယဉ်ကျေးသိမ်မွေ့ပုံရသော်လည်း အနည်းငယ် မောက်မာသောဟန် အငွေ့အသက်လေး ပါရှိသည်။

"ဆရာစွန်း... ရဲဘော်လျူအာကျူး ရောက်လာပြီ..."

ကျောက်ချင်းသည် လျူအာကျူးကို ထိုအော်ပရာပြဇာတ်ရေးဆရာကြီးထံသို့ ခေါ်ဆောင်သွားပြီး မိတ်ဆက်ပေးလိုက်ကာ လျူအာကျူးအား ပြောလေသည်။

"သူက ငါတို့ပြဇာတ်အဖွဲ့ရဲ့ ဇာတ်ညွှန်းရေးဆရာ ဆရာကြီးစွန်းချန်လင်ပဲ... သူက အရင်တုန်းက ခရိုင်အလယ်တန်းကျောင်းမှာ စာသင်ခဲ့ဖူးတယ်... မင်း သူ့ကို သိမလားတော့ မသိဘူး..."

လျူအာကျူးက ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။

"သူ့အကြောင်း ကြားဖူးပါတယ်... ဆရာစွန်းက ကျွန်တော်တို့ရဲ့ ဒုတိယကျောင်းအုပ်ကြီးလည်း ဖြစ်ခဲ့တယ်လို့ ထင်ပါတယ်..."

စွန်းချန်လင်သည် လျူအာကျူးအား အထက်အောက် ကြည့်ရှုလိုက်ပြီး ကျေနပ်စွာဖြင့် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

"မဆိုးပါဘူး... တော်တော်လေး တက်ကြွတာပဲ... သူလျှိုတစ်ယောက်ကို ဖမ်းနိုင်ခဲ့တယ်ဆိုတော့ ငါတို့ ခရိုင် အလယ်တန်းကျောင်းက ကလေးကောင်းတစ်ယောက် ပီသပါပေတယ်... ဒါက မင်းအတွက် ငါရေးပေးထားတဲ့ ဇာတ်ညွှန်းပဲ... တစ်ချက်လောက်ကြည့်ပြီး မင်းမှာ အကြံပြုချက်တွေ သဘောထားတွေ ရှိလားဆိုတာ ပြောပြပါဦး..."

ဇာတ်ညွှန်းကို ကြည့်လိုက်သည်နှင့် လျူအာကျူးသည် ဤသည်မှာ သူ၏ အကြံပြုချက်များကို တောင်းခံခြင်း လုံးဝမဟုတ်ဘဲ အထက်ဖားအောက်ဖိ ပြုလုပ်ကာ ချီးမွမ်းပေးရန်သာ ဖြစ်ကြောင်းကို နားလည်သွားသည်။

သူသည် ၎င်းကို ပေါ့ပေါ့ပါးပါး လှန်လှောကြည့်ရှုလိုက်ပြီးနောက် ယဉ်ကျေးစွာဖြင့် ပြန်ပေးလိုက်သည်။

"အရမ်းကောင်းပါတယ်... ဆရာ့ရဲ့ စာပေအခြေခံက အားလုံးအသိအမှတ်ပြုလောက်အောင် ထင်ရှားပါတယ်..."

စွန်းချန်လင်သည် ချက်ချင်းပင် မကျေနပ်သော အမူအရာကို ပြသလိုက်သည်။

"ဒါက ဘယ်လို သဘောထားမျိုးလဲ... မင်းက ဘာဖြစ်လို့ မြှောက်ပင့်ဖားယားဖို့လောက်ပဲသိတဲ့ တခြားလူတွေလို ဖြစ်နေရတာလဲ... ငါက ဝေဖန်မှုကို လက်မခံနိုင်တဲ့သူလို့ ထင်နေလား... သေချာဂရုစိုက်ပြီး ကြည့်စမ်းပါ... ပြီးရင် ငါ့ကို အနည်းဆုံး အကြံပြုချက် သုံးခုလောက် ပေးပါ... မဟုတ်ရင်တော့ မင်းကို ဝေဖန်ဖို့ မင်းရဲ့ဆရာဆီ ငါကိုယ်တိုင် ကျောင်းကို သွားရှာမယ်ဆိုရင် ငါ့ကို လာပြီး အပြစ်မတင်နဲ့..."

"..."

လျူအာကျူးသည် ကူကယ်ရာမဲ့စွာဖြင့် ဇာတ်ညွှန်းကို ပြန်ယူလိုက်ပြီး သေချာစွာ စတင်ဖတ်ရှုလေတော့သည်။

သူသည် ဇာတ်ညွှန်း၏ အကြောင်းအရာကို အနီးကပ် ကြည့်ရှုလိုက်ပြီးနောက် ၎င်းသည် ဟဲပေပန်ဇီအော်ပရာအဖြစ် အသွင်ပြောင်းထားခြင်း ဖြစ်တန်ရာသည်ဟု သုံးသပ်လိုက်သည်။

ပန်ဇီအော်ပရာသည် ဟဲပေနှင့် ရှန်းတုန်းတို့တွင် အလွန်ရေပန်းစားလေသည်။ ၎င်းသည် ပြဇာတ်များ သို့မဟုတ် အနောက်တိုင်း အော်ပရာများထက် ကြည့်ရှုသူ ပိုမိုများပြားပြီး ရေဒီယိုများမှ အသံဖမ်းယူရန်လည်း ပို၍ လွယ်ကူလေသည်။

လက်ဖက်ရည်ဆိုင်ဟူသော ပြဇာတ်၊ ကြာပန်းမီးအိမ်ဟူသော အကပြဇာတ်နှင့် မာလျန်နှင့် သူ၏မှော်စုတ်တံဟူသော ရုပ်သေးပွဲစသည့် ဖျော်ဖြေပွဲအမျိုးအစားများစွာ ရှိနေပြီဖြစ်သော်လည်း ရိုးရာအော်ပရာသည် လူကြိုက်အများဆုံး ဖြစ်နေဆဲပင်ဖြစ်သည်။

ရုပ်မြင်သံကြားသည် ထင်ပေါ်ကျော်ကြားမှု မရှိသေးသောကြောင့် လူများက ကမ္ဘာကြီးနှင့် ချိတ်ဆက်ရန် အသုံးပြုသော ကိရိယာမှာ ရေဒီယိုပင် ဖြစ်နေဆဲဖြစ်သည်။

အော်ပရာနှင့် လူရွှင်တော်များ၏ စကားပြောပွဲများသည် ရေဒီယိုအသံလွှင့်ချိန်၏ တစ်ဝက်ကို နေရာယူထားသည်။

ကျန်တစ်ဝက်မှာမူ သတင်းများသာ ဖြစ်သည်။

လျူအာကျူးသည် ပန်ဇီအော်ပရာကို နားမလည်သော်လည်း သူသည် ဝတ္ထုများကို ဖတ်ဖူးပြီး စိတ်ကူးယဉ်ဇာတ်လမ်းများ၏ အလှည့်အပြောင်းများကို အလွန်ကောင်းစွာ နားလည်ထားသည်။

သူရဲကောင်းက အလှမယ်ကို ကယ်တင်ခြင်း၊ ကျားကို စားရန် အားနည်းသူအဖြစ် ဟန်ဆောင်ခြင်း၊ မည်သည့်အခါမျှ အရှုံးမပေးခြင်း၊ အလွန်အမင်း ပြန်လည်သတ်ဖြတ်ခြင်း၊ အခြေအနေကို ပြောင်းပြန်လှန်ပစ်ခြင်း စသည်ဖြင့် အချို့က အွန်လိုင်းဝတ္ထုများနှင့် ရိုးရာစာပေများသည် အဆင့်အတန်း တူညီမှုမရှိဟု ဆိုကောင်းဆိုနိုင်ပြီး ၎င်းတို့ကို အသုံးပြု၍ အော်ပရာရေးသားခြင်းသည် အမျိုးသားရေး အနှစ်သာရကို ပို၍ပင် ယိုယွင်းစေသည်ဟု ဆိုနိုင်သည်။

သို့ရာတွင် ရိုးရိုးသားသား ပြောရလျှင် ၎င်းသည် သင် မည်သည့်အရာနှင့် နှိုင်းယှဉ်နေသနည်း ဆိုသည့်အပေါ်တွင် မူတည်လေသည်။

အွန်လိုင်းဝတ္ထုရေးဆရာများ၏ အမြင့်ဆုံးအဆင့်သည် ရိုးရာစာပေရေးဆရာများ၏ အမြင့်ဆုံးအဆင့်နှင့် ယှဉ်လျှင် ဖိနပ်သယ်ပေးရန်ပင် မတန်သည်မှာ အမှန်ပင် ဖြစ်သည်။

မည်သူကမျှ သူတို့သည် လုရွှင် သို့မဟုတ် ချောင်ရွှယ်ချင်ကဲ့သို့သော သူများထက် ပိုတော်သည်ဟု မပြောရဲကြပေ။

သို့သော်လည်း ရိုးရာစာပေ၏ အလယ်အလတ်နှင့် အောက်ခြေအဆင့်များနှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါက မည်သူက ပိုမိုသာလွန်သော စွမ်းရည်ရှိသည်ကို ပြောရန်ခက်ခဲလေသည်။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ရိုးရာစာပေအသိုင်းအဝိုင်းတွင် အချိန်ဖြုန်းကာ အချောင်လိုက်နေသူများ အများအပြား ရှိနေသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

ထို့ကြောင့် လျူအာကျူးသည် သူ့အား အကြံပြုချက်များ တောင်းခံလာသောကြောင့် သူသည် ရဲရင့်စွာဖြင့် သူ၏ယခင်ဘဝက ရှောင်ပိုင်အွန်လိုင်းဝတ္ထုများ၏ အထွတ်အထိပ်ဖြစ်သော ကောင်းကင်ဘုံကို ဖြတ်သန်း၍ တိုက်ပွဲဝင်ခြင်းမှ အလှည့်အပြောင်းများကို အသုံးပြုကာ သူ၏ စိတ်ကူးများကို စွန်းချန်လင်အား အကျဉ်းချုံး၍ ရှင်းပြရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။