အခန်း ၁၂၅

အခန်း (၁၂၅) တာ့ရွှယ်ထို ပြောင်းရွှေ့ခြင်း

လူအနည်းငယ်၏ ရိုးရှင်းသော စကားအနည်းငယ်ဖြင့်ပင် တာ့ရွှယ်ထို၏ အလုပ်ကိစ္စမှာ ပြီးပြတ်သွားခဲ့သည်။

သူ၏ စေတနာကို ပြသရန်အတွက် လျူအာကျူးသည် သူ့ဆရာ နေထိုင်ရန် ဦးစွာစီစဉ်ပေးပြီးနောက် ဆရာဖြစ်သူ၏ ရာထူးတက်ခြင်းအတွက် လက်ဆောင်အဖြစ် တောဝက်တစ်ကောင်နှင့် ပန်းသီးကျင်းတစ်ရာကို ခရိုင်ဆေးရုံသို့ မနက်ဖြန်တွင် ပို့ဆောင်ပေးရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

နောက်ထပ်လုပ်ဆောင်ရမည့် အဆင့်များမှာ လွယ်ကူသည်။ ယင်းမှာ တာ့ရွှယ်ထိုအတွက် အဆောင်တစ်ခု စီစဉ်ပေးရန်ပင်ဖြစ်၏။

တာ့ရွှယ်ထိုသည် မိသားစုလေးယောက်နှင့်အတူ ပြောင်းရွှေ့လာခြင်းဖြစ်သောကြောင့် သူ၏အတွက် သီးသန့်လွတ်လပ်သော နေအိမ်တစ်လုံး လိုအပ်သည်မှာ သေချာလှလေသည်။

ခရိုင်ဆေးရုံရှိ ဝန်ထမ်းများအားလုံးမှာ ကိုယ်ပိုင်အိမ်ရှိသော ဒေသခံများဖြစ်ကြသဖြင့် အဆောင်အများစုမှာ လွတ်လပ်နေကာ ရှာဖွေရလွယ်ကူလေသည်။

လျူအာကျူးသည် မျက်နှာပြောင်တိုက်ကာ အခန်းသုံးခန်းပါဝင်သော ခြံဝင်းငယ်တစ်ခုကို ရယူနိုင်ခဲ့သည်။

ထိုခြံဝင်းကြီးသည် သူ၏ကိုယ်ပိုင်အိမ်ထက်ပင် ပို၍ကြီးမားနေသည်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ တာ့ရွှယ်ထိုမှာ ရုတ်တရက် အနည်းငယ် စိုးရိမ်သွားပြီး ပြောလေသည်။

"ကျူးဇီ... ငါတို့က ဒီလောက်ကျယ်ဝန်းတဲ့ နေရာကြီးကို ယူထားတာ မကောင်းဘူးမလား..."

"ရပါတယ်... တစ်ယောက်ယောက်က ကန့်ကွက်လာရင် ညွှန်ကြားရေးမှူးကို သွားရှာခိုင်းလိုက်ပါ..."

လျူအာကျူးက ခြံဝင်းကို ကြည့်ကာ အတော်လေး ကျေနပ်သွားလေသည်။

“ဆရာ... ကျွန်တော် ဆရာကတော်နဲ့ အိမ်ကပစ္စည်းတွေကို သွားကြိုဖို့ အထည်အလိပ်စက်ရုံကို သွားပြီး ကုန်တင်ကားတစ်စီး သွားငှားလိုက်ဦးမယ်..."

"ဟင်... မင်းက ကုန်တင်ကားကိုတောင် သုံးမလို့လား... မလုပ်ပါနဲ့... နွားလှည်းတစ်စီးလောက် ငှားလိုက်ရင် ရပါပြီ..."

တာ့ရွှယ်ထိုသည် ထိုထက်ပို၍ မတောင်းဆိုရဲတော့ပေ။

ကုန်တင်ကားဆိုသည်မှာ သာမန်လူတစ်ယောက် စီးနင်းနိုင်သော အရာဖြစ်ပါသလား။

ပြည်သူ့ကွန်မြူနစ်အဖွဲ့မှ ခေါင်းဆောင်များ ပြောင်းရွှေ့လျှင်ပင် ကုန်တင်ကားကို သုံးနိုင်မည် မဟုတ်ပေ။

လျူအာကျူးကမူ ဂရုမစိုက်ဘဲ သူ၏စက်ဘီးကို စီးကာ အထည်အလိပ်စက်ရုံသို့ ထွက်ခွာသွားလေသည်။

လျူအာကျူး တစ်ဖန်ပြန်ရောက်လာသည်ကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ လွီရှန့်လီက သိချင်စိတ်ဖြင့် မေးလိုက်သည်။

"တခြားကိစ္စ ရှိသေးလို့လား..."

လျူအာကျူးသည် သူသယ်လာသော ရွက်ဖျင်အိတ်ကြီးကို စားပွဲပေါ်တွင် တင်လိုက်ပြီး ပြောလိုက်၏။

"အစ်ကို... ကျွန်တော် အစ်ကိုတို့ရဲ့ ကုန်တင်ကားကို သုံးဖို့လိုလို့ပါ..."

"မင်း ကုန်တင်ကားကို သုံးချင်ရင် သုံးလေ... ဘာဖြစ်လို့ လက်ဆောင်တွေ ယူလာရတာလဲ..."

လွီရှန့်လီက ပြုံး၍ အိတ်ထဲသို့ လှမ်းကြည့်လိုက်ရာ ရုတ်တရက် မှင်သက်သွားရသည်။

ရွက်ဖျင်အိတ်ကြီးထဲတွင် အနည်းဆုံး ပန်းသီးဆယ်ကျင်းခန့်၊ ဖရဲသီးကြီး သုံးလုံးနှင့် သစ်သီးစည်သွတ်ဘူး ဆယ်ဘူးတို့ ရှိနေသည်။

လွီရှန့်လီသည် အိတ်ကို ဇစ်ပြန်ပိတ်လိုက်ပြီး မယုံကြည်နိုင်စွာဖြင့် ပြောလိုက်၏။

"မင်း ဘာတွေလုပ်နေတာလဲ ကောင်လေး..."

"ကျွန်တော် ကုန်တင်ကားကို သုံးပြီး ရွာကိုသွားကာ ဆရာ့ရဲ့ ပစ္စည်းတွေကို ကူညီရွှေ့ပြောင်းပေးချင်လို့ပါ... အစ်ကိုက ဒီနေရာမှာ အလုပ်များနေတော့ ကျွန်တော်က ကျေးဇူးသိတတ်မှုကို ပြသရမှာပေါ့..."

လျူအာကျူးက ပွင့်ပွင့်လင်းလင်းပင် ပြောလေသည်။

လွီရှန့်လီက စိတ်တိုစွာဖြင့် ပြောလိုက်၏။

"အဲဒါက ငါစကားတစ်ခွန်း ပြောလိုက်ရုံနဲ့ ရတာပဲ မဟုတ်ဘူးလား... ပြီးတော့ စက်ရုံမှူးက မင်းကို ဘာပြောနိုင်မှာလဲ..."

"စက်ရုံမှူးနဲ့ အစ်ကိုလွီတို့က သဘောထားမသေးသိမ်ဘူးဆိုတာ ကျွန်တော် သိပါတယ်... ဒါပေမဲ့ ခရိုင်ဆေးရုံကို ပန်းသီး ကျင်းတစ်ရာ ပေးမယ်လို့ ကတိပေးထားနိုင်မှတော့ အစ်ကို့ကို ဘယ်လိုလုပ် လစ်လျူရှုထားလို့ ရပါ့မလဲ..."

လျူအာကျူးက ပြုံးကာ ပြောလေသည်။

"မင်းက ခရိုင်ဆေးရုံကို ပန်းသီး ကျင်းတစ်ရာ ပေးမယ်လို့ ကတိပေးထားတာလား... အားလုံးက ဒီလိုမျိုးတွေချည်းပဲလား..."

လွီရှန့်လီမှာ အံ့သြသွားလေသည်။

"ဟုတ်ပါတယ်..."

လျူအာကျူးက ခေါင်းညိတ်ပြလေသည်။

“ဖြန်း…”

လွီရှန့်လီသည် နောင်တရစွာဖြင့် သူ၏ပေါင်ကို ရိုက်ချလိုက်သည်။

"တောက်... မင်းရဲ့ဆရာကို အထည်အလိပ်စက်ရုံရဲ့ ဆေးပေးခန်းထဲကို ခေါ်ဖို့ ငါ ဘာလို့ မတွေးမိခဲ့တာလဲ..."

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူသည် စက်ရုံမှူးတစ်ယောက်ဖြစ်ပြီး သူ၏မိသားစုကို ငတ်မွတ်မှုမှ ကင်းဝေးစေရန် အစားအစာများကို သေချာပေါက် ရရှိနိုင်သော်လည်း အစားအစာများမှာ ဤမျှလောက် မကောင်းမွန်ပေ။ အသား၊ ကြက်ဥနှင့် နို့ကဲ့သို့သော အာဟာရပြည့်ဝသည့် အရာများကို ငွေရှိလျှင်ပင် ဝယ်၍မရနိုင်ပေ။

ထို့အပြင် ဤပန်းသီးကြီးများမှာမူ သူသည် နှစ်ပေါင်းများစွာအတွင်း ဤမျှအရည်အသွေးကောင်းသည့်အရာများကို မမြင်ခဲ့ရပေ။ ယခင်က သူတို့ စားခဲ့ရလျှင်ပင် တွန့်လိမ်နေသော ပန်းသီးများကိုသာ တစ်ခါတစ်ရံ စားခဲ့ရခြင်းဖြစ်သည်။

ဖရဲသီးနှင့်ပတ်သက်၍ ဆောင်းဦးနှင့် ဆောင်းရာသီတို့တွင် ဖရဲသီးစားချင်သည်ဆိုပါက သင်ကိုယ်သင် သမ္မတကြီးဟုများ ထင်နေသလား။

သစ်သီးစည်သွတ်ဘူးဆိုလျှင် ပို၍ပင် ထူးခြားနေသေးသည်။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် စက်ရုံမှူးတစ်ယောက်၏ အဆင့်မှာပင်လျှင် ၎င်းတို့ကို အကန့်အသတ်မရှိ အပျော်စားရန်မှာ မဖြစ်နိုင်ပေ။ သူတို့သည် ထိုအရာများကို လက်ဆောင်အဖြစ် အသုံးပြုကြသည်။ သူ၏အဆင့်၊ သို့မဟုတ် စက်ရုံမှူးအဆင့်ရှိသူ တစ်ဦးအတွက်ပင်လျှင် ၎င်းသည် အလွန်တင့်တယ်သော လက်ဆောင်တစ်ခု ဖြစ်လေသည်။

ယခုအခါ လွီရှန့်လီမှာ နောင်တအပြည့် ရနေမိသည်။ လျူအာကျူးက ထိုသူကို ခရိုင်ဆေးရုံသို့ ပို့မည်ဟု ပြောသောအခါ သူက နှစ်ခါမစဉ်းစားဘဲ ထိုနေရာသို့ ပို့လိုက်မိသည့်အတွက် နောင်တရနေခြင်းဖြစ်သည်။

ယခု ပြန်တွေးကြည့်ပါက အကယ်၍ သူသာ ထိုလူကို ခေါ်ထားခဲ့ပါလျှင် ထိုပန်းသီး ကျင်းတစ်ရာသည် အထည်အလိပ်စက်ရုံအတွက် ဖြစ်လာမည် မဟုတ်ပါလော။

လွီရှန့်လီသည် သူ၏နဖူးကို ဆက်တိုက်ရိုက်နေလေသည်။

"လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်ရက်လောက်က တိုးချဲ့ရေးကိစ္စတွေနဲ့ ခေါင်းမူးနေလို့ ဒီလောက်ကြီးတဲ့ ကိစ္စကြီးကိုတောင် ငါ သတိမထားမိခဲ့ဘူး..."

"စိတ်မပူပါနဲ့... ကျွန်တော်တို့ရဲ့ ဆက်ဆံရေးအရ ကျွန်တော့်ဆရာ ဒီနေရာမှာ မရှိရင်တောင် အနာဂတ်မှာ ကျွန်တော် မကြာခဏ လာလည်ပါ့မယ်..."

"ပြီးတော့ အစ်ကိုသာ အကူအညီမပေးခဲ့ရင် ကျွန်တော့်ဆရာက ထောက်ပံ့ရေးဌာနမှူး ဖြစ်လာမှာ မဟုတ်ဘူးလေ... အစ်ကို့ရဲ့ အကူအညီကို ကျွန်တော် ဘယ်လိုလုပ် မေ့နိုင်မှာလဲ..."

လျူအာကျူးက သူ့ကို နှစ်သိမ့်ပေးလိုက်သည်။

လွီရှန့်လီက ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

"အဲ့လိုပဲ သဘောထားရတော့မှာပေါ့... ဟေး နေပါဦး... မင်းမှာ ဆရာရှိမှတော့ ဆရာကတော်လည်း ရှိမှာပေါ့..."

"...အဲဒါ ဘယ်လိုစကားမျိုးလဲ... သေချာပေါက် ရှိတာပေါ့..."

လျူအာကျူးမှာ ဘာလုပ်ရမှန်း မသိဖြစ်သွားလေသည်။

"အစ်ကို တကယ်ပဲ အလုပ်တွေနဲ့ ခေါင်းမူးနေတာလား... ဒါက ဘယ်လိုမေးခွန်းမျိုးလဲ..."

လွီရှန့်လီက အလျင်အမြန် ရှင်းပြလေသည်။

"ငါဆိုလိုတာက မင်းရဲ့ဆရာကတော်မှာ အလုပ်မရှိရင် ငါတို့ဘက်ကို လာလို့ရတယ်လေ... ငါတို့က တိုးချဲ့ဖို့အတွက် လူခေါ်ဖို့ လိုနေတာ..."

လျူအာကျူးက တွန့်ဆုတ်သွားလေသည်။

"ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော့်ဆရာကတော်မှာ ကလေးနှစ်ယောက် ရှိတယ်လေ... သူသာ အလုပ်သွားလုပ်ရင် ကလေးတွေကို ကြည့်မယ့်သူ မရှိဘူးဖြစ်သွားမယ်..."

"ဘာကို ကြောက်နေရမှာလဲ... သူတို့ကို ကျောင်းပို့လိုက်လေ... အဲ့ကိစ္စအတွက် စိတ်မပူပါနဲ့... မင်းအတွက် စီစဉ်ပေးဖို့ လူတစ်ယောက်ကို ငါရှာပေးမယ်..."

"မင်းရဲ့ဆရာနဲ့ ဆရာကတော်ကို ကြိုဖို့ ကုန်တင်ကားကို မြန်မြန် လွှတ်လိုက်တော့..."

လွီရှန့်လီမှာ အလွန်ဝမ်းသာသွားပြီး ရွက်ဖျင်အိတ်ကြီးထဲရှိ ပစ္စည်းများကို အားနာခြင်းမရှိဘဲ လက်ခံလိုက်လေသည်။

ဤအရာများသည် အဖိုးတန်သော်လည်း လျူအာကျူး၏ ဆရာကတော်အတွက် အလုပ်ကောင်းတစ်ခုကို သူ သေချာပေါက် ရှာဖွေပေးနိုင်သည်။

အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်တစ်ဦးဖြစ်လာပြီး တစ်လလျှင် ယွမ်လေးဆယ် နီးပါး ဝင်ငွေရမည်ဆိုပါက အလွန်ကောင်းမွန်သည် မဟုတ်ပါလော။

ကုန်တင်ကား လာရောက်ငှားရမ်းခြင်းဖြင့် သူ၏ဆရာကတော်အတွက် အလုပ်အကိုင်ပါ အဆင်ပြေသွားလိမ့်မည်ဟု လျူအာကျူး မမျှော်လင့်ထားခဲ့ပေ။

အလုပ်ရသည့် ဝမ်းသာမှုမှပင် သတိမလည်သေးသော တာ့ရွှယ်ထိုသည် သူ၏မိသားစုတွင် ဝင်ငွေရှာသူ နှစ်ဦးရှိလာမည်ဟု ရုတ်တရက် သိလိုက်ရသောအခါ စိတ်လှုပ်ရှားလွန်းသဖြင့် မေ့လဲလုမတတ်ဖြစ်သွားပြီး ဧကရာဇ်စာမေးပွဲကို အောင်မြင်ပြီးနောက် ကခုန်နေသော ဖန်ကျင်းကဲ့သို့ ဖြစ်သွားလေသည်။

သူ အနည်းငယ် တည်ငြိမ်သွားပြီးနောက် ကုန်တင်ကားကြီးပေါ်တွင် ထိုင်ရန် စီစဉ်ပေးခံရကာ လျူကျေးရွာသို့ တိုက်ရိုက် ထွက်ခွာသွားသည်။

ထိုခေတ်က ကုန်တင်ကားများမှာ ကျဲ့ဖန် မော်ဒယ်များသာ ဖြစ်သော်လည်း အထည်အလိပ်စက်ရုံမှ ရရှိချိန်တွင်မူ ဒုတိယလက် သို့မဟုတ် တတိယလက် ဖြစ်နေလေပြီ။

ယာဉ်မောင်းသည် ကားကိုယ်ထည်ကို အလွန်သန့်ရှင်းစွာ ထားရှိသော်လည်း ထိုင်ခုံများမှာ အလွန်မာကျောလှကာ သံပြားများပေါ်တွင် ထိုင်ရသည်နှင့် ဘာမှမကွာခြားပေ။

ထို့အပြင် ထိုခေတ်က ယာဉ်မောင်းများသည် သူတို့၏ကားများကို တန်ဖိုးထားကြသော်လည်း ကုန်တင်ကားများ၏ စွမ်းဆောင်ရည်ကိုယ်တိုင်က မကောင်းမွန်လှသည့်အပြင် လမ်းများကလည်း ဆိုးရွားလှသဖြင့် ကားစောင့်သည့်ဒဏ်မှာ အသက်အန္တရာယ်ရှိလောက်အောင်ပင် ဆိုးရွားလှလေသည်။

လျူအာကျူးသည် ထိုကဲ့သို့သော ကားမျိုးကို စီးရန် လုံးဝငြင်းဆန်ခဲ့ပြီး အိမ်သို့မပြန်ဘဲ ခရိုင်မြို့တွင်သာ စောင့်နေခဲ့သည်။

အဓိကအားဖြင့် သူသာ ပြန်သွားပါက ရွာသားများသည် သူ့အား မေးခွန်းများဖြင့် အဆက်မပြတ် မေးမြန်းကြမည်ကို သူ သိထားသောကြောင့်ဖြစ်သည်။

လူများစွာနှင့် ရင်ဆိုင်ရခြင်းမှ ရှောင်ရှားနိုင်ရန်အတွက် ထိုနေရာတွင်သာ သူ စောင့်နေခဲ့သည်။

သူ ခန့်မှန်းထားသည့်အတိုင်း ကုန်တင်ကားကြီး ရွာထဲသို့ ဝင်လာသည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် စပ်စုလိုသူများ စုရုံးလာကြသည်။

ဤလူများသည် ကုန်တင်ကားများကို ကျေးလက်ဒေသသို့ ရုပ်ရှင်ပြသရေးအဖွဲ့ လာရောက်သောအခါ ရုပ်ရှင်များထဲတွင်သာ မြင်ဖူးကြပြီး ဤသည်မှာ အပြင်လောကတွင် ပထမဆုံးအကြိမ် မြင်တွေ့ရခြင်းဖြစ်သည်။

ကုန်တင်ကားကြီးအား လူများက အထပ်ထပ် ဝိုင်းရံထားကြသဖြင့် ရွေ့လျားရန်ပင် မဖြစ်နိုင်တော့ပေ။

နောက်ဆုံးတွင် တာ့ရွှယ်ထိုသည် ကုန်တင်ကားပေါ်မှ ဆင်းလာကာ ရွာသားများကို ဖယ်ရှားရန်အတွက် လျူအာကျူး ပေးထားသော စီးကရက် နှစ်ဘူးကို နှမြောတသစွာဖြင့် ထုတ်ယူလိုက်ရသည်။

ရွာသားများသည် ဘာဖြစ်နေမှန်း မသိကြသေးပေ။ တာ့ရွှယ်ထို ကုန်တင်ကားပေါ်မှ ဆင်းလာသည်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ သူတို့က သိချင်စိတ်ဖြင့် အကြောင်းရင်းကို မေးမြန်းကြသည်။

တာ့ရွှယ်ထိုက ပြုံးကာ ပြောလေသည်။

"ဘာမှသိပ်အထူးအဆန်း မဟုတ်ပါဘူး... အိမ်ပြောင်းရုံတင်ပါ..."

"ဘာအကြောင်းမှမရှိဘဲ ဘာလို့ ပြောင်းမှာလဲ..."

ရွာသားတစ်ယောက်က အံ့သြစွာဖြင့် ပြောလေသည်။

“ပြီးတော့ ကုန်တင်ကားကြီးနဲ့ ပြောင်းရအောင် မြို့မှာ အရာရှိ သွားလုပ်မလို့လား..."

"ဟုတ်တယ်လေ... အရင်က ကျူးဇီ ခေါ်သွားတာ မဟုတ်ဘူးလား... ကျူးဇီကော ဘယ်ရောက်သွားပြီလဲ..."

"တာ့ရွှယ်ထို... မင်း အရာရှိဖြစ်သွားရင် ငါတို့ ရွာသားတွေကို မမေ့နဲ့နော်..."

"ငါ့သားက တော်တော်လေး အရည်အချင်းရှိတယ်... မင်းကို ကူညီပေးဖို့ မြို့ကို မင်းနဲ့အတူ လိုက်သွားရင် မကောင်းဘူးလား..."

"ထျဲ့ချိုး... သွားစမ်းပါ... တာ့ရွှယ်ထိုက သူ့သားကိုတောင် မခေါ်တာ မင်းမတွေ့ဘူးလား... မင်းသားကို သူက ဘာလို့ ခေါ်ရမှာလဲ..."

လူအုပ်ကြီးမှာ အဆက်မပြတ် စကားပြောနေကြသဖြင့် တာ့ရွှယ်ထိုမှာ ကိုင်တွယ်ဖြေရှင်းရန် ခက်ခဲနေပြီး သူ၏သားနှင့် ချွေးမဖြစ်သူတို့၏ မျက်နှာများမှာ ဖြူရော်သွားကြသည်။

သို့သော်လည်း ထိုလင်မယားနှစ်ယောက်မှာ ဘာမျှမပြောဘဲ ခေါင်းငုံ့ကာ ပစ္စည်းရွှေ့ပြောင်းရာတွင်သာ အာရုံစိုက်၍ ကူညီပေးနေကြသည်။