အခန်း ၁၁၉

အခန်း (၁၁၉) လွီရှန့်လီ၏ တောင်းဆိုချက်၊ ရုပ်မြင်သံကြားစက် ဝယ်မည်လော

လွီရှန့်လီက ချက်ချင်းပင် ဝမ်းသာသွားသည်။

ယခင်က အသားများ ကုန်သွားပြီဖြစ်ရာ မည်သူက အသားများလွန်းသည်ဟု ညည်းညူမည်နည်း။

"ကျူးဇီ... မင်းက တကယ့်ကို ငါ့ရဲ့ ကယ်တင်ရှင်ပဲ..."

"ပြီးခဲ့တဲ့ရက်ပိုင်းက စက်ရုံကို တိုးချဲ့နေလို့ အလုပ်သမားတွေ တော်တော် ပင်ပန်းနေကြတယ်... သူတို့ ညည်းညူနေတာ မရပ်ကြသေးဘူး..."

"အလုပ်သမားတွေရဲ့ စားသောက်ရေးကို တိုးတက်စေဖို့ မင်းဆီကနေ တောဝက်ကြီးတစ်ကောင်လောက် ရနိုင်မယ်ဆိုရင် မင်းအတွက် အကျိုးအမြတ် အများကြီးရစေရမယ်လို့ ငါအာမခံတယ်..."

လွီရှန့်လီသည် လျူအာကျူး၏လက်ကို ဝမ်းသာအားရ ဆုပ်ကိုင်လှုပ်ယမ်းလိုက်ပြီး ထပ်ခါတလဲလဲ ကျေးဇူးတင်စကား ပြောလိုက်သည်။

"ကောင်းပြီ... ဒါဆို သုံးဘီးဆိုင်ကယ် ဒါမှမဟုတ် တစ်ခုခုကို ငှားပေးပါ... ကျွန်တော် သွားပြီး ဝက်ကို သွားသယ်လိုက်မယ်..."

လျူအာကျူးက ပြောလိုက်သည်။

"သုံးဘီးဆိုင်ကယ်နဲ့ ဘာလုပ်ဖို့လဲ... မင်းကို သွားခေါ်ဖို့ ကုန်တင်ကားတစ်စီး ခေါ်ပေးမယ်..."

လွီရှန့်လီက ရက်ရောစွာ လက်ကာပြရင်း ပြောလိုက်သည်။

ခရိုင်မြို့တွင် မော်တော်ယာဉ် အနည်းငယ်သာ ရှိသောကြောင့် လူအများစုမှာ တစ်သက်လုံး ကားမစီးဖူးဘဲ နေနိုင်ရာ ဤအတွေ့အကြုံမှာ အတော်ပင် ဆန်းသစ်လှပေသည်။

လွီရှန့်လီ၏ အမြင်တွင် လျူအာကျူးသည် အောင်မြင်သူဖြစ်သော်လည်း ယခင်က ကားမစီးဖူးသည်မှာ သေချာလှသောကြောင့် ဤသည်ကို သူ၏အခွင့်အရေး တစ်ခုအနေဖြင့် ရှုမြင်ထားလေသည်။

ကံမကောင်းစွာဖြင့် လျူအာကျူးမှာ ယခုအချိန်ကို မဆိုထားနှင့် ခုနစ်ဆယ်လွန်နှင့် ရှစ်ဆယ်လွန်နှစ်များတွင်ပင် ကားအများစုမှာ သက်တောင့်သက်သာမရှိဘဲ သွားလာနိုင်ရုံမျှသာ ဖြစ်ကြောင်းကို ကောင်းစွာ သိရှိထားသည်။

သူသည် ကြမ်းတမ်းသော ခရီးစဉ်ကို မကြုံတွေ့ချင်သည့်အပြင် သူနှင့်အတူ လူတစ်ယောက် ပါလာပါက နေရာလွတ်ထဲမှ ဝက်ကို ထုတ်ယူရန် အဆင်မပြေဖြစ်မည်ကိုလည်း စိုးရိမ်မိသည်။

"မလုပ်ပါနဲ့... ကျွန်တော်က ကားမူးတတ်လို့... ကျွန်တော့်ဘာသာ သွားတာ ပိုကောင်းပါလိမ့်မယ်..." ဟ

လျူအာကျူးက ကမန်းကတန်း ငြင်းဆန်လိုက်သည်။

"ကားမူးတယ်..."

လွီရှန့်လီက နားမလည်နိုင်စွာဖြင့် ပြောလိုက်ပြီး

"အဲဒါ ဘာလဲ..."

မော်တော်ယာဉ်များ ရှားပါးလှပြီး ကားမူးခြင်းဟူသော သဘောတရားမှာ အမှန်တကယ် မပေါ်ပေါက်သေးပေ။ အနည်းဆုံးတော့ ထိုသေးငယ်သော ခရိုင်မြို့ရှိ မည်သူကမျှ မကြားဖူးကြသေးချေ။

"အဲဒါ ရောဂါတစ်မျိုးပါ... ကားစထွက်တာနဲ့ ကျွန်တော် ခေါင်းမူးပြီး နေလို့မကောင်း ဖြစ်သွားတတ်တယ်..."

လျူအာကျူးက ရှင်းပြလေသည်။

လွီရှန့်လီက အံ့အားသင့်သွားဟန်ဖြင့်

"အဲ့လိုကိစ္စမျိုးလည်း ရှိသလား... တကယ် ရှားပါးတာပဲ... ဒါပေမဲ့ သုံးဘီးဆိုင်ကယ်ပေါ်မှာဆိုရင်တော့ အဆင်ပြေတယ်မလား..." ဟု မေးလိုက်သည်။

လျူအာကျူးက ပြုံးကာ "ကားမူးတယ်ဆိုတာ ယာဉ်တွေက အရမ်းမြန်လို့ ဖြစ်တာပါ... သုံးဘီးဆိုင်ကယ်လေးက ဘယ်လောက်တောင် မြန်နိုင်မှာမို့လို့လဲ..." ဟု ပြန်ဖြေလေသည်။

"ဒါလည်း ဟုတ်တာပဲ..."

ပြောရင်း လွီရှန့်လီသည် များများစားစား မတွေးတော့ဘဲ ဟင်းသီးဟင်းရွက် ရောင်းရာတွင်သုံးသော သုံးဘီးဆိုင်ကယ်ငယ် တစ်စီးကို လူတစ်ယောက်အား ယူဆောင်လာစေသော်လည်း ဝက်ကို ကူညီသယ်ဆောင်ရန်အတွက် လူတစ်ယောက်ကို စေလွှတ်ရန် တောင်းဆိုနေဆဲ ဖြစ်သည်။

ယခုအခါ လျူအာကျူးအနေဖြင့် လွယ်လွယ်ကူကူ မငြင်းဆန်နိုင်တော့ပေ။ သို့မဟုတ်ပါက လွီရှန့်လီသည် တစ်ခုခု မှားယွင်းနေကြောင်း သေချာပေါက် သံသယဝင်သွားမည် ဖြစ်သည်။

လျူအာကျူးသည် ရွေးချယ်စရာ မရှိတော့သဖြင့် စားသောက်ဆောင်မှ ပညာသင်တပည့် တစ်ယောက် နင်းသော သုံးဘီးဆိုင်ကယ်ပေါ်သို့ တက်ကာ သွားရမည့်နေရာကို လမ်းညွှန်ပေးလိုက်ရတော့သည်။

လူငယ် ပညာသင်တပည့်လေးမှာ မည်သည့်နေရာသို့ သွားနေမှန်း မသိသလို လျူအာကျူး ကိုယ်တိုင်လည်း မသိပေ။ သူသည် လူသူကင်းမဲ့သော နေရာတစ်ခုကိုသာ ရှာဖွေနေခြင်း ဖြစ်သည်။

ဆယ်မိနစ်ခန့် ကြာပြီးနောက် လျူအာကျူးသည် အနည်းငယ် ပုန်းကွယ်နေသော အိမ်ပျက်တစ်လုံးကို နောက်ဆုံးတွင် တွေ့လိုက်ရလေသည်။ သူသည် ချက်ချင်းပင် ခုန်ဆင်းကာ ထိုနေရာသို့ ပြေးသွားပြီး "ဟိုမှာပဲ..." ဟု ပြောလိုက်သည်။

ပညာသင်တပည့်လေးမှာလည်း အမီလိုက်နိုင်ရန် ကမန်းကတန်း နင်းသွားလိုက်သည်။ သူ ရောက်ရှိသွားချိန်တွင် လျူအာကျူးက အိမ်ပျက်၏ ထောင့်တစ်နေရာသို့ တောဝက်ကြီးကို ချထားပေးပြီး ဖြစ်လေပြီ။

တောဝက်သားမှာ သွေးမထုတ်ပါက အရသာမကောင်းနိုင်သလို ဤတစ်ကြိမ် သူဖမ်းမိသော တောဝက်များအားလုံးမှာလည်း သေနတ်ဖြင့် ပစ်ခတ်ခံထားရသောကြောင့်ဖြစ်သည်။

လျူအာကျူးသည် ဝက်ကို အပြင်သို့ ထုတ်ယူလာစဉ် သူ၏ နေရာလွတ်ကို အသုံးပြု၍ ဝက်ကို သတ်ဖြတ်ခဲ့ပြီး သွေးများကို နေရာလွတ်ထဲတွင် ချန်ထားခဲ့သည်။ ပညာသင်တပည့်လေး လိုက်လာချိန်တွင် သူမြင်လိုက်ရသည်မှာ အသားပုံကြီးတစ်ပုံသာ ဖြစ်တော့သည်။

"အစ်ကို... အစ်ကိုက ဝက်သားကို ဒီနေရာမှာ ဒီအတိုင်း ထားခဲ့တာလား... အခိုးခံရရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ..."

ပညာသင်တပည့်လေးက ထိုအကြောင်းကို တွေးမိပြီး ထိတ်လန့်သွားလေသည်။

"ငါက ဝက်သားကြီးကို သယ်ပြီး လမ်းမတွေပေါ်မှာ လျှောက်ပြေးနေလို့မှမရတာ... တစ်ယောက်ယောက်က ငါ့ကို မြင်သွားရင် မင်းတို့ အထည်အလိပ်စက်ရုံလည်း အသားစားရမှာ မဟုတ်တော့ဘူး..."

လျူအာကျူးက ရှင်းပြလိုက်သည်။

ပညာသင်တပည့်လေးက ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ ထိုစကားမှာ အဓိပ္ပာယ်ရှိလှပေသည်။

ထို့နောက် သူတို့နှစ်ယောက် အတူတကွ အသားများကို သုံးဘီးဆိုင်ကယ်ပေါ်သို့ မတင်လိုက်ကြသည်။

ပညာသင်တပည့်လေးမှာ အလွန်ဝမ်းသာသွားပြီး လာခဲ့စဉ်ကထက်ပင် ပို၍ အားစိုက်ကာ စက်ရုံသို့ ပြန်လည် နင်းသွားလေတော့သည်။

သတ်ဖြတ်ပြီးသော တောဝက်ကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ လွီရှန့်လီသည် စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် လျူအာကျူးကို သူ၏ ရုံးခန်းထဲသို့ ဆွဲခေါ်သွားလေသည်။

သူသည် လျူအာကျူးအတွက် လက်ဖက်ရည် မငှဲ့ပေးဘဲ လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သော ပုံစံဖြင့် အိတ်ငယ်တစ်လုံးကို ထုတ်ယူလိုက်ပြီး "မင်းကံကောင်းတယ် ကောင်လေး... ငါ အသစ်အဆန်းတစ်ခုခု ရထားတာနဲ့ မင်းရောက်လာတာ အတော်ပဲ... ဒီနေ့ မင်းကို အရသာခံကြည့်ခိုင်းမယ်..." ဟု ပြောလိုက်သည်။

လျူအာကျူးက တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး မျက်ခုံးပင့်ကာ "နက်စ်ကဖီးလား... နိုင်ငံခြားဖြစ် ပစ္စည်းကို ဘယ်ကနေ ရလာတာလဲ..." ဟု မေးလိုက်သည်။

ရေနွေးဖြင့် အလုပ်ရှုပ်နေသော လွီရှန့်လီသည် အနည်းငယ် အံ့အားသင့်သွားပြီး "အိုး... မင်းက ကော်ဖီအကြောင်းကို တကယ် သိတာပဲ... မင်း အတော်များများ မြင်ဖူးထားတာပဲ..." ဟု ပြောလိုက်သည်။

ထို့နောက် လွီရှန့်လီသည် သူ၏နဖူးကို ရိုက်လိုက်ပြီး "ငါ မေ့သွားတယ်... မင်းအဖေက မြေရှင်ကြီးဆိုတော့ မင်းလည်း ပစ္စည်းကောင်းတွေ အများကြီး မြင်ဖူးမှာ သေချာတာပေါ့..." ဟု ပြောလေသည်။

"ဟေ့... ငါ့ကို အမှန်အတိုင်း ပြောစမ်းပါ ကောင်လေး... မင်းအိမ်မှာ ဖွက်ထားတဲ့ ရတနာတွေ ရှိသေးလား... ရှေးဟောင်းပစ္စည်းတွေ၊ ရွှေတွေနဲ့ တခြားဟာတွေကို ဈေးကောင်းပေး ဝယ်မယ့်သူတစ်ယောက်ကို ငါသိတယ်..."

လျူအာကျူးသည် ဘာလုပ်ရမှန်းမသိ ဖြစ်သွားပြီး "ခင်ဗျားလို လူမျိုးကတောင် ကျွန်တော့်ရဲ့ နောက်ခံအကြောင်းကို ဘယ်လိုလုပ် သိနေရတာလဲ..." ဟု မေးလိုက်သည်။

"ငါလည်း စက်ရုံမှူးဆီက ကြားတာပါ... ဒါပေမဲ့ စိတ်မပူပါနဲ့... အဲဒါတွေက အတိတ်မှာ ကျန်ခဲ့ပါပြီ... ဘယ်သူကမှ ထပ်ပြီး အစဖော်တော့မှာ မဟုတ်ပါဘူး..."

ကော်ဖီဖျော်ပြီးနောက် ယူလာပေးရင်း လွီရှန့်လီက ပြုံးကာ ပြောလိုက်သည်။

"ကျွန်တော့်မိသားစုမှာ တကယ့်ကို ရတနာတွေ မရှိပါဘူး... အဲဒီတုန်းက အခြေအနေကို ခင်ဗျားလည်း သိသားပဲ... ပြဿနာ နည်းနည်းလေး တွေ့တာနဲ့တင် ကျွန်တော့်အဖေက သေချာပေါက် ပြီးသွားမှာပဲလေ..."

လျူအာကျူးက ရှင်းပြရင်း သူ၏ လွယ်အိတ်ထဲမှ သကြားဖြူ အနည်းငယ်ကို ယူကာ ထည့်လိုက်သည်။

လွီရှန့်လီသည်လည်း အပြည့်အဝ သဘောတူလိုက်ပြီး ကော်ဖီကိုယူကာ တစ်ငုံ သောက်လိုက်သည်။

ထိုသို့သောက်ခြင်းမှာ သူ၏ ပထမဆုံးအကြိမ်လည်း ဖြစ်သည်။ သမ္မတခေတ်ကာလအတွင်းက အထက်တန်းလွှာများ အလွန်နှစ်သက်ကြသည်ဟု သူ အမြဲကြားဖူးခဲ့ပြီး မည်မျှ မွှေးကြိုင်နေသည်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ အလွန်အရသာရှိမည်ဟု သူ ထင်ခဲ့မိသည်။ သို့သော် တစ်ငုံသောက်လိုက်ပြီးနောက် သူ၏ မျက်နှာမှာ ချက်ချင်းပင် ရှုံ့မဲ့သွားတော့သည်။

အကယ်၍ သူသာ ဆာလောင်မှုနှင့် အစားအစာများ ဖြုန်းတီးခြင်းကို မကြောက်ရွံ့ခဲ့ပါက ထိုတစ်ငုံကို လျူအာကျူး၏ မျက်နှာပေါ်သို့ သေချာပေါက် ထွေးထုတ်လိုက်မည် ဖြစ်သည်။

"ကျစ်... အရသာက တော်တော် ဆိုးတာပဲ…ဆေးမြစ်ခါးထက်တောင် ပိုခါးသေးတယ်..."

လွီရှန့်လီက အတင်းမျိုချလိုက်ပြီး တိုးတိုးလေး ကျိန်ဆဲလိုက်သည်။

လျူအာကျူးက ပြုံးကာ သကြားဖြူ အနည်းငယ်ကို ကမ်းပေးလိုက်ပြီး "ကော်ဖီက သကြားလိုတယ်လေ... သကြား မရှိတဲ့အတွက် အဆင်ပြေအောင် ဒါလေး နည်းနည်း ထည့်လိုက်လို့ ရတယ်..." ဟု ပြောလိုက်သည်။

"မင်းလို ကောင်လေးက သကြားထည့်တာကိုများ အဆင်ပြေအောင်လို့ ပြောရသလား... ဒါက ရှားပါးတဲ့ ပစ္စည်းကွ... ဒါ့အပြင် သကြားနဲ့ဆို ဘယ်ဟာကများ အရသာမရှိဘဲ နေမှာလဲ..."

လွီရှန့်လီမှာ သကြားကို မသုံးရက်သဖြင့် သေးငယ်သော အထုပ်လေးကို ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ထုပ်ပိုးကာ သူ၏ အိတ်ကပ်ထဲသို့ ထိုးထည့်လိုက်လေသည်။

လျူအာကျူးမှာမူ "..."

ဤလူကြီးပိုင်း မျိုးဆက်များက ဘာဖြစ်နေကြသနည်း။ အဘယ်ကြောင့် သူတို့အားလုံးက အခြားသူများ၏ ပစ္စည်းများကို အလစ်သုတ်ရန် နှစ်သက်နေရသနည်း။

လွီရှန့်လီက မတုန်မလှုပ်ပင် ဗီရိုထဲမှ ကော်ဖီနှစ်ထုပ်ကို ထုတ်ယူကာ ကမ်းပေးလိုက်ပြီး "မင်း ဒါကို သဘောကျတယ်ဆိုတာ ငါသိတယ်... မင်းက ငါ့ကို သကြားပေးတော့ ငါက မင်းကို ကော်ဖီပြန်ပေးမယ်..." ဟု ပြောလေသည်။

လျူအာကျူးသည် မတတ်သာသည့်အပြုံးဖြင့် ပြုံးလိုက်သော်လည်း ကော်ဖီကိုမူ လက်ခံယူလိုက်လေသည်။ သူသည် ဗီရိုကို တစ်ချက် ထပ်ကြည့်လိုက်ပြီး "ညွှန်ကြားရေးမှူး... ဒီမှာ တခြားရှားပါးတဲ့ ပစ္စည်းတွေ ရှိသေးလား... နို့မှုန့်တွေ၊ မုယောစပါးနို့မှုန့်တွေ ဒါမှမဟုတ် တခြား တစ်ခုခုပေါ့..." ဟု မေးလိုက်သည်။

"အမလေး... တော်ပါတော့... ဒီနေရာက ခရိုင်မြို့လေ... ဒီနေရာကို ပေကျင်းမြို့လို့ မင်း ထင်နေတာလား... အဲဒီပစ္စည်းတွေက အရမ်းကို ရှားပါးလွန်းတယ်... စီးပွားရေးဗျူရိုက ကုန်ပစ္စည်း တစ်ခါရတိုင်း ခေါင်းဆောင်တွေက အလုအယက် ယူသွားကြတာ... ငါတို့ဆီတောင် ဘယ်တော့မှ မရောက်လာဘူး..." ဟု ဖြေလေသည်။

"ဒါပေမဲ့ မကြာခင် ဖွင့်တော့မယ့် ကုန်တိုက်က ဒီတစ်ကြိမ်တော့ အများကြီး ရထားတယ်လို့ ကြားတယ်... အချိန်တန်ရင် ငါ မျက်နှာပြောင်တိုက်ပြီး တချို့သွားယူပြီး မင်းကို တစ်ဝက်ပေးမယ်..."

လွီရှန့်လီက အာမခံချက်အနေဖြင့် သူ၏ ရင်ဘတ်ကို ပုတ်ကာ ပြောလိုက်လးသည်။

လျူအာကျူးက ခေါင်းခါလိုက်ပြီး "မလိုပါဘူး..." ဟု ပြောလိုက်သည်။

"ဘာလဲ... မင်းက ငါ့ကို အထင်သေးတာလား... ငါ မယူနိုင်ဘူးလို့ မင်းထင်နေတာလား..."

လွီရှန့်လီက မျက်လုံးပြူးကာ မေးလိုက်သည်။

"မဟုတ်ပါဘူး... ကျွန်တော်နဲ့ ကုန်တိုက်မန်နေဂျာက ဆက်ဆံရေး ကောင်းပါတယ်... ကျွန်တော့်အတွက် တချို့ဖယ်ထားပေးဖို့ သူ့ကို ပြောထားပြီးသားပါ..."

"သူ့ဆီမှာ လုံလောက်မှာမဟုတ်ဘူးလို့ စိုးရိမ်မိလို့ ခင်ဗျားဆီမှာရှိမရှိ မေးကြည့်တာပါ... ဒါကြောင့် အစ်ကိုလွီကို အလုပ်ရှုပ်ခံပြီး ဒုက္ခမပေးချင်လို့ပါ..."

လွီရှန့်လီ အထင်လွဲသွားမည်ကို စိုးရိမ်သဖြင့် လျူအာကျူးက အမြန် ရှင်းပြလိုက်သည်။

လွီရှန့်လီသည် လျူအာကျူးကို မယုံနိုင်စွာဖြင့် ကြည့်လိုက်ပြီး "မင်းမှာ ကွန်ရက်တော်တော် ကျယ်ပြန့်တာပဲ ကောင်လေး... ငါတောင် ကုန်တိုက်ရဲ့ မန်နေဂျာသစ်က ဘယ်သူလဲဆိုတာ မသိသေးဘူး... မင်းက ဆက်ဆံရေးတစ်ခုကိုတောင် တည်ဆောက်ပြီးသွားပြီပေါ့..."

"ဒါက တိုက်ဆိုင်မှုသက်သက်ပါ..."

လျူအာကျူးက ထိုမျှသာ ပြောလိုက်သည်။

လွီရှန့်လီ ကိုယ်တိုင်မှာလည်း မြေခွေးအိုကြီး တစ်ကောင်ဖြစ်ရာ ထပ်မံ၍ မဖိအားပေးတော့ပေ။ သူက နွေးထွေးစွာဖြင့် "ငါ့ဘာသာ အတော်လေး လုပ်နိုင်နေပြီလို့ ထင်ထားတာ... ဒါပေမဲ့ ငါက မင်းရဲ့ အဆင့်နဲ့ဆို အများကြီး ဝေးနေသေးတာပဲ..." ဟု ပြောလေသည်။

"ဒါပေမဲ့ မင်းက ကုန်တိုက်မန်နေဂျာနဲ့ ရင်းနှီးတယ်ဆိုရင်တော့ ငါ တောင်းဆိုစရာ အကူအညီတစ်ခု ရှိတယ်... အထည်အလိပ်စက်ရုံအတွက် ရုပ်မြင်သံကြားစက် တစ်လုံးလောက် ရနိုင်မလား ဒါမှမဟုတ် ငါတို့ ဝယ်လို့ရမယ့် လမ်းကြောင်းလေးတစ်ခု ရှာပေးနိုင်မလားဆိုတာ ကြည့်ပေးပါဦး... ငွေကြေးက ပြဿနာမရှိပါဘူး..." ဟု ပြောလိုက်လေသည်။