အခန်း ၁၂၇

အခန်း (၁၂၇) ချွန်းအာက ပိုကောင်းနေဆဲပင်

နောက်ဆုံးတွင် တာ့ရွှယ်ထိုက ထမင်းဖိုး မရှင်းခဲ့ပေ။

တာ့ထုံသည် ဟင်းလျာကောင်းများစွာကို ချက်ပြုတ်ပေးရုံသာမက တန်ဖိုးထားသိမ်းဆည်းထားသော ဖန်းကျိုးအရက်တစ်ပုလင်းကိုလည်း ထုတ်ယူလာခဲ့လေသည်။ သူသည် သူတို့၏ စားပွဲဝိုင်းသို့ တက်ကြွစွာ ဝင်ရောက်လာပြီး လျူအာကျူးကို အဆက်မပြတ် မြှောက်ပင့်ပြောဆိုနေကာ ယနေ့နံနက်က နိုင်ငံပိုင်စားသောက်ဆိုင်တွင် အလုပ်လုပ်နေရသဖြင့် မောက်မာနေခဲ့သော အမူအရာများ လုံးဝပျောက်ကွယ်သွားခဲ့လေသည်။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် လျူအာကျူးမှာ စစ်မှန်သော နတ်ဆေးသမားတော်တစ်ဦးဖြစ်ကြောင်းကို သူ နောက်ဆုံးတွင် သဘောပေါက်သွားသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

သူသည် နေရာအနှံ့တွင် ဆေးကုသမှုခံယူခဲ့ပြီး ရိုးရာဆေးမြီးတိုအမျိုးမျိုးကို စမ်းသပ်သုံးစွဲခဲ့ရာမှ ဆေးရုံတက်ရမတတ် ဖြစ်ခဲ့သော်လည်း မည်သည့်အရာကမျှ သူ၏ခန္ဓာကိုယ်မှ နာကျင်မှုများကို မကုသနိုင်ခဲ့ပေ။

လျူအာကျူးပေးသော ဆေးညွှန်းကို သုံးစွဲပြီးနောက် တစ်ရက်တည်းနှင့်ပင် သူ၏ရောဂါသက်သာသွားကြောင်းကို သိသာစွာ ခံစားလိုက်ရသည်။

တာ့ရွှယ်ထိုသည် လျူအာကျူးက သူ၏မိသားစုဆေးပညာကို ဂုဏ်တက်စေသည်ကို မြင်တွေ့ရသဖြင့် ဝမ်းသာဂုဏ်ယူနေခဲ့သည်။ သူသည် အရက်အနည်းငယ် လွန်သွားခဲ့ရာ နောက်ဆုံးတွင် လျူအာကျူးက သူ့ကို အိမ်အထိ တွဲပို့ပေးခဲ့ရသည်။

သူ့ကို အိမ်သို့ပို့ပေးပြီးနောက် လျူအာကျူးသည် ဆရာကတော်ကို နှုတ်ဆက်ကာ စိတ်ဝင်စားဖွယ်ရာ ပစ္စည်းအသစ်များ

ရှိမရှိ မှောင်ခိုဈေးကွက်သို့ သွားရောက်ကြည့်ရှုရန် စီစဉ်လိုက်သည်။

သူ အပြင်သို့ ထွက်လိုက်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ညွှန်ကြားရေးမှူးလျူက သူ၏ဆီသို့ အပြေးအလွှား လာနေသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။

ဤအချိန်မှာ အေးစိမ့်သော ဆောင်းဦးညတစ်ည ဖြစ်သော်လည်း ညွှန်ကြားရေးမှူးလျူမှာ အလွန်မြန်မြန် ပြေးလာခဲ့သဖြင့် သူ၏ခေါင်းတွင် ချွေးများရွှဲနစ်နေသည်။ သူက ညည်းညူလိုက်၏။

"မင်းက တော်တော်မြန်မြန် ပြေးတာပဲ... ငါသာ အထည်အလိပ်စက်ရုံကိုသွားပြီး မင်းဆရာရဲ့ နေရာကို မမေးခဲ့ရင် မင်းကို တွေ့မှာမဟုတ်ဘူး..."

"ဦးလေးက ကျွန်တော့်ကို ဘာကိစ္စရှိလို့ လိုက်ရှာနေတာလဲ..."

လျူအာကျူးက နားမလည်စွာဖြင့် မေးလိုက်သည်။

"သတင်းကောင်းပဲ... လာ... ငါ့နောက်လိုက်ခဲ့..."

ညွှန်ကြားရေးမှူးလျူက လက်ယပ်ခေါ်လိုက်သည်။

လျူအာကျူးသည် စူးစမ်းလိုစိတ်ဖြင့် သူ၏နောက်သို့ လိုက်သွားလိုက်သည်။ သူတို့သည် စက်ဘီးများကို စီးကာ လမ်းကွေ့များကို ဖြတ်သန်းသွားလာရင်း အရှေ့ဂိတ်ရဲစခန်းသို့ ရောက်ရှိသွားကြသည်။

သူ ဝင်သွားသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ပန်းပွင့်အဆင် ဝါဂွမ်းအင်္ကျီကို ဝတ်ဆင်ထားသော မိန်းကလေးတစ်ဦး ထိုင်နေသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။ မကောင်းသော အကြံတစ်ခုက သူ၏ခေါင်းထဲသို့ ချက်ချင်း ဝင်ရောက်လာပြီး သူသည် ပြန်ထွက်ရန် လှည့်လိုက်၏။

ညွှန်ကြားရေးမှူးလျူက ကြိုတင်ပြင်ဆင်ထားပြီး ဖြစ်သည်။ သူသည် လျူအာကျူး၏ ကော်လာနောက်ကျောကို ဆွဲဖမ်းကာ တာဝန်ကျအခန်းထဲသို့ ဆွဲသွင်းလိုက်ပြီး အော်ပြောလိုက်၏။

"တုံမိန်... ကျူးဇီ ရောက်လာပြီ... မင်းတို့နှစ်ယောက် ငါ့ရုံးခန်းထဲမှာ သွားစကားပြောကြ..."

ဤသည်မှာ တကယ်ပင် ကြင်ဖက်တွေ့ဆုံခြင်း ဖြစ်နေသည်။

လျူအာကျူးမှာ စိတ်ပျက်စွာဖြင့် တိတ်တဆိတ် ညည်းတွားလိုက်မိသည်။

သို့ရာတွင် ထိုမိန်းကလေးကမူ လျူအာကျူးကို ရှက်သွေးဖြာကာ ကြည့်နေသည်။ သူသည် ရုပ်ရည်ချောမောပြီး အရပ်အမောင်းလည်း ကောင်းမွန်ကြောင်းကို မြင်လိုက်ရသောအခါ သူမသည် ချက်ချင်းပင် မျက်နှာနီမြန်းသွားကာ ခေါင်းငုံ့သွားပြီး တိုးညှင်းသောအသံလေးဖြင့် 'အင်း' ဟု အသံပြုလိုက်သည်။

သူမ သဘောကျသွားသည်မှာ ထင်ရှားသည်။

ယခုအချိန်တွင် ထွက်ပြေး၍ မရနိုင်တော့ကြောင်းကို သိလိုက်ရသဖြင့် လျူအာကျူးသည် ညွှန်ကြားရေးမှူးလျူအား ကူကယ်ရာမဲ့စွာဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။

"မင်းကောင်... ပြဿနာမရှာနဲ့... ငါ့တူမက ရုပ်ရည်မဆိုးဘူး... လိမ္မာရေးခြားရှိပြီး ကျွမ်းကျင်မှုလည်း ရှိတယ်... မင်းအတွက် အကောင်းဆုံးလို့ မပြောလိုပေမဲ့ အိမ်ကိုခေါ်သွားဖို့ ရှက်စရာမလိုတဲ့ ဇနီးမျိုးတော့ သေချာပေါက် ဖြစ်ပါတယ်... မြန်မြန်သွားပြီး စကားပြောကြည့်လိုက်... အဆင်ပြေသွားရင် ငါ ဖုန်းတစ်ချက်ဆက်ရုံနဲ့ အိမ်ထောင်ရေးမှတ်ပုံတင်ကို လုပ်ပေးနိုင်တယ်..."

လျူအာကျူးက အလျင်စလို ပြောလိုက်သည်။

"ဦးလေး... ဦးလေးရဲ့တူမက မကောင်းဘူးလို့ ကျွန်တော် မပြောပါဘူး... အဲဒါက..."

"ဘာဖြစ်လို့လဲ... ကြင်ဖက်သွားတွေ့လိုက်စမ်းပါ..."

ညွှန်ကြားရေးမှူးလျူသည် သူတို့နှစ်ဦးကို ရုံးခန်းထဲသို့ တွန်းပို့ကာ တံခါးကို ပိတ်လိုက်ပြီး ခြေသံပြင်းပြင်းဖြင့် လျှောက်သွားကာ ထို့နောက်တွင်မူ တိတ်တဆိတ် ခြေဖျားထောက်၍ ပြန်လာပြီး တံခါးတွင် နားကပ်ကာ ခိုးနားထောင်နေသည်။

ရုံးခန်းထဲတွင် တုံမိန်သည် နံရံနံဘေးတွင် အနေရခက်စွာ ရပ်နေပြီး စကားမပြောရဲဘဲ ခေါင်းငုံ့ကာ သူမ၏ အဝတ်အစားစွန်းကိုသာ ကစားနေလေသည်။ သူမသည် လျူအာကျူးကို တစ်ခါတစ်ရံ ခိုးကြည့်တတ်ပြီး ကြည့်လိုက်တိုင်း သူမ၏မျက်နှာမှာ ပို၍နီမြန်းလာသည်။

လျူအာကျူးသည် မိန်းကလေးကို ကြည့်လိုက်ရာ သူမမှာ တကယ်ပင် ရုပ်ရည်အတော်လေး ကြည့်ကောင်းလေသည်။ အရပ်အနည်းငယ် ပုသော်လည်း သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်အချိုးအစားမှာ လှပပြီး သူမြင်ဖူးသမျှ မိန်းကလေးများထဲတွင် ပျမ်းမျှအထက်ဟု ခေါ်ဆိုနိုင်သော ကောက်ကြောင်းများ ရှိလေသည်။

ရှင်းရှင်းပြောရလျှင် နောင်လာမည့်ခေတ်များတွင် မြို့ပေါ်၌ တိုက်ခန်းတစ်ခန်း၊ တန်ဖိုး နှစ်သိန်းကျော်တန် ကားတစ်စီးနှင့် သတို့သမီးကြေး သုံးသိန်းတို့ မရှိပါက ဤမိန်းကလေးကို လက်ထပ်နိုင်ရန်မှာ မဖြစ်နိုင်ပေ။

သို့သော်လည်း လျူအာကျူးသည် ယခုအချိန်တွင် ချစ်သူရည်းစားထားရန် စိတ်ကူးမရှိခဲ့ပေ။ အထူးသဖြင့် ချက်ချင်း အိမ်ထောင်ရေးမှတ်ပုံတင်ခြင်းသို့ ဦးတည်သွားနိုင်သော ကိစ္စမျိုးကို ပို၍ပင် စိတ်မဝင်စားပေ။

သူသည် ခဏမျှ တွေးတောလိုက်ပြီး သူမကို ခြောက်လှန့်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ သူသည် မိန်းကလေး၏ အရှေ့တွင် တိုက်ရိုက်ဝင်ထိုင်လိုက်ပြီး ပွင့်လင်းစွာ ပြောလိုက်သည်။

"တုံမိန် မဟုတ်လား... ဒါက ကြင်ဖက်တွေ့ဆုံတာဖြစ်တဲ့အတွက် လုံးဝ ရိုးသားပွင့်လင်းတဲ့ စိတ်ထားနဲ့ စကားပြောကြရအောင်..."

"ငါလည်း မင်းကို ဘာမှဖုံးကွယ်မထားပါဘူး... ငါ့ဆီမှာ အကျင့်ဆိုးလေး အနည်းငယ်ရှိတယ်... ဆေးလိပ်သောက်တာနဲ့ အရက်သောက်တာက ငါ့အတွက် ရှောင်လွှဲလို့မရတဲ့ အရာတွေပဲ..."

တုံမိန်က ခေါင်းကို ငုံ့ထားရင်း တိုးတိုးလေး ပြောလေသည်။

"ရပါတယ်... ကျွန်မရဲ့ အဖေရယ် အစ်ကိုကြီးရယ် ပြီးတော့ မောင်လေးရယ် အားလုံးလည်း အဲဒီလိုပါပဲ..."

ဤခေတ်ရှိ လူများအတွက် ဆေးလိပ်သောက်ခြင်းနှင့် အရက်သောက်ခြင်းမှာ ကြီးမားသောကိစ္စတစ်ခု မဟုတ်ကြောင်းကို လျူအာကျူး သိထားသည်။ နောင်လာမည့်ခေတ်များတွင်သာ အမျိုးသားများက ဤကိစ္စများကို ပေါ့ပေါ့တန်တန် သဘောထားခြင်းသည် ကောင်းကင်ပြိုကျမတတ် ကြီးမားသော ကိစ္စတစ်ခုကဲ့သို့ ဖြစ်လာခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။

သူက ချက်ချင်းပင် အရှိန်မြှင့်လိုက်၏။

"ငါ အိပ်ရင် ဟောက်တတ်တယ်... ဝံပုလွေအူနေတဲ့ အသံလိုမျိုးပဲ... တော်တော်ကြောက်စရာကောင်းတယ်..."

လျူအာကျူးက အိပ်စက်ခြင်းအကျင့်များကို ဤမျှတိုက်ရိုက်ပြောလာမည်ဟု တုံ မိန် မမျှော်လင့်ထားခဲ့ပေ။ သူမ၏ မျက်နှာမှာ ပို၍ပင် နီမြန်းသွားပြီး ခြင်တစ်ကောင်ကဲ့သို့ တိုးညှင်းသောအသံဖြင့် ရေရွတ်လိုက်သည်။

"ရ... ရပါတယ်... ကျွန်မ ဂရုမစိုက်ပါဘူး..."

လျူအာကျူးက အလျင်အမြန် ဆက်ပြောလိုက်သည်။

"ပြီးတော့ ငါ့ခြေထောက်ကလည်း နံတယ်... လူသေနိုင်လောက်တဲ့ အနံ့ဆိုးမျိုးပဲ..."

"နောင်ကျရင် နေ့တိုင်း ရှင့်ကို ပြုစုပြီး ခြေထောက်ဆေးပေးပါ့မယ်..."

တုံမိန်က မည်သည့် ရွံရှာမှုမျှ မရှိဘဲ ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ ငယ်ရွယ်စဉ်ကတည်းက ကြုံလာသမျှကို လက်ခံတတ်ရန် အသားကျနေခဲ့ခြင်း ဖြစ်နိုင်သည်။

ဤစကားကြောင့် လျူအာကျူးမှာ စကားမပြောနိုင်ဖြစ်သွားရသည်။ သူမကို ငြင်းပယ်ချင်သော်လည်း မိမိကိုယ်ကို ဆက်လက်၍ အပုပ်ချနေ၍ မရနိုင်တော့ပေ။

သူသည် ခဏမျှ တွေးတောပြီးနောက် သွားကိုက်ကာ မတ်တတ်ရပ်လိုက်ပြီး အပြင်သို့ စတင်ထွက်ခွာသွားလေသည်။

လျူအာကျူးက တံခါးကို ဖွင့်လိုက်သောအခါ ညွှန်ကြားရေးမှူးလျူသည် ယိုင်နဲ့စွာ ဝင်လာပြီး မြေပြင်ပေါ်သို့ မှောက်လျက်လဲကျမတတ် ဖြစ်သွားသည်။

"အဟမ်း... အင်း... မင်းတို့ စကားပြောတာ ဘယ်လိုနေလဲလို့ ဝင်မေးမလို့ပါ..."

ညွှန်ကြားရေးမှူးလျူသည် အရှက်ပြေစေရန် သူ၏ ယူနီဖောင်းကို ပြင်ဝတ်လိုက်သည်။

လျူအာကျူးသည် သူ့ကို ရုံးခန်းအပြင်သို့ ဆွဲခေါ်သွားပြီး ပြတ်သားစွာ ပြောလိုက်၏။

"ဦးလေးလျူ... ကျွန်တော် ဦးလေးကို အရင်းအချာလို သဘောထားလို့ အမှန်တိုင်း ပြောပြတာပါ... ကျေးဇူးပြုပြီး စိတ်မဆိုးပါနဲ့..."

ဤစကားကို ကြားသောအခါ ညွှန်ကြားရေးမှူးလျူ၏ စိတ်ထဲတွင် လေးလံသွားပြီး မကျေမနပ်ဖြစ်နေသော လေသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"မင်းက သူ့ကို သဘောမကျဘူးပေါ့... မင်းက စံနှုန်းတွေ မြင့်လွန်းနေတယ်ကွ..."

"စံနှုန်းမြင့်တာ မဟုတ်ပါဘူး... ကျွန်တော် စောစောစီးစီး အိမ်မထောင်ချင်သေးလို့ပါ..."

လျူအာကျူးက ရှင်းပြလိုက်သည်။

"ပြောမနေပါနဲ့... လူတိုင်း ဒီအရွယ်ကို ဖြတ်သန်းရတာချည်းပဲ... ငါသာ မင်းအရွယ်တုန်းကဆိုရင် တစ်နေ့လုံး မိန်းမတစ်ယောက်ရှာပြီး အိပ်ဖို့ပဲ တွေးနေခဲ့တာ..."

"ငါ့ကို အမှန်တိုင်းသာ ပြောစမ်းပါ... ငါ့တူမရဲ့ ဘယ်အချက်က မင်းရဲ့စံနှုန်းနဲ့ မကိုက်ညီတာလဲ... ဒါမှမဟုတ် မင်းမှာ ရည်းစားရှိနေပြီလား..."

ညွှန်ကြားရေးမှူးလျူက တည်တင်းသော မျက်နှာဖြင့် မေးလိုက်သည်။

သူက လက်လျှော့မည်မဟုတ်ကြောင်းကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် အမှန်တိုင်းပြောလျှင်လည်း အကျိုးမရှိနိုင်ကြောင်း လျူအာကျူး သိလိုက်သည်။ အစောပိုင်းက အော်ပရာပြဇာတ်အဖွဲ့မှ နားလည်မှုလွဲမှားမှုများကို ပြန်လည်သတိရသွားပြီးနောက် သူသည် အသက်ပြင်းပြင်းရှူလိုက်ကာ ပြောလိုက်သည်။

"ဒါဆိုရင်လည်း ကျွန်တော် အမှန်တိုင်း ပြောပြပါ့မယ်... ကျွန်တော် စိတ်ဒဏ်ရာရထားလို့ လောလောဆယ် ချစ်သူရည်းစား မထားချင်သေးတာပါ..."

"ဘာစိတ်ဒဏ်ရာလဲ..."

ညွှန်ကြားရေးမှူးလျူက သံသယဖြစ်စွာဖြင့် မေးလိုက်သည်။

လျူအာကျူးသည် သူ၏ စေ့စပ်ပွဲပျက်သွားခဲ့သော ဇာတ်ကြောင်းကို ပြန်လည်ပြောပြလိုက်သည်။ ညွှန်ကြားရေးမှူးလျူမှာ အလွန်စိတ်ထိခိုက်သွားခဲ့ပြီး နောက်ဆုံးတွင် လျူအာကျူး၏ ပခုံးကို ပုတ်ကာ တောင်းပန်လိုက်သည်။

"ငါ့အမှားပါ... မင်းလို ငယ်ငယ်ရွယ်ရွယ်နဲ့ ခုလိုအတွေ့အကြုံမျိုးကို ဖြတ်သန်းခဲ့ရမယ်လို့ ငါ မသိခဲ့ဘူး... အခုအချိန်မှာ မင်း မိန်းမတွေကို အနည်းငယ် ကြောက်နေတာက ပုံမှန်ပါပဲ... မင်း စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ တည်ငြိမ်သွားတဲ့အချိန်ကျမှ ငါ ထပ်ရှာပေးပါ့မယ်... ဒါပေမဲ့ ငါ့တူမကတော့ ဆင်းရဲတာကို အကြောင်းပြပြီး လူကို အထင်သေးတတ်တဲ့ အမျိုးအစား လုံးဝမဟုတ်ဘူးနော်..."

"ကျွန်တော် သိပါတယ်... ကျွန်တော် သိပါတယ်... သူက လိမ္မာရေးခြားရှိပြီး သိတတ်တဲ့ပုံပါပဲ... ပြီးတော့ ဦးလေးလို ဦးလေးမျိုးရှိနေတာ သူက ဘယ်လိုလုပ် ဆိုးသွမ်းနိုင်မှာလဲ..."

"ကျွန်တော့်စိတ်ထဲက အတားအဆီးကို ကျွန်တော် မကျော်လွှားနိုင်သေးလို့ပါ... ခုလိုကောင်းမွန်တဲ့ မိန်းကလေးတစ်ယောက်နဲ့ ကျွန်တော် မထိုက်တန်ဘူးလို့ ခံစားရတယ်..."

လျူအာကျူးက သက်ပြင်းချလိုက်ရာ ညွှန်ကြားရေးမှူးလျူကို ပို၍ပင် ကိုယ်ချင်းစာသွားစေသည်။ သူသည် လျူအာကျူးအတွက် ဆေးလိပ်တစ်လိပ်ကို ကိုယ်တိုင်မီးညှိပေးခဲ့ပြီး အပြင်သို့ လိုက်ပို့ပေးခဲ့သည်။

အနည်းငယ်မျှ စကားစမြည်ပြောဆိုပြီးနောက် လျူအာကျူးသည် အိမ်ပြန်ရန် လိုအပ်ကြောင်း အကြောင်းပြချက်ပေးကာ သူ၏ စက်ဘီးပေါ်သို့တက်၍ အမြန်နင်းထွက်သွားတော့သည်။

သူ ထွက်သွားပြီးနောက် ညွှန်ကြားရေးမှူးလျူသည် သူ၏တူမကို ဖျောင်းဖျရန် ပြန်ဝင်သွားလေသည်။

ခဏအကြာတွင် ရဲစခန်း၏ တာဝန်ကျအခန်းထဲမှ မိန်းကလေးတစ်ဦး၏ နာကြည်းစွာ ငိုကြွေးနေသောအသံ ထွက်ပေါ်လာ၏။

စက်ဘီးစီး၍ ပြန်လာစဉ် လျူအာကျူးသည် ထိုမိန်းကလေးအတွက် အနည်းငယ် စိတ်မကောင်းဖြစ်မိသော်လည်း သူ့ကိုယ်သူလည်း မတရားခံရသလို ခံစားနေရသည်။

ကြင်ဖက်တွေ့ဆုံလိုသူမှာ သူမဟုတ်ဘဲ အဘယ်ကြောင့် သူက စိတ်မသက်မသာ ဖြစ်နေရသနည်းဟု တွေးမိလေသည်။

မသိစိတ်မှနေ၍ လျူအာကျူးက ချွန်းအာကို သတိရသွားသည်။

သူမသည် သူ့အိမ်တွင် နေ့စဉ် မမောမပန်း အလုပ်လုပ်ပေးခဲ့ပြီး အိမ်မှုကိစ္စအားလုံးကို ကျွမ်းကျင်စွာ လုပ်ဆောင်နိုင်ကာ သူ့ကို ပြုစုစောင့်ရှောက်ရာတွင်လည်း စိတ်ရောကိုယ်ပါ နှစ်ထားပြီး စကားလည်း မများတတ်ဘဲ နူးညံ့သိမ်မွေ့ကာ လိမ္မာရေးခြား ရှိလှသည်။

ပို၍ အရေးကြီးသည်မှာ သူမသည် သူ့ကို အပြစ်ရှိသလိုမျိုး မည်သည့်အခါမျှ မခံစားရစေခဲ့ခြင်းဖြစ်၏။

ထို့ကြောင့် ချွန်းအာက ပိုကောင်းနေဆဲ ဖြစ်လေသည်။