အခန်း ၁၁၈

အခန်း (၁၁၈) ဟဲပေ ပန်ဇီအော်ပရာ 'တောင်ပေါ်ရွာလေးကို ဖြတ်သန်း၍ တိုက်ပွဲဝင်ခြင်း'

ရိုးရိုးသားသားပြောရလျှင် ဇာတ်လမ်းအစတွင် စေ့စပ်ထားသည်ကို ဖျက်သိမ်းခြင်းနှင့် သုံးနှစ်တာသဘောတူညီချက်ကဲ့သို့သော ဇာတ်ကွက်များမှာ ဤခေတ်ကာလအတွက် အလွန်ဆန်းသစ်လွန်းနေသေးသည်။

သို့သော်လည်း ၎င်းက အမှန်တကယ်ပင် ထိရောက်မှုရှိပေသည်။

လျူအာကျူးသည် သူ၏ဇာတ်လမ်းဖွဲ့စည်းပုံကို ရှင်းပြနေခြင်းဖြစ်ပြီး ဇာတ်လမ်းနောက်ခံကို ကျေးလက်ရွာလေးအဖြစ် ပြောင်းလဲထားကာ အဓိကဇာတ်ကောင်များကိုမူ လယ်သမားမိသားစုနှစ်စုအဖြစ် ဖန်တီးထားသည်။

အဓိကဇာတ်လမ်းသွားမှာ လယ်သမားမိသားစုနှစ်စုသည် ကလေးဘဝကတည်းက ရင်းနှီးကြပြီး စောစီးစွာ စေ့စပ်ထားခဲ့ကြသော်လည်း မိသားစုတစ်စုမှ မိန်းကလေးမှာ ခရိုင်မြို့ရှိ စက်ရုံတစ်ခုတွင် အလုပ်ရသွားသောအခါ လယ်သမားဖြစ်သူ စေ့စပ်ထားသူကို အထင်သေးကာ စေ့စပ်ထားသည်ကို ဖျက်သိမ်းရန် ဆုံးဖြတ်ခဲ့ကြသည်။ နောက်ဆုံးတွင် ထိုလယ်သမားလေးသည် သူ၏ကိုယ်ပိုင်ကြိုးစားအားထုတ်မှုဖြင့် လူငယ်သူရဲကောင်းတစ်ဦး ဖြစ်လာခဲ့သည်ဟု အဆုံးသတ်ထားသည်။

သူစကားပြောနေစဉ် ပတ်ဝန်းကျင်တစ်ခုလုံး တိတ်ဆိတ်သွားသည်ကို သတိထားမိလိုက်ပြီး လူတိုင်းက သေချာစွာနားထောင်ရန် အနီးသို့ တိုးကပ်လာကြလေသည်။

သူစကားပြောပြီးသွားသောအခါ ပတ်ဝန်းကျင်ကို ကြည့်လိုက်ပြီး လူအုပ်ကြီးကို သူတို့မည်သို့ထင်မြင်ကြောင်း မေးချင်နေခဲ့သည်။

သို့သော်လည်း လူတိုင်းက သူ့အား သနားကြင်နာသော မျက်လုံးများဖြင့် ကြည့်နေကြသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

အခြားတစ်ယောက်က အံကြိတ်ကာ ပြောလာလေသည်။

"ဒါက လုံးဝကိုယ်ကျင့်တရားမရှိတာပဲ... ပိုက်ဆံရှိတုန်းက စေ့စပ်ထားပြီး ပိုက်ဆံလည်းမရှိရော လမ်းဘေးကန်ထုတ်လိုက်တာပဲ... ဘယ်လိုလုပ် အဲ့ဒီလောက်တောင် အရှက်မရှိရတာလဲ..."

"အဲ့ဒါပေါ့... ကံကောင်းလို့ ဒီလူငယ်လေးက သူရဲကောင်းဖြစ်သွားတာ... ဟိုမိန်းမကို နောင်တရစေလို့..."

"တကယ်ရွံစရာကောင်းတာပဲ... လူတွေက ဘယ်လိုလုပ် အဲ့ဒီလိုမျိုး ဖြစ်နိုင်ရတာလဲ... မပူပါနဲ့ ရဲဘော်ရယ်... နောက်မှ မင်းအတွက် တစ်ယောက်ယောက်ကို မိတ်ဆက်ပေးမယ်... သူမက ငါတို့ အော်ပရာပြဇာတ်အဖွဲ့ကပဲ... အရမ်းလည်းလှတယ်..."

လူအုပ်ကြီးမှာ ဆူညံစွာ ဆွေးနွေးနေကြပြီး အားလုံးက တရားမျှတမှုအတွက် ဒေါသထွက်နေကြကာ ၎င်းကို တကယ့်အဖြစ်အပျက်တစ်ခုလို သဘောထားနေကြသည်။

စွန်းချန်လင်ပင်လျှင် အံ့အားသင့်စွာ မတ်တတ်ရပ်လိုက်ပြီး လျူအာကျူးကို ကြည့်ကာ ပြောလေသည်။

"မင်း ဒါတွေကို ကြုံတွေ့ခဲ့ရတာလား... ဘာလို့ စောစောက မပြောရတာလဲ... ငါသာ ဒီအကြောင်းကို ဇာတ်ညွှန်းထဲမှာ ရေးထည့်လိုက်ရင် ပြဇာတ်ရဲ့ နာမည်ကြီးမှုကို နောက်တစ်ဆင့်ကို သေချာပေါက် ရောက်သွားစေမှာပဲ..."

အနီးတွင် ရပ်နေသော ကျောက်ချင်းမှာ နှလုံးကွဲကြေမတတ်ဖြစ်နေပုံရပြီး စုန့်ကော်ဝမ်ကို လှည့်ကာ စိုက်ကြည့်သည်။

"ရှင်က တကယ်ယုတ်မာတာပဲ... သူက စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ဒဏ်ရာရထားလို့ ရှင့်သမီးကို လုံးဝစိတ်ဝင်စားမှာမဟုတ်တာကို ရှင်က ဒီနေရာအထိ လာပြီး သူ့ကို အနိုင်ကျင့်ရသေးတယ်..."

စုန့်ကော်ဝမ်မှာ လုံးဝအရှက်ရသွားပုံပေါ်သော်လည်း သူ၏အမှားကို ဝန်ခံနိုင်ခဲ့သည်။ သူသည် ချက်ချင်း ထွက်လာကာ ရဲဘော်လျူအာကျူး၏ လက်ကိုဆွဲ၍ ရိုးသားစွာ ပြောလိုက်သည်။

"ရဲဘော်လျူအာကျူး... အရင်က ဦးလေးမှားသွားပါတယ်... ဦးလေးကို ခွင့်လွှတ်ပေးပါ..."

"..."

လျူအာကျူးသည် သူတို့၏ လေးနက်သော မျက်နှာထားများကို ကြည့်ကာ ရှင်းပြရန် လက်ကို အမြန်ဝှေ့ယမ်းလိုက်သည်။

"မဟုတ်ပါဘူး... ဒါက ကျွန်တော့်ရဲ့ ကိုယ်ပိုင်အတွေ့အကြုံ မဟုတ်ပါဘူး... ဒါက ဇာတ်ညွှန်းဖန်တီးမှုအတွက် ကျွန်တော့်ရဲ့ အကြံပြုချက်သက်သက်ပါ..."

စွန်းချန်လင်သည် လျူအာကျူး၏ ပခုံးကို ပုတ်ကာ လေးလေးနက်နက် ပြောလေသည်။

"ရပါတယ်... ဒီအကြောင်းကြောင့် ဒီနေရာက ဘယ်သူမှ မင်းကို အထင်သေးမှာ မဟုတ်ပါဘူး... ငါတို့က စေ့စပ်ထားတာကို ဖျက်သိမ်းသွားတဲ့ မိန်းမကိုပဲ အထင်သေးတာပါ... သူမက သူရဲကောင်းတစ်ယောက်ရဲ့ ဇနီးဖြစ်လာမယ့် ဂုဏ်ကို မရရှိခဲ့တာပါ..."

"ကျွန်တော် တကယ်ပဲ မကြုံခဲ့ရပါဘူး..."

လျူအာကျူးက ခါးသီးစွာ ပြုံးလိုက်သည်။

"အဟက်... မင်းအရွယ်နဲ့ဆိုရင် ဖန်တီးမှုဆိုတာကို သေချာပေါက် နားလည်မှာမဟုတ်ပါဘူး... မင်းသာ ကိုယ်တိုင်မကြုံတွေ့ခဲ့ရဘူးဆိုရင် ဘယ်လိုလုပ် ဒီလောက် နှလုံးကွဲကြေစရာကောင်းတဲ့ ဇာတ်လမ်းမျိုးကို ရေးနိုင်မှာလဲ..."

စွန်းချန်လင်က တန်ပြန်ပြောဆိုလိုက်သည်။

"ကျွန်တော်..."

လျူအာကျူးမှာ စကားပြောမထွက်တော့ပေ။ သူသည် ၎င်းကို အခြားတစ်ယောက်ဆီမှ ကူးချလာခြင်းဖြစ်သည်ဟု မည်သို့မျှ မပြောနိုင်ပေ။

ထားလိုက်ပါတော့။ သူတို့ကို အထင်လွဲပါစေတော့လေ။ မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ သူတို့ ပြဇာတ်ကပြသောအခါ သူ၏ နာမည်အမှန်ကို ဖော်ပြမည်မဟုတ်သောကြောင့် သူသည် စွန့်ပစ်ခံခဲ့ရသူဖြစ်ကြောင်း မည်သူမျှ သိမည်မဟုတ်ပေ။

သို့သော်လည်း ဤသို့ပြုပြင်မွမ်းမံပြီးနောက် စွန်းချန်လင်၏ ဇာတ်ညွှန်းသည် တကယ့်ကို အဆင့်သစ်တစ်ခုသို့ ရောက်ရှိသွားပြီး သေချာပေါက် ဆွဲဆောင်မှုရှိသွားခဲ့သည်ဟု ဆိုရမည်ဖြစ်သည်။

စွန်းချန်လင်သည်လည်း လူငယ်လေးတွင် ပညာအရည်အချင်းတစ်ခုရှိသည်ဟု ယုံကြည်ကာ ရဲဘော်လျူအာကျူးအား ပို၍အထင်ကြီးလေးစားစွာဖြင့် ကြည့်လေသည်။

"ရဲဘော်လျူအာကျူး... မင်း အော်ပရာပြဇာတ်အဖွဲ့ကို ဝင်ဖို့ ဘာလို့ မစဉ်းစားတာလဲ... ဇာတ်ညွှန်းရေးဆရာ ဒါမှမဟုတ် ခုလိုအလုပ်မျိုး လုပ်ရတာက ကျေးလက်မှာ လယ်လုပ်ရတာထက် သေချာပေါက် ပိုကောင်းမှာပါ..."

"သေချာတာပေါ့... ငါက လယ်သမားတွေကို အထင်သေးနေတာ မဟုတ်ပါဘူး... မင်းရဲ့ စာပေစွမ်းရည်ကို သဘောကျလို့ပါ..."

လက်ရှိ ခံယူချက်သဘောတရားများမှာ အလွန်အရေးကြီးလေသည်။ အလုပ်သမားများနှင့် လယ်သမားများကို အထင်သေးခြင်းသည် ကြီးမားသော ပြဿနာများကို ဖြစ်ပေါ်စေနိုင်၏။

လျူအာကျူးက ယဉ်ကျေးစွာ ငြင်းဆန်လိုက်လေသည်။

"ကျွန်တော် မလာတော့ပါဘူး... ကျွန်တော့်အဖေက ခြေထောက်ကျိုးသွားလို့ ပြုစုစောင့်ရှောက်ဖို့ လူတစ်ယောက်လိုနေပါတယ်... ဒါကြောင့် မြို့ကိုလာဖို့ ကျွန်တော့်အတွက် အဆင်မပြေဘူးဖြစ်နေတယ်..."

လျူအာကျူးသည် ဤဆင်ခြေကိုအသုံးပြုရာတွင် အမြဲတမ်း အောင်မြင်ခဲ့သည်။

ထင်ထားသည့်အတိုင်းပင် စွန်းချန်လင်သည် ထပ်မံတိုက်တွန်းခြင်း မပြုတော့ဘဲ ဇာတ်ညွှန်းကို ပြင်ဆင်ရန် ယူသွားလေတော့သည်။

သူထွက်သွားပြီးနောက် လျူအာကျူးမှာ ပျင်းရိနေသည်။ အော်ပရာပြဇာတ်အဖွဲ့ဝင်များက သူ့အား စကားပြောရသည်ကို ပျော်ရွှင်နေကြသဖြင့် သူလည်း သူတို့နှင့်အတူ လိုက်လျောညီထွေ နေလိုက်သည်။ သူသတိမထားမိခင်မှာပင် မွန်းတည့်ချိန်သို့ ရောက်သွားပြီး လူတိုင်းက သူ့အား ပြဇာတ်ရုံ ကန်တင်းတွင် နေ၍ ထမင်းစားသွားရန် တိုက်တွန်းကြသည်။

လျူအာကျူးကလည်း မငြင်းဆန်တော့ဘဲ လူအုပ်နှင့်အတူ ထမင်းစားဆောင်သို့ လိုက်သွားရာ ပြဇာတ်ရုံသည် အမှန်တကယ် ချမ်းသာကြောင်း သဘောပေါက်သွားသည်။

လူများစွာ အလုံအလောက် မစားရသောအချိန်တွင် သူတို့သည် ကောက်နှံရောများဖြင့် ပြုလုပ်ထားသော ပေါက်စီများကို ဟင်းသီးဟင်းရွက် အများအပြားနှင့်အတူ စားသောက်နေကြသည်။

အသားမပါသော်လည်း သူတို့သည် ဟင်းကြော်ရာတွင် ဆီကို သေချာပေါက် ရက်ရက်ရောရော သုံးထားသည်။

စွန်းချန်လင်သည် လျူအာကျူးနှင့် စားပွဲတစ်လုံးတည်းတွင် ထိုင်လိုက်သည်။ ကောက်နှံရောပေါက်စီကို ကိုင်ထားရင်း သက်ပြင်းချနေသော လျူအာကျူးကို မြင်သောအခါ သူက ချက်ချင်း ပြောလိုက်သည်။

"ရွာမှာဆိုရင် ခုလိုကောင်းတဲ့အရာတွေကို စားလို့မရဘူး မဟုတ်လား... မပူပါနဲ့ မင်းအဖေရဲ့ ခြေထောက် သက်သာသွားရင် ဒီနေရာမှာ အလုပ်လာလုပ်ပါ... အစားတိုင်းအတွက် ကောက်နှံရောပေါက်စီ စားရမယ်လို့ အာမမခံနိုင်ပေမဲ့ တစ်နေ့ကို တစ်နပ်တော့ သေချာပေါက် စားရမှာပါ..."

လျူအာကျူးသည် မနေနိုင်ဘဲ သူ့အား သတိပေးလိုက်သည်။

"ပြဇာတ်ရုံရဲ့ နေထိုင်မှုအဆင့်အတန်းက ဟိုစက်ရုံတွေထက် ပိုကောင်းနေတယ်... အပြင်လူတွေက ဒါနဲ့ပတ်သက်ပြီး ပြဿနာမရှိကြဘူးလား..."

"သူတို့မှာ ပြဿနာရှိတော့ရော ဘာဖြစ်လဲ... ဒါတွေက ငါတို့ဘာသာ ရှာထားတဲ့ ပိုက်ဆံတွေချည်းပဲ... ဒါ့အပြင် အော်ပရာကပြရတာက အရမ်းပင်ပန်းတယ်... ငါတို့သာ အလုံအလောက် မစားရဘူးဆိုရင် ဘယ်လိုလုပ် ကျွမ်းထိုးပြီး သီချင်းတွေကို ဟစ်အော်သီဆိုနိုင်မှာလဲ..."

စွန်းချန်လင်က ဂရုမစိုက်စွာဖြင့် ပြောလေသည်။

စုန့်ကော်ဝမ်ကလည်း သဘာဝကျသော မျက်နှာထားဖြင့် ပြောလေသည်။

"ငါက ရင်းရင်းကို ပြဇာတ်ရုံကို ဘာလို့ လာစေချင်တာလဲဆိုတာကို အခု မင်းသိပြီမလား..."

"ခင်ဗျားတို့အနေနဲ့ နည်းနည်းတော့ ထိန်းသိမ်းသင့်တယ်... မဟုတ်ရင် ပြဿနာတွေ တက်လာနိုင်တယ်..."

လျူအာကျူးက သွယ်ဝိုက်၍ သတိပေးလိုက်လေသည်။

"ဘာပြဿနာတွေ ရှိနိုင်မှာလဲ... ငါတို့က ယဉ်ကျေးမှုနဲ့ ခံယူချက်သဘောတရားတွေကို ဖြန့်ဝေပေးဖို့ဆိုတဲ့ အရေးကြီးတဲ့ တာဝန်ကို ထမ်းဆောင်နေတာပါ... ငါတို့ကပြတဲ့ အော်ပရာတွေကို ကြည့်လိုက်ပါ... ဘယ်ဟာကများ စိတ်ဓာတ်ခွန်အား မဖြစ်စေတာရှိလို့လဲ..."

"ဒါ့အပြင် သာမန်ပြည်သူတွေက ငါတို့ကို အရမ်းလေးစားကြတယ်... စက်ရုံတွေနဲ့ ပြည်သူ့ကွန်မြူနစ်အဖွဲ့ အများအပြားက လက်ဆောင်တွေပေးပြီး သူတို့ဆီမှာ လာကပြပေးဖို့ တောင်းဆိုကြတယ်..."

စုန့်ကော်ဝမ်၏ မျက်နှာပေါ်တွင် မှေးမှိန်သော ဂုဏ်ယူမှုအမူအရာတစ်ခု ပေါ်လာသည်။

ဖျော်ဖြေရေး ရှားပါးလှသော ဤခေတ်ကာလတွင် လူတစ်ယောက်က ရေဒီယိုဝယ်လိုက်လျှင် တစ်ရွာလုံးက နားထောင်ရန် ပြေးလာကြပြီး ရုပ်ရှင်ပြသလျှင် မိုင်ပေါင်းများစွာ အကွာအဝေးမှ လူများက လာရောက်ကြည့်ရှုကြသောကြောင့် အော်ပရာပြဇာတ်အဖွဲ့သည် အမှန်တကယ်ပင် အလွန်နာမည်ကြီးပြီး အလွန်တန်ဖိုးထားခံရသည်။

"တစ်ခါတစ်ရံ အရာရာတိုင်းက သူတို့ရဲ့ အထွတ်အထိပ်ကို ရောက်သွားတဲ့အခါ ပြန်လည်ကျဆင်းလာရစမြဲပါပဲ..."

လျူအာကျူးက ခေါင်းကို ဖွဖွရမ်းကာ ပြောလေသည်။

"မင်းက သေချာပေါက် ဒဿနိကဗေဒကို နားလည်တယ်... ပြီးတော့ စကားပြောလည်း တော်တော်ကောင်းတယ်..."

စုန့်ကော်ဝမ်က ရယ်စရာကောင်းသည်ဟု ထင်မြင်ကာ ပြောလေသည်။

"..."

သူတို့ နားထောင်သည်ဖြစ်စေ မထောင်သည်ဖြစ်စေ လျူအာကျူးမှာ ထပ်မံ၍ မပြောလိုတော့ပေ။

သူသည် စုန့်အန်ရင်းကို ထောက်ထားသောကြောင့်သာ သူတို့ကို သတိပေးခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ သူတို့က ကျေးဇူးမတင်လျှင်လည်း ပြီးတာပါပဲလေ။

ထို့ပြင် အရာရာတိုင်းက အထွတ်အထိပ်ရောက်ပြီးနောက် ပြန်လည်ကျဆင်းလာခြင်းက သမိုင်းသာဖြစ်ပြီး မည်သို့မျှ ဒဿနိကဗေဒ မဖြစ်နိုင်ပေ။

ထမင်းစားပြီးနောက် လူအချို့က သိုင်းပညာကို လေ့ကျင့်ကြပြီး အချို့က အသံသွေးကြကာ အခြားသူများကမူ စာရေးခြင်းလုပ်ငန်းများကို လုပ်ဆောင်ကြသည်။

အခြားလုပ်စရာမရှိတော့သည်ကို မြင်သောအခါ လျူအာကျူးက နှုတ်ဆက်စကား ပြောလိုက်၏။

မထွက်ခွာမီ စုန့်ကော်ဝမ်က သူ့အား သတိပေးလိုက်သည်။

"ငါတို့ ပြဇာတ်ကို အစမ်းလေ့ကျင့်လို့ပြီးတာနဲ့ မင်းတို့ရွာမှာ အရင်ဆုံး လာကပြမယ်... မင်းတို့ရွာသားတွေကို ကြိုတင်ပြင်ဆင်ထားဖို့ ပြောထားလိုက်... အလွန်ဆုံးကြာလှ တစ်ပတ်လောက်ပဲ အချိန်ယူရမှာပါ..."

အော်ပရာပြဇာတ်အဖွဲ့ ကျေးလက်သို့ လာရောက်သောအခါ သူတို့သည် သဘာဝကျစွာပင် ရွာတွင် ထမင်းစားကြသည်။

အော်ပရာပြဇာတ်အဖွဲ့ကို မကြာခဏ လာရောက်စေရန်အတွက် ရွာသားများသည် သူတို့ကို နွေးထွေးစွာ ဧည့်ခံလေ့ရှိပြီး အရသာရှိသော အစားအစာများကို အများအပြား ပြင်ဆင်ပေးလေ့ရှိကြသည်။

ဤပြဇာတ်သည် အထူးခက်ခဲသော အော်ပရာတစ်ခုမဟုတ်ဘဲ ခရိုင်ကလည်း သူတို့ကို အရေးတကြီး ဖိအားပေးနေသောကြောင့် ပြင်ဆင်ရန်အတွက် တစ်ပတ်အချိန်သည် လုံလောက်သည်။

လျူအာကျူးက ပေါ့ပေါ့ပါးပါးပင် သဘောတူလိုက်ပြီး ပြဇာတ်ရုံမှထွက်ကာ အထည်အလိပ်စက်ရုံဆီသို့ တိုက်ရိုက် သွားလေတော့သည်။

ခရိုင်မှ သူ့အား ဆုကြေးငွေများစွာ ပေးရသည့်အကြောင်းရင်းနှင့် ခရိုင်ပါတီအတွင်းရေးမှူးက သူ့အား အထင်ကြီးလေးစားရခြင်းမှာ အထည်အလိပ်စက်ရုံမှူးက ကြားခံအဖြစ် ဆောင်ရွက်ပေးခဲ့ခြင်းကြောင့်ပင်ဖြစ်သည်။

သူတို့သည် ဆေးအတွက် လာရောက်ခဲ့ခြင်းဖြစ်သော်လည်း လူမှုရေးကျင့်ဝတ်များကို သူ လျစ်လျူမရှုနိုင်ပေ။ ဤကဲ့သို့ အပြန်အလှန် ဆက်ဆံရေးများကို ထိန်းသိမ်းထားမှသာ ဆက်ဆံရေးက ပိုမိုနက်ရှိုင်းလာနိုင်မည်ဖြစ်သည်။

လျူအာကျူးသည် အထည်အလိပ်စက်ရုံသို့ ရောက်ရှိလာပြီး တိုးချဲ့ရန်အတွက် ပြင်ဆင်မှုများ စတင်နေပြီဖြစ်ကြောင်း တွေ့လိုက်ရသည်။

အဝတ်အထည်အလုပ်ရုံအသစ်ကို တည်ဆောက်နေပြီး ကုန်တင်ကားများနှင့် နွားလှည်းများသည် စက်ယန္တရားများနှင့် ပစ္စည်းများကို ထိုနေရာသို့ သယ်ယူပို့ဆောင်နေကြသည်။ လူများမှာ လှုပ်ရှားမှုများဖြင့် အလုပ်များနေကြပြီး သူတို့၏မျက်နှာများမှာ ပျော်ရွှင်မှုများဖြင့် တောက်ပနေကြသည်။

ဂိတ်တဲမှ အဘိုးချင်က လျူအာကျူး ရောက်လာသည်ကို မြင်သောအခါ စကားပြောရန် ချက်ချင်း ဆွဲခေါ်သွားပြီး လျူအာကျူးအား စက်ရုံမှူးလွီကို သွားရှာခွင့်မပေးမီ သူ့အား ထမင်းတစ်နပ် ကျွေးချင်ကြောင်း ထပ်မံဖော်ပြလိုက်သည်။

စက်ရုံမှူးလွီသည် အလုပ်သမားများကို စက်ယန္တရားများ ရွှေ့ပြောင်းရာတွင် ညွှန်ကြားနေလေသည်။ လျူအာကျူး ရောက်လာသည်ကို မြင်သောအခါ သူသည် အလုပ်များကို ချက်ချင်းချထားခဲ့ပြီး လျှောက်လာကာ ပြော၏။

"ကျူးဇီ... မင်း ဘာလို့ ဒီနေရာကို ရောက်လာတာလဲ... ပြီးခဲ့တဲ့အကြိမ်က မင်းရဲ့ အရက်သောက်နိုင်စွမ်းက တော်တော်ကောင်းတာပဲ... မင်းက စက်ရုံမှူးနဲ့ ငါ့ကိုတောင် စားပွဲအောက်ရောက်တဲ့အထိ တိုက်နိုင်ခဲ့တာပဲ..."

လျူအာကျူးက ပြုံးကာ ကျုံးဟွာ စီးကရက်တစ်လိပ်ကို ကမ်းပေးလိုက်သည်။

"အစ်ကိုလွီ... ခင်ဗျား တော်တော်အလုပ်များနေတာပဲ... အလုပ်သမားတွေ ဘယ်လောက်ပင်ပန်းနေလဲဆိုတာကို ကြည့်ပြီး သူတို့ကို နောက်ထပ် ထမင်းတစ်နပ်လောက် မကျွေးဘူးလား..."

ကုန်တိုက် ဖွင့်တော့မည်ဖြစ်ပြီး လျူအာကျူးသည် နောက်ပိုင်းတွင် ပစ္စည်းများ ပိုမိုဝယ်ယူနိုင်ရန်အတွက် ဓနဥစ္စာများကို စတင်စုဆောင်းရန် လိုအပ်နေသည်။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူသာ ထိုပစ္စည်းများကို လက်လွတ်ခံလိုက်ရလျှင် နောက်တစ်ကြိမ် ပြန်ရှာရန် ခက်ခဲသွားနိုင်သောကြောင့်ပင်ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် သူ၏ နေရာလွတ်ထဲတွင် သိုလှောင်ထားရန်အတွက်သာ ဝယ်ယူမည်ဆိုလျှင်ပင် သူတို့ကို ကြိုတင်၍ အမြန်ဝယ်ယူထားရမည်ဖြစ်သည်။