အခန်း ၁၂၉

အခန်း (၁၂၉) ကစားစရာအသစ်တစ်ခု ပြုလုပ်ခြင်း

လျူအာကျူးသည် သခင်ကြီးချန်၏ စီစဉ်မှုများကို မသိဘဲ သူ၏စက်ဘီးကို စီးကာ လျူကျေးရွာသို့ ပြန်လာခဲ့သည်။

အိမ်ထဲသို့ ဝင်သွားပြီးနောက် ချွန်းအာ မပြန်သေးကြောင်းကို သူ တွေ့လိုက်ရ၏။ သူမသည် မီးဖိုဘေးတွင် မေးထောက်လျက် မြေပြင်ကို ငေးမောကြည့်ကာ တစ်ယောက်တည်း ထိုင်နေသည်။

"ချွန်းအာ... မင်း ဘာလို့ မပြန်သေးတာလဲ..."

လျူအာကျူးက စက်ဘီးကို ရပ်ကာ သိချင်စိတ်ဖြင့် မေးလိုက်သည်။

လျူအာကျူး ပြန်လာသည်ကို မြင်သောအခါ ချွန်းအာသည် ချက်ချင်း အလုပ်ရှုပ်သွားပြီး ရေဇလုံယူလာကာ ရေလောင်းထည့်ပြီး သူ့အတွက် ခုံတစ်လုံးကိုပင် ယူလာပေးသည်။

"အစ်ကိုကျူးဇီ... ထိုင်ပါ... ခြေထောက်ဆေးပေးပြီးရင် ကျွန်မ ပြန်တော့မယ်..."

လျူအာကျူးမှာ စကားပင် မပြောနိုင်တော့ပေ။

"မင်းက ဒါလေးအတွက်နဲ့ အခုချိန်ထိ ဒီနေရာမှာ နေနေတာလား..."

ချွန်းအာသည် ခေါင်းငုံ့ကာ တိုးညင်းစွာ အသံပြုလိုက်ပြီး လျူအာကျူး၏ ခြေထောက်များကို ညင်သာစွာ ဆေးကြောပေးလေသည်။

ခြေထောက်များကို ဆေးကြောပေးပြီးနောက် ခြေအိတ်များကိုပါ လျှော်ဖွပ်ပေးပြီးမှသာ ချွန်းအာသည် လျူအာကျူးကို နှုတ်ဆက်ကာ အိမ်သို့ ပြန်သွားခဲ့သည်။

ထိုဖြစ်စဉ်တစ်လျှောက်လုံးတွင် သူတို့သည် စကားသုံးခွန်းထက်ပို၍ မပြောခဲ့ကြသော်လည်း ချွန်းအာသည် သူမ၏ နာမည်ကဲ့သို့ပင် နွေဦးလေပြေလေးလို နူးညံ့သိမ်မွေ့လှပေသည်။ အပေါ်ယံကြည့်လျှင် သာမန်မျှသာ ဖြစ်သော်လည်း သူမသည် တစ်နေ့တာ၏ ပင်ပန်းနွမ်းနယ်မှုများကို မေ့ပျောက်သွားစေပြီး ပို၍ သက်သောင့်သက်သာ ဖြစ်စေရန် အမြဲတမ်း စွမ်းဆောင်နိုင်သည်။

ထို့အပြင် ချွန်းအာ၏ ကျောပြင်ကိုကြည့်ရင်း အချိန်အတန်ကြာ ကောင်းစွာ စားသောက်ထားရသဖြင့် ကောင်မလေးမှာ အနည်းငယ် ဝဖြိုးလာပြီး သူမ၏ ကိုယ်လုံးကိုယ်ပေါက်မှာလည်း ပို၍ ပြည့်ဖြိုးလာကြောင်း လျူအာကျူး သတိပြုမိလိုက်သည်။ သူမသည် အရင်ကလို ရင်သားနှင့် တင်ပါးသာ ကြီးမားပြီး ကျန်သည့်နေရာများ ပိန်ချုံးနေသည့် အချိုးအစားမကျသော ပုံစံမျိုး မဟုတ်တော့ပေ။

ယခုအခါတွင် သူမသည် လှပသော ကောက်ကြောင်းများရှိပြီး ဆွဲဆောင်မှုရှိကာ ဆက်ဆီကျသည်ဟု ဆိုနိုင်လေပြီ။ လမ်းလျှောက်သည့်အခါ ယိမ်းခါသွားသော သူမ၏ တင်ပါးများက မြင်ရသူ၏ ရင်ကို လှုပ်ရှားစေလေသည်။

လျူအာကျူးသည် ခေါင်းခါလိုက်ပြီး ဖိနပ်စီးကာ အိမ်ထဲသို့ ဝင်သွားရာ သူ၏ မိဘနှစ်ပါး အိပ်မပျော်သေးကြောင်း တွေ့လိုက်ရသည်။

သူ ဝင်လာသည်ကို မြင်သောအခါ နျူဟုန်ဟွာက မှုန်ကုပ်ကုပ်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"သား... ချွန်းအာက သားကို ဘယ်လောက်တောင် ကောင်းကောင်း ဆက်ဆံလဲဆိုတာ ကြည့်ပါဦး... သားက နည်းနည်းလေးတောင် စိတ်မလှုပ်ရှားဘူးလား..."

"ချွန်းအာက မိန်းကလေးကောင်းတစ်ယောက်ဖြစ်ပြီး ဇနီးကောင်းတစ်ယောက် ဖြစ်လာမယ်ဆိုတာကို ငါ ဝန်ခံပါတယ်... ဒါပေမဲ့ ကျူးဇီကို ကောင်းကောင်း ဆက်ဆံတဲ့သူတိုင်းကိုသာ အိမ်ထဲကို လက်ထပ်ခေါ်ရမယ်ဆိုရင် အဲဒီတုန်းက ငါ အစေခံမတွေ ဘယ်နှယောက်တောင် လက်ထပ်ခဲ့ရမလဲ..."

လျူဖူရှန့်က စိတ်မရှည်စွာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

နျူဟုန်ဟွာသည် ခင်ပွန်းဖြစ်သူထံမှ ထိုသို့ တန်ပြန်ပြောဆိုခံရမည်ဟု မမျှော်လင့်ထားသဖြင့် ဒေါသတကြီးဖြင့် ပြောလေသည်။

"ငါ မသိဘူးလို့ မထင်နဲ့... ရှင် အဲဒီအစေခံမတွေ အများကြီးနဲ့ အိပ်ခဲ့တာလေ... ညဘက်ဆိုရင် အဲဒီအစေခံမတွေက နေ့တိုင်း တစ်ယောက်တစ်လှည့် အဝတ်မပါဘဲ ရှင့်ခုတင်ပေါ်ကို တွားသွားတက်လာကြတယ်ဆိုတာ ငါ ငယ်ငယ်လေးကတည်းက ကြားဖူးတယ်..."

လျူဖူရှန့်က ဒေါသထွက်သွားလေသည်။

"သားရှေ့မှာ ဘာတွေ လျှောက်ပြောနေတာလဲ..."

"လျှောက်ပြောရမလား... ယွီဟွာရွာက လီရှန်ရှုက ရှင့်ရဲ့ အစေခံဟောင်း မဟုတ်ဘူးလား... ရှင်တို့နှစ်ယောက် အိပ်ခဲ့ဖူးလားဆိုတာ သူမကို သွားမေးကြည့်ရအောင်..."

"ရှင်က လူဆိုးလေးဆိုတာ လီရှန်ရှုက အစောကြီးကတည်းက ပြောခဲ့ပြီးသားပါ... အသက်ရှစ်နှစ်မှာ ရှင်က အစေခံမတွေရဲ့ ရင်သားတွေကို ကိုင်တွယ်နေပြီ... ဆယ်နှစ်မှာ ရှင်က အိပ်ဖို့ လူရွေးလာတယ်... ပြီးတော့ ဆယ့်နှစ်နှစ်မှာ ရှင်က ကောင်မလေးတစ်ယောက်ကို ကိုယ်ဝန်ရမလို ဖြစ်အောင်လုပ်ခဲ့ပြီး တာ့ရွှယ်ထိုဆီကနေ ကိုယ်ဝန်ဖျက်ဆေး ဝယ်ခဲ့ရတယ် မဟုတ်လား..."

နျူဟုန်ဟွာသည် လျူဖူရှန့်၏ အတိတ်က ကောလာဟလများကို တစ်ခုပြီးတစ်ခု ဖော်ထုတ်လေတော့သည်။

လျူဖူရှန့်မှာ အလွန်ဒေါသထွက်သွားပြီး ပြင်းပြင်းထန်ထန် အသက်ရှူရုံသာ တတ်နိုင်တော့သည်။

လျူအာကျူးသည် ဤမျှပေါက်ကွဲထွက်စေမည့် သတင်းမျိုးကို မမျှော်လင့်ထားဘဲ ဖခင်ဖြစ်သူကို လေးစားအားကျစွာဖြင့် မကြည့်ဘဲ မနေနိုင်အောင် ဖြစ်သွားသည်။

သားဖြစ်သူပင် အထင်လွဲသွားသည်ကို မြင်သောအခါ လျူဖူရှန့်မှာ အလွန်ဒေါသထွက်သွားပြီး သူ့ကို ရိုက်ရန်ပင် ခုန်ထတော့မတတ် ဖြစ်သွားလေသည်။

"မင်းလို ကောင်စုတ်လေးကပါ ဒါကို ယုံတယ်ပေါ့လေ... အဲဒါတွေက ငါ့လို မြေရှင်ကြီးရဲ့ သားကို အောက်ဆင်းသွားအောင် အဲဒီတုန်းက သူတို့ လုပ်ကြံဖန်တီးခဲ့တဲ့ အလိမ်အညာတွေချည်းပဲ..."

"တခြားဟာတွေကို ဖယ်ထားလိုက်ဦး... ငါ့ကို ဒီလောက်စောစော လူပျိုရည်ပျက်ခံဖို့ မင်းရဲ့အဘိုးက ခွင့်ပြုမယ်လို့ မင်း ထင်နေလား... အဲဒါက ခန္ဓာကိုယ် ဖွံ့ဖြိုးမှုကို ထိခိုက်စေပြီး ဒီလောက် ငယ်ငယ်ရွယ်ရွယ်နဲ့ အိမ်ထောင်ပြုတာကလည်း ကောင်းတဲ့ကိစ္စ မဟုတ်ဘူး..."

လျူအာကျူးက ထိုစကားကို ယုတ္တိရှိသည်ဟု တွေးလိုက်မိသည်။ ထိုအချိန်က လူတို့သည် စောစောအိမ်ထောင်ပြုရန် အားပေးခဲ့ကြသော်လည်း သူ၏အဘိုးမှာ ဖခင်ဖြစ်သူအပေါ် မျှော်လင့်ချက်ကြီးမားပြီး ထိုသို့ ရှုပ်ထွေးလှသော ကိုယ်ပိုင်ဘဝမျိုးဖြင့် သူ၏ကျန်းမာရေးကို အချိန်မတိုင်မီ ပျက်စီးစေရန် သေချာပေါက် ခွင့်ပြုခဲ့မည် မဟုတ်ပေ။

"အမေ... အရမ်းကြီး တွေးမနေပါနဲ့... အဖေက အဲဒီလိုလူမျိုး သေချာပေါက် မဟုတ်ပါဘူး..."

လျူအာကျူးက အမြန် ဝင်ရောက်ရှင်းပြလိုက်သည်။

နျူဟုန်ဟွာက အေးစက်စွာ နှာမှုတ်လိုက်၏။

“ရှင်တို့ ယောကျ်ားတွေ တစ်ယောက်မှ အသုံးမကျဘူး..."

ထို့နောက် သူမက အိပ်ရန်အတွက် လှည့်အိပ်လိုက်သည်။

လျူဖူရှန့်နှင့် လျူအာကျူးတို့သည် တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ကြည့်ကာ စကားတစ်ခွန်းမျှပင် မဆိုနိုင်အောင် ဖြစ်သွားကြသည်။

ညအချိန်မှာ တိတ်ဆိတ်စွာပင် ကုန်လွန်သွား၏။

နောက်တစ်နေ့ နံနက်စောစောတွင် လျူအာကျူး နိုးလာသောအခါ နျီဇီက သူ၏ ကျောပေါ်တွင် ခွစီးကာ ပျော်ရွှင်စွာ တခစ်ခစ် ရယ်မောနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

ရှောင်ဟုမှာ သူတို့ဘေးတွင် စိုးရိမ်နေပြီး သူ၏ညီမကို 'ရှူး' ဟု အကြိမ်ကြိမ် အချက်ပြကာ သူမကို ဆွဲချရန် ကြိုးစားနေလေသည်။

သို့သော် နျီဇီက ရှောင်ဟုသည် သူမနှင့် ကစားနေသည်ဟု ထင်ကာ လျူအာကျူး၏ ကျောပေါ်တွင် ပျော်ရွှင်စွာ လူးလှိမ့်နေလေသည်။

ရှောင်ဟုမှာ သူမကို ဆက်၍ မလိုက်ရဲတော့ဘဲ စိတ်ပျက်လက်ပျက်ဖြင့် ခြေဆောင့်နေတော့သည်။

လျူအာကျူးမှာ အနင်းခံရပြီး နိုးလာကာ သူ၏ကျောပေါ်တွင် မထိန်းနိုင်အောင် ရယ်မောနေသော နျီဇီကို မြင်လိုက်ရသည်။

“မင်းလေးကတော့ ဦးလေးရဲ့ ခါးကို ချိုးတော့မှာပဲ..."

နျီဇီက လျူအာကျူးကို မျှော်လင့်တကြီးဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။

"ဦးလေး... သွားဆော့ရအောင်..."

"ကောင်းပြီလေ... ဦးလေး အဝတ်အစားလဲတာ ခဏစောင့်ဦး..."

လျူအာကျူးသည် အပြုံးဖြင့် ခေါင်းလှည့်ကြည့်လိုက်ရာ ကန်း၏ အစွန်းတွင် မျက်ရည်များဖြင့် ရပ်နေသော ရှောင်ဟုကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် ချက်ချင်း နားမလည်စွာဖြင့် မေးလိုက်သည်။

"ရှောင်ဟု... ဘာဖြစ်လို့လဲ..."

"တောင်းပန်ပါတယ် ဦးလေး... သားက နျီဇီ ဦးလေးကို မနှိုးအောင်တားပေမဲ့ သား သူ့ကို မဖမ်းနိုင်ခဲ့ဘူး..."

ရှောင်ဟုက ဝမ်းနည်းစွာဖြင့် တောင်းပန်လေသည်။

လျူအာကျူးက ပြုံးကာ သူ၏ခေါင်းကို ပွတ်သပ်ပေးလိုက်သည်။

“ရပါတယ်... မင်းကို အပြစ်မတင်ပါဘူး... နျီဇီက ဆော့ချင်လို့ပါ..."

နျီဇီမှာ သူ သူမအကြောင်း ပြောနေမှန်း မသိဘဲ သူမ အဖမ်းမခံရသည့်အတွက် ဂုဏ်ယူကာ ရှောင်ဟုကို မျက်နှာပြောင်ပြနေဆဲပင်ဖြစ်လေသည်။

လျူအာကျူး အဝတ်အစား လဲပြီးသွားသောအခါ သူ နိုးလာသည်ကို မြင်သော ချွန်းအာက အစားအသောက်များကို နွှေးထားပေးပြီး ဖြစ်သည်။

ပြောင်းဖူးဆန်ပြုတ် တစ်ပန်းကန်၊ ဂျုံဖြူပေါက်စီ တစ်လုံးနှင့် ချဉ်ဖတ် တစ်ပန်းကန်တို့ ဖြစ်သည်။

"ချဉ်ဖတ်က မနေ့က ကျွန်မအမေ တောင်ပေါ်ကနေ ခူးလာတဲ့ တောဟင်းရွက်တွေနဲ့ လုပ်ထားတာ... အစ်ကိုကျူးဇီ... ကောင်းမကောင်း မြည်းကြည့်ပါဦး... ကောင်းတယ်ဆိုရင် ကျွန်မ ထပ်လုပ်ပေးမယ်..."

ချွန်းအာက လျူအာကျူးကို စိုးရိမ်တကြီးဖြင့် ကြည့်နေမိသည်။

လျူအာကျူးသည် တူကို ကောက်ကိုင်ကာ တစ်လုတ်စားကြည့်လိုက်သည်။ ၎င်းတို့မှာ ကြွပ်ရွပြီး အရသာရှိကာ အငန်ဓာတ်လေး ပါဝင်သဖြင့် ခံတွင်းမြိန်စေပြီး ထမင်းနှင့် တွဲစားရန် အလွန်ကောင်းမွန်လေသည်။

"ချွန်းအာ... မင်းရဲ့ ဟင်းချက်လက်ရာက အရမ်းကောင်းတာပဲ... ဒါလေးက အရသာရှိတယ်..."

ချွန်းအာမှာ ချက်ချင်းပင် အလွန်ဝမ်းသာသွားလေသည်။

"ဒါဆိုရင် နောက်မှ အစ်ကိုကျူးဇီအတွက် ကျွန်မ ထပ်လုပ်ပေးမယ်..."

သူမအတွက် အကြီးမားဆုံးသော နာကျင်မှုမှာ လျူအာကျူးကို မကူညီနိုင်ခြင်းပင်ဖြစ်သည်။

ယခု လျူအာကျူး ကြိုက်နှစ်သက်သည့် အရာတစ်ခု နောက်ဆုံးတွင် ရှိလာပြီဖြစ်ရာ သူမသည် သူ့ကို ကျေနပ်စေရန် သဘာဝကျစွာပင် အစွမ်းကုန် ကြိုးစားချင်နေလေသည်။

လျူအာကျူးသည် သူမ၏ အတွေးများကို နားလည်သဖြင့် ငြင်းဆန်ခြင်း မပြုဘဲ မေးလိုက်လေသည်။

"အိမ်မှာ စားစရာအလုံအလောက် ကျန်သေးရဲ့လား..."

"ကျန်သေးတယ်... ကျန်သေးတယ်..."

ချွန်းအာက အမြန်ဖြေလိုက်သည်။

သူမ၏ မိဘများက အစ်ကိုကျူးဇီ၏ အိမ်မှ မည်သည့်ပစ္စည်းကိုမျှ ထပ်မယူရန် အကြိမ်ကြိမ် သတိပေးထားခဲ့သည်။

လျူအာကျူးက သူမကို တစ်ချက်ကြည့်ကာ ပြောလိုက်လေသည်။

"ငါ့ကို မလိမ်နဲ့နော်... မဟုတ်ရင် ငါ အရမ်း စိတ်ဆိုးမိလိမ့်မယ်..."

ချွန်းအာက စိုးရိမ်တကြီးဖြင့် လက်ကာပြလေသည်။

"မလိမ်ပါဘူး... တကယ်ပြောတာပါ..."

"အင်း... ကောင်းပြီလေ..."

လျူအာကျူးက ဆက်၍ စားသောက်နေလေသည်။

နျီဇီက ဘေးမှနေ၍ မျှော်လင့်တကြီး စောင့်ကြည့်နေကာ လျူအာကျူးနှင့်အတူ အပြင်ထွက်ကစားရန် စောင့်ဆိုင်းနေသည်။

နောက်ဆုံးတွင် လျူအာကျူး ဗိုက်ဝသွားသောအခါ နျီဇီက အားရပါးရ အော်ဟစ်ကာ သူ၏ ရင်ခွင်ထဲသို့ ခုန်ဝင်လိုက်ပြီး အပြင်ဘက်သို့ လက်ညှိုးထိုးကာ သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို ထိုဘက်သို့ ကိုင်းညွတ်လိုက်သည်။

လျူအာကျူးလည်း သူမကို ချက်ချင်း အပြင်သို့ ခေါ်သွားကာ ကလေးနှစ်ယောက်နှင့်အတူ ထုပ်ဆီးတိုးတမ်းနှင့် တူတူပုန်းတမ်း ကစားရင်း အချိန်အနည်းငယ် ကုန်ဆုံးလိုက်၏။ သူ ချွေးထွက်လာသော်လည်း တော်တော်လေး ပျော်ရွှင်နေမိသည်။

နျီဇီကလည်း လိမ္မာ၏။ လျူအာကျူး ပင်ပန်းနေသည်ကို မြင်သောအခါ သူမက အိမ်ထဲသို့ အပြေးအလွှားဝင်သွားကာ သူ၏အတွက် ရေတစ်ခွက် ယူလာပေးပြီး သူမ၏ မျက်နှာတွင် အလွန်သိသာသော ဖားယားသည့် အမူအရာမျိုး ဖြစ်ပေါ်နေသည်။

“ဦးလေး... သောက်... သောက်..."

သူမ၏ ဆိုလိုရင်းမှာ ရေသောက်ပြီးနောက် သူမနှင့် ဆက်ကစားရန်ပင် ဖြစ်သည်။

ကောင်မလေးသည်

ဆော့ကစားတတ်သော်လည်း လူများကို ပျော်ရွှင်အောင် လုပ်ပေးနိုင်သည့် အစွမ်းအစရှိသည်ဟု ဆိုရမည်ပင်။

လျူအာကျူး ရေသောက်နေသည်ကို ကြည့်ရင်း ရှောင်ဟုက တိုးညင်းစွာ ပြောလေသည်။

"ဦးလေး... လုပ်စရာရှိတာ သွားလုပ်ပါ... သား နျီဇီကို ကြည့်ထားလိုက်မယ်..."

အမှန်တကယ်ပင် လျူအာကျူးသည် သူ၏ အချိန်အားလုံးကို နျီဇီနှင့် ကစားရန် အသုံးမပြုနိုင်ပေ။ ယနေ့သည် သူ၏ဆရာ အလုပ်စဝင်သော ပထမဆုံးနေ့ဖြစ်ရာ သူ သွားရောက်ကြည့်ရှုရမည် ဖြစ်သည်။

ထို့အပြင် ကုန်တိုက်သည် မနက်ဖြန်တွင် ဖွင့်လှစ်မည်ဖြစ်ပြီး သူ့မရီးဖြစ်သူ၏ ဌာနမှူးရာထူးကိုလည်း အချိန်အကြာကြီး ဆက်ထိန်းထားရန် မဖြစ်နိုင်ပေ။ ထို့ကြောင့် သူသည် ပရိဘောဂစက်ရုံရှိ ကိစ္စရပ်များကို အမြန်ဆုံး အဆင်ပြေအောင် လုပ်ဆောင်ရန် လိုအပ်လေသည်။ သူ၏ အစ်ကိုဖြစ်သူက လက်လှည့်ကားလေး ပြုလုပ်ပြီးစီးသွားပါက သူတို့သည် စက်ရုံထဲသို့ တိုက်ရိုက် ဝင်ရောက်နိုင်ပြီး သူ၏ မရီးဖြစ်သူသည်လည်း ထိုနေရာသို့ ပြောင်းရွှေ့နိုင်မည် ဖြစ်လေသည်။

"နျီဇီ... ဒီနေရာမှာ စောင့်နေနော်... ဦးလေး သမီးအတွက် ကစားစရာအသစ်တစ်ခု သွားလုပ်ပေးမယ်... ဟုတ်ပြီလား..."

လျူအာကျူးသည် နျီဇီ၏ အရှေ့တွင် ဒူးထောက်ကာ သူမကို စိတ်ရှည်လက်ရှည်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

နျီဇီမှာ မျှော်လင့်ချက်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။

“ဘယ်လို ကစားစရာမျိုးလဲဟင်..."

"ခဏနေရင် သမီး သိရမှာပါ... ဦးလေး အရင်ဆုံး ပစ္စည်းတချို့ သွားရှာလိုက်ဦးမယ်..."

လျူအာကျူးက ချက်ချင်းပင် တောင်ပေါ်သို့ တက်သွားကာ သစ်သားတချို့ကို စုဆောင်းပြီးနောက် သေသပ်စွာ ပြုပြင်နိုင်ရန် ၎င်းတို့ကို စိတ်အာရုံနေရာလွတ်ထဲသို့ ထည့်ကာ ကစားစရာကို ပြုလုပ်လိုက်သည်။