အခန်း ၁၂၆

အခန်း (၁၂၆) စားသောက်ဆိုင်တွင် အသိနှင့်ဆုံခြင်း

ထိုသူနှစ်ယောက်ကို ဤသို့မြင်လိုက်ရသည့်အခါ ဆရာကတော်သည်လည်း အနည်းငယ် စိတ်မကောင်းဖြစ်သွားရသည်။

ပစ္စည်းများအားလုံးကို ကားပေါ်သို့ တင်ပြီးနောက် သူမသည် ထိုလင်မယားနှစ်ယောက်ကို ထောင့်တစ်နေရာသို့ ခေါ်သွားကာ တီးတိုးပြောလိုက်သည်။

"ငါ အခုပြောမယ့်စကားတွေကို ဘယ်သူ့ကိုမှ လျှောက်မပြောနဲ့..."

"ကျူးဇီက ငါနဲ့ မင်းအဖေအတွက် ဒီအလုပ်တွေကို ရှာပေးခဲ့တာ... ငါတို့နှစ်ယောက်ပေါင်းရင် တစ်လကို ယွမ်တစ်ရာကျော် ရနိုင်တာမို့ ထပ်ပြီး လောဘမတက်သင့်ဘူး... ဒါ့အပြင် မိသားစုတစ်ခုလုံး ထွက်သွားရင် ရွာသားတွေက မလွဲမသွေ သံသယဝင်ကြလိမ့်မယ်... မင်းအဖေနဲ့ ငါ တိုင်ပင်ပြီးပြီ... မင်းတို့နှစ်ယောက် ရွာမှာပဲ နေခဲ့ကြ... ပြီးတော့ မင်းတို့ကို လစဉ် ယွမ်သုံးဆယ် ပို့ပေးမယ်..."

ယခင်က စိတ်ဓာတ်ကျနေခဲ့သော ထိုလင်မယားသည် ရုတ်တရက် မော့ကြည့်လာပြီး သူမအား မယုံနိုင်စွာဖြင့် စိုက်ကြည့်နေကြသည်။

မိခင်ဖြစ်သူမှာ နောက်ပြောင်နေခြင်းမဟုတ်ကြောင်း သိလိုက်ရသည့်အခါ လျူမာရွှမ်းသည် ဒူးထောက်ချလိုက်ပြီး သူ၏မျက်လုံးများတွင် မျက်ရည်များ ပြည့်လျှံလာသည်။

"အမေ... သားက မိသားစုကို အရှက်ရစေခဲ့တာ သားသိပါတယ်... သားကို မခေါ်သွားတဲ့အတွက် အမေ့ကို နည်းနည်းလေးမှ အပြစ်မတင်ပါဘူး... အမေ့အနားမှာ သားရဲ့ဝတ္တရားတွေကို မကျေပွန်နိုင်တော့မှာကိုပဲ စိတ်မကောင်းဖြစ်ရတာပါ..."

စွန်းလျူသည်လည်း ကလေးကိုပွေ့ချီထားရင်း အလျင်အမြန် ဒူးထောက်လိုက်ကာ နာခံစွာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"အမေ... သမီးတို့ကို ပိုက်ဆံပေးစရာ မလိုပါဘူး... သမီးတို့မှာ လက်တွေ ခြေထောက်တွေ ရှိပါတယ်... ကိုယ့်ဝမ်းကိုယ် ကျောင်းနိုင်ပါတယ်..."

"တော်ပါတော့... ငါတို့က မင်းတို့နှစ်ယောက်အတွက် လုပ်ပေးနေတာ မဟုတ်ဘူး... ငါတို့ရဲ့ မြေးအကြီးဆုံးလေးအတွက် လုပ်ပေးနေတာ..."

"မင်းတို့ကို ဒီယွမ်သုံးဆယ်ပေးပေမဲ့ ကြွားဝါတာမျိုး မလုပ်ရဘူး... တိတ်တဆိတ်ပဲ နေထိုင်ကြ... မဟုတ်ရင် ကျူးဇီအတွက် ပြဿနာတွေ ဖြစ်လာလိမ့်မယ်... နားလည်လား..."

"ဒါ့အပြင် နောင်တစ်ချိန်မှာ ကျူးဇီက တစ်ခုခု အကူအညီလိုလာရင် မင်းတို့နှစ်ယောက်က အစွမ်းကုန် ကူညီပေးရမယ်... မင်းတို့ သူ့အပေါ် မကောင်းတာလုပ်ခဲ့မယ်ဆိုတာကို ငါနဲ့ မင်းအဖေ သိသွားခဲ့ရင် ငါတို့က အိုမင်းပြီး မလှုပ်ရှားနိုင်တော့ရင်တောင်မှ မင်းတို့ရဲ့ ညီလေးနဲ့ ညီမလေးက ပြန်လာပြီး မင်းတို့ကို အဆုံးစီရင်လိမ့်မယ်..."

ဆရာကတော်သည် အေးစက်သောမျက်နှာထားဖြင့် သတိပေးလိုက်သည်။ သူတို့နှစ်ဦးက ကတိပေးသည့်အနေဖြင့် ခေါင်းအကြိမ်ကြိမ် ညိတ်ပြသည်ကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ သူမ၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ အနည်းငယ် နူးညံ့သွားတော့သည်။

ဤမိသားစုသုံးယောက်ကိုကြည့်ရင်း သူမသည် တကယ်တော့ သူတို့ကို မခွဲခွာချင်ခဲ့ပေ။ သူမသည် မြေးအကြီးဆုံးလေးကို ပွေ့ချီကာ အကြိမ်ကြိမ် နမ်းရှိုက်နေမိသည်။

ကံမကောင်းစွာဖြင့် မည်မျှပင် ခွဲခွာရခက်နေပါစေ သူမသည် ထိုသုံးယောက်ကို သူမနှင့်အတူ ခေါ်သွား၍ မရနိုင်ပေ။

ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် သူတို့ကိုယ်တိုင်ပင် မြို့ပေါ်တွင် ခြေကုပ်မယူနိုင်သေးပေ။ မိသားစုသုံးယောက်ကို မည်သည့်နေရာတွင် ထားရမည်နည်း။

ထို့အပြင် လူတိုင်း ပြောင်းရွှေ့သွားပါက သိသူများက မြို့သို့သွားသည်ဟု ပြောကြမည်ဖြစ်သော်လည်း မသိသူများကမူ မိသားစုတစ်ခုလုံး ထွက်ပြေးသွားသည်ဟု ထင်ကြပေမည်။ ထိုအခါ နောက်ပိုင်းတွင် ရွာသို့ ပြန်လာရန် ခက်ခဲသွားပေလိမ့်မည်။

သက်ကြီးရွယ်အိုများသည် အမြဲတမ်း မိမိတို့၏ အရင်းအမြစ်သို့ ပြန်ရမည်ဟု ယုံကြည်ကြသောကြောင့် ဆရာကတော်သည် ဘိုးဘွားပိုင်သင်္ချိုင်းသို့ ပြန်မလာနိုင်သည့် အဖြစ်မျိုးကို မလိုလားခဲ့ပေ။

မိသားစု အဆင်သင့်ဖြစ်သွားသည့်အခါ တာ့ရွှယ်ထိုသည် စိတ်လှုပ်ရှားနေသော သူ၏ ဇနီးနှင့် ကလေးများကို ကားပေါ်သို့ ခေါ်ဆောင်သွားလေသည်။

သူတို့တွင် ပရိဘောဂများစွာ မရှိသောကြောင့် ကားနောက်ခန်းမှာ မပြည့်သော်လည်း ကားခေါင်းခန်းတွင်မူ လူတိုင်း မဆံ့နိုင်ပေ။

ထို့ကြောင့် တာ့ရွှယ်ထိုသည် ဇနီးဖြစ်သူနှင့် ကလေးနှစ်ယောက်ကို ကားမောင်းသူနှင့်အတူ ကားခေါင်းခန်းတွင် ထိုင်စေပြီး သူနှင့် အလုပ်သမားများကမူ ကားနောက်ခန်းတွင် ဆေးလိပ်သောက်ကာ စကားစမြည်ပြောဆိုနေကြသည်။

ထရပ်ကားသည် ခရိုင်မြို့ဆီသို့ တဂျုန်းဂျုန်း မြည်ဟည်းကာ ထွက်ခွာသွားသည်။

အဝေးမှပင် လီလီနှင့် လဲ့လဲ့တို့သည် လမ်းဘေးတွင် စောင့်နေသော လျူအာကျူးကို မြင်လိုက်ရပြီး ကားပေါ်မှနေ၍ စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် လက်ပြနှုတ်ဆက်ကြသည်။

ကားရပ်သွားပြီးနောက် သူတို့နှစ်ယောက်စလုံးမှာ ကားပေါ်မှ ဆင်းရန် ဝန်လေးနေကြသည်။ သူတို့က ဆက်၍စီးချင်နေကြသေးသည်။

ကလေးများ၏ စွမ်းအင်သည် အမြဲတမ်း အကန့်အသတ်မရှိပေ။ ဤမျှသက်တောင့်သက်သာမရှိသော ကားခေါင်းခန်းပင်လျှင် သူတို့အတွက် အတော်လေး စွဲလမ်းစရာ ကောင်းနေသည်။

လျူအာကျူးသည် ထိုကလေးနှစ်ယောက်ကို ကားပေါ်တွင် ဆက်ဆော့ကစားခွင့်ပေးထားလိုက်ပြီး ပြောင်းရွှေ့ရာတွင် ကူညီပေးခဲ့သော အလုပ်သမားများကို ပေးရန်အတွက် တစ်ဘူးလျှင် နှစ်ဆယ့်ခုနစ်ဆင့်တန် ဖေးမာစီးကရက် ငါးဘူးကို သွားဝယ်လိုက်သည်။

သေချာစဉ်းစားကြည့်လျှင် စီးကရက်သည် အစားအသောက်မဟုတ်သော်လည်း ၎င်းသည် လူမှုရေးအရ ရင်းနှီးမှုရယူရန် အကောင်းဆုံးသော အရာတစ်ခု ဖြစ်နေသည်။

ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် လူတစ်ယောက်နှင့် စကားပြောသည့်အခါ အသားတစ်တုံးကို ကိုင်သွားပြီး လူများကို အောက်ပါအတိုင်း သွားပြော၍မရနိုင်ပေ။

“အစ်ကိုကြီး... တစ်ကိုက်လောက် စားမလား…”

ထိုသို့လုပ်ခြင်းက သူတို့ကို ခွေးတစ်ကောင်ကဲ့သို့ ဆက်ဆံရာရောက်ပေလိမ့်မည်။ သူတို့က သင့်ကို ရိုက်မလွှတ်ပါက အံ့ဩစရာပင်။

သင်က စကားစတင်ပြောဆိုရုံသာဆိုလျှင် လူတို့က သင့်ကို လိမ်လည်သူဟု သံသယဝင်ကာ သတိထားနေပေလိမ့်မည်။ သူတို့က သင့်ကို လျစ်လျူရှုထားပါက အနေရခက်မည်မဟုတ်ပါလော။

စီးကရက်နှင့်ဆိုလျှင်မူ ကွဲပြားသွားလေသည်။

စီးကရက်က ဈေးကြီးသည်ဖြစ်စေ၊ ဈေးပေါသည်ဖြစ်စေ အရေးမကြီးပေ။ သင်က တစ်လိပ်ကမ်းပေးပြီး သူတို့က လက်ခံလိုက်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် သင်သည် စကားစတင်ပြောဆိုနိုင်ပြီဖြစ်သည်။

အကယ်၍ သူတို့က ဆေးလိပ်မသောက်ဘူးဟု ပြောလာပါက ၎င်းသည် သူတို့ စကားမပြောချင်ဘူးဆိုသည့် အဓိပ္ပာယ်သက်ရောက်နိုင်ပြီး ထိုအချိန်တွင် ထွက်ခွာသွားခြင်းက သိပ်ပြီး အနေရခက်စေမည် မဟုတ်ပေ။

အထူးသဖြင့် အလုပ်သမားများအတွက် အလုပ်လုပ်ပြီးနောက် စီးကရက်တစ်လိပ် သို့မဟုတ် တစ်ဘူးရရှိခြင်းက ဈေးနှုန်းမည်မျှပင်ရှိစေကာမူ လေးစားမှုကို ကိုယ်စားပြုသောကြောင့် သူတို့ကို ပျော်ရွှင်စေသည်။

သေချာသည်က သင်သည် ဘယ်တော့မှ မရောင့်ရဲနိုင်ဘဲ စီးကရက်ရပြီးသည်တိုင် ညည်းညူတတ်သော လူရမ်းကားမျိုးနှင့် ကြုံတွေ့ရပါက သူတို့ကို တစ်လိပ်မှ မပေးပါနှင့်။ သူတို့၏ အကျင့်ဆိုးများကို အလိုမလိုက်ပါနှင့်။

မျှော်လင့်ထားသည့်အတိုင်း အလုပ်သမားများသည် စီးကရက်ရရှိသည့်အတွက် အလွန်ဝမ်းသာသွားကြသည်။ သူတို့သည် အိမ်ကို အမြန်ရှင်းလင်းပေးကြပြီး သူတို့ လှည်းကျင်းထားသော အမှိုက်များကိုပင် ယူဆောင်သွားကြသည်။

သူတို့ထွက်သွားပြီးနောက် ကလေးနှစ်ယောက်သည် ခြံဝင်းအတွင်း ပျော်ရွှင်စွာ ပြေးလွှားဆော့ကစားနေကြပြီး အခန်းတိုင်းသို့ ဝင်ထွက်သွားလာနေကြသည်။

ဆရာကတော်သည် ပျော်ရွှင်စွာဖြင့် ကြည့်နေပြီး လျူအာကျူးကို ဘေးသို့ခေါ်ကာ မျက်ရည်များသုတ်ရင်း အကြိမ်ကြိမ် ကျေးဇူးတင်နေလေသည်။

လျူအာကျူးက ပြုံးကာ ပြောလိုက်သည်။

"ဆရာကတော်... ကျေးဇူးတင်စကားချည်းပဲ မပြောပါနဲ့... အခုဆို မှောင်တောင်မှောင်နေပြီ... ကျွန်တော့်ကို အပြင်မှာ ထမင်းတစ်နပ်လောက် မကျွေးချင်ဘူးလား..."

လျူအာကျူးသည် အမှန်တကယ် ထမင်းစားရန် လိုအပ်နေခြင်းမဟုတ်ဘဲ သူတို့ကို ဤနေရာတွင် စိတ်အေးချမ်းသာစွာ နေထိုင်နိုင်စေရန်အတွက် အကြောင်းပြချက်တစ်ခု ပေးချင်ရုံသာဖြစ်ကြောင်း တာ့ရွှယ်ထိုက သိထားသည်။ သူက အလျင်အမြန်ပင် ပြောလိုက်၏။

"ကောင်းပြီလေ... အနီးအနားက စားသောက်ဆိုင်ကို သွားကြရအောင်... ဒီနေ့ မင်းစားချင်တာမှန်သမျှ အကုန်စားလို့ရတယ်..."

"ဟုတ်ပြီ.."

လျူအာကျူးသည် ဆရာဖြစ်သူ၏ မိသားစုကို အပြင်သို့ ခေါ်ဆောင်သွားလိုက်သည်။

အနီးအနားတွင် နိုင်ငံပိုင်စားသောက်ဆိုင် တစ်ဆိုင်ရှိနေပြီး အတွင်း၌ စားပွဲငါးလုံး သို့မဟုတ် ခြောက်လုံးခန့် ရှိသည်။

တာ့ရွှယ်ထိုသည် ယခင်က ခရိုင်မြို့ရှိ စားသောက်ဆိုင်များတွင် စားဖူးသောကြောင့် စည်းမျဉ်းများကို သိထားသည်။

ဇနီးဖြစ်သူက အစားအသောက် လာချပေးမည်ကို စောင့်ရင်း စားပွဲတွင် ရဲရဲဝံ့ဝံ့ ထိုင်နေသည်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ သူက သူမကို ခြေထောက်ဖြင့် ဖွဖွလေးကန်လိုက်သည်။

"ဒါကို မင်းအိမ်လို့ ထင်နေတာလား... ကောင်တာကို သွားပြီးမှာရမယ်... ပြီးမှ ပြတင်းပေါက်နားမှာ သွားစောင့်..."

ကောင်တာတွင်မူ ငွေကိုင်စာရေးမက အဝတ်အစားများ ချုပ်နေပြီး ဖောက်သည်များကို အာရုံစိုက်မည့် အရိပ်အယောင် မပြပေ။

ဆရာကတော် လျှောက်သွားသည့်တိုင် သူမက အလေးမထားဘဲ ပြောလေသည်။

"ပိုက်ဆံနဲ့ ခွဲတမ်းလက်မှတ်တွေကို ဒီနေရာမှာထားခဲ့... ပြီးရင် စားချင်တာကို ရေးပြီး ပြတင်းပေါက်နားမှာ သွားစောင့်... ပေါက်ကရတွေ လျှောက်မရေးနဲ့... မင်း မှားရေးထားတာကို ငါတွေ့ရင် မင်းကို သေနတ်နဲ့ပစ်သတ်ဖို့ ဆွဲထုတ်သွားခိုင်းမယ်..."

ဆရာကတော်မှာ အနည်းငယ် စိတ်လှုပ်ရှားနေပြီး တီးတိုးပြောလိုက်သည်။

"ငါ... ငါက စာမရေးတတ်ဘူး..."

ယင်းကို ကြားလိုက်ရသည့်အခါ ငွေကိုင်စာရေးမသည် စိတ်မရှည်စွာဖြင့် မျက်လုံးလှန်လိုက်ပြီး သူမ၏ အပ်ချုပ်စရာများကို ချထားလိုက်သည်။

"စာမရေးတတ်ရင် စားသောက်ဆိုင်ကို ဘာလို့ လာသေးလဲ... ပြောစမ်း... ဘာစားချင်တာလဲ..."

ဆရာကတော်သည် နေ့စဉ်အထူးဟင်းလျာများ ရေးထားသော ကျောက်သင်ပုန်းငယ်ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး ချက်ချင်းပင် ပြောလိုက်သည်။

"ဒီဟင်းတွေထဲက တစ်ပွဲစီရယ်... အရက်တစ်ပုလင်းရယ်... ပြီးတော့ ပေါက်စီဖြူ ခြောက်လုံးရယ် ပေးပါ..."

ငွေကိုင်စာရေးမသည် သူတို့ငါးယောက်ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး စိတ်တိုစွာဖြင့် ပြောလေသည်။

"မင်းတို့က ငါးယောက်ပဲ ရှိတာကို ဟင်းခြောက်ပွဲကို ကုန်အောင် စားနိုင်လို့လား..."

ဟင်းခြောက်ပွဲကို ရေးမှတ်ရခြင်းက အချိန်ဖြုန်းရာကျလွန်းလှသည်။

ထို့အပြင် ယင်းတို့အားလုံးက ယွမ်ငါးယွမ်ကျော် ကျသင့်မည်ဖြစ်ပြီး အသားနှင့် ကောက်နှံ ခွဲတမ်းလက်မှတ်များ လိုအပ်ပေသည်။ ဤလူတွေက တကယ်ပဲ တတ်နိုင်ပါ့မလား။ သူတို့က အလကားစားဖို့ ကြိုးစားနေတာများလား။

ဆရာကတော်၏ အနေရခက်နေမှုကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ လျူအာကျူးက စကားပြောရန် ရှေ့သို့ တက်လာခဲ့သည်။

ရုတ်တရက် စားဖိုမှူးတစ်ယောက်က ပြတင်းပေါက်မှ ခေါင်းပြူထွက်လာပြီး အံ့ဩတကြီး ပြောလာသည်။

"အိုး... နတ်ဆေးသမားတော်လျူပါလား... ရောက်လာရင် ဘာလို့ အသိမပေးရတာလဲ..."

လျူအာကျူးသည် အလိုအလျောက် လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ ထိုသူမှာ ယနေ့ သူ့ထံတွင် ဆေးကုသမှုခံယူရန် ရောက်လာခဲ့သော စားဖိုမှူးလေးယောက်အနက်မှ တစ်ဦးဖြစ်သည့် တာ့ထုံဖြစ်ကြောင်း မှတ်မိသွားသည်။

သူက နိုင်ငံပိုင်စားသောက်ဆိုင်မှ စားဖိုမှူးတစ်ယောက်ဖြစ်ကြောင်း ပြောခဲ့သော်လည်း လျူအာကျူးက ဤဆိုင်ဖြစ်လိမ့်မည်ဟု မမျှော်လင့်ထားခဲ့ပေ။

"အစ်ကိုထုံ... ခင်ဗျားက ဒီဆိုင်က စားဖိုမှူးဆိုတာ ကျွန်တော် မသိခဲ့ဘူး... ကျွန်တော့်ဆရာက ကျွန်တော့်ကို ထမင်းကျွေးဖို့ ခေါ်လာတာလေ..."

လျူအာကျူးက ပြုံးကာ ပြောလိုက်သည်။

"တိုက်ဆိုင်လိုက်တာ..."

တာ့ထုံသည် ပြတင်းပေါက်ကို မှီကာ ဝမ်းသာအားရ အော်ပြောလိုက်၏။

"ထိုင်ကြပါဦး... ဒီနေ့ ထမင်းကို ငါ ဒကာခံပါ့မယ်... မင်းရဲ့ ဆေးက တကယ်ကို ထက်မြက်တာပဲ... ငါ သုံးတာ တစ်ရက်ပဲ ရှိသေးတယ်... အရင်ကလောက် သိပ်မနာတော့ဘူး..."

"အသုံးဝင်ရင် ရပါပြီ... နောက်ရက်အနည်းငယ်လောက်ကျရင်တော့ အလုပ်ကို တတ်နိုင်သမျှ လျှော့လုပ်ဖို့ ကြိုးစားပါ..."

လျူအာကျူးက သူ့ကို သတိပေးလိုက်သည်။

"စိတ်မပူပါနဲ့... ငါ့ရဲ့ ပညာသင်တပည့်က ခုတ်ထစ်တာနဲ့ ပြင်ဆင်တာတွေကို လုပ်ပေးတယ်လေ... ငါက ကြော်လှော်တာလောက်ပဲ လုပ်တာ..."

တာ့ထုံသည် အလွန်ဝမ်းသာနေပြီး ငွေကိုင်စာရေးမကို အော်ပြောလိုက်သည်။

"ဟွာအာ... ပိုကောင်းတဲ့ အမူအရာလေး ပြစမ်းပါ... အဲ့လူက နင့်ဦးလေးရဲ့ ကျေးဇူးရှင်ပဲ..."

လွန်ခဲ့သော ခဏကပင် ဒေါသထွက်နေခဲ့သော ငွေကိုင်စာရေးမက ချက်ချင်းပင် ရိုကျိုးသော အပြုံးတစ်ခုကို ပြသလိုက်သည်။

"တောင်းပန်ပါတယ် အဖွား... တောင်းပန်ပါတယ် ဦးလေး...ကျွန် မသိလို့ပါ..."

လျူအာကျူးမှာ ဦးလေး ဟု အခေါ်ခံလိုက်ရသဖြင့် တုန်လှုပ်သွားရသည်။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် အမျိုးသမီး ငွေကိုင်စာရေးမသည် အသက်နှစ်ဆယ်ကျော်အရွယ်တွင် ရှိနေသည်မှာ သေချာပေသည်။ သူမက ဦးလေးဟု ခေါ်လိုက်ခြင်းက သူ့ကို ယခင်ဘဝသို့ ပြန်ရောက်သွားသကဲ့သို့ ချက်ချင်း ခံစားလိုက်ရစေသည်။

ဆရာကတော်က သိပ်မပြောသော်လည်း သူမသည် လျူအာကျူးအတွက် ဝမ်းသာနေခဲ့သည်။

သူမသည် လျူအာကျူးကို ကိုယ့်သားအရင်းကဲ့သို့ တကယ်ပင် သဘောထားခဲ့သောကြောင့် သူ့တွင် အဆက်အသွယ်များ များလေလေ၊ သူ၏ ဘဝက ပိုမိုကောင်းမွန်လေလေ၊ သူမက ဆရာကတော်တစ်ယောက်အနေဖြင့် ပို၍ ပျော်ရွှင်ရလေလေဖြစ်သည်။

တာ့ရွှယ်ထိုသည်လည်း အလျင်အမြန် ရောက်လာသည်။

"တာ့ထုံဟလား... မပူပါနဲ့... ဒီနေ့ ငါ့ရဲ့တပည့်ကို ငါက ထမင်းကျွေးမှာ... မင်းက နောက်မှ ကျွေးလိုက်ပါ..."

"အိုး... ခင်ဗျားတို့နှစ်ယောက်က နေ့တိုင်း တွေ့နေရတာပဲ... ထမင်းတစ်နပ်လောက်က ဘာအရေးကြီးလို့လဲ... ဒီနေ့ ကျွန်တော့်ကို အခွင့်အရေးပေးပါ... နတ်ဆေးသမားတော်လျူကို ကျွန်တော် သေချာပေါက် ကျေးဇူးဆပ်ရမယ်..."

တာ့ထုံသည် တာ့ရွှယ်ထို၏ စကားကို တုံ့ဆိုင်းမှုမရှိဘဲ ငြင်းပယ်လိုက်ပြီး သူတို့ကို ထမင်းကျွေးရန် အတင်းအကြပ် ပြောဆိုနေလေသည်။

သူသည် ယခုအခါ လျူအာကျူးကို

အမှန်တကယ်ပင် သဘောကျနေခဲ့ပြီဖြစ်သည်။ လုံးဝကို အပြည့်အဝ သဘောကျနေခဲ့ခြင်းပင်။