အခန်း ၁၃၀

အခန်း (၁၃၀) တွေ့ဆုံခြင်းလက်ဆောင်

ထိုကစားစရာမှာ လုပ်ဆောင်ချက်သုံးမျိုးပါ လျှောစောက်တစ်ခု ဖြစ်သည်။

မတူညီသော အမြင့်ရှိသည့် လျှောစောက်နှစ်ခု ပါဝင်ရုံသာမကဘဲ အလယ်တွင် တွားသွား၍ ဖြတ်သန်းသွားရမည့် အတားအဆီးလိုဏ်ခေါင်းတစ်ခုလည်း ပါဝင်ကာ လိုဏ်ခေါင်းအောက်တွင် ဒန်းတစ်ခုလည်း ပါရှိသည်။

ဤသည်မှာ နောင်ခေတ်များရှိ မြို့ပြလူနေရပ်ကွက်များတွင် အတွေ့ရများသော အရာဖြစ်သော်လည်း ယခုခေတ်ကာလ၌မူ အလွန်ပင် ဆန်းသစ်သော ကစားစရာတစ်ခု ဖြစ်နေသည်။

ရွှေ့ပြောင်းရလွယ်ကူစေရန် လျူအာကျူးသည် ထိုကစားစရာကြီးတွင် ဘီးလေးဘီးပင် တပ်ဆင်ပေးထားခဲ့သည်။

လျူအာကျူးသည် ကစားစရာကို သူ၏အစ်ကိုကြီးအိမ်သို့ ပို့ဆောင်ပေးပြီးနောက် နျီဇီမှာ အလွန်ဝမ်းသာသွားကာ ထိုကစားစရာကြီးဘေးတွင် တမေ့တမော ခုန်ပေါက်နေပြီး အပေါ်တက်၍ ကစားချင်နေတော့သည်။

ရှောင်ဟုသည်လည်း စိတ်အားထက်သန်စွာဖြင့် ကြည့်နေမိသည်။ သူ၏ခန္ဓာကိုယ်မှာ ပြန်လည်ကျန်းမာလာပြီး စိတ်ခံစားချက်မှာလည်း များစွာကောင်းမွန်လာသော်လည်း သူသည် ရင်နာစရာကောင်းလောက်အောင် လိမ္မာရေးခြားရှိနေဆဲဖြစ်ကာ အဆင်အခြင်မဲ့စွာ သို့မဟုတ် စည်းကမ်းမဲ့စွာ မပြုမူရဲပေ။

လျူအာကျူးသည် သူ၏ခေါင်းကို ပွတ်သပ်ပေးလိုက်ပြီး ကြောင်အမ်းအမ်းဖြစ်နေသော လျူတာ့လျန်ကို ပြောလိုက်သည်။

"အစ်ကိုကြီး... ကလေးနှစ်ယောက်အတွက် ကစားစရာလေးတစ်ခု လုပ်လာပေးတယ်... အစ်ကိုက လက်လှည့်ကားလေးကို အရင်အပြီးလုပ်လိုက်... ပြီးမှ ဒါကို ဘယ်လိုလုပ်ရမလဲဆိုတာ လေ့လာကြည့်ပေါ့..."

လျူတာ့လျန်သည် တစ်ပိုင်းတစ်စ ပြီးစီးနေပြီဖြစ်သော လက်လှည့်ကားလေးကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။ လျူအာကျူး သည် ဤသို့လုပ်ခြင်းမှာ သူ၏ကောင်းကျိုးအတွက်ဖြစ်ကြောင်း သူသိထားသည်။ သူကိုယ်တိုင်ကလည်း ကျွမ်းကျင်မှုများကို ပိုမိုလေ့လာလိုစိတ်ရှိသည်။

"ကောင်းပါပြီ... ငါ သေချာပေါက် ကြိုးစားပြီး လေ့လာပါ့မယ်..."

"အင်း... အစ်ကို ပုံကြမ်းဆွဲတာကိုပါ လေ့လာထားရင် အကောင်းဆုံးပဲ... ပုံဆွဲတတ်ရင် အလုပ်လုပ်ရတာ ပိုလွယ်ကူသွားလိမ့်မယ်..."

လျူအာကျူးက သတိပေးလိုက်လေသည်။

"ငါ လေ့လာနေပါပြီ... ကြည့်စမ်း... ငါဆွဲထားတာ ဘယ်လိုနေလဲ..."

လျူတာ့လျန်သည် မျဉ်းကြောင်းများစွာ ဆွဲထားသော စာကြမ်းစက္ကူတစ်ရွက်ကို ထုတ်ပြလိုက်သည်။ အနည်းငယ် ရှုပ်ပွနေပုံပေါက်သော်လည်း အစိတ်အပိုင်းများ၏ ဖွဲ့စည်းပုံမှာ အတော်လေး ပြည့်စုံနေသည်ကို မြင်တွေ့နိုင်သည်။

အစပြုလေ့လာသူတစ်ယောက်အနေဖြင့် ဤသည်မှာ ပါရမီရှိသည်ဟု ဆိုနိုင်ပေသည်။

သူ၏အစ်ကိုကြီး လက်သမားပညာကို သင်ယူရန် စဉ်းစားခဲ့သည်မှာ မဆန်းတော့ပေ။ တကယ်တမ်းတွင် သူ၌ ထိုပညာရပ်အတွက် ပါရမီအနည်းငယ် ရှိနေခြင်းဖြစ်လေသည်။

ပထမဆုံးအကြိမ် သူလုပ်ခဲ့သော ထိုင်ခုံမှာ မျက်စိနောက်စရာ ကောင်းနေခဲ့သော်လည်း...

"တော်တော်ကောင်းတယ်... ပုံဆွဲတာ နည်းနည်းပိုပြီး သပ်ရပ်သွားရင် ပိုကောင်းလိမ့်မယ်... ဒီပုံစံကြမ်းတွေက အစ်ကို ကြည့်ဖို့သက်သက်မဟုတ်ဘူး... တခြားလူတွေ လေ့လာဖို့အတွက်လည်း ဖြစ်တယ်..."

လျူအာကျူးက ထပ်မံသတိပေးလိုက်သည်။

"ဟာ... ဒါဆို တခြားလူတွေက ဘယ်လိုလုပ်ရမလဲဆိုတာ သင်သွားရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ..."

လျူတာ့လျန်မှာ အနည်းငယ် စိုးရိမ်သွားသည်။

"စိတ်မပူပါနဲ့... ကျွန်တော်တို့ အလုပ်တစ်ခု မသေချာမချင်း ဒီပုံစံကြမ်းတွေကို ဘယ်တော့မှ ပေးမှာမဟုတ်ဘူး..."

"အချိန်တန်လို့ ကျွန်တော်တို့သာ သံထမင်းပန်းကန် အလုပ်တစ်ခုကို ရသွားပြီဆိုရင် ပုံစံကြမ်းတွေကို ပေးလိုက်လည်း ကိစ္စမရှိတော့ဘူးလေ..."

"ဒါမှမဟုတ်ရင် နောက်ပိုင်းကျ တခြားလူတွေက ဒါကို သဘောပေါက်သွားတဲ့အခါ အစ်ကိုထုတ်ပြလာမယ့် ပုံစံကြမ်းတွေက အသုံးမဝင်တဲ့ စက္ကူစုတ်တွေပဲ ဖြစ်သွားလိမ့်မယ်..."

လက်လှည့်ကားလေးကို မည်သည့်အချိန်က စတင်တီထွင်ခဲ့သည်ကို လျူအာကျူး မသိသော်လည်း ဤအရာကို အစောပိုင်း သို့မဟုတ် နောက်ပိုင်းတွင် တစ်စုံတစ်ယောက်က ဖန်တီးလာမည်မှာ အသေအချာပင်ဖြစ်သည်။ ထို့အပြင် ဖွဲ့စည်းပုံမှာလည်း မခက်ခဲလှသဖြင့် တခြားလူများအနေဖြင့် အလွယ်တကူ ပုံတူကူးချနိုင်ပေသည်။ ထို့ကြောင့် ပုံစံကြမ်းများကို ပေးအပ်ရမည့်အပေါ် နှမြောတသဖြစ်နေရန် မလိုပေ။

လျူတာ့လျန်သည် သဘောတူကြောင်း ပြောကြားလိုက်ပြီး ချက်ချင်းပင် အလုပ်စတင်ကာ အမြန်ဆုံး အချောသတ်နိုင်ရန် ကြိုးစားတော့သည်။

အလုပ်ပိုမြန်စေရန်အတွက် သူသည် အသားတစ်ကျင်းကို အသုံးပြု၍ တခြားရွာမှ လက်သမားဆရာတစ်ဦးထံမှ ကိရိယာများစွာကို တမင်သွားရောက်ငှားရမ်းခဲ့သည်။ မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ တစ်ဖက်လူမှာ အလုပ်မလုပ်နိုင်လောက်အောင် ဆာလောင်နေသဖြင့် ထိုကိရိယာများမှာ အိမ်တွင် အလကားဖြစ်နေခြင်းသာဖြစ်သည်။

လျူအာကျူး သူ၏အစ်ကိုကြီးအိမ်မှ ထွက်ခွာလာချိန်တွင် နျီဇီနှင့် ရှောင်ဟုတို့မှာ လျှောစောက်ပေါ်တွင် နေရာအနှံ့ ပျော်ရွှင်စွာ တွယ်တက်နေကြလေပြီ။

အိမ်မှထွက်လာပြီးနောက် သူသည် စက်ဘီးပေါ်သို့ ခုန်တက်ကာ ခရိုင်မြို့ဆီသို့ တိုက်ရိုက် ဦးတည်သွားတော့သည်။

ခရိုင်ဆေးရုံသို့ ပေးစရာပစ္စည်းများ များပြားလှသောကြောင့် လျူအာကျူးသည် စက်ဘီးကို ဆေးရုံထဲသို့ တိုက်ရိုက် စီးဝင်သွားခဲ့သည်။ စက်ဘီးကို ရပ်နားပြီးနောက် သူသည် ဆေးရုံအဆောက်အအုံထဲသို့ ဝင်ကာ ထောက်ပံ့ရေးဌာနကို ရှာဖွေလိုက်သည်။

သူရောက်သွားချိန်တွင် တာ့ရွှယ်ထိုမှာ သူ၏အလုပ်ကို စတင်နေပြီဖြစ်ကာ အလုပ်နှင့် ရင်းနှီးကျွမ်းဝင်အောင် လုပ်ဆောင်နေလေပြီဖြစ်၏။

လျူအာကျူးသည် တံခါးမှတစ်ဆင့် ခေါင်းပြူကြည့်လိုက်ရာ တာ့ရွှယ်ထိုကို ကွက်တိပင် မြင်လိုက်ရသည်။

ထောက်ပံ့ရေးဌာနမှ ဝန်ထမ်းတစ်ဦးသည် လျူအာကျူး ခေါင်းပြူကြည့်နေသည်ကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ မေးလိုက်သည်။

"မင်းက ဘယ်သူလဲ... ဒီနေရာမှာ ဘာလာလုပ်တာလဲ..."

လူတိုင်းသည် ပြိုင်တူ လှမ်းကြည့်လိုက်ကြသည်။

တာ့ရွှယ်ထိုက လျူအာကျူးကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ သူ၏မျက်လုံးများ ချက်ချင်း အရောင်လင်းလက်သွားပြီး မိတ်ဆက်ပေးလိုက်သည်။

"အားလုံးပဲ... ကျွန်တော် မိတ်ဆက်ပေးပါရစေ... ဒီကလေးက ကျွန်တော့်ရဲ့ တပည့် လျူအာကျူးပဲ... နောင်ကျရင် သူလာတဲ့အခါ အဆင်ပြေအောင် ကူညီပေးကြပါဦး..."

ဤစကားကို ကြားသောအခါ လူတိုင်းက လျူအာကျူးကို အလွန်နွေးထွေးပျူငှာစွာဖြင့် အတွင်းသို့ ဖိတ်ခေါ်ကြတော့သည်။

အထူးသဖြင့် လျူအာကျူးကို စောစောက မေးခွန်းထုတ်ခဲ့သော ဝန်ထမ်းပင် ဖြစ်သည်။ သူက လက်ဖက်ရည်တစ်ခွက်ကိုပင် မြှောက်ပင့်ကာ ယူဆောင်လာပေးသည်။

"ဪ... ဌာနမှူးရဲ့ တပည့်ကိုး... မင်းက တော်တော်ကြည့်ကောင်းတဲ့ လူငယ်လေးပဲ... စောစောက ငါ့အသံ နည်းနည်း မာသွားတယ်... စိတ်ထဲ မထားပါနဲ့..."

လျူအာကျူးသည် လက်ဖက်ရည်ခွက်ကို ယူလိုက်ပြီး ခင်မင်ရင်းနှီးစွာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"ရပါတယ်ဗျ..."

ထိုဝန်ထမ်းမှာ ချက်ချင်းပင် သက်ပြင်းချနိုင်သွားသည်။ ဌာနမှူးအသစ်က ရာထူးစတင်တာဝန်ယူကာစသာ ရှိသေးသည်။ အကယ်၍ သူသာ သူ၏တပည့်ကို စော်ကားမိခဲ့ပါက ဌာနမှူးအနေဖြင့် အာဏာပြရန်အတွက် သူ့ကို ပထမဆုံးပစ်မှတ်အဖြစ် သေချာပေါက် အသုံးပြုလိမ့်မည် ဖြစ်သည်။

ယခု လျူအာကျူးမှာ ဤမျှ သဘောထားကြီးသည်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ဝန်ထမ်းမှာ နောက်ဆုံးတော့ စိတ်အေးသွားနိုင်တော့သည်။

တာ့ရွှယ်ထိုက စပ်စုချင်စိတ်ဖြင့် မေးလိုက်၏။

"ကျူးဇီ... မင်း ဒီနေရာကို ဘာလာလုပ်တာလဲ..."

"ဆရာပဲ အားလုံးရဲ့ ထမင်းဟင်းတွေ ပိုကောင်းသွားအောင် တောဝက်တစ်ကောင်ရယ် ပန်းသီး တစ်ရာကျင်းလောက်ရယ် လိုချင်တယ်လို့ ပြောထားတာ မဟုတ်ဘူးလား..."

"ကျွန်တော် ပစ္စည်းတွေ ရှာတွေ့ခဲ့ပြီ... ဒါပေမဲ့ အဲဒီလူက သူစိမ်းတွေနဲ့ မတွေ့ချင်ဘူးတဲ့... ဒါကြောင့် ဆရာ့အနေနဲ့ သုံးဘီးဆိုင်ကယ်နဲ့ ပစ္စည်းတွေ သွားသယ်ဖို့ လူတစ်ယောက်ယောက်ကို ရှာပေးရလိမ့်မယ်..."

လျူအာကျူးသည် စေတနာအပြည့်ပါသော မျက်နှာဖြင့် ပြောလိုက်ရာ လူကြီးများကို အလုပ်ကူလုပ်ပေးနေသော ရိုးသားသည့် ကလေးတစ်ယောက်နှင့်ပင် တူနေသည်။

ဤစကားကို ကြားလိုက်ရသည့်အခါ ထောက်ပံ့ရေးဌာနမှ လူများအားလုံးမှာ မယုံနိုင်လွန်း၍ မျက်လုံးများက ပြူးကျယ်သွားကြလေသည်။

တောဝက်တစ်ကောင်လုံး... ပန်းသီး တစ်ရာကျင်းတောင်…

ဤအရာနှစ်ခုသည် ရာထူးသစ်ရလာသော ဌာနမှူး ယူဆောင်လာမည့် တွေ့ဆုံခြင်းလက်ဆောင်ဆိုသည်ကို သူတို့သိထားကြသည်။ ၎င်းမှာ အရာရှိသစ်တစ်ဦး၏ မရှိမဖြစ်ပြသရမည့် လုပ်ရည်ကိုင်ရည်ပင် ဖြစ်သည်။

“ဒါပေမဲ့... သူ့မှာ တကယ်ပဲ အဆက်အသွယ် အဲဒီလောက် ကောင်းနေတာလား... သူက တကယ်ပဲ ဝက်တစ်ကောင်လုံးကို ရနိုင်တာလား…”

ယခင် ထောက်ပံ့ရေးဌာနမှူးမှာ အသား ဆယ်ကျင်းလောက်ရရန်အတွက်ကိုပင် နှစ်လကြာမျှ တောင်းပန်တိုးလျှိုးခဲ့ရပြီး ထိုအသားမှာ ခေါင်းဆောင်များ ဝေစုခွဲရန်ပင် မလုံလောက်ခဲ့ပေ။

ယခုမူ ဤလူက ရာထူးစတင်တာဝန်ယူသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် အနည်းဆုံး အသား ကျင်းတစ်ရာ သို့မဟုတ် နှစ်ရာခန့်ကို ထောက်ပံ့ပေးနေသည်။ နောင်တွင်ရော လိုအပ်မှုရှိနိုင်ဦးမည်လား။

တာ့ရွှယ်ထိုသည်လည်း အံ့အားသင့်သွားသော်လည်း လျူအာကျူးက သူ့ကို အချက်ပြလိုက်သည်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ သူ၏ရည်ရွယ်ချက်ကို သဘောပေါက်သွားသည်။

သူက ဤနေရာတွင် အခြေချနိုင်ရန်အတွက် တွေ့ဆုံခြင်းလက်ဆောင်တစ်ခု ပေးနေခြင်းပင်။

စိတ်လှုပ်ရှားသွားသည့်အပြင် တာ့ရွှယ်ထိုသည် လျူအာကျူးကို အလျဉ်းသင့် နစ်နာခံခိုင်း၍ မဖြစ်ဟုလည်း တွေးလိုက်သည်။

သူက လက်တစ်ချက် ဝှေ့ယမ်းကာ အံ့ဩနေသော သူ၏လက်အောက်ငယ်သားများကို ပြောလိုက်သည်။

"ဘာလို့ ကူညီဖို့ လူအနည်းငယ် မရှာကြသေးတာလဲ... ကျူးဇီက သူတို့ကို ပိုက်ဆံသွားပေးနိုင်အောင် ငါ စာရင်းရှင်းထားလိုက်မယ်..."

ထောက်ပံ့ရေးဌာနမှ ဝန်ထမ်းများမှာ ဤအသားများသည် သေချာပေါက် သူတို့၏ဝမ်းဗိုက်ထဲသို့ ရောက်လာမည်ကို သိထားကြသဖြင့် ချက်ချင်းပင် အလွန်ဝမ်းသာသွားကြပြီး ဤဌာနမှူးအသစ်၏ စွမ်းဆောင်ရည်အပေါ် ပို၍ပင် ယုံကြည်သွားကြလေတော့သည်။

ထို့နောက် လျူအာကျူးသည် လူအနည်းငယ်ကို ဦးဆောင်ကာ သုံးဘီးဆိုင်ကယ်လေးစီးဖြင့် ကွေ့ကောက်သော လမ်းများစွာကို ဖြတ်သန်းပြီး မနေ့က သူသွားခဲ့သော စွန့်ပစ်ထားသည့် ခြံဝင်းအတွင်းသို့ ရောက်ရှိသွားကာ မည်သူမျှ မမြင်ချိန်တွင် ပစ္စည်းများကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။

နံရံအောက်ခြေရှိ အသားပုံကြီးနှင့် တောက်ပနေသော ပန်းသီးနီနီများကို ကြည့်ရင်း ဝန်ထမ်းများအားလုံးမှာ တံတွေးမြိုချလိုက်ကြပြီး သူတို့၏မျက်လုံးများမှာ စိမ်းလန်းသော အရောင်များပင် တောက်ပလာသည်။

"အစ်ကိုတို့... ငေးမကြည့်ကြနဲ့တော့... လှည်းပေါ် တင်ကြမလား..."

လျူအာကျူးက ပြုံးကာ တိုက်တွန်းလိုက်သည်။

လူစုမှာ နောက်ဆုံးတွင် သတိပြန်ဝင်လာပြီး ပစ္စည်းများကို သုံးဘီးဆိုင်ကယ်များပေါ်သို့ အလျင်အမြန် တင်ကာ ဆေးရုံသို့ တိတ်တဆိတ် ပြန်လာခဲ့ကြသည်။

ဤသည်မှာ အခြားသူများ မြင်တွေ့သွားမည်ကို အဓိကရှောင်ရှားရန်ဖြစ်သည်။ သို့မဟုတ်ပါက အခြားဌာနများမှ လူတစ်စုသည် သူတို့ထံမှ လေ့လာရန်အတွက် သေချာပေါက် ပြေးလာကြမည်မှာ အသေအချာပင်ဖြစ်၏။

ကန်တင်းမှ လူများသည် ထိုပစ္စည်းပုံကြီးကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ အလွန်ပျော်ရွှင်သွားပြီး ခုန်ပေါက်နေကြတော့သည်။ စားဖိုမှူးသည်လည်း စကားတစ်ခွန်းမျှမဆိုဘဲ ဝက်သားများကို စတင်ကိုင်တွယ်တော့သည်။

လျူအာကျူးသည် ဝက်သွေးများကို ဖောက်ထုတ်ထားခဲ့ပြီးဖြစ်သော်လည်း အမွေးများကိုမူ မဖယ်ရှားရသေးပေ။ ထို့အပြင် ကလီစာများကို သန့်စင်ရန်နှင့် အခြားလုပ်စရာများလည်း ကျန်ရှိနေသေးသဖြင့် အလုပ်များစရာများစွာရှိနေသည်။

တာ့ရွှယ်ထိုသည် ကျသင့်ငွေကို တွက်ချက်ပြီးစီးနေလေပြီ။ သူသည် အထည်အလိပ်စက်ရုံမှ လွီရှန့်လီကို အထူးတလည် မေးမြန်းခဲ့ပြီး ဒုတိယဆေးရုံအုပ်နှင့်လည်း တိုက်ဆိုင်စစ်ဆေးခဲ့သည်။ နောက်ဆုံးတွင် ဝက်သားတစ်ကျင်းကို ငါးယွမ်နှင့် ခြောက်ဆယ်ဆင့် ဈေးဖြတ်လိုက်သည်။

ပန်းသီးများ၏ ဈေးကွက်ပေါက်ဈေးမှာမူ တစ်ကျင်းလျှင် ဆယ့်ရှစ်ဆင့်ဖြစ်သည်။ ဤအရာမျိုးမှာ များစွာရှားပါးခြင်း မရှိသဖြင့် သူအနေဖြင့် ဈေးအများကြီး ပေး၍မရပေ။ တာ့ရွှယ်ထိုသည် ပုံပန်းသဏ္ဌာန် ကောင်းမွန်သည်ဆိုသော အကြောင်းပြချက်ကို အသုံးပြု၍ တစ်ကျင်းလျှင် သုံးဆယ်ဆင့်ရရန်သာ လုပ်ဆောင်နိုင်ခဲ့ရာ နောက်ဆုံးတွင် သုံးဆယ်ယွမ်သာရရှိခဲ့သည်။

တာ့ရွှယ်ထိုသည် ဝက်သားနှင့် ပန်းသီးများအတွက် စုစုပေါင်း ငွေ ၁,၁၀၀ ယွမ်ကို ယူကာ လျူအာကျူးထံသို့ ကမ်းပေးလိုက်သည်။

"ကျူးဇီ... ပန်းသီးဈေးက နည်းနည်း နည်းသွားတယ်... မင်းရဲ့ဆရာ ခြေရာခိုင်သွားတဲ့အခါ မင်းကို ပြန်လျော်ပေးပါ့မယ်..."

လျူအာကျူးက အလျင်အမြန်ပင် ပြောလိုက်သည်။

"မလိုပါဘူး ဆရာ... ဒီပိုက်ဆံက အများကြီးပါပဲ... နောက်ပြီး ဒါက တွေ့ဆုံခြင်းလက်ဆောင်အဖြစ် ရည်ရွယ်ထားတာဆိုတော့ အဲဒီလောက် အတိအကျဖြစ်နေဖို့ မလိုပါဘူး..."

"ငါကတော့ အတိအကျ ဖြစ်ရမှာပဲ... ဆရာတစ်ယောက်က သူ့ရဲ့တပည့်ကို နစ်နာခံခိုင်းလို့ မရဘူးလေ..."

တာ့ရွှယ်ထိုက အလွန်လေးနက်စွာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

သူ၏ဇွဲရှိမှုကို မြင်သောအခါ လျူအာကျူးသည် ထပ်မပြောတော့ဘဲ မနေ့က အရှေ့ဂိတ်ရဲစခန်းမှ ညွှန်ကြားရေးမှူးလျူကို သတိရသွားသည်။

"ဆရာ... ယနေ့ ကျွန်တော်နဲ့အတူ အပြင်ထွက်ဖို့ အချိန်နည်းနည်း ပေးရလိမ့်မယ်... လူတစ်ယောက်က ကျွန်တော့်ကို ရောဂါကုပေးစေချင်ပေမဲ့ သူတို့က ကျွန်တော့်ရဲ့ ဆေးပညာကို သိပ်မယုံကြည်ကြလို့ ဆရာ့ကိုပါ လိုက်ခဲ့စေချင်နေတာ..."

"ရပါတယ်... ငါ အခု အားနေတာပဲ... ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် မင်းရဲ့ ဆေးပညာနဲ့ဆိုတော့ လူနာတစ်ယောက်ကို ကုသဖို့ အချိန်အများကြီး မယူလောက်ပါဘူး..."

တာ့ရွှယ်ထိုသည် သွားရန်အတွက် ချက်ချင်း မတ်တတ်ရပ်လိုက်လေသည်။

မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ သူအပြင်ထွက်ရန်အတွက် ဆင်ခြေများစွာ ရှိနေသည်။ အသားလာပို့သောသူကို ကျေးဇူးတင်ရန် သွားမည်ဟု သူပြောလိုက်ရုံပင်။ မည်သူကများ တစ်ခုခု ပြောရဲမည်နည်း။

လျူအာကျူးသည် ထပ်မံ၍ ငြင်းဆန်မနေတော့ဘဲ သူ၏ဆရာနှင့်အတူ ထွက်လာခဲ့လေသည်။

သူတို့ အရှေ့ဂိတ်ရဲစခန်းသို့ ရောက်သောအခါ ညွှန်ကြားရေးမှူးလျူသည် လျူအာကျူးကို မြင်လိုက်ရပြီး စိတ်တိုစွာဖြင့် ပြောလိုက်လေသည်။

"မင်းကောင်လေး တကယ်ပဲ ငါ့ကိစ္စကို မှတ်မိသေးတာလား... ငါက တုံမိန်က မင်းကို အကြောက်အလန့်ပေးလိုက်လို့ မလာရဲတော့ဘူးတောင် ထင်နေတာ..."

"ဘယ်လိုလုပ် အဲဒီလို ဖြစ်နိုင်မှာလဲ... ဒါက ကျွန်တော့်ရဲ့ဆရာလေ... ဦးလေးလျူ... ခင်ဗျားပြောတဲ့ လူနာက ဘယ်မှာလဲ... ကျွန်တော်တို့ သွားကြည့်ကြမလား..."

လျူအာကျူးက မေးလိုက်သည်။

ညွှန်ကြားရေးမှူးလျူသည် ပထမဆုံးအနေဖြင့် တာ့ရွှယ်ထိုနှင့် လက်ဆွဲနှုတ်ဆက်ကာ နှုတ်ဆက်စကား အနည်းငယ် ပြောကြားပြီးနောက် သူတို့နှစ်ဦးကို ထောင့်တစ်နေရာသို့ ခေါ်ဆောင်သွားလေသည်။ သူသည် အသံကိုနှိမ့်ကာ အလွန်လေးနက်စွာဖြင့် ပြောလိုက်လေသည်။

"လူကြီးမင်းတို့... ဤတစ်ကြိမ် ကျွန်တော် ခင်ဗျားတို့ကို ပြည်သူ့လုံခြုံရေးဗျူရို ညွှန်ကြားရေးမှူးချန်ကို ကုသပေးစေချင်တာ... ဒါကြောင့် နောင် သူ့ကို တွေ့တဲ့အခါ ခင်ဗျားတို့ အလွန်သတိထားရမယ်... အကယ်၍ စကားတစ်ခွန်း မှားပြောမိတာဖြစ်ဖြစ် တစ်ခုခု မှားယွင်းသွားတာဖြစ်ဖြစ်ဆိုရင် ခင်ဗျားတို့နှစ်ယောက်က အဆင်ပြေနိုင်ပေမဲ့ ကျွန်တော့်ရဲ့ အနာဂတ်ကတော့ ပျက်စီးသွားလိမ့်မယ်..."