အခန်း ၁၃၂

အခန်း (၁၃၂) အမေကျောက် ပီကင်းသို့ ရောက်ရှိလာခြင်း

"ဟားဟားဟား..."

အခန်းထဲရှိ လူအားလုံးမှာ ရှောင်ထင်၏ ခေါ်ဝေါ်ပုံကြောင့် ရယ်မောသွားခဲ့ကြလေ၏။

တတိယအစ်ကို ထျန်အော်မိုရီသည် မတတ်နိုင်တော့သည့်အပြင် ရယ်လည်းရယ်ချင်သွားခဲ့ပေသည်။ သူ သည် လက်လှမ်း၍ သမီးဖြစ်သူ၏ နဖူးကို ညင်သာစွာ ခေါက်လိုက်ပြီး တိုးညှင်းစွာ ဆူပူလိုက်လေ သည်...။

"ကောင်မလေး အရူးမလေး..."

ထိုသို့ပြောနေစဉ်မှာပင် သူ၏လက်များမှာ အနည်းငယ်မျှပင် နှောင့်နှေးခြင်း မရှိခဲ့ချေ။ သူသည် နောက် ထပ် ဆီစိမ်စက္ကူထုပ်တစ်ထုပ်ကို အလျင်အမြန် ဖွင့်လိုက်ပြီး ကြွပ်ရွသော ဘီစကွတ်မုန့်တစ်ခုကို ထုတ် ယူကာ ကျောက်ခဲလေး၏ လက်ထဲသို့ တိုက်ရိုက် ထည့်ပေးလိုက်လေသည်။

သူက ကလေး၏ နူးညံ့သော ပါးပြင်လေးကို ညင်သာစွာ ဆွဲလိမ်လိုက်ပြီး နွေးထွေးသော လေသံဖြင့် ပြောလိုက်လေသည်...။

"ကျောက်ခဲလေးအတွက်လည်း ပါတယ်... စားလိုက်ဦးနော်..."

အိမ်ထဲတွင် လူများဖြင့် စည်ကားလှုပ်ရှားနေပြီး မီးဖိုချောင်ထဲမှ အစားအသောက် ရနံ့များ လွင့်ပျံလာခဲ့ လေသည်။

ထျန်ရှောင်ယာနှင့် တတိယမရီး ဝမ်ကျင်းရိတို့သည် မီးဖိုချောင်ထဲတွင် အလုပ်များနေကြပြီး အိုးခွက် ပန်းကန်များ၏ တချွင်ချွင်မြည်သံများနှင့်အတူ အငွေ့တထောင်းထောင်း ထနေသော ဟင်းလျာများ ပြည့်နှက်နေသည့် စားပွဲတစ်လုံးကို တဖြည်းဖြည်း ပြင်ဆင်၍ပြီးစီးသွားခဲ့လေသည်။

ထျန်ရှောင်ယာသည် သူမ၏ နဖူးမှ ချွေးစေးများကို သုတ်လိုက်ကာ ပြုံးလျက် မော့ကြည့်ပြီး ပြောလိုက် လေသည်...။

"တတိယမရီး... ဒီလောက်ဆိုလျှင် ရလောက်ပြီ... ဟင်းချိုလေး တစ်ခွက်လောက် လုပ်လိုက်ရင် ကျွန်မ တို့ စားလို့ရပြီ..."

တတိယမရီး ဝမ်ကျင်းရိက ပြုံးလျက် ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်လေ၏။ သူမသည် ဟင်းလျာများကို အိမ်ထဲသို့ သယ်ဆောင်သွားမည် ပြုစဉ်မှာပင် ခြံတံခါးအပြင်ဘက်မှ တည်ငြိမ်သော ခြေသံများ ရုတ်တရက် ထွက် ပေါ်လာခဲ့လေသည်။

နားပါးသော ထျန်ရှောင်ယာသည် သူမ လုပ်လက်စအလုပ်ကို ချက်ချင်း ရပ်တန့်လိုက်ပြီး ပြုံးလျက် ပြော လိုက်လေသည်... ။

"ဒုတိယအစ်ကို ပြန်ရောက်လာတာ ဖြစ်ရမယ်..."

သူမ ထိုစကားကို ပြောလိုက်ပြီးသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ဒုတိယအစ်ကို ထျန်ချင်းလင်း၏ ရင်းနှီးနေသော အသံက ခြံတံခါးအပြင်ဘက်မှ ထွက်ပေါ်လာခဲ့လေသည်...။

"အမေ... အစ်ကိုကြီး... ကျွန်တော်တို့ အိမ်ရောက်ပြီ... မြန်မြန် ဝင်လာခဲ့ကြ..."

ဝမ်ကျင်းရိနှင့် ထျန်ရှောင်ယာတို့သည် အချင်းချင်း အကဲခတ်ကြည့်လိုက်ကြပြီး ပြုံးလိုက်ကာ ခယ်မနှစ် ဦးစလုံး အတူတကွ သွားရောက်ကြိုဆိုရန် ထွက်လာခဲ့ကြလေ၏။

သူတို့နှစ်ဦး မီးဖိုချောင်တံခါးဝသို့ ရောက်ရှိသွားသောအခါ ဒုတိယအစ်ကို ထျန်ချင်းလင်းသည် လက်တစ် ဖက်ဖြင့် အထုပ်တစ်ထုပ်ကို ကိုင်ဆောင်ထားကာ အခြားလက်တစ်ဖက်ဖြင့် ခြံတံခါးကို တွန်းဖွင့်နေသည် ကို မြင်တွေ့လိုက်ရပြီး သူ၏နောက်တွင်မူ အနည်းငယ် ရှက်ရွံ့နေဟန်ရှိသော အမေကျောက်နှင့် ကျောက် တာ့ရှန်းတို့ လိုက်ပါလာခဲ့လေသည်။

အမေကျောက်မှာ ရထားပေါ်မှ ဆင်းကတည်းက အရာအားလုံးသည် အသစ်အဆန်းနှင့် စိတ်လှုပ်ရှား ဖွယ် ကောင်းနေခဲ့သော်လည်း သူမ၏ ရင်ထဲတွင် ကျောက်တုံးတစ်တုံး ဖိထားသကဲ့သို့ စိတ်မသက်မသာ ဖြစ်နေခဲ့ခြင်းဖြစ်လေ၏။

သူမ၏ တောသူတောင်သား အသွင်အပြင်နှင့် မသင့်လျော်သော ပြောဆိုပြုမူမှုများကြောင့် သူမ၏ သမီး နှင့် သမက်ဖြစ်သူတို့ကို အရှက်ရစေမည်ကို စိုးရိမ်နေခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

ခြံဝင်းထဲသို့ ဝင်ရောက်လာသောအခါ အိမ်နှင့် ပတ်ဝန်းကျင် တစ်ဝိုက်တွင် အစက်အပြောက်မျှပင် မရှိ အောင် သန့်ရှင်းနေသည်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရပြီး လူများစွာက ရုတ်တရက် ထွက်လာကာ ကြိုဆိုနေကြ သဖြင့် သူမမှာ ပို၍ပင် စိုးရိမ်ပူပန်လာခဲ့ကာ သူမ၏ လက်များကို အင်္ကျီစွန်းတွင် တင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ကိုင် ထားမိလေတော့သည်။

သူမ၏ဘေးတွင် ရပ်နေသော ကျောက်တာ့ရှန်းမှာ အရပ်ရှည်ပြီး တောင့်တင်းခိုင်မာသော်လည်း အလွန် ရိုးသားသူ ဖြစ်လေသည်။ သူသည် ဘာလုပ်ရမှန်းမသိဘဲ တံခါးဝတွင် ရပ်နေကာ ခေါင်းကိုငုံ့ထားလျက် စကားတစ်ခွန်းမျှပင် မပြောရဲအောင် ဖြစ်နေခဲ့လေ၏။

ကျိုးချန်ယဲ့သည် ထိုသူနှစ်ဦးကြားရှိ အနေရခက်နေမှုကို သတိပြုမိသွားကာ အခြေအနေကို ပြေလည် စေရန် ပြုံးလျက် အလျင်အမြန် ရှေ့သို့ လှမ်းထွက်လာခဲ့လေသည်...။

"အန်တီ... အစ်ကိုတာ့ရှန်း... ခရီးပန်းလာလို့ အရမ်းပင်ပန်းနေကြရောပေါ့... အိမ်ထဲဝင်ပြီး အနားယူကြ ပါဦး..."

ထိုစကားကို ပြောလိုက်ပြီးသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ဒုတိယမရီး ကျောက်ရှောက်ထင်သည် အိမ်ထဲမှ အလျင်အမြန် ထွက်လာခဲ့လေ၏။ သူမသည် မိခင်ဖြစ်သူနှင့် အစ်ကိုကြီးကို မြင်လိုက်ရသည်နှင့် တစ် ပြိုင်နက် မျက်လုံးများမှာ ချက်ချင်း နီရဲလာခဲ့လေတော့သည်။ သူမသည် ရှေ့သို့ လှမ်းသွားကာ အမေ ကျောက်၏ လက်ကို ဆွဲကိုင်လိုက်ပြီး တိုးညှင်းစွာ ခေါ်လိုက်လေသည်...။

"အမေ..."

ဤခေါ်သံက အမေကျောက်၏ ရင်ကို ကွဲကြေသွားစေခဲ့ပေတော့သည်။ သူမသည် သူမ၏ ထိန်းချုပ်ထား မှုနှင့် အနေရခက်မှုတို့ကို ချက်ချင်း မေ့လျော့သွားကာ သမီးဖြစ်သူအား အိမ်ထဲသို့ အလျင်စလို တွန်းပို့ လိုက်လေတော့သည်။

"အို... သမီးက မီးတွင်းကာလမှာ ရှိနေသေးတာကို... အပြင်မှာ လေတွေက အရမ်းတိုက်နေတာကို... သမီး နေထိုင် မကောင်းဖြစ်သွားလိမ့်မယ်... အထဲဝင်ပြီး လှဲနေလိုက်ပါ..."

ထိုသို့ပြောဆိုရင်း သူမသည် ကျောက်ရှောက်ထင်အား တင်းကျပ်စွာ ကာကွယ်ပေးလျက် အိမ်ထဲသို့ အလျင်စလို ဝင်သွားခဲ့ရာ သားဖြစ်သူ ကျောက်တာ့ရှန်းမှာ ခြံဝင်းထဲတွင် တစ်ယောက်တည်း ကျန်ရစ် ခဲ့လေတော့သည်။

ကျောက်တာ့ရှန်းသည် ထိုနေရာ၌ပင် ရပ်နေကာ တံခါးပေါက်မှတစ်ဆင့် ပျောက်ကွယ်သွားသော မိခင် ဖြစ်သူ၏ ကျောပြင်ကို ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် ခြံဝင်းထဲရှိ လူများကို လိုက်ကြည့်နေမိလေ၏။ သူသည် သူ၏လက်များကို ဘာလုပ်ရမှန်းမသိဖြစ်နေသဖြင့် ရှက်ရွံ့စွာဖြင့် ခေါင်းကိုသာ ကုတ်နေမိလေတော့ သည်။

ထိုအခြေအနေကို မြင်သောအခါ ဒုတိယအစ်ကို ထျန်ချင်းလင်းက အလျင်အမြန် ရှေ့သို့ လှမ်းသွားကာ သူ၏ ယောက်ဖဖြစ်သူ၏ လက်မောင်းကို ပုတ်လိုက်ပြီး အခြေအနေကို ပြေလည်စေရန် ပြုံးလျက် ပြော လိုက်လေသည်....။

"အစ်ကိုကြီး... အဲ့ဒီမှာ ရပ်မနေပါနဲ့... အစားအသောက်တွေ အသင့်ဖြစ်နေပါပြီ... အိမ်ထဲဝင်ပြီးမှ စကား ပြောကြတာပေါ့..."

တတိယအစ်ကို ထျန်အော်မိုရီကလည်း နွေးထွေးစွာ ကြိုဆိုလျက် ပြောလိုက်လေသည်...။

"ဟုတ်ပါတယ်... ဟုတ်ပါတယ်... မြန်မြန် ဝင်လာခဲ့ပါ... ကျွန်တော်တို့တွေက မိသားစုဝင်တွေချည်းပဲ လေ... အားမနာပါနဲ့..."

နောက်ဆုံးတွင် ကျောက်တာ့ရှန်းမှာ သက်ပြင်းတစ်ချက် ချနိုင်သွားပြီး တုံ့ဆိုင်းစွာဖြင့် ခေါင်းညိတ်ပြ လိုက်ကာ အနည်းငယ် ရှက်ရွံ့နေသည့် အရိပ်အယောင်ဖြင့် ဩရှရှ အသံဖြင့် ပြောလိုက်လေသည်...။

"အို... အို... ဒုက္ခပေးသလို ဖြစ်သွားပြီ..."

လူတိုင်း အိမ်ထဲသို့ ဝင်ရောက်သွားပြီးနောက် လူများပြားလှသဖြင့် ၎င်းတို့၏ မွေးရပ်မြေ ဓလေ့ထုံးစံ အတိုင်း အမျိုးသားများအတွက် တစ်ဝိုင်းနှင့် အမျိုးသမီးများအတွက် တစ်ဝိုင်းဟူ၍ စားပွဲ နှစ်ဝိုင်း ခွဲလိုက်ကြလေသည်။

အမျိုးသမီးများသည် အတွင်းခန်းရှိ အပူပေးအုတ်ကုတင်၏ ဘေးပတ်လည်တွင် ထိုင်ကြပြီး အမျိုးသား များကမူ ဧည့်ခန်းမရှိ စားပွဲတွင် ပေါ့ပေါ့ပါးပါးပင် ထိုင်လိုက်ကြလေသည်။

အမေကျောက်ကို အပူပေးအုတ်ကုတင်၏ အလယ်သို့ ခေါ်ဆောင်သွားခဲ့ပြီး သူမ မော့ကြည့်လိုက်သော အခါ ဟင်းလျာများ ပြည့်နှက်နေသော စားပွဲကို မြင်တွေ့လိုက်ရသဖြင့် သူမ၏ မျက်လုံးများမှာ အံ့ဩမှု ကြောင့် ပြူးကျယ်သွားခဲ့လေတော့သည်။

ဟင်းလေးခွက်နှင့် ဟင်းချိုတစ်ခွက် အပြည့်အစုံ ပါဝင်သော ဤမျှ သပ်ရပ်ပြီး ကြီးကျယ်ခမ်းနားလှသည့် ဧည့်ခံကျွေးမွေးမှုကို သူမ မြင်ဖူးသည်မှာ ပထမဆုံးအကြိမ်ပင် ဖြစ်လေသည်။

ချက်ပြုတ်ထားသော ဝက်ခြေထောက်များမှာ နူးအိကာ အရသာရှိသည်အထိ နှပ်ထားပြီး အတုံးတိုင်းမှာ ဆီများဖြင့် တောက်ပနေကာ အလွန်တရာ စားချင်စရာ ကောင်းနေခဲ့ပေသည်။

ချိုချဉ်ဝက်သားမှာ မွှေးပျံ့ကာ အရသာရှိပြီး ၎င်း၏ ရွှေရောင်အဆင်းမှာလည်း အလွန် ဆွဲဆောင်မှု ရှိလှ ပေသည်။

မှိုဖြင့်ချက်ထားသော ကြက်သားစွပ်ပြုတ်၏ ရနံ့မှာလည်း မလွန်ဆန်နိုင်အောင်ပင် မွှေးပျံ့လှလေ၏။

ထျန်ရှောင်ယာသည် သူမ ယူဆောင်လာသော ကျင်းဟွာ ဝက်ပေါင်ခြောက်ကို ပန်းကန်ပြားကြီးတစ်ချပ် စာ သေချာ လှီးဖြတ်၍ ကြက်သွန်မြိတ်များဖြင့် ကြော်ထားခဲ့ရာ အလွန်ပင် အရသာရှိလှပေသည်။

နောက်ဆုံးတွင် ဂေါ်ဖီထုပ်၊ တို့ဟူးနှင့် ပဲကြာဆံ ဟင်းချို အရည်ကျဲ တစ်ပန်းကန်လည်း ပါရှိပြီး ၎င်းမှာ လန်းဆန်းစေကာ စားသုံးရ လွယ်ကူစေလေသည်။

ဟင်းလေးခွက်နှင့် ဟင်းချိုတစ်ခွက်။ အရေအတွက်မှာ သိပ်မများလှဟု ထင်ရသော်လည်း ဟင်းလျာ တိုင်းကို အမောက်အလျှံ ထည့်ထားသဖြင့် ပမာဏမှာ များပြားပြီး ပြည့်စုံလှကြောင်း ညွှန်ပြနေပေသည်။ ဤအိမ်ရှင်များသည် ဧည့်သည်များကို စေတနာအပြည့်ဖြင့် ဧည့်ခံနေပြီး မည်သည့်အရာကိုမျှ နှမြော တွန့်တိုခြင်း မရှိကြောင်းမှာ ထင်ရှားလှပေသည်။

အမေကျောက်မှာ ဝမ်းသာအံ့ဩဖြစ်ရသလို အားလည်းနာသွားခဲ့ကာ ထပ်ခါတလဲလဲ ပြောနေမိလေ တော့သည်...။

"ဒါက... ဟင်းတွေ အများကြီး ချက်ထားတာ အရမ်း ဖြုန်းတီးရာကျလွန်းပါတယ်လေ..."

ဒုတိယမရီး ကျောက်ရှောက်ထင်သည် ဘေးမှ ကြည့်နေရင်း ရယ်မောခြင်းကို မထိန်းနိုင်ဖြစ်သွားခဲ့လေ သည်။ သူမသည် မိခင်ဖြစ်သူ၏ လက်ထဲသို့ တူတစ်စုံကို အလျင်အမြန် ထည့်ပေးလိုက်ပြီး ညင်သာစွာ ပြောလိုက်လေသည်...။

"အမေ... ကျေးဇူးပြုပြီး အားမနာနေပါနဲ့... မြည်းကြည့်ပါဦး..."

"ဒါတွေအားလုံးက တတိယောင်းမနဲ့ ရှောင်ယာတို့ တစ်မနက်ခင်းလုံး ချက်ပြုတ်ထားကြတာလေ..."

သမီးဖြစ်သူ၏ စကားကို ကြားသောအခါ အမေကျောက်သည် ထျန်ရှောင်ယာ၏ လက်ကို အလျင်အမြန် ဆွဲကိုင်လိုက်ပြီး ညင်သာစွာ ပုတ်ပေးလိုက်လေသည်။ ထို့နောက် သူမသည် ဝမ်ကျင်းရိဘက်သို့ လှည့် ကြည့်လိုက်ရာ သူမ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် အားနာမှုတို့ အပြည့်ရှိနေခဲ့လေ၏။

"အော်မိုရီ မိသားစုက ရှောင်ယာရယ်... အခုလို ထမင်းတစ်နပ် အကြီးကြီးကို ပြင်ဆင်ဖို့အတွက် သမီးတို့ နှစ်ယောက် တော်တော်လေး ပင်ပန်းသွားကြမှာပဲ..."

တတိယမရီး ဝမ်ကျင်းရိက ပြုံးလျက် ဝင်ပြောလိုက်လေသည်...။

"အန်တီ... ဒါက သာမန် အိမ်ချက်ဟင်းလျာလေးတွေပါ... ထူးထူးခြားခြား ဘာမှမရှိပါဘူး... အန်တီ ကြိုက်တာကိုသာ စားပါ..."

ထျန်ရှောင်ယာကလည်း ဝင်၍ ပြောလိုက်လေသည်...။

"ဟုတ်ပါတယ် အန်တီ... အန်တီက ခရီးဝေးကနေ လာရတာဆိုတော့ ကောင်းကောင်း အနားယူပြီး ကြိုက်သလောက်သာ စားပါနော်..."

အလွန် အသိဉာဏ်ရှိပြီး သဘောကောင်းလှသော ကောင်မလေး နှစ်ဦးကို ကြည့်ရင်း အမေကျောက်၏ ရင်ထဲတွင် နွေးထွေးသော ခံစားမှုတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာခဲ့လေသည်။ သူမသည် တိတ်တဆိတ် ခေါင်းညိတ် လိုက်ကာ တွေးလိုက်မိလေ၏....။

*ရှောက်ထင်က ထျန်မိသားစုထဲကို လက်ထပ်ဝင်ရောက်သွားပြီး အခုလို ကောင်းမွန်တဲ့ ယောက်မတွေ ရှိနေတာဆိုတော့ သူတို့ရဲ့ မိခင်တစ်ယောက်အနေနဲ့ ငါ နောက်ဆုံးတော့ စိတ်အေးရပြီပဲ...*

ချက်ချင်းပင် အမေကျောက်သည် အားနာမနေတော့ဘဲ သူမ၏ တူကို ကောက်ကိုင်လိုက်ကာ အနူးညံ့ဆုံး ဝက်ခြေထောက် အတုံးတစ်တုံးကို ယူလိုက်လေတော့သည်။

ထိုအသားတုံး ပါးစပ်ထဲသို့ ရောက်သွားသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် သူမ၏ မျက်လုံးများမှာ ချက်ချင်း အရောင်လက်သွားခဲ့ပြီး ထပ်ခါတလဲလဲ ခေါင်းညိတ်လိုက်ကာ ကျေနပ်နေသော အမူအရာဖြင့် ပါးစပ်အပြည့် ဝါးရင်း ချီးကျူးလိုက်လေသည်...။

"ဝိုး... တကယ်ကို အရသာရှိတာပဲ... အရမ်းကို နူးအိနေအောင် နှပ်ထားပြီး အရမ်းလည်း မွှေးပြီး အရ သာရှိလိုက်တာ..."

————————————

ဧည့်ခန်းမထဲရှိ လေထုမှာလည်း ချက်ချင်းပင် သက်ဝင်လှုပ်ရှားလာခဲ့လေတော့သည်။

ကျိုးချန်ယဲ့၊ ထျန်ချင်းလင်းနှင့် တတိယအစ်ကို ထျန်အော်မိုရီတို့သည် ကျောက်တာ့ရှန်းနှင့်အတူ ထိုင် လျက် လမ်းခရီး အတွေ့အကြုံများအကြောင်းကို ပေါ့ပေါ့ပါးပါး စကားစမြည် ပြောဆိုနေခဲ့ကြလေ သည်။

အစပိုင်းတွင် ကျောက်တာ့ရှန်းမှာ အနည်းငယ် အနေရခက်နေခဲ့သော်လည်း အရက် အနည်းငယ် သောက်ပြီးနောက် ထိုအမျိုးသား သုံးဦး၏ နွေးထွေးစွာ ကြိုဆိုမှုတို့ကြောင့် တဖြည်းဖြည်း သက် သောင့်သက်သာ ဖြစ်လာကာ စကားများပို၍ ပြောလာခဲ့လေသည်။

"ယောက်ဖ... ပီကင်းက ငါတို့ရဲ့ မွေးရပ်မြေထက် အများကြီး ပိုပြီး စည်ကားတိုးတက်တာပဲ... တကယ် ကို မြို့တော်ဆိုတဲ့ ဂုဏ်ပုဒ်နဲ့ ထိုက်တန်ပါပေတယ်..."

ကျောက်တာ့ရှန်းက ပြုံးလျက် မှတ်ချက်ချလိုက်ရာ သူ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် အတွေ့အကြုံသစ်များကို မျက်စိဖွင့် ကြည့်ခွင့်ရလိုက်သည့်အတွက် ဆန်းသစ်မှု အရိပ်အယောင် အနည်းငယ် ပေါ်လွင်နေခဲ့ပေ သည်။

"အစ်ကိုတာ့ရှန်းနဲ့ အန်တီတို့က အဝေးကြီးကနေ လာခဲ့ကြတာဆိုတော့ ပီကင်းကို လေ့လာဖို့ အချိန်ယူပြီး ခဏလောက် နေသွားကြပါဦး..."

ကျိုးချန်ယဲ့က ပြုံးလျက် ပြောလိုက်လေသည်။

"ဟီးဟီး..."

ကျောက်တာ့ရှန်းသည် သူ၏ ခေါင်းကို ကုတ်လိုက်ကာ ရိုးသားအအဟန်ဖြင့် တဟီးဟီး ရယ်မောလိုက်ပြီးနောက်...၊

"အဲ့ဒါဆိုရင်လည်း... ကောင်းပါပြီလေ..."

သူတို့ စကားပြောနေကြစဉ် ကျိုးချန်ယဲ့က အရေးကြီးသော ကိစ္စတစ်ခုကို ရုတ်တရက် သတိရသွားကာ ဒုတိယအစ်ကို ထျန်ချင်းလင်းဘက်သို့ လှည့်၍ မေးလိုက်လေသည်...။

"ဒုတိယအစ်ကို...ဆိုင်အတွက် စာရွက်စာတမ်း ကိစ္စတွေ အားလုံး ပြီးသွားပြီလား..."

ဒုတိယအစ်ကို ထျန်ချင်းလင်းက ရယ်မောလျက် ပြောလိုက်လေသည်...

"စိတ်မပူပါနဲ့... လုပ်ငန်းစဉ်တွေ အားလုံး ပြီးသွားပါပြီ..."

"အခု ဒီဆိုင်နဲ့ ခြံဝင်းက ကျွန်တော်တို့ရဲ့ ကိုယ်ပိုင် အစစ်အမှန် ဖြစ်သွားပြီဆိုတော့ နောက်ဆုံးတော့ ကျွန်တော် စိတ်အေးရပါပြီလေ..."